மகளிர்

106 வயது யூடியூப் பாட்டி

ஆந்திர மாநிலம், குண்டூர் மாவட்டத்தின் குடிவாடா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் அந்தப் பாட்டி. அவருக்கு இப்போது வயது 106 என்கிறார். வயதைக் கேட்டதும் ஏதோ ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கிடப்பார் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். இந்தியா, பாகிஸ்தான், அய்க்கிய அரபு நாடுகள், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற பல நாடுகளில் வசிப்பவர்களும்கூட அவரை அறிவார்கள். உலகம் முழுவதும் அவருக்கு ரசிகர்கள் உள்ளார்கள். அந்த அளவுக்குப் பெயர்பெற்ற அவரது பெயர் மஸ்தானம்மா. அவரது புகழுக்குக் காரணம், அவரது சமையல்தான். அவர் கைப்பக்குவமுள்ள சமையற்காரர்.

வழக்கமான சமையல்காரர்கள் போன்றவரல்ல அவர். சமையலுக்கென எந்தப் பிரத்யேக முன்தயாரிப்பும் இன்றி மிகவும் எளிய உடையில், வயல்வெளியின் திறந்த முற்றத்தில் விறகடுப்பிலேயே சமைத்து முடித்துவிடுகிறார் அவர்.
3 லட்சம் சந்தாதாரர்கள்

அவரது சமையலைப் போலவே அவரது துணிச்சலும் தன்னம்பிக்கையும் அடுத்த தலைமுறை அறிய வேண்டியது. கண்ட்ரி ஃபுட்ஸ் என்னும் அவரது யூடியூப் அலை வரிசையாலேயே பிரபலமானார். அந்த யூடியூப் அலைவரிசைக்கு சுமார் 3 லட்சம் சந்தாதாரர்கள் உள்ளார்கள். உலகின் மிக அதிக வயது கொண்ட யூடியூப் பிரபலமாக அவர் இருப்பதற்கான சாத்தியம்கூட இருக்கிறது. சிறிய கிராமத்திலிருந்த அவரை இன்று உலகம் அறியவைத்ததில் அவருடைய பேரன் லட்சுமணனுக்கும் பங்கிருக்கிறது. அவரும் அவருடைய நண்பரான நாத்தும் சேர்ந்துதான் மஸ்தானம்மாவின் சமையல் நிகழ்ச்சியை யூடியூபில் பதிவேற்றியிருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பிரம்மச்சாரிகளுக்கான சமையல் நிகழ்ச்சிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு யூடியூப் அலைவரிசையை நடத்திவந்திருக்கிறார்கள். இருவருமே பாட்டியின் சமையலை அடிக்கடி சுவைத்தவர்கள்தான். அதன் பாரம்பரிய ருசி ஒரு தனித்த சுவையைத் தந்திருக்கிறது. பாட்டி சமையல் செய்வதை அப்படியே ஏன் யூடியூப் வீடியோவாக்கக் கூடாது என்று நினைத்திருக்கிறார்கள். முதலில் சோதனை முயற்சியாக ஒரு வீடியோவை உருவாக்கி யூடியூபில் பதிவேற்றியுள்ளார்கள். அதற்குக் கிடைத்த எதிர்பாராத வரவேற்பு அவர்களை முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது. அதன் பின்னர் மஸ்தானம்மாவின் கைப்பக்குவமான சமையல் நிகழ்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து பதிவேற்றிவருகிறார்கள்.

வயதறியா சமையல்

சமையலில் உதவுவதற்காகத் தன் பேத்தி ராகினியை மட்டுமே மஸ்தானம்மா தன்னுடன் வைத்திருக்கிறார். வெற்றுக் கைகளில் தக்காளியையும், இஞ்சியையும் அவர் உரிக்கும் அழகே தனி. தோல் சுருக்கம் மட்டுமே அவரது முதுமையை நினைவுபடுத்துமே தவிர, அவரது செயல்பாடுகளில் முதுமை முகம் காட்டுவதேயில்லை.

பதினோரு வயதில் திருமணம் செய்துகொண்ட அவரது இல்லற வாழ்வு 22 வயதில் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. வாழ்வு எப்போதும்போல கரிசனமின்றி நடந்துகொண்டது. ஆனால், அவர் தனது உழைப்பைத் தவிர எதையும் நம்பியிருக்கவில்லை. 5 பிள்ளைகளை வளர்த்தெடுத் திருக்கிறார். அதில் நான்கு பேர் இறந்துவிட்டனர். இழப்புகள் பற்றிய கவலையற்று அவரது வாழ்வு தொடர்கிறது.

உலகத்துக்கே பாட்டி

முட்டைக் கறி, கோழி பிரியாணி, மாட்டிறைச்சி பாயா என நீளும் அவரது சமையல் நிகழ்ச்சிகளில் அதிகப் பார்வையா ளர்களைப் பெற்றிருப்பது வாட்டர்மெலன் சிக்கன் தயாரிப்பு வீடியோதான். சமைப்பதைப் போலவே அதைப் பிறருக்குப் பரிமாறுவதையும் விருப்பத்துடன் செய்துவருகிறார் மஸ்தானம்மா.

இன்னும் தனியாகத்தான் காலம் தள்ளுகிறார். ஆனால் உலகம் முழுவதிலும் அவருடைய வீடியோக்களைப் பார்க்கும் பலருக்கும் அவர் பாட்டியாகவே இருக்கிறார். அவரது சமையலைச் சமைத்துப் பார்த்து ருசித்த ரசிகர் களுக்கு, அவர்களுடைய பாட்டிகளை அவர் நினைவு படுத்துகிறார். அவருடைய உணவின் சுவை நாக்கில் தங்கு வதைப் போலவே அவருடைய நினைவுகள் அவர்களின் நெஞ்சில் தங்கிவிடுகின்றன.

சிலம்பத்தில் பல பதக்கங்கள் பெற்ற புவனேஸ்வரி

ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் ஆயுதங் களைத் தேட முடியாது. ஆனால் கையில் கிடைக்கும் சிறு தடியைக்கூட ஆயுதமாக மாற்ற முடியும் என்கிறார் சிலம்பக் கலைஞர் புவனேஸ்வரி.

சிலம்பம் பல நூற்றாண்டுக் கால வரலாறு கொண்டது. ஈட்டி, வில், வேல், கத்தி போன்ற ஆயுதங்களுக்கு முன் தோன்றியது. விடுமுறையில் கராத்தே, ஓவியம், இசை, நடனம் போன்ற பயிற்சி வகுப்புகளுக்குக் குழந்தைகளை அனுப்பு கிறார்கள். பாதுகாப்புக்காகவும் பாரம் பரியக் கலையைக் காக்கவும் குழந்தை களுக்கு இந்தக் கலையில் பயிற்சியளிக் கலாம்.

பொறியியல் பட்டதாரியான புவ னேஸ்வரி, சிறு வயதிலிருந்தே சிலம்பம் பயிற்சி பெற்றுவருகிறார்.

நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தோழிகள் தட்டச்சு,  ஓவியம் போன்ற வகுப்புகளுக்குச் சென்றனர். மாமா என்னைச் சிலம்பம் வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டார். அந்த வயதில் சிலம்பம் என்றால் என்ன என்றே தெரியாது. முதலில் கம்பைத் தூக்கிச் சுழற்றவே கடினமாக இருந்தது. கொஞ்ச நாளிலேயே லகுவாகக் கம்பைச் சுழற்றக் கற்றுக் கொண்டேன். இப்போது ஆண்களால்கூட என் கம்பின் சுழற்சிக்கு முன்னால் நிற்க முடியாத அளவுக்குச் சிலம்பத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறேன்என்று சொல்லும்போது புவனேஸ்வரியின் முகத்தில் பெருமிதம் தெரிந்தது.

தேசிய அளவில் மூன்று தங்கப் பதக்கங்களையும் இரண்டு வெள்ளிப் பதக்கங்களையும் பெற்றிருக்கிறார். சிலம்பக் கலையில் சிறப்பாகச் செயல் பட்டதற்காகத் தமிழக அரசின் கலை இளம் மணிவிருதும் புவனேஸ்வரிக்குக் கிடைத்துள்ளது.

சிலம்ப வகைகளான சுருள் வாள் சிலம்பம், இரட்டைக் கம்பு சிலம்பம், வேல் கம்பு, கத்தி கம்பு, புலி வேஷம், மான் கம்பு, கயிறு பந்து சிலம்பம், வளையம், அடி முறை சிலம்பம், அலங்காரச் சிலம்பம், செடி குச்சி, வால் கத்தி, கேடயம் சிலம்பம் போன்ற சிலம்பு முறைகளை மிக நேர்த்தியாகச் செய்கிறார் புவனேஸ்வரி.

கையில் ஒரு தடியை வைத்துக் கொண்டு சுழற்றுவதுதான் சிலம்பம் என்று பலர் நினைத்துக்கொண்டி ருக்கின்றனர். சிலம்பத்தில் சுமார் எழுபது வகைகள் இருந்தன. இப்போது முப் பதுக்கும் குறைவான சிலம்ப வகைகளே எஞ்சி யுள்ளன. கல்லூரி விழாக்களில் சிலம்பம் எடுத்து மேடையில் ஏறினால் அரங்கம் முழுவதும் கைத்தட்டல்களும் விசில் சத்தமும் எதிரொலிக்கும். தமிழகக் கல்லூரி விழாக்களில் நானும் என் சிலம்பமும் கட்டாயம் இருப்போம். பல கிராமியக் நிகழ்ச்சிகளில் என் குழுவின ருடன் சேர்ந்து பங்கேற்றுவருகிறேன் என்று சொல்லும் புவனேஸ்வரி, தற் காப்புக் கலை ஆண்களுக்கானது என்ற தோற்றமே பொதுவாக உள்ளது. சிலம்பம் கற்றுக்கொள்ளும் பெண்களின் எண் ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்துவந்தாலும் பாரம்பரியம் மிக்க கலைகளைப் பாது காக்கத் தொடர் ஊக்குவிப்பு அவசியம் என்கிறார்.

மாநில அரசு சிலம்பத்தை அங்கீகரித்துள்ளது. இதனால் கல்வி, வேலை வாய்ப்பபு ஆகிய துறைகளில் விளையாட்டு ஒதுக்கீட்டில் சிலம்பம் பயின்ற மாணவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கிடைக்கும். கராத்தே கலையை அங்கீ கரித்துள்ள மத்திய அரசு சிலம்பத்தை அங்கீகரிக்கவில்லை. சிலம்பம் போன்ற கலைகளைப் பாதுகாப்பதில் அரசின் பங்கு முக்கியமானது என்று தன்னுடைய

ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார் புவ னேஸ்வரி.

இரண்டில் ஒரு பெண்ணுக்கு ரத்தசோகை

மெட்ரோபோலிஸ் ஹெல்த்கேர் நோய் கண்டறியும் ஆய்வகம் சமீபத்தில் இந்தியா முழுவதும் 2 லட்சத்து 18 ஆயிரத்து 200 பெண்களின் ரத்த மாதிரிகளை ஆய்வு செய்தது. அதில் இரண்டு பெண்களில் ஒருவருக்கு ரத்த சோகை இருப்பது தெரியவந்துள்ளது. இரும்புச் சத்து குறைபாடு மட்டுமின்றி தாலசீமியா போன்ற வையும் பெண்களிடம் காணப்படுவது தெரியவந்துள்ளது. உலக அளவில் ரத்த சோகை அதிகம் உள்ள பெண்கள் இருக்கும் நாடாக இந்தியா திகழ்கிறது. பஞ்சாப் மாநில அரசும் டெல்லி மாநில அரசும் பெண்களுக்கும் பள்ளி மாணவிகளுக்கும் இரும்புச் சத்து மாத்திரைகளைக் கொடுக்க வுள்ளதாக அறிவித்துள்ளன.

பிரமிக்க வைத்த பார்வையிழந்த பெண்

மாக்குலர் டிஸ்ட்ரோபி என்ற அரிய வகை பார்வைக் குறைபாட்டால் 80% பார்வையை இழந்த பிராச்சி சுக்வானி, அகில இந்திய அளவில் நடைபெற்ற கேட் தேர்வில் 98.5 % மதிப்பெண்கள் பெற்று இந்தியாவையே ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்கிறார்.

குஜராத் மாநிலம் வதோதராவைச் சேர்ந்த சுக்வானி மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே பார்வையை இழக்க நேரிட்டது. ஆனாலும் அவரது படிப்பின் மீதுள்ள ஆர்வமும் பெற்றோரின் ஊக்கமும் பி.பி.ஏ. பட்டம் பெற வைத்தது.  தன்னுடைய கனவான அகமதாபாத் அய்.அய்.எம். நிறுவனத்தில் படிப்பை மேற்கொள்வதற்காக கேட் தேர்வை எழுதினார். இவர் பெற்ற மதிப்பெண்களால் இந்தியாவின் முன்னணி கல்வி நிறுவனங்களான அகமதாபாத் அய்.அய்.எம்., பெங்களூரு அய்.அய்.எம்., கொல்கத்தா அய்.அய்.எம். போன்றவை தங்கள் நிறுவனத்தில் சேரும்படி சுக்வானிக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளன.

பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் பணிபுரிவதுதான் என் தற்போதைய லட்சியம். அதில் தன்னிறைவு அடைந்தவுடன் பார்வையற்றவர் களுக் கான தொண்டு நிறுவனத்தைச் சொந்தமாகத் தொடங்க வேண்டும் என்பது என் வாழ்நாள் லட்சியம் என்கிறார் பிராச்சி சுக்வானி.

தந்தை சுரேஷ் சுக்வானி துணிக்கடை நடத்தி வருகிறார். அம்மா கஞ்சனா எல்.அய்.சி. முகவராக உள்ளார். மகளின் வெற்றி குறித்து அவர்கள், பிராச்சி ஒரு புத்தகப் புழு. புத்தகமும் கையுமாகத்தான் இருப்பாள். பார்வைக் குறைபாட்டைச் சரி செய்வதற்காகச் சென்னையில் சிகிச்சை மேற்கொண்டோம்.

அவளுக்காகப் பிரத்தியேகக் கண்ணாடியை வடிவமைத்துக் கொடுத்திருக்கின்றனர். பிராச்சியின் உழைப்புக்குக் கிடைத்த வெற்றி, எங்களுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்கிறார்கள்.

பார்வை இழந்த பின்பும் படிப்பில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற பிராச்சியின் முயற்சியும் இலக்கை அடைய வேண்டும் என்ற குறிக்கோளும் இருந்தால் எத்தனை தடைகள் வந்தாலும் தகர்த்து இலக்கை அடைய முடியும் என்பதைக் காட்டியுள்ளார் என்று பெருமையோடு கூறுகிறார் கல்லூரிப் பேராசிரியர் பாரத் தேசாய்.

தன்னந்தனியாக இரண்டே மாதங்களில்
60 அடி ஆழ கிணறு தோண்டி
தண்ணீர் எடுத்து 51 வயது பெண் சாதனை

மாநிலத்தில் வறட்சி நிலவி வரும் நிலையில் தனக்கு சொந்தமான 150 பாக்கு மற்றும் 20 தென்னை மரங்களை காப்பாற்ற தன்னந்தனியாக இரண்டு மாதமாக முயற்சித்து 60 அடி ஆழத்துக்கு கிணறு தோண்டி தண்ணீர் எடுத்து சாதனை படைத்த பெண்ணை கிராம மக்கள் வெகுவாக பாராட்டினர்.

வடகர்நாடகா மாவட்டம், சிரசி நகர், கணேச நகரை சேர்ந்தவர் கவுரி (51). இவர், 45 ஆண்டுகளாக தனது தாய் வீட்டில் இருந்து கொண்டு அங்குள்ள 150 பாக்கு மரங்கள், 20 தென்னை மரங்கள் மற்றும் வாழை தோப்பு போன்றவைகளை பராமரித்து வருகிறார்.  தற்போது மாநிலத்தில் தண்ணீர் இன்றி மக்கள் தவித்துவரும் நிலையில், அவர் வசிக்கும் கணேச நகரிலும் கடுமையான தண்ணீர் தட்டுப்பாடு நிலவி வருகிறது.

இதனால், கவுரிக்கு சொந்தமான விளைப் பயிர்கள் நாசமாகும் நிலை ஏற்பட்டது. தண்ணீர் இல்லாததால் விளைச்சல்களை காப்பாற்ற முடியாத நிலை உருவாகியது. இதனால் கவுரி கூலி வேலைக்கு சென்று தனது குடும்பத்தை காப்பாற்றி வந்தார்.
கூலி வேலையில் அதிக வருவாய் கிடைக் காததால் வேலைக்கு செல்வதை விட்டுவிட்டார்.

பின்னர், தனக்கு சொந்தமான பாக்கு தென்னை வாழை தோட்டத்தை எப்படியாவது நல்ல முறையில் வளர்க்க வேண்டும் என எண்ணினார். இதற்காக தனது வீட்டுக்கு அருகில் உள்ள இடத்தில் கிணறு தோண்ட முடிவு செய்து அதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.

கல்லுடன் கூடிய மண்ணை வெட்டியெடுக்க கடப்பாரை, மண்வெட்டி, சுத்தி, இரு இரும்பு வாளிகள் போன்றவற்றை கொண்டு 8 அடி அகலம் கொண்ட கிணற்றை வெட்டத் தொடங்கினார். அதன்படி நாள் தோறும் 3 அடி ஆழம் தோண்டத் தொடங்கினார்.

நாள் தோறும் விடா முயற்சி மேற்கொண்டு இரண்டு மாதங்களாக பள்ளம் தோண்டினார்.

நாள் தோறும் கிணற்றில் இருந்து மண்ணை வெட்டி எடுத்துள்ளார். பொதுவாக ஒரு கிணற்றை தோண்ட வேண்டும் என்றால் மண்ணை வெட் டுவது, அதை மேலே கொண்டு கொண்டுவருவது போன்ற பணிகளுக்கு குறைந்தது 3 முதல் 4 பேர்களாவது தேவைப்படும். ஆனால், தன்னந் தனியாக கிணறு தோண்டியே ஆகவேண்டும் என தீர்மானித்து 2 மாதங்களில் யாருடைய உதவியும் இன்றி கவுரி 60 அடி ஆழ கிணறு தோண்டி சாதனை படைத்துள்ளார்.

இதே நகரில் பல இடங்களில் தண்ணீர் எடுக்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் 8 இடங்களில் சுமார் 80 அடி வரை கிணறு தோண்டியுள்ளனர். ஆனால், அந்த கிணறுகளில் ஒரு சொட்டுக்கூட தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால், கவுரி தோண்டியுள்ள 60 அடி கிணற்றில் 7 அடி தண்ணீர் கிடைத்தது அப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியதுடன், நகரில் உள்ள மக்கள் கவுரி தோண்டியுள்ள கிணற்றினை வியப்புடன் வந்து பார்த்து கவுரிக்கு வாழ்த்து தெரிவித்துச்  செல்கின்றனர்.

முயன்றால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்பதற்கு  கவுரியின் இந்த பணி ஒரு உதாரணமாக அமைந்துள்ளது.

100 மீட்டர் தூரத்தை 74 நொடிகளில் கடந்த 101 வயது மூதாட்டி

ஆக்லாந்தில் நடைபெற்ற உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டியின் 100 மீட்டர் ஓட்டத்தில் இந்தியாவின் 101 வயதான மூதாட்டி தங்க பதக்கம் வென்று சாதனைப் படைத்துள்ளார்.

உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டி: 100 மீட்டர் தூரத்தை 74 நொடிகளில் கடந்த 101 வயதான இந்திய பாட்டி

நியூசிலாந்து நாட்டின் ஆக்லாந்தில் உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டி நடைபெற்று வருகிறது. இதில் இந்தியாவின் மான் கவுர் என்ற 101 வயதான மூதாட்டி 100 மீட்டர் ஓட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். இவர் பந்தைய தூரத்தை 1 நிமிடம் 14 வினாடிகளில் (74 நொடிகளில்) கடந்து தங்க பதக்கம் வென்றார். இதே தூரத்தை 2009இல் 64.42 வினாடிகளில் கடந்த சாதனைப் படைத்தவர்.

100 வயதிற்கு மேற்பட்டோருக்கான பிரிவில் இவருடன் யாரும் கலந்து கொள்ள போட்டியாளர்கள் இல்லை. இருந்தாலும் போட்டி அமைப்பாளர்கள் அவரை ஓட சம்மதித்தனர். அவர் ஓடும்போது, நியூசிலாலந்து மீடியாக்கள் சண்டிகரில் இருந்து ஒரு அதிசயம் என்று புகழ்ந்து தள்ளியது.

தீவிர மருத்துவ பரிசோதனைக்குப்பின் போட்டியில் கலந்து கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார் மேன் கவுர். அவரது மகனுடன் சேர்ந்து ஏராளமான தடகள போட்டியில் கலந்து கொண்டுள்ளார். 100 மீட்டர் ஓட்டத்தை தொடர்ந்து 200 மீட்டர் ஓட்டம், இரண்டு கிலோ எடையுள்ள குண்டு எறிதல், 400 கிராம் எடைகொண்ட ஈட்டி எறிதல் போட்டிகளிலும் கலந்து கொள்ள திட்டமிட்டுள்ளார்.

இந்த ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டது மிகமிக மகிழ்ச்சி யளிக்கிறது. நான் மீண்டும் ஓடுவேன் என்றார் கவுர். 93 வயது வரை மேன் கவுர் தடகளத்தில் கலந்து கொண்டது கிடையாது, அவரது மகன் குர்தேவ் சிங், சர்வதேச மாஸ்டர்ஸ் போட்டி வட்டாரத்தில் கலந்து கொள்ள ஊக்கப்படுத்தினார். இதனடிப்படையில்தான் தடகளத்தில் பங்கேற்று வருகிறார் கவுர்.

நோயாவது... நொடியாவது... 100 ஆண்டுகளைத் தாண்டும்
ஹன்ஸா இன பெண்கள்

காஷ்மீரைத் தாண்டி காரகோரம் மலைத் தொடர்களின் மடியில் இருப்பதுதான் ஹன்ஸா பள்ளத்தாக்கு. இங்கு வாழும் மக்களின் சராசரி வயது 120 என்பதையும், பெண்கள் 90 வயதிலும் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளும் அளவு ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னால் நம்புவீர்களா?

இது எப்படி சாத்தியம்? இந்த விஷயம் வெளி உலகுக்கு எப்படி தெரிய வந்தது? என்று கேள்வி எழுப்பினால் ஒரு சின்ன சிறிது பின்னோக்கிப் பார்த்துவிடலாம். 1984ஆம் ஆண்டில் ஹன்ஸா இனத்தைச் சேர்ந்த அப்துல் என்பவர், லண்டன் செல்வதற்காக விமான நிலையத்தில் காத்திருந்தார்.

பிறந்த வருடம் 1932 என்பதற்குப் பதிலாக 1832 என்று தவறாக அச்சாகியிருக்கிறது என்று அதிகாரிகள் அப்துலிடம் கேட்டார்கள். இல்லை... 1832 என்பது தான் சரி என்று அப்துல் சொன்னதும் கோபம் கொண்ட அதிகாரிகள் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். காரணம், அப்துல் நடுத்தர வயது மனிதராகவே தோன்றினார்.

அப்துலுக்கு வயதை உறுதிப்படுத்த மருத்துவப் பரிசோதனை மேற்கொண்டதில் அவருக்கு வயது 152-தான் என்பது உறுதியானதும் உறைந்துபோனார்கள்அதிகாரிகள். ஹன்ஸா இன மக்கள் பற்றிய ரகசியம் அதன் பிறகே உலகுக்குத் தெரிய வந்தது. பல ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபோது இன்னும் பல அதிசயங்கள் வெளி வந்தது.

இயற்கையாகக் கிடைக்கும் பழங்கள், காய்கறிகள், கோழி, பால், வெண்ணெய், முட்டை போன்றவற்றையே ஹன்ஸா இன மக்கள் சாப்பிடுகிறார்கள்.அதுவும் வாழ்வதற்குத் தேவையான அளவு மட்டுமே சாப்பிடுகிறார்கள்.ரசாயன உரங்கள் பற்றி இவர்களுக்கு என்னவென்றே தெரியாது. சுவாசிக்க தூய்மையான மலைக்காற்று, பகல்முழுவதும் உழைப்பு, ஜீரோ டிகிரி குளிராக இருந்தாலும் குளிர்ந்த ஆற்றுநீரிலேயே குளிப்பது போன்ற நல்லவாழ்க்கைமுறையே அந்த ரகசியம் என்பதை ஆய்வு புரிய வைத்தது.இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்தால் இதெல்லாம் நமக்கும் சாத்தியம்தானே!

பறந்தாலும் விடமாட்டோம்

பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர் உயரத்தில் மேகக்கூட்டங்களுக்கு நடுவே, தன் வெள் ளை நிற இறக்கைகளை விரித்து, ஒரு பறவைபோல் சீரான வேகத்தில் பறக்கும் விமானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து வியந்த நம் பெண்கள், இன்று அதை இயக்குபவர்களாய், அதைவிட சிலபடிகள் மேலே சென்று அந்த விமானங்களையே தயாரிப்பது மேலும் அதில் ஏற்படும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த கோளாறுகளை சரி செய்வது போன்ற துறைகளிலும் கால் பதித்திருக்கிறார்கள் என்பது மகிழ்ச்சியான செய்திதானே?

கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் ஓசூர் அருகே உள்ள பேளகொண்டப்பள்ளி கிராமத்தில் விமானங்கள் தயாரிக்கும் தனியார் நிறு வனம் டால் செயல்பட்டு வருகிறது. இது இந்தி யாவில் துவங்கப்பட்ட முதல் தனியார் ஏர்கிராப்ஃட் நிறுவனம். இங்கு பெரிய ரக பயணிகள் விமானங்கள், ஹெலிகாப்டர்கள், உளவு விமானங்கள் வந்து செல்ல வசதியாக விசாலமான, 7,200 அடி தூரம் ஓடுதளம் அமைத்து, விமான நிலையம் அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

இதில் விமானம் தயாரிப்பு மற்றும் விமானப் பராமரிப்பு சார்ந்த பணிகளில் இயங்கி வரும் சில பெண்களை சந்தித்தேன். சுனிதா வில்லியம்ஸை பார்த்து எனக்கும் விண்வெளிக்குப் போகவேண் டும் என்ற ஆர்வம் வந்தது. எனவே அவரின் செயல்பாடுகளை தொடர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினேன் என பேசத் துவங்கினார் அஸ்வினி. எனது ஊர் கரூர். பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும். ஓசூர் அதிய மான் கல்லூரியில் ஏரோநாட்டிக்கல் இஞ்சினியரிங் எனப்படும் விமானம் சார்ந்த பொறியியல் படிப்பில் இணைந்து பொறியியல் பட்டம் பெற்றேன்.அதைத் தொடர்ந்து டால் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்து பயிற்சியில் இருக்கிறேன். ஏரோநாட்டிக்கல் இஞ்சினியர் வேறு, ஏரோ ஸ்பேஸ் இஞ்சினியர் என்பது வேறு. ஒரு கார் அல்லது இரு சக்கர வாகனத்துக்கு எந்த மாதிரியான பாகங்கள் தேவைப் படுமோ, அதை எப்படி தயாரிக்கிறார்களோ, அந்தப் பாகங்களை எப்படி வடிவமைக் கிறார்களோ, எப்படி இயக்குகிறார்களோ, அதே போன்ற கான்செப்ட்தான் ஏர்கி ராஃப்ட்டிலும் உள்ளது என விமானத்தைப் பற்றிய அதீத பிரமிப்பை மிகவும் இயல்பாய் உடைத்தார் அஸ்வினி.

மற்ற பொறியியல் பாடங்களைப் படிக்கும் மாணவர்கள், செயல்முறை கல்வி யில் நேரடியாக அந்த இயந்திரங் களோடு பணியாற்றிய அனுபவத்தை பெற்றுவிடு வார்கள். கணினி பொறியாளர் என்றால் கணினியில் வேலை செய்து செயல்முறை கல்வியை பயில்வார்கள். ஒரு கார் அல்லது இருசக்கர வாகனம் என்றால் பிரேக் எஞ்சின், பவர் எஞ்சின் என நேரடியாகப் பார்த்து அதன் பாகங்கள் அவற்றின் செயல்பாடு போன்றவற்றை நேரடியாக அந்த மாணவர்களால் உணர முடியும்.ஆனால் ஏர்கிராஃப்டு பாடத்திட்டத்தில் வேலைக்கு வந்த பிறகே பாகங்கள் பற்றியும் அதன் இயக்கம் பற்றியும் தெரிய வரும். ஏரோநாட்டிக்கல் துறையில் நுழைந் ததும் புதிது புதிதாக, இதுவரை நாம் கேட்காத வார்த்தைகள், கேட்காத விசயங் கள் இதெல்லாம் எங்களுக்கு முதலில் தடு மாற்றமாக இருந்தது. ஏர்கிராஃப்ட் தொழில் நுட்பம் சார்ந்த அந்த வார்த்தைகள் எல் லாம் படிக்க படிக்க, தேர்வுகளை எழுத எழுத பழகிவிடும் என்கிறார்.

எங்களால் செயல்முறையாக பாடங் களை கற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதற்கான வசதிகள் எங்கள் துறைசார்ந்து குறை வாகவே உள்ளது. எல்லாமே தியரிதான். தொழில் நுட்பம் சார்ந்த விசயங்களையும் படித்திருக் கிறோம், வேலைக்கு வந்தபின், படித்தவற்றை இங்கு பயன்படுத்தி ஏர் கிராஃப்டை தயாரிக்கும்போதுதான் எங்களால் விமான தொழில்நுட்பத்தை உணர முடிகிறது என பாடத் திட்டம் சார்ந்த நடைமுறை சிக்கல்களையும் தெரிவித்தார்.

ஏரோநாட்டிக்கல் மெயின்டனன்ஸ் இஞ்சினியர்ஸ் தனியாக உள்ளனர். நாங்கள் டிசைனர்கள். ஏர்கிராஃப்ட் மற்றும் அதன் பாகங்களை டிசைன் பண்ணுவோம். ஆட் டோகேட். கேட்டையா, ப்ரோ இ போன்ற டிசைனிங் சாஃப்ட்வேர்கள் இதற்கென உள்ளன. இங்கு என்னைத் தவிர கோயம் புத்தூர் ஹிந்துஸ்தான் இஞ்சினியரிங் கல்லூரியில் ஏரோநாட்டிக்கல் படித்த கவிதா புரொடக்ஸன் இஞ்சினியராகவும், மோகனப் பிரியா மெத்தட்ஸ் இஞ்சினிய ராகவும் உள்ளனர். இன்னும் சில பெண் களும் வெவ்வேறு துறைகளில் பணியில் உள்ளனர்.

நாங்கள் நுணுக்கமான அளவில், மைக்ரான் அளவு நுணுக்கமாக தரம் பார்த்து பாகங்களை தயார் செய்து தரு கிறோம். 100 சதவிகித தரம் வேண்டும். பறக்கும்போது எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாது. அது போல பாகங்களை பார்த்துப் பார்த்து தர மானதாக செய்ய வேண்டும். அதை எந்த லெவல்ல கொடுக் கணும் என்பதை நாங்கள் தான் முடிவு செய்வோம். நாங்கள் கொடுப்பதைத்தான் தயார் செய்வார்கள்.  68  எனும் ஏர்கி ராஃப்டை நாங்களே தயார் செய்தோம்.இஸ்ரோ மற்றும் சந்திராயனுக்கு தேவை யான பாகங்கள், ராக்கெட்டின் பாகங்கள், ராக்கெட் பூஸ்டர்ஸ், ராணுவத்திற்கு பயன் படுத்தப்படும் விமானங்கள், குட்டி ரக விமானங்கள், யூ.ஏ.விஸ் என அழைக் கப்படும் அன்வான்டட் ஏரியா வெகிக் கிளான மிலிட் டரிக்குத் தேவையான சிறிய அளவுள்ள பாம் டிடக்சன், குட்டி ரிமோட் கண்ட்ரோல் விமானங்கள் மற்றும் மனிதர் களால் செல்ல முடியாத இடங்களுக்கு செல்லக் கூடிய ஆளில்லாத குட்டி விமா னங்களையும் தயார் செய்கிறோம்.

அரசின் திட்டங்களான சி.எஸ்.எல்.வி, பி.எஸ்.எல்.வி ஸ்கின், ராக்கெட் பாகங்கள், அரசு நிறுவனமான எச்.ஏ.எல் செயல் திட்டங் களான ஏ.எல்.எச், எல்.சி.எச் ஹெலிகாப்டர் களுடைய பாகங்களை தயாரித்துத் தரு கிறோம். தயாரிப்பு தவிர பராமரிப்பிற்காகவும் சில விமானங்கள் எங்கள் நிறுவனத்திற்கு வருகின்றன. பராமரிப்பு மற்றும் பெயின்டிங் வேலைக் காக பிரதமருடைய விமானம் சமீபத்தில் இங்கு வந்து, பராமரிப்பு பணிகளை முடித்துச் சென்றது.பிரதமரின் விமானம் பழுது பார்க்கப்பட்டதை முன்னிட்டு, 10 முதல் 15 தினங்களுக்கு எங்கள் நிறுவ னத்தை சுற்றி மூன்றடுக்கு பாதுகாப்பும் போடப்பட்டிருந்தது. இதுதவிர தனிநபர் உபயோகிக்கும் விமானங்களும் பராமரிப் பிற்காக இங்கு வருகின்றன. கார் மற்றும் இருசக்கர வாகனம் மாதிரி பராமரிப்பை தாமதமாகச் செய்ய முடியாது. குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். பெண்கள் முதலில் இத்துறைக்கு வர மிகவும் தயங்கினார்கள். ஏரோ நாட்டிக் கல் டிசைனில் பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் நிறைய உள்ளன.

2 ஆண்டு அனுபவத்திற்குப் பின் பணி உயர்வு கிடைக்கும். 60 மற்றும் 70 மாண வர்கள் உள்ள ஒரு வகுப்பில் 5 பெண்கள் தான் இருப்பார்கள். இத்துறையில் பெண் கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளனர். 500 பேர் வேலை செய்யும் எங்கள் கம்பெனி யில் 6 மற்றும் 7 பெண்களே உள்ளோம். சமீபமாக 2 ஆண்டுகளாகத்தான் பெண் களை ஏரோ நாட்டிக்கல் துறையில் வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். 10 பேர் வேலைக்கு எடுத்தால் அதில் 2 பேர்தான் பெண்கள் இருப்பார்கள். இந்நிலை மாறவேண்டும். ஆண்கள் செய்யும் அத் தனை வேலைகளையும் நாங்களும் செய்கிறோம். பெண்களுக்கு இத் துறையில் வேலைவாய்ப்பை அதிகப்படுத்த வேண் டும். இதில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை என தவறாக நினைக்கிறார்கள். அப்படி எதுவும் இந்தத் துறையில் இல்லை. பெண்கள் தைரியமாக ஏரோநாட்டிக்கல் துறைக்கு வரலாம் என்கிறார் அழுத்தமாக.

சிந்து,ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோலர்

எலக்ட்ரானிக் அண்ட் கம்யூனிகேஷன் பொறியியல் முடித்துவிட்டு ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோல் தொடர்பான  தேர்வு எழுதி இந்தப் பணியில் உள்ளேன். விமானத்தை இயக்கும் பைலட்டை, விமான நிலைய கட்டுப்பாட்டு அறைக்குள் இருந்து, அவ ருடன் புஷ் டு டாக்கை பயன்படுத்தி தொடர்பு கொண்டு, வெளியில் நிலவும் தட்ப வெப்ப நிலை, காற்று வீசும் திசை, காற்றின் வேகம் மற்றும் அழுத்தம், விமான ஓடு பாதையின் நிலை போன்றவற்றை கவனித்து, பிரஸ் டாக் வழியே விமானத்தை இயக்கும் பைலட்டிற்கு தகவல் கொடுத்து இயக்க வேண்டும். இது ரிசீவ் அண்ட் டாக் ஃப்ரிக்வென்சி என அழைக்கப்படும். இந்தப் பணியில் இருந்து செயல்படும் எனக்கு ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோலர் எனப் பெயர். நான் இப்போது பயிற்சி எடுப்ப வராக பணியில் உள்ளேன்.

பளு தூக்கினால்  பலம் பெறலாம்!

அதிக எடை கொண்ட பொருளை நகர்த்தவோ தூக்கவோ வேண்டும் என்றால் சிறியவனாக இருந்தா லும் ஓர் ஆண் பிள்ளையைத்தான் கூப்பிடுகிறோம். காரணம் பெண்களால் அதிக எடையைத் தூக்க முடியாது என்ற எண்ணம்தான். பெண்களைப் பலவீனமானவர்களாகச் சித்தரிக்கும் இதுபோன்ற கற்பிதங்களை உடைத்து வருகிறார்கள் இன்றைய பெண்கள்.
ஒலிம்பிக் போட்டியில் பளு தூக்கும் பிரிவில் முதன்முறையாக நாட்டுக்குப் பதக்கம் வென்று தந்தார் கர்ணம் மல்லேஸ்வரி. அவருக்குப் பிறகு பளு தூக்கும் பிரிவில் பெண் வீராங்கனைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாகக் குறைந்து கொண்டு தான் வருகிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைத்து, பெண் பளு தூக்கும் வீராங்கனைகளை உருவாக்கும் முயற்சியில் தீவிரமாக இறங்கியிருக்கிறார் பயிற்சியாளர் சாந்தி.

பள்ளியில் படிக்கும்போது தடகளப் போட்டிகளில் தான் கலந்துகொள்வேன். எனக்கு எந்த மாதிரி விளையாட்டை விளையாட முடியும் என்பதைக் கண்டறிந்து, வழிகாட்ட அப்போது யாரும் இல்லை. என் அப்பாதான் பளு தூக்கும் வீராங்கனையாக வர வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். அதற்காக இந்திய விமானப்படைப் பிரிவில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பயிற்சியாளர் ரவிச்சந்திரனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். என் பயிற்சியாளர் கொடுத்த ஊக்கமும் சரியான வழிகாட்டுதலும் என்னைக் குறுகிய காலத்திலேயே தேசிய அளவில் பல்கலைக் கழகங்களுக்கு இடையே நடைபெற்ற போட்டிகளில் முதல் பரிசு பெற வைத்தன! என்கிறார் சாந்தி.

கல்லூரி நாட்களில் மாநில, தேசியப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு பதக்கங்களைப் பெற்றிருக்கிறார் சாந்தி. பளு தூக்கும் பிரிவில் தன்னைப் போலப் பல பெண்கள் வர வேண்டும் என்பதற்காக இளங்களை உடற்கல்வியியல், முதுகலை உடற்கல்வியியல் படித் தார். பிறகு பட்டியாலாவில் உள்ள சுபாஷ் சந்திரபோஸ் அகாடமியில் சேர்ந்து பளு தூக்கும் பயிற்சியாளர் படிப்பை முடித்தார். சொந்த ஊரான கோவில்பட்டியில் தனியார் பள்ளியில் சில காலம் உடற்கல்வி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். தற்போது தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத் தில் பளு தூக்கும் பயிற்சியாளர் பணியைக் கடந்த ஓர் ஆண்டாகச் செய்து வருகிறார். சென்னை நேரு விளையாட்டு அரங்கத்தில் பெண்களே அதிக எண்ணிக்கையில் இவரிடம் பயிற்சி எடுத்து வருகின்றனர்.

பொதுவாகப் பெண்கள் அதிக எடையைத் தூக் கினால் அவர்களின் கர்ப்பப்பை இறங்கி விடும் என்ற கருத்து உள்ளது. ஆனால் இதில் உண்மை இல்லை. நானே 50 கிலோ எடை வரை பளு தூக்கும் போட்டிகளில் தூக்கியிருக்கிறேன். எனக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். நான் மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன். எடை தூக்குவதால் உடலுக்கு அதிக ஆற்றல்தான் கிடைக்குமே தவிர, எந்தப் பிரச்சினையும் வராது என்று தன்னையே உதாரணமாக்கி விளக்குகிறார் சாந்தி.

பளு தூக்கும் விளையாட்டைப் பொறுத்தவரை உடலும் மனமும் ஒரே நிலையில் இருக்க வேண் டும். அப்போதுதான் ஒரு வீரரால் சாதிக்க முடியும். போட்டியின்போது ஏற்படும் சிறு தடுமாற்றமும் உடல் அளவில் பெரிய பிரச்சினையை உருவாக்கி விடக்கூடும். பளு தூக்கும் வீரர்கள் பலருக்கு நல்ல திறமை இருந்தும் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளத் தேவையான உபகரணங்கள் வாங்குவதில் சிரமம் உள்ளது. இதுபோன்ற உதவிகளைச் செய்ய நிறைய விளம்பரதாரர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இத்தனை பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் தன்னிடம் பயிற்சி பெறும் வீரர்களை ஆசிய அளவில் சாதிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதில் முனைப்புடன் செயல்பட்டுவருகிறார் சாந்தி.


பெண்களின் வேலை என்று
எதுவுமில்லை!

படிப்போ சுய சம்பாத்தியமோ இல்லாமல் கணவரையே முழுக்க முழுக்க நம்பி வாழும் பெண்கள், திடீரென்று கணவரை இழக்க நேரிட்டால் நிலைகுலைந்து போய் விடுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட பெண்களில் ஒருவரான ஜெயலட்சுமி, வாகனம் பழுது பார்க்கும் கடையில் வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்து வறுமையை விரட்டி, தன்னையும் தன் குழந்தைகளையும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சிதம்பரம் அருகே உள்ள சிவபுரி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் ஜெயலட்சுமி. எட்டாம் வகுப்புவரை படித் திருக்கிறார். தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டும் ஓரளவுக்கு வாசிக்கத் தெரியும். வெளியுலகமே தெரியாமல் வளர்ந்த வரை, ராமகிருஷ்ணனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத் திருக்கிறார்கள். ராமகிருஷ்ணன் பூ வியாபாரி.

"எங்களுக்கு நாலு குழந்தைங்க பொறந்துச்சு. 14 ஆண்டுகளுக்கு முன் என் கணவர் இறந்துவிட்டார். அடுத்தடுத்து இரண்டு மகன்களையும் பறிகொடுத்தேன். வாழ்க்கையில் மிகக் கொடுமையான காலகட்டம். மனம் நிறைய துக்கத்தோடு இருந்தாலும் வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க முடியாத சூழல். இரண்டு பிள்ளைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டுமே. கிடைக்கும் சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்துவந்தேன். என் சம்பாத்தியத்தால் மூன்று பேர் சாப்பிட முடியவில்லை" என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி ஒரு மகனை வாகனம் பழுது பார்க்கும் கடையில் வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டார்.

"அவன் புத்திசாலி. வேகமாகத் தொழிலைக் கத்துக் கிட்டான். எங்க வீட்டிலேயே தனியாகக் கடை வைத்தான். ஓரளவு வறுமை நீங்கியது. என் மகளுக்கும் திருமணம் ஆனது. நான் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் என் மகனின் வேலைகளைக் கவனிப்பேன். பட்ட காலிலேயே படும்னு சொல்லுவாங்க. என்னையும் அப்படித்தான் துக்கம் துரத்தி துரத்தி அடிக்குது. ஒரு வண்டிக்கு வாட்டர் சர்வீஸ் செய்துகிட்டு இருக்கும்போது என் மகன் ஷாக் அடிச்சி இறந்துட்டான். மீண்டும் வாழ்க்கையில் சூறாவளி. என்னைத் தேற்றவோ, காப் பாற்றவோ யாருமில்லை. நானே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னைத் தேற்றிக்கொண்டேன்" என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, தன் மகன் விட்டுச் சென்ற வேலையைத் தொடர முடிவெடுத்தார். மகன் செய்த வேலைகளைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தில் அவராகவே வாகனங்களைக் கழுவும் வேலையைச் செய்து பார்த்தார். சில நாட்களில் அந்த வேலை அவருக்குப் பழக்கமாகிவிட்டது.

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இருசக்கர வாகனங் களுக்கு வாட்டர் வாஷ் செய்து வருகிறார். அவர் வசிக்கும் பகுதியில் உள்ள இரு சக்கர வண்டிகள் பழுது பார்ப்பவர்கள் பலர் அவரது மகனுக்கு அறிமுக மானவர்கள். அதனால், வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்ய ஜெயலட்சுமியின் கடைக்கு வண்டிகளை அனுப்புகிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மற்றவர்களும் வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்து தருமாறு கேட் கிறார்கள். தற்போது ஒரு மெக்கானிக்கை வேலைக்கு வைத்து, இரு சக்கர வாகன பட்டறையை நிர்வகித்து வருகிறார் ஜெயலட்சுமி.

இந்தக் காலத்துல பெண்கள் படிக்கிறதுக்கு நிறைய வாய்ப்பு இருக்கு. அவர்கள் படித்த படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை கிடைப்பதில்லை. வாழ்க்கையும் ஒரே மாதிரி போய்க்கொண்டிருப்பதில்லை. திடீரென்று ஏற்படும் பிரச்சினைகளைச் சமாளித்து, வாழ்க்கையைத் தொடர பெண்களும் சம்பாதிக்க வேண்டியது அவசியம். ஆண்கள் செய்யும் வேலை,பெண்கள் செய்யும் வேலை என்ற வித்தியாசம் இல்லாமல் ஏதாவது ஒரு கைத்தொழிலைக் கண்டிப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண் டும். அதுதான் கணவன் இருந்தாலும் குடும்பத்துக்கு உதவியாக இருக்கும்; கணவன் மறைந்தாலும் வாழ்க் கைக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் என்று தன் அனுபவத் தில் சொல்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

பெண் கவிஞர் நெல்லியின் துயர்மிகு பயணம்

நெல்லி லியோனி சாக்ஸ் (1891-1970) என்ற ழைக்கப்படும் நெல்லி சாக்ஸ் பெர்லினில் ஒரு யூதக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். வசதியான குடும்பம். சிறுவயதில் இசையும் நடனமும் கற்ற நெல்லி சாக்ஸுக்கு நடனக் கலைஞராக ஆக வேண்டும் என்று ஆசை. அவரது பெற்றோர் அதற்கு அனுமதிக் காததால் எழுத்தின் பக்கம், குறிப்பாக, கவிதையின் பக்கம் திரும்பினார். ஸெல்மா லாகர்லாஃப், ஹில்டே டோமின் போன்ற இலக்கியவாதிகளுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டார்.

வதை முகாமிலிருந்து தப்பினார்கள்

ஜெர்மனியில் ஹிட்லரின் எழுச்சிக்குப் பிறகு அங்கிருந்த எல்லா யூதக் குடும்பங்களைப் போலவும் நெல்லி சாக்ஸின் குடும்பமும் பெரும் இன்னலுக்குள்ளானது. சித்திரவதை முகாமுக்குக் கொண்டு செல்லப்படும் அபாயத்தில் நெல்லியும் அவரது தாயும் இருந்த சமயத்தில் நாஜிகள் தரப்பிலிருந்த நெல்லியின் நண்பர் ஒருவர் அவரைத் தப்பிச்செல்ல வலியுறுத்தினார். 1940-ல் ஜெர்மனியிலிருந்து விமானம் மூலம் சுவீடனின் ஸ்டாக்ஹோம் நகருக்கு இருவரும், கையில் ஒரு பெட்டியுடனும் சிறிதளவு பணத்துடனும் தப்பிச் சென்றார்கள். சுவீடனில் அவர்களுக்குத் தஞ்சம் கிடைப்பதற்கு ஸெல்மா லாகர்லாஃப் உள்ளிட்டோர் உதவி புரிந்தனர்.

சுவீடனுக்கு வந்த பிறகுதான் நெல்லியின் தீவிரமான இலக்கிய வாழ்க்கை தொடங்கியது. அதாவது, 50 வயதுக்குப் பிறகு. இளம் வயதில் கவிதைகள் எழுதினாலும் அவையெல்லாம் ரொமாண்டிசிஸக் கவிதைகள்தான். சுவீடனில்தான் தீவிரமான ஒரு கவிஞராக நெல்லி உருவெடுத்தார். கவிஞர் பால் செலானின் நட்பு நெல்லியின் கவிதைகளை வேறு தளத்துக்கு எடுத்துச் சென்றது.
மொழி ஏற்படுத்திய பதற்றம்

சுவீடன் மொழிக்கும் ஜெர்மானிய மொழிக்கும் இடையில் பல்வேறு மொழிபெயர்ப்புகளைச் செய்த வாறு சுவீடனில் நெல்லி வாழ்க்கை நடத்தினார். அவரது தாயைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு வேறு அவருக்கு இருந்தது. அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு மரண வீடுகளில் என்ற தலைப்பில் 1947-இல் வெளியானது.

ஹிட்லரின் நாஜிப் படையினரிடமிருந்து தப்பி வந்தாலும் அவர்களது சித்திரவதைகளின் நினை விலிருந்து நெல்லி சாக்ஸ் தப்பவேயில்லை. நாஜிகளிடம் அகப்பட்டுச் சித்திரவதைக்குள்ளாவது போல் பிரமைநோயும் பீதிநோயும் அவரை அவ்வப் போது பீடிக்க, தீவிர மனநலச் சிக்கலுக்கு ஆளானார். சில ஆண்டுகள் மனநல மருத்துவமனையிலும் சிகிச்சை பெற்றார். அதிலிருந்து மீண்டாலும் ஜெர்மானிய மொழியில் யாராவது பேசுவதைக் கேட்டாலே அஞ்சி நடுங்கும் அளவுக்கு, அவரது மனம் மிகவும் பாதிப்படைந்துதான் இருந்தது.

அவரது கவிதைகளுக்காகவும் நாடகங்களுக் காகவும் மொழிபெயர்ப்புகளுக்காகவும் நெல்லி சாக்ஸ் பரவலான கவனமும் அங்கீகாரமும் விருதுகளும் பெற்றார். அதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது 1966-இல் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட நோபல் பரிசு. இஸ்ரேலிய எழுத்தாளர் எஸ்.ஒய். அக்னானுடன் இந்தப் பரிசை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். 1970-இல் குடல் புற்றுநோயால் நெல்லி சாக்ஸ் மரணமடைந்தார்.

80 வயது கின்னஸ் வீராங்கனை!

சாதிக்க வேண்டும் என்ற சிறு தூண்டுதலே ஒருவரை எந்த வயதிலும் இலக்கை எட்டிப்பிடிக்க வைத்துவிடும். சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்டை உலகின் வயதான உடல்கட்டு வீராங்கனையாக கின்னஸ் புத்தகத்தில் இடம்பெறச் செய்துள்ளது.
அமெரிக்காவில் வசிக்கும் 80 வயது எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட் தினமும் அதிகாலை இரண்டரை மணிக்கு எழுந்துவிடுகிறார். முட்டைகளையும் வாதுமைப் பருப்புகளையும் எடுத்துக் கொள்கிறார். தலையில் விளக்கைக் கட்டிக் கொண்டு, பத்து கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கும் உடற்பயிற்சிக் கூடத்துக்கு மெது ஓட்டம் (ஜாகிங்) செய்துகொண்டே சென்றுவிடுகிறார்.

கடினமான கருவிகளை மிக எளிதாகக் கையாண்டு, உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்கிறார். இவருக்குப் பிடித்த நடிகர் சில்வஸ்டர் ஸ்டாலோன் போல் உடற்பயிற்சிகளுக்கு இடையே முட்டைகளைக் குடிக்கிறார்.

என் எல்லா செயல்களுக்கும் அன்புத் தங்கை வெல்வட்தான் காரணம். எங்கள் இருவருடைய எண் ணங்களும் செயல்களும் ஒன்றாகவே இருக்கும். ஒரு நாள், நாம் ஏன் இப்படித் துரித உணவுகளைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு சோம்பேறிகளாக இருக்கிறோம்? என்று கேட்டவள், உடற்பயிற்சி செய்யும் ஆலோ சனையைச் சொன்னாள். அன்று முதல் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக உடற்பயிற்சி செய்துவந்தோம். ஆண்களைப் போல உடல் கட்டுமானராக (பாடி பில்டர்) நாமும் மாறி, கின்னஸில் இடம்பெற வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள்.

ஆனால் உடல்நலக் குறைவால் அவள் மறைந்து விட்டாள். அவளின் பிரிவு எனக்குத் தாங்க முடியாத வேதனையைக் கொடுத்தது. மனஅழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டேன். ஒருநாள் என் கனவில் வந்த தங்கை, ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? நம் லட்சியத்தைச் செயல்படுத்த உடனே எழுந்து ஓடு என்றாள். அன்று முதல் இன்றுவரை நான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன் என்கிறார் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட்.

கடினமாகப் பயிற்சி செய்து உடல்கட்டுப் போட்டியில் கலந்துகொண்டு, எட்டாவது இடத்தைப் பிடித்தார். ஒரு மாதம் கழித்து அவருடைய பயிற்சி யாளர் அழைத்து, உலகின் வயதான முதல் பெண் உடற்கட்டு வீராங்கனையாக கின்னஸ் புத்தகத்தில் இடம் பெற்றிருப்பதாகச் சொன்னார்! எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்டின் மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை.

என் தங்கையின் லட்சியத்தை நிறைவேற்றி விட்டேன் என்பதில் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி! அனைத் தையும் மகிழ்ச்சியாகச் செய்துவருகிறேன். ஓய்வு என்பது நாம் விரும்பும் செயலைச் செய்வதுதானே தவிர, மூலையில் முடங்கிக் கிடப்பது இல்லை என்று சொல்லும் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட், உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை நடத்திவருகிறார்.


கயிற்றால் உயர்ந்த வாழ்க்கை

சுய உதவிக் குழு ஆரம்பிப்பவர்களில் பலரும் தொழில் செய்வது இல்லை. அதேநேரம், கடலூர் அருகே வாழை நாரில் கயிறு திரிக்கும் தொழிலை ஒரு பெண்கள் குழு வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிறது.

கடலூர் அருகே உள்ள மேற்கு ராமாபுரம் கிராமத்தில் 10 பேர் கொண்ட பெண்கள் குழு ஒன்றிணைந்து வாழை நாரில் இருந்து கயிறு திரித்து விற்பனை செய்துவருகின்றனர். இதன்மூலம் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைப் பெருக்கிகொள்ள முடியும் என்கின்றனர். இது குறித்து அக்குழுவை சேர்ந்த தமிழ்ச்செல்வி, செல்வக்குமாரி, அஜிதா ஆகியோர் பகிர்ந்துகொண்டது:

தொழில் தொடங்க ஆர்வம்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் கிராமத்துக்கு ரியல் தொண்டு நிறுவன பணியாளர் வந்து ஊரில் கூட்டம் போட்டு மகளிர் சுயஉதவிக் குழு ஆரம்பித்து வாழ்வாதாரத்தைப் பெருக்கிக் கொள்ள அறிவுறுத்தினார். அதன் பிறகு 12 பேர் கொண்ட ரியல் ஆலயம் மகளிர் குழு என்ற பெயரில் குழுவை ஆரம்பித்தோம். இதற்கு முன்பு சுய உதவிக்குழு பற்றி எங்களுக்குத் தெரியாது. பிறகு குழுவாகச் செயல்படுவது, பணிபுரிவதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அறிந்துகொண்டோம்.

எங்கள் குழுவின் மூலம் சிறுதொழில் நடத்தி வருமானம் ஈட்ட முடிவு செய்தோம். எங்களில் ஆர்வமுள்ள பெண்கள் 10 பேர் ஒன்றிணைத்து வாழை நாரிலிருந்து கயிறு திரிக்கும் தொழிலைத் தொடங்க நினைத்தோம். ரியல் நிறுவ னத்தினர் எங்கள் குழுவுக்கு மூன்று நாட்களுக்குத் தொழிற்பயிற்சி அளித்தார்கள். தொழில் தொடங்குவதற்கான உதவிகளையும் செய்தார்கள். அந்த நிறுவனமே வாழை நாரிலிருந்து கயிறு திரிக்கும் கருவிகளை இலவசமாக வழங்கியது.

விரிவுபடுத்தத் திட்டம்

இப்போது 10 பேரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இத்தொழிலை செய்து வருகிறோம். எங்கள் குழுவில் உள்ள ஒருவர் கடலூர் சென்று கயிறு திரிப்பதற்கான மூலப்பொருட்களை வாங்கி வருவார். அதன் பிறகு நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இணைந்து கயிறு திரித்துக் கட்டுகட்டாக சேர்த்து பார்சல்செய்து, ஈரோட்டில் உள்ள கம்பெனிக்குப் பேருந்து மூலம் அனுப்பி வைக்கிறோம்.

இந்தத் தொழில் செய்வதற்கு எங்களுக்கு மாதம் ரூ. 4,100 முதலீடு தேவைப்படுகிறது. இந்த தொழில் மூலம் எங்கள் குழுவுக்கு மாதந்தோறும் ரூ.17,300 வருமானம் கிடைக்கிறது. செலவு போக ஒரு நபருக்கு ரூ.2,640 வருமானமாகக் கிடைக்கிறது. இந்தத் தொழில் எங்கள் குழுவுக்கு முக்கிய வாழ்வாதாரத் தொழிலாக உள்ளது. இந்தத் தொழிலை விரிவுபடுத்த திட்டமிட்டுள்ளோம். அதன் மூலம் ரூ.5,000 முதல் ரூ.8,000 வரை ஒரு நபருக்கு மாத வருமானமாகக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் உள்ளோம் என்றனர்.

Banner
Banner