எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

 

2.12.1970 இல் அப்போதைய தமிழக அரசு  இந்து சமய அறநிலையத்துறை திருத்தச் சட்டம்  கொண்டுவந்து, பரம்பரை அர்ச்சகர் முறையை ஒழித்து, அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம் என்று அறிவித்தது. அதை எதிர்த்து 12 வழக்குகள் உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டன.  அவ்வழக்குகளில்  14.03.1972 இல் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அதில் தமிழக அரசு கொண்டு வந்த திருத்தச்சட்டம் செல்லும் என்றும், ஆனால்  அர்ச்சகர் நியமனம் ஆகம விதிகளுக்கு உட்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்றும்  கூறப்பட்டது. அதன்பின் அரசாணை எண் . 118 நாள் 23.05.2006 தமிழக அரசால் பிறப்பிக்கப்பட்டு, “ஆகம விதிகளில் தகுந்த பயிற்சி பெற்ற எவரும், (எந்த ஜாதியினராக இருந்தாலும்) அர்ச்சகராக நியமிக்கப்படலாம்'' என ஆணை வெளியிடப்பட்டது. இதனையும் எதிர்த்து ஆதி  சைவ  சிவாச்சாரியார்கள் நலச்சங்கம் மற்றும் இருவர் உச்சநீதி மன்றத்தில் வழக்கு போட்டனர். அதில் உச்சநீதிமன்றம் 16.12.2015 இல் தீர்ப்பு வழங்கியது. அதில் முதல் வழக்கான சேஷம்மாள் வழக்கில் 14.03.1972 இல் கூறப்பட்ட தீர்ப்பின் அடிப்படையில் அர்ச்சகர் நியமனம் செய்யலாம் என்று கூறி சிவாச்சாரியார்கள் கூறிய அனைத்து  வாதங்களையும் நிராகரித்துவிட்டது. ஆனால் அத்தீர்ப்பின் இறுதிப் பகுதி கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறது.

43. What then is the eventual result? The answer defies a straight forward resolution and it is the considered view of the court that the validity or otherwise of the impugned G.O. would depend on the facts of each case of appointment. What is found and held to be prescribed by one particular or a set of Agamas for a solitary or a group of temples, as may be, would be determinative of the issue. In this regard it will be necessary to re-emphasise what has been already stated with regard to the purport and effect of Article 16(5) of the Constitution, namely, that the exclusion of some and inclusion of a particular segment or denomination for appointment as Archakas would not violate Article 14 so long such inclusion/exclusion is not based on the criteria of caste, birth or any other constitutionally unacceptable parameter. So long as the prescription(s) under a particular Agama or Agamas is not contrary to any constitutional mandate as discussed above, the impugned G.O. dated 23.05.2006 by its blanket fiat to the effect that, “Any person who is a Hindu and possessing the requisite qualification and training can be appointed as a Archaka in Hindu temples” has the potential of falling foul of the dictum laid down in Seshammal (supra). A determination of the contours of a claimed custom or usage would be imperative and it is in that light that the validity of the impugned G.O. dated 23.05.2006 will have to be decided in each case of appointment of Archakas whenever and wherever the issue is raised.

(43) பின் என்னதான் முடிவு? இதற்கான பதில் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கும் தீர்மானம் யாதெனில் இந்நீதிமன்றத்தின் தீர்மானிக்கப்பட்ட பார்வை என்பது ஆட்சேபிக்கப்பட்ட அரசாணை செல்லுமா? இல்லையா? என்பது ஒவ்வொரு நியமனத்தின் சங்கதிகளைப் பொறுத்தே உள்ளது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஆகமம் அல்லது ஆகமங்களில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆலயம் அல்லது ஆல யங்களின் குழுவிற்கு எவ்வாறு விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை கண்டறிந்து தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதே பிரச்சினை. இந்நிலையில் திரும்ப வலியுறுத்தப்பட வேண்டியது என்னவென்றால் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியினர் அல்லது பிரிவினரை அர்ச்சகர் நியமனத்தில் சேர்ப்பதோ விலக்குவதோ அது சாதி, பிறப்பு அல்லது அரசியல் சட்டப்படி ஏற்கப்படாத அளவுகோல் படி இல்லாதவரை அரசியல் சட்டப்பிரிவு 14அய் மீறியதாகாது என பிரிவு 16(5) இன் நோக்கம் மற்றும் விளைவு என ஏற்கெனவே கூறப் பட்டிருப்பதை மறுபடியும் வலியுறுத்துவது அவசியமாகும். குறிப்பிட்ட ஆகமமோ அல்லது ஆகமங்களோ ஏற்கனவே விவாதிக்கப்பட்டபடி அரசியல் சட்ட அதிகாரத்திற்கு எதிராக இல்லாதவரை ‘‘இந்து மதத்தைப் பின்பற்றுகிற ஒருவர் தேவையான தகுதி மற்றும் பயிற்சி பெற்றிருந்தால் இந்துக் கோவிலில் அர்ச்சகராகலாம்'' என்ற அரசாணை (தேதி 23.5.2006) ஏற்கெனவே சேஷம்மாள் வழக்கில் கூறப்பட்ட கருத்தை பொய்யாக்குகிறது. பழக்கம் அல்லது வழக்கம் என்ற கோரிக்கைகளின் எல்லைக்கோடுகளை தீர்மானிப்பது மிக முக்கியமானது என்பதால் இதனடிப் படையில் அரசாணை (தேதி 23.5.2006) இன் படியிலான அர்ச்சகர் நியமனங்கள் ஒவ்வொன்றையும் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இதன்படி ஏதேனும் ஆகமத்தில் குறிப்பிட்ட ஜாதியினர்தான் அர்ச்சகராக நியமிக்கப்படவேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தாலும் கூட அது அரசியல் சட்டத்திற்கு விரோதமானது என்று இத்தீர்ப்பிலேயே தெளிவாக கூறப்பட்டிருக்கிறது.

அதோடு, தமிழக அரசின் முயற்சிக்கு முன்னரே, கேரளாவில் சுவாமி வியோமாகேசானந்தா  அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட திட்டமான அனைத்து  சாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் பயிற்சி  அளிக்கும் திட்டம் திருவாங்கூர் தேவஸ் வம், போர்டால் 07.05.1969 இல் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பயிற்சி பள்ளியும் துவக்கப்பட்டது. இதை எதிர்த்து  என்.ஆதித்தியன்  என்பவர் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு போட்டார். அதை விசாரித்த உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள்  எஸ்.ராஜேந்திரபாபு, மற்றும் டி.ராஜு ஆகியோர் 03.10.2002 இல் தீர்ப்பு வழங்கும்போது அவ்வழக்கை தள்ளுபடி செய்ததோடு “தகுந்த  பயிற்சி பெற்றவர்களையே  அர்ச்சகராக நியமனம் செய்யப்படுகிறது. இந்நிலையில் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியை சேர்ந்தவர்கள் தான் அல்லது குறிப்பிட்ட பெற்றோர்களுக்கு பிறந்தவர்கள் தான் அர்ச்சகராக நியமிக்கப்படவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை மதச்  சடங்கு, சம்பிரதாயம், நடைமுறை என்று கருத முடியாது. அரசியல் சட்டம் இயற்றப்படுவதற்கு முந்தைய காலகட்டங்களில் பின்பற்றப்பட்ட பழக்கவழக்கங்கள், மனித உரிமைகள், மரியாதை, சமுதாய சமத்துவம் ஆகிய வற்றிற்கு எதிராக இருக்கும்போது அவற்றை நீதிமன்றங் களில் சட்ட ஆதாரமாகக்  கொண்டு உரிமை கோரமுடியாது” என ஆணி அடித்தாற்போல் உறுதியான தெளிவான தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளனர்.

எனவே, ஆகமம், ஆகம விதிகள் என ஆதிக்க சாதிகள் பூச்சாண்டி காட்டுவதை தமிழக அரசு பொருட்படுத்தாமல் துணிச்சலாக உடனடியாக அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகராக வகை செய்யும் சட்டத்தின்படி அர்ச்சகர் பயிற்சி பெற்றவர்களை உடனடியாக அர்ச்சகராக நியமனம் செய்யவேண்டும்.

 

நீதிபதி பொ. நடராசன்

(பணி நிறைவு)

செயலாளர்,

திராவிடர் கழக வழக்குரைஞரணி



.
 

இப்பிரிவில் முந்தையச் செய்திகள்:

தமிழில் கருத்துக்களை தெரிவிக்க -  


Security code
Refresh

Banner
Banner