இந்திய ரயில்வேயின் முகப்பையே மாற்றி யமைப்பதாகக் கூறப்படும் ‘அம்ருத் பாரத் ரயில் நிலையத் திட்டம்’ (Amrit Bharat Station Scheme), தற்போது வெறும் கட்டடக்கலை மாற்றமாக மட்டுமன்றி, ஒரு கலாச்சார மற்றும் மொழியியல் திணிப்பாக உருவெடுத்துள்ளது. நாடு முழுவதும் உள்ள ரயில் நிலையங்களை வணிக வளாகங்களாக மாற்றித் தனியாரிடம் ஒப்படைக்கும் இந்த வேகமான நடவடிக்கைகளுக்குப் பின்னால், மாநிலங்களின் தனித்துவத்தைச் சிதைக்கும் நுணுக்கமான அரசியல் ஒளிந்திருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது.
பாசிசத்தின் கருவி எனும் ‘மொழித் திணிப்பு’
பாசிசத்தின் அடிப்படைப் பண்புகளில் ஒன்று ‘ஒற்றைத்தன்மை’. ஒரே மொழி, ஒரே பண்பாடு, ஒரே அடையாளம் என்பதை நிலைநாட்ட முற்படும் போக்கின் ஒரு பகுதியாகவே ஹிந்தித் திணிப்பு பார்க்கப்படுகிறது. ரயில் நிலையங்கள் என்பது சாதாரண ஏழை, எளிய மக்கள் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் பொது இடங்கள். அங்கே மாநில மொழியைப் பின்னுக்குத் தள்ளி ஹிந்தியை முன்னிறுத்துவது, அந்த மாநில மக்களின் உணர்வுகளையும் உரிமைகளையும் அவமதிக்கும் செயலாகும்.
திருச்சி ரயில் நிலையத்தின்
‘கருத்தவ்ய துவார்’ சர்ச்சை
தமிழ்நாட்டின் முக்கிய ரயில் நிலையமான திருச்சியில் சமீபத்தில் நடந்த மாற்றங்கள் இதற்குச் சான்று. நுழைவு வாயிலில் ‘கருத்தவ்ய துவார்’ (Kartavya Dwar) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.
தந்திரமான மொழிபெயர்ப்பு: ‘கடமை வாசல்’ என்ற நேரடித் தமிழ்ச் சொல்லைப் பயன்படுத்தாமல், ஹிந்திச் சொல்லையே தமிழ் மற்றும் ஆங்கில எழுத்துகளில் எழுதியிருப்பது ஒரு தந்திரமான நடவடிக்கையாகும்.
விளைவு: இதன் மூலம் ஹிந்தித் தெரியாத ஒரு சாமானியத் தமிழருக்கு அந்த வாயிலின் எழுதப்பட்ட பெயர் என்னவென்றே புரியாது. இது திட்டமிட்டு ஹிந்திச் சொற்களைத் தமிழ் மக்களின் அன்றாடப் பயன்பாட்டிற்குள் நுழையச் செய்யும் ஒரு மொழியியல் ஆக்கிரமிப்பு ஆகும்.
கேரளா
செங்கனச்சேரி ரயில் நிலையத்தின் அடையாளச் சிதைப்பு கேரளாவின் செங்கனச்சேரி ரயில் நிலையத்தின் மாற்றம் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகும். பழைய ரயில் நிலையத்தில் மலையாளம், ஹிந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளும் சரிசமமான முக்கியத்துவத்துடன் இருந்தன.
ஆனால், நவீனப்படுத்தப்பட்ட புதிய கட்டடத்தில், மய்யப்பகுதியில் பிரமாண்டமாக ஹிந்தி மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளது.
மூலைக்குத் தள்ளப்பட்ட தாய்மொழி: மாநில மொழியான மலையாளமும், உலகளாவிய தொடர்பு மொழியான ஆங்கிலமும் கவனிக்கப்படாத ஓரங்களுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. இது கேரளாவிலும் ஹிந்தித் திணிப்பு மிகத் தீவிரமாக அடியெடுத்து வைத்துள்ளதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
தனியார்மயமாக்கலும்
வணிக வளாக அரசியலும்!
ரயில் நிலையங்களை வணிக வளாகங்களாக மாற்றுவது என்பது பொதுச் சொத்துகளைத் தனியாருக்குத் தாரைவார்க்கும் ஒரு முயற்சியாகும். இலாப நோக்கம் கொண்ட தனியார் நிறுவனங்களின் கைகளுக்குப் பொது இடங்கள் செல்லும்போது, அங்கே மாநில மக்களின் உணர்வுகளை விட ஒன்றிய அரசின் கொள்கைகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படும்.
விழிப்புணர்வு கொள்ள வேண்டிய தருணம்!
தமிழ்நாடு எப்போதும் ஹிந்தித் திணிப்பைத் தீரத்துடன் எதிர்த்து வருகிறது. ஆனால், மற்ற மாநிலங்களில் இந்த ‘மெதுவான விஷம்’ போன்ற மொழித் திணிப்பு குறித்துப் போதிய விழிப்புணர்வு இல்லையோ என்ற அய்யம் எழுகிறது.
பார்ப்பனிய மேலாதிக்கம்: மொழியின் மூலமாக ஒரு குறிப்பிட்ட பண்பாட்டை உயர்த்திப் பிடிப்பதும், மற்ற மாநில மொழிகளை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளுவதும் ‘பார்ப்பனிய’ மற்றும் ‘பாசிச’ மனநிலையின் வெளிப்பாடே ஆகும்.
இந்தியாவின் வலிமை அதன் பன்முகத்தன்மையில் (Diversity) உள்ளது. ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனக்கே உரிய மொழி, கலாச்சாரம் மற்றும் அடையாளத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதைச் சிதைக்கும் வகையில் ‘அம்ருத் பாரத்’ போன்ற திட்டங்கள் வழியாக ஹிந்தியைத் திணிப்பது தேசத்தின் ஒற்றுமைக்கே வேட்டு வைக்கும் செயலாகும். இந்த மொழிப்போர் என்பது வெறும் எழுத்துகளுக்கானது அல்ல; இது நமது சுயமரியாதை மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கானப் போர்.
திருச்சி மற்றும் ‘கருத்தவ்ய துவார்’ திருச்சியில் என்பதை ‘காரிய வாசல்’ என்று தமிழில் எழுதாமல், ‘கருத்தவ்ய துவார்’ என ஹிந்திச் சொல்லையே ஒலிபெயர்ப்பு (அப்படியே ஹிந்தி எழுத்துகளை தமிழில் எழுதுதல்) செய்துள்ளனர்.
இது இந்திய அலுவல் மொழிச் சட்டம் 1963இன் நோக்கத்திற்கு எதிரானது. ஒரு சொல்லுக்கு இணையான மாநில மொழிச் சொல் இருக்கும்போது, ஹிந்திச் சொற்களைப் புகுத்துவது நேரடித் திணிப்பாகும்.
‘அம்ருத் பாரத்’ திட்டத்தின் முக்கிய நோக்கம் ரயில் நிலையங்களை ‘நகர மய்யங்களாக’ (City Centers) மாற்றுவது.
இதன் மூலம் ரயில் நிலையங்களின் தரைத்தளம் மற்றும் வான்வெளி (Air Space) 45 முதல் 99 ஆண்டுகள் வரை தனியார் நிறுவனங்களுக்குக் குத்தகைக்கு விடப்படும்.
பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் கட்டப்படும் இந்த நிலையங்கள், இறுதியில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் வணிக வளாகங்களாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.
இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் கட்டப்படும் கட்டடங்கள் பெரும்பாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட ‘வட இந்தியக் கோவில்’ அல்லது ‘பாரம்பரிய’ பாணியிலேயே வடிவமைக்கப்படுகின்றன.
கலாச்சார ஒற்றைத்தன்மை: திராவிடக் கட்டடக்கலை அல்லது கேரளாவின் தனித்துவமான கட்டடக் கலைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, நாடு முழுவதும் ஒரே மாதிரியான ‘பார்ப்பனிய’ அடையாளங்கள் திணிக்கப்படுகின்றன.
அதிகாரக் குவிப்பு: மாநில அரசுகளின் ஆலோசனையின்றி, தன்னிச்சையாகப் பெயர்களை மாற்றுவதும் (எ.கா: ‘துவார்’ போன்ற ஹிந்திச் சொற்கள்), மாநிலங்களின் இறையாண்மைக்கு விடுக்கப்படும் சவாலாகும்.
‘அம்ருத் பாரத்’ திட்டம் என்பது வெறும் சிமெண்ட் மற்றும் செங்கற்களால் ஆனதல்ல; அது இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைச் சிதைக்கத் தீட்டப்பட்ட ஒரு வரைபடம். தமிழ்நாடு இத்தகைய ஹிந்தித் திணிப்பு மற்றும் அதிகாரக் குவிப்பிற்கு எதிராக எப்போதும் அரணாக இருந்துள்ளது. அண்டை மாநிலங்களான கேரளா போன்றவையும் இந்த நுணுக்கமான ஆபத்தை உணர்ந்து ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டியது அவசியம்.
ஒன்றிய அரசு எடுத்துவைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் பாசிசத்தை நோக்கியதா என்பதை ஆராய்ந்து, நமது மொழி மற்றும் நில உரிமைகளைக் காப்போம்.
