தமிழ்நாட்டைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட தென்னாப்பிரிக்க மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளரும், பன்னாட்டு சட்ட வல்லுநரும், அய்க்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் முன்னாள் உயர் ஆணையருமான நவநீதம் பிள்ளைக்கு (நவி பிள்ளை) அமைதிக்கான நோபல் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது உலகளாவிய ரீதியில் பெரும் வரவேற் பைப் பெற்றுள்ளது.
பன்னாட்டு சட்டங்களை நிலைநிறுத்தியதற்காகவும், மனித உரிமைகளுக்காகத் தொடர்ச்சியாகக் குரல் கொடுத்ததற்காகவும் அவருக்கு இந்த உயரிய விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது. எனினும், பன்னாட்டு அளவில் சாதனை படைக்கும் இந்திய வம்சாவளியினருக்கு உடனடியாக ஓடோடிச் சென்று வாழ்த்து தெரிவிக்கும் வழக்கமுடைய இந்திய நாட்டின் குடியரசுத் தலைவரோ அல்லது பிரதமரோ, நவி பிள்ளையின் இந்த வரலாற்றுச் சாதனைக்கு இதுவரை அதிகாரப்பூர்வ வாழ்த்து எதையும் தெரிவிக்கவில்லை என்பது தற்போது பெரும் அரசியல் மற்றும் சமூக விவாதங் களைக் கிளப்பியுள்ளது.
வெளிநாடுகளில் உயரிய பதவிகளை வகிக்கும் அல்லது உலகளாவிய விருதுகளைப் பெறும் இந்திய வம்சாவளி யினருக்கு இந்தியத் தலைவர்கள் உடனுக்குடன் வாழ்த்துத் தெரிவிப்பது வழக்கம்: அபிஜித், சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர் போன்ற அறிஞர்கள் நோபல் பரிசு பெற்றபோதோ, அல்லது பல்வேறு பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தலைவர்களாக இந்திய வம்சாவளியினர் பொறுப்பேற்கும்போதோ நாட்டின் உயர்மட்ட தலைவர்கள் வாழ்த்துச் செய்திகளை வெளியிடுகின்றனர்.
அமெரிக்கத் துணைத் தலைவர் கமலா ஹாரிஸ், பிரித்தானிய முன்னாள் பிரதமர் ரிஷி சுனக் போன்றோர் உயர் பதவிகளுக்கு வந்தபோது இந்திய அரசுத் தரப்பில் வாழ்த்துகள் குவிந்தன. (அதில் ரிஷி சுனக்கின் குடும்பப் பின்னணி குறித்த விவாதங்கள் ஒருபுறமிருந்தாலும், அரசு ரீதியான வாழ்த்துகள் உடனடியாக வழங்கப்பட்டன).
ஆனால், உலகளவில் பன்னாட்டு அரசுகள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றுள்ள தமிழ் வம்சாவளிப் பெண்மணிக்கு இந்திய அரசு அதிகாரப்பூர்வ மவுனம் சாதிப்பது ஏன் என்ற கேள்வி வலுத்துள்ளது.
மவுனத்தின் பின்னணி
அரசியல் மற்றும் இராஜதந்திர வட்டாரங்களின் கூற்றுப்படி, இந்த மவுனத்திற்குப் பின்னால் பன்னாட்டு வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் அய்.நா.வில் அவர் வகித்த பொறுப்புகளின் போது எடுத்த சில நிலைப்பாடுகளே காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது:
நவி பிள்ளை அய்.நா. மனித உரிமைகள் உயர் ஆணையராகப் பணி யாற்றிய காலத்தில், இலங்கையில் நடை பெற்ற இறுதிப் போரில் தமிழர்களுக்கு எதிரான மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் போர்க்குற்றங்கள் குறித்து சுதந்திரமான பன்னாட்டு விசாரணை வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.
பன்னாட்டு அரங்கிலும், பிராந்திய அளவிலும் மனித உரிமைகள் மற்றும் காஷ்மீர் விவகாரம் உள்ளிட்ட சில பன்னாட்டு சட்டப் போராட்டங்களில் நவி பிள்ளை எடுத்த கடுமையான நிலைப் பாடுகள், இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் இராஜதந்திர அணுகுமுறைகளோடு சில இடங்களில் முரண்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் காரணமாகவே, வழக்கமான ‘இந்திய வம்சாவளிப் பெருமித’ப் பட்டியலில் நவி பிள்ளையைச் சேர்ப்பதைத் தவிர்த்து, இந்திய அரசு அதிகாரப்பூர்வ மவுனத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாகக் கணிக்கப்படுகிறது.
ஜாதியப் பாகுபாடா?
அதேவேளையில், சமூக வலைதளங் களிலும், அரசியல் தளங்களிலும் மற்றொரு கடுமையான விமர்சனமும் முன்வைக்கப்படுகிறது.
“அறிவியல், பொருளாதாரம் அல்லது அரசியல் துறைகளில் சாதனை படைக்கும் குறிப்பிட்ட சமூக பின்னணி (பார்ப்பனர்கள் அல்லது மேல்தட்டுப் பிரிவினர்) கொண்ட நபர்களுக்கு நோபல் பரிசோ அல்லது பன்னாட்டு அங்கீகாரமோ கிடைக்கும் பட்சத்தில், பா.ஜ.க மற்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புகள் அதனைத் தேசிய விழாவாகக் கொண்டாடுகின்றன.
ஆனால், ஒடுக்கப்பட்ட பின்னணியில் இருந்து வந்து, உலகம் முழுமைக்கும் மனித உரிமைகளுக்காகப் போராடி நோபல் பரிசு பெற்ற ஒரு தமிழ் வம்சாவளிப் பெண்ணுக்கு வாழ்த்து சொல்ல ஜாதி மற்றும் சித்தாந்த பாகுபாடு தடையாக இருக்கிறதா?” என்ற வினாக்களைச் சமூக ஆர்வலர்களும் எதிர்க்கட்சியினரும் எழுப்பி வருகின்றனர்.
அரசியல் மற்றும் இராஜதந்திர முரண்பாடுகள் எதுவாக இருப்பினும், மனித உரிமைகளுக்காகவும் நீதிக்காகவும் தன் வாழ்நாளெல்லாம் போராடி, அமைதிக்கான நோபல் பரிசைத் தட்டிச்சென்றுள்ள நவி பிள்ளையின் சாதனை, உலக அளவில் வாழும் தமிழர்களுக்கும் மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் பெருமை சேர்க்கும் ஒன்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அரசு தரப்பு மவுனம் சாதித்தாலும், உலகளாவிய தமிழ் சமூகமும் பன்னாட்டு மனித உரிமை அமைப்புகளும் அவருக்குத் தொடர்ந்து தங்களது நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து வருகின்றன.
ஒருவேளை இந்த விருது பார்ப் பனருக்கு கிடைத்திருந்தால் பாஜக ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புகள் இந்தியா முழு மைக்கும் ஒரு மாதம் விழா கொண்டாடி இருக்கும்.
