புதூரான்
நேபாளத்தில் இந்த நூற்றாண்டில் மிகப் பெருந்துயரம் நடந்துள்ளது. பூணூல் மாற்றிடச் சென்ற பார்ப்பனர்கள் பலரும் இறந்துள்ளனர்.
இந்த நிலையில், ஒரு காணொலி வெளியாகி உள்ளது. நேபாளத்தின் கோவில் ஒன்றில் இந்தியாவில் இருந்து சென்ற பார்ப்பனக் குழு ஒன்று மகிழ்ச்சியோடு பூணூல் மாற்றிக்கொள்ளும் காட்சி அது. நாட்டின் ஒரு பகுதியில் இன்றளவும் அழுகையும், வேதனையும் ஓங்கி நிற்கிறது. ஆனால், இவர்களுக்கோ பூணூல் சடங்கு முக்கியம்!
ஒரு சமூகத்தில் நேரிடும் பேரழிவுகளும், மரணங் களும் மனித நேயத்தையும், இரக்கத்தையும் கோரி நிற்கும் வேளையில், சடங்குகளுக்கும் சம்பிர தாயங்களுக்கும் முதன்மை அளிக்கும் போக்குகள் பலகாலமாக விமர்சனத்திற்குள்ளாகி வருகின்றன. ஜாதியப் படிநிலையிலும் சடங்கு முறைகளிலும் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் மரணத்தை ஒட்டிய பொருளாதாரச் சுரண்டல்கள் குறித்தான உரையாடல் இங்கு அவசியமாகிறது.
பேரழிவும், சடங்குக்கான மய்யவாதமும்!
இயற்கைப் பேரிடரோ அல்லது எதிர்பாராத துயரங்களோ நிகழும்போது, மனித உயிரிழப்புகளும் துயரங்களும் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தையும் சோகத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. இருப்பினும், எவ்விதக் கவலையுமின்றி சடங்குகளையும் ஆச்சாரங்களையும் கொண்டாடும் மனநிலை, சமூகப் பொறுப்புணர்ச்சியற்ற தன்மையையே காட்டுகிறது. மனித உடல்களும் வாழ்க்கையும் சிதையும் சூழலில், தன்னலத்தை முதன்மைப்படுத்தும் இத்தகைய சடங்கு மய்யவாதம் சமூகக் கூட்டுப் பொறுப்பிற்கு எதிரானதாக மாறுகிறது.
ஈமச்சடங்குகளில் நிலவும் ஜாதிய ஏற்றத்தாழ்வும், பொருளாதாரச் சுரண்டலும்!
ஒரு மனிதனின் மறைவுக்குப் பின் நடைபெறும் சடங்குகளில் நிலவும் வேறுபாடுகள், ஜாதியமைப்பின் ஆதிக்கத்தையும் சுரண்டல் தன்மையையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன:
உழைக்கும் பிரிவினர் (சுடுகாட்டுப் பணியாளர்): மரணத்தின் போது மிகக் கடினமான உழைப்பைச் செலுத்தும் சமூகத்தினருக்கு, குழி தோண்டுவதற்கும் மயானப் பணிகளுக்குமான சொற்பக் கூலியும், பிணத்தின் மீதிருக்கும் துணியும் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன. இவர்களின் உழைப்புச் சுரண்டப்பட்டு, சமூகத்தில் அவர்களுக்கான மதிப்பும் உரிமைகளும் மறுக்கப் படுகின்றன.
சடங்கு ஆதிக்கம் (பார்ப்பனர்கள்): ஈமச்சடங்கு மற்றும் தீட்டுக் கழித்தல் என்ற பெயரில் நிகழ்த்தப்படும் சடங்குகளில் சொர்ணதானம், கோதானம், பூதானம், வஸ்திரதானம், தான்யதானம் எனப் பல்வேறு வகையான தானங்களும், கூடுதல் கட்டணங்களும் கோரப்படுகின்றன. துக்கத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினரின் பலவீனமான சூழலைப் பயன்படுத்தி, மரணத்தை ஒரு பொருளாதார வாய்ப்பாகவோ அல்லது வணிகப் பரிவர்த்தனையாகவோ மாற்றும் நிலை உருவாக்கப்படுகிறது.
தீட்டுக் கழிப்பு முறைமை
இறந்தவர்களுக்காகச் செய்யப்படும் பித்ரு தர்ப்பணமும் தீட்டுக் கழிக்கும் சடங்குகளும், இறந்தோரை மதிப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும், நடைமுறையில் அது பயத்தையும் ஆன்மிகப் பொறுப்பையும் மூலதனமாகக் கொண்டு செய்யப்படுகிறது.
அச்சத்தை விதைப்பது: இறப்பின் துக்கத்திலிருந்து மீள முடியாத குடும்பங்களிடம், சடங்குகளை சரியாகச் செய்யாவிட்டால் பித்ருக்களின் சாபம் கிடைக்கும் என்ற அச்சத்தை விதைப்பது – ஆன்மிக விதிகளின் பெயரால், சடங்குகளை நிகழ்த்துபவர்கள் தங்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் வழிமுறையாக இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
மரணமும் துயரமும் அனைவருக்குமானது. ஆனால், அதை எதிர்கொள்ளும் விதத்திலும், அதைச் சார்ந்த சடங்குகளிலும் நிலவும் சுரண்டல் முறைகள் சீர்திருத்தப்பட வேண்டியவை. ஜாதிய ஆதிக்கத்தையும் சடங்கு வணிகத்தையும் கடந்து, மனிதநேயமும் சமத்துவமுமே எந்தவொரு சமூகத்தின் முதன்மை விழுமியமாக இருக்க வேண்டும்.
