கல்வி என்பது அறியாமையை அகற்றி, சமத்துவத்தையும் மனிதாபிமானத்தையும் வளர்க்க வேண்டிய ஒரு களம். ஆனால், உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் இன்றும் வேரூன்றியிருக்கும் ஜாதிய மனோபாவம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை சமீபத்திய இந்த நேர்காணல் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது.
தர்மம் என்ற பெயரில் ஒரு ஆதிக்கம்
யுஜிசி கொண்டு வந்த மாற்றங்கள் குறித்து ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியரிடம் கேட்கப்பட்டபோது, அவர் அளித்த பதில் அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியது மட்டுமல்ல, அரசமைப்புச் சட்டத்தையே சவால் செய்வதாக உள்ளது.
“யாரோ எழுதிக் கொடுத்த சட்டங்கள் தற்காலிக மானவை. ஆனால், தர்ம (மனு) விதிகளை யாராலும் மாற்ற முடியாது” என்கிற அவரது வாதம், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை விடவும் பழமைவாதக் கருத்துகளே மேலானது என்ற அவரது ஆபத்தான மனநிலையைக் காட்டுகிறது.
சமத்துவத்தை அவமதிக்கும் உவமைகள்
உரிமைகள் குறித்துப் பேசும் போது அவர் பயன்படுத்திய உவமை மிகவும் இழிவானது. “செருப்பைத் தலையில் வைக்க முடியுமா? தலையில் கட்டும் துண்டை தரையில் போட முடியுமா?” என்று அவர் கேட்பதன் மூலம், குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரைச் செருப்பிற்கு நிகராகக் கருதும் அவரது ஜாதிய ஆணவம் வெளிப்படுகிறது. மனிதர்களை உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் எனப் பிரித்துப் பார்க்கும் இத்தகைய பார்வை, ஒரு பேராசிரியருக்குரிய தகுதிதானா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“உலகமே இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது, உங்களுக்கு வருத்தமாக இல்லையா?” என்ற கேள்விக்கு, “நான் என் கடமையைச் செய்கிறேன், இதில் எனக்கு எந்தச் சங்கடமும் இல்லை” என்று அவர் கூறியிருப்பது, அவரது மனசாட்சி சமூக நீதியிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகி நிற்கிறது என்பதற்குச் சான்று.
மில்லியன் டாலர் கேள்வி:
மாணவர்களின் நிலை என்ன?
மாணவர்களின் நிலை என்ன?
இந்த நேர்காணலின் மிக முக்கியமான பகுதி, அங்கு பயிலும் மாணவர்களின் எதிர்காலம் குறித்த கவலைதான்.
பிற்படுத்தப்பட்ட, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் இவரிடம் கல்வி கற்கும்போது, அவர்களுக்குச் சரியான முறையில் மதிப்பெண்கள் வழங்கப்பட்டிருக்குமா?
வகுப்பறையில் சமத்துவத்தைப் பேசும் மாணவர்களை இத்தகைய பேராசிரியர்கள் எப்படி கையாண்டிருப்பார்கள்?
இவரின் கீழ் ஆய்வு செய்யும் மாணவர்களின் நிலை இன்னும் பரிதாபமானது. தர்மம் என்ற பெயரில் மாணவர்களின் திறமையை ஜாதியின் அடிப்படையில் எடை போடும் ஒருவரிடம் எப்படி நடுநிலையை எதிர்பார்க்க முடியும்?
சட்டம் என்பது அனைவருக்கும் சமம் என்பதை மறுக்கும் இத்தகைய நபர்கள், கல்விப் பணியில் இருப்பது சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லதல்ல. கல்வி நிலையங்கள் ‘ஸநாதன தர்மத்தின்’ கூடாரங்களாக மாறாமல், ‘சமூக நீதியின்’ மய்யங்களாக இருப்பதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும். இத்தகைய பேராசிரியர்களின் கடந்த காலச் செயல்பாடுகள் மற்றும் மதிப்பெண் வழங்கிய முறைகள் குறித்து முறையான விசாரணை நடத்துவதே அந்த மாணவர்களுக்கு செய்யும் நீதியாக இருக்கும்.
“டில்லியைச் சேர்ந்த கல்லூரிப் பேராசிரியர் ஒருவரின் காணொலிப் பதிவு. லீட் கல்வி நிலையங்களில் சமத்துவத்தைப் போதிக்க வேண்டிய ஒரு பேராசிரியரே இத்தகைய பிற்போக்கான கருத்துகளைக் கொண்டிருப்பது சமூக நீதிக்கும், ஜனநாயகத்திற்கும் எதிரானது.”
