நீதியின் நிழலில் பெண்களின் கண்ணீர்: பராமரிப்புச் சட்டங்களின் வரலாறும், சமூகத்தின் அவப்பெயரும்!

குடும்பக் கட்டமைப்பும், ‘கர்த்தா’வின் அதிகாரமும்!

இந்தியக் குடும்ப நலச் சட்டங்களின் பின்னணியில், வாழ்வூதியம் மற்றும் பராமரிப்பு வழக்குகளின் முக்கியத்துவத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள, ‘கர்த்தா’ (குடும்பத் தலைவர்) என்ற பாரம்பரிய அதிகாரக் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும். பல தலைமுறைகளாக, இந்தியக் குடும்பங்கள் சம்பாதிக்கும் ஒரே ஒரு ஆணின் நிதியதிகாரத்தின் கீழ் மட்டுமே இயங்கி வந்தன. இந்த அமைப்பில், சமையலறை மற்றும் வீட்டுப் பணிகள் பெண்ணின் எல்லையாகவும்; பணப்பெட்டி, சொத்துகள் மற்றும் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார அதிகாரம் ஆணின் வசமும் மட்டுமே வைக்கப்பட்டிருந்தன.

ஒரு வன்முறை நிறைந்த குடும்பத்தில், பணம் என்பது வெறும் பரிமாற்றக் கருவியல்ல; அது பெண்களை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தி, அடிமைப்படுத்தும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. சொந்தமாக வருமானம் இல்லாத ஒரு மனைவி, தன் அன்றாட உணவு, மருத்துவம் மற்றும் குழந்தைகளின் கல்விச் செலவுகளுக்குக் கூட கணவனின் கைகளையே எதிர்பார்த்து வாழ வேண்டியிருந்தது. குடும்ப வன்முறை தாங்காமல் ஒரு பெண் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது, அவள் ஒரு உறவை மட்டும் இழப்பதில்லை; தன் ஒட்டுமொத்த வாழ்வாதாரத்தையும், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பையும் சேர்த்தே இழக்கிறாள். எனவே, பராமரிப்புத் தொகை என்பது சமுதாயம் பெண்ணுக்கு வழங்கும் பிச்சையல்ல; அது அவளது அடிப்படை குடிமை உரிமையாகும்.

சிறீதேவியின் வரலாற்றுப் பயணம்:
மூன்று காலங்களின் சட்டப் போராட்டம்

முதல் காலம்: 1980-கள்
– உயிர்வாழ்விற்கான போராட்டம்

1980-களின் தொடக்கத்தில், கணவன் கமலின் கடுமையான உடல் மற்றும் மன ரீதியான சித்திரவதைகள் காரணமாக சிறீதேவி தன் வீட்டை விட்டு இரவோடு இரவாகத் துரத்தப்பட்டாள். கைகளில் ஏற்பட்ட காயங்களை அவள் தன் கண்ணாடி வளையல்களுக்குப் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டாள்; தன் கண்ணீரைச் சமையலறை புகையோடு சேர்த்துத் துடைத்துக் கொண்டாள். கையில் கைக்குழந்தையான மாயாவுடன், உடுத்திய துணியுடன் அவள் வீதியில் நின்றாள். அன்றைய காலகட்டத்தில், சமூகம் அவளைக் கைவிடப்பட்டவளாக, கெட்ட வாய்ப்புப் பெண்ணாகப் பார்த்தது. அவளுக்கு இருந்த ஒரே சட்டப் பாதுகாப்பு, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் (CrPC) பிரிவு 125 மட்டுமே ஆகும். அவள் நீதிமன்றம் சென்றபோது, கமல் மிகவும் அலட்சியமாக, “எனக்குக் குறைந்த வருமானமே உள்ளது, என் சொந்தச் செலவுகளுக்கே பணம் போதவில்லை” என்று வாதிட்டான்.

1980-களில் நீதிமன்றங்கள் வாழ்வூதியத்தை ஒரு தர்மமாகவே பார்த்தன. சிறீதேவியும், மாயாவும் பசியால் சாகாமல் இருக்க மிகக் குறைந்த தொகையையே நீதிமன்றங்கள் வழங்கின. வீட்டில் முடக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் கணவனின் வருமானத்திற்கான எந்தவொரு சான்றுகளோ, வங்கி ஆவணங்களோ இல்லாததால், கணவனின் பொய் வார்த்தைகளே நீதிமன்றத்தில் எளிதாக வென்றன.

இரண்டாம் காலம்: 1990-கள் – படித்த பெண்ணின் கோபமும், நீதிமன்றப் பார்வைகளும்!

1990-களில் சமுதாயத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. சிறீதேவி போன்ற பெண்கள் பல தடைகளைத் தாண்டிப் படித்துப் பட்டம் பெற்றனர். ஆனால், கல்வி அவர்களை வன்முறையிலிருந்து காப்பாற்றவில்லை. கமல் அவளைத் தனிமைப்படுத்தி, அவளது சுயமரியாதையைச் சிதைக்கும் புதிய மன ரீதியான வன்முறைகளைக் கையாண்டான். அவள் மணமுறிவுக் கோரி நீதிமன்றம் சென்றபோது, கமல் ஒரு புதிய தந்திர வாதத்தை முன்வைத்தான்: “இவள் நன்கு படித்தவள், வேலைக்குச் சென்று சம்பாதிக்கும் தகுதி கொண்டவள். அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு நான் ஏன் என் பணத்தைத் தர வேண்டும்?”

இது அந்தக் காலகட்டத்து நீதிமன்றங்களின் ஒரு மிகப்பெரிய குருட்டுப் புள்ளியாக இருந்தது. பெண் ‘சம்பாதிக்கும் தகுதி’ பெற்றிருப்பதையும், ‘உண்மையில் அவளிடம் பணம் இருப்பதையும்’ சட்டம் குழப்பிக் கொண்டது. வேலை செய்யாத பெண்ணைப் பின்தங்கியவள் என்றும், வேலை செய்யத் தகுதி வாய்ந்த பெண்ணைச் சுயசார்புடையவள் என்றும் கூறி அவளது உரிமை மறுக்கப்பட்டது. ஒரு பட்டப்படிப்புச் சான்றிதழ் தன் குழந்தை மாயாவின் பசியைத் தீர்க்காது என்பதை நிரூபிக்க சிறீதேவி நீதிமன்றத்தில் கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருந்தது.

நடுநிலைப் புள்ளி: மறைக்கப்பட்ட உண்மை (1992-ஆம் ஆண்டின் புறநகர் நீதிமன்ற வழக்கு – M.C. 19 of 1992)

இந்தத் தசாப்தத்தின் வரலாற்றில், 1992-ஆம் ஆண்டு ஒரு புறநகர் நீதிமன்றத்தில் நடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கு (M.C. 19 of 1992) நீதிமன்றங்களின் உண்மை அறியும் திறனின் போதாமையை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது. நீதிமன்றத்தின் முன்னால் வைக்கப்பட்ட சாட்சியங்களைக் கொண்டு எது உண்மை என்று கண்டறிய முடியாமல் சட்டம் முற்றிலும் திணறிய காலகட்டம் இது.

சிறீதேவி நீதிமன்றக் கூண்டில் ஏறி, தனக்கு நள்ளிரவில் நடந்த அநீதிகளையும், மாரடைக்க வைக்கும் கொடுமைகளையும், பட்டினிச் சித்திரவதை களையும் கண்ணீருடன் விவரித்தாள். மறுபுறம், சமூகத்தில் நல்ல அந்தஸ்தில் உள்ள, நாகரிகமாக உடையணிந்த கமல் அமைதியாக, மென்மையான குரலில் நின்றான். நான்கு சுவர்களுக்குள் நடந்த வன்முறைக்கு எந்தவொரு காட்சிப் பதிவு ஆதாரமோ அல்லது அண்டை வீட்டாரின் சாட்சியங்களோ இல்லை. பெண்ணிடம் இருந்தது வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே; ஆணின் வசமோ முறையான கணக்குப் புத்தகங்களும், சமூக நற்சான்றிதழ்களும் இருந்தன.

குறுக்கு விசாரணையின் போது, கமலின் வழக் குரைஞர் சிறீதேவியின் மன உளைச்சலையும், கடுமையான அதிர்ச்சியையும் பயன்படுத்தி, அவளது வாக்குமூலங்களின் தேதிகளில் உள்ள சில சிறிய முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவளை ஒரு பொய்யராகச் சித்தரித்தார். இந்த வழக்கின் முடிவில் நீதிமன்றம் சில கசப்பான உண்மைகளைத் தன் தீர்ப்பில் பதிவு செய்தது.

வார்த்தைகளின் சமமற்ற எடை: சமூகத்தில் பலம் வாய்ந்த, படித்த ஒரு கணவன் திட்டமிட்டுச் சொல்லும் பொய், வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டு மனரீதியாக உடைந்துபோன ஒரு பெண்ணின் சிதறிய உண்மை வார்த்தைகளை விட நீதிமன்றத்தில் அதிக எடையைக் கொண்டுவிடுகிறது.

குறுக்கு விசாரணையின் எல்லைகள்: குறுக்கு விசாரணை என்பது தர்க்கத்தைச் (Logic) சோதிக்கும் ஒரு கருவி. ஆனால் அதிர்ச்சியும் வன்முறையும் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை. பயத்தின் காரணமாக சிறீதேவி நீதிமன்றத்தில் தடுமாறும்போது, சட்டம் அவளது அதிர்ச்சியைப் பொய் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது.

ஆதாரங்களின்மை: இறுதிப் பகுப்பாய்வில், கண்ணுக்குத் தெரியாத மனக் காயங்களுக்கும், மூடிய அறைக்குள் நடந்த வன்முறைகளுக்கும் சட்டப் பூர்வமான கடின ஆதாரங்கள் கிடைக்காததால், உண்மை எது என்று கண்டறிய முடியாமல் நீதிமன்றமே திகைத்து நின்றது.

குறிப்பு: எளிதில் புரிந்துகொள்வதற்காக சிறீதேவி, கமல் என்று பெண், ஆண் பாத்திரங்களுக்குப் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

– கோ.கீதாஞ்சலி ஸ்ருதி கமலா

(தொடரும்…)