மகளிர்

வழி நெடிலும் குப்பைக் குவியல்கள். அருகிலே அழிந்து கொண்டிருக்கும் அழகிய ஏரி. உள்ளே நுழைய முடியாத அளவிற்கு துர்நாற்றம்... அவ் விடத்தில் மக்காத குப்பைகளைத் தேடி எடுத்துக் கொண்டிருந்த மனிதர்கள்... தங்கள் வாழ் வாதாரத்தை அதிலே தேடி கொண்டிருந்தார்கள்..! நாங்கள் சென்றது பெருங்குடி குப்பை கிடங்கு. சென்னை சமூகப்பணி கல்லூரியின் முதுகலை சமூகப்பணி முதலாமாண்டு மாணவர்களாகிய நாங்கள் எங்கள் களப்பணிக்கு “குப்பை சேகரிப்பவர்களைத்” தேர்ந்தெடுத்தோம்.

அந்த குப்பைக் கிடங்கில் சிறிது நேரம் நின்று அவர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள எங்களுக்கு கடினமான இருந்தது. ஆனால், காலம் முழுவதும் அங்கே வேலை செய்யும் அவர்களும் மனிதர்கள் தானே என உணர்ந்தோம். அங்கே சில மணி நேரங்கள் இருந்து அவர்களிடம் நாங்க தெரிந்து கொள்ள நினைத்ததைக் கேட்டறிந்தோம். குப்பை யைக் கொட்டி செல்லும் லாரிகளின் புழுதியின் இடையில் குப்பை சேகரிக்கும் பணியோடு சேர்ந்து எங்கள் கேள்விகளுக்கும் பதில் அளித்தார்கள்..!

குப்பைக் கிடங்கில் மக்காத குப்பைகளைச் சேகரித்து, அதை பழைய இரும்பு கடையில் போட்டு, அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டு தங்கள் வாழ்வை நடத்தும் இவர்களில் பலர், ஒரு காலத்தில் அருகிலிருக்கும் ஏரியில் மீன் பிடித்து பிழைப்பு நடத்தி கொண்டிருந்தவர்கள். குப்பை கிடங்கு வந்ததும், ஏரி மாசுபடிந்து மோசமான நிலைக்கு சென்றது. ‘  ‘ கலாச்சாரத்தால் குப்பை கிடங்கு பெருத்தது. ஏரி சுருங்கியது. மீன்பிடி தொழில் முடங்கியது. அதனால், மீன் தேடுவதை விடுத்து குப்பையைத் தேடும் நிலைமைக்கு தள்ளப் பட்டார்கள்.

இங்கு வேலை செய்பவர்கள் பல இன்னல் களுக்கு உள்ளாகிறார்கள். குறிப்பாக நோய்கள், மயக்கம், விபத்துகள், போன்றவை ஏற்படும். இதற்கு காரணம் இங்கு கொட்டப்படும் குப்பையின் நிலைமை. நாம் குப்பையில் போடும் உணவு மீதிகள்... பிளாஸ்டிக் பொருட்கள்.

உபயோகப்படுத்திய மருந்து குப்பிகள், ஊசிகள்... சானிட்டரி நாப்கின்கள் என அனைத்தும் அங்கு கலந்து தான் கொட்டி கிடக்கும் இதில் வேலை செய்பவர்களுக்கு எத்துனை பாதிப்புகள் ஏற்படும் என நமக்கு புரியும்.

இதற்கு நாம் என்ன செய்யமுடியும்? என கேள்வி எழும். ‘நாம்‘ நினைத்தால் மாற்றம் கொண்டு வரலாம். நாம் என்பது இங்கு பொதுமக்களை, அரசாங்கத்தை, மாநகராட்சியைக் குறிக்கிறது. பொதுமக்களுக்கும், குப்பை சேகரிப்பவர்களுக்கும் பாதிக்காத இடமாக குப்பை கிடங்கை மாற்றவும், மக்காத பொருட்களின் உற்பத்தி மற்றும் உபயோகத்தைக் குறைக்கவும், ‘நாம்‘ நினைத்தால் முடியும். தெருக்கள். வீடுகள். பொது இடங்கள். அலுவலகங்கள்... என அனைத்து இடங்களிலும் மக்கும் குப்பைக்கென ஒரு குப்பைத் தொட்டியும் மக்காத குப்பைக்கென ஒரு குப்பைத் தொட்டியும் வைத்து அதை மக்கள் சரியாக பயன்படுத்தினால் பாதி பிரச்சினை தீரும்.

மேலும், இந்த குப்பைகளை, மக்கும் குப்பை, மக்காத குப்பை என பிரித்து எடுத்து செல்ல தனித்தனி லாரிகளை மாநகராட்சிக்கு அரசு அமைத்துத் தர வேண்டும். அப்படி எடுத்து செல்லும் மக்கும் குப்பைகளை ஒரு இடத்தில் கொட்டி அதை உரமாக்கலாம். மக்காத குப்பைகளை மறுசுழற்சி செய்து புது பிளாஸ்டிக் உற்பத்தியைத் தடுக்கலாம். மறுசுழற்சி செய்யும் இடத்திலும், உரம் தயாரிக்கும் இடத்திலும் குப்பை சேகரிப்பவர்களை சென்னை மாநகராட்சிக்கு கீழ் பணியமர்த்தலாம். இதனால், அவர்கள் வாழ்வும் மேம்படும்! குப்பைக் குவியலும் குறையும்! இயற்கையும் காக்கப்படும்!

அண்மையில் ஜகர்தாவில் நடந்து முடிந்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 100 மற்றும் 200 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளி பதக்கங்களை பெற்ற ஓட்டப் பந்தய வீராங்கனை டூட்டி சந்த், நான்காண்டுகளுக்கு முன் பந்தயங்களில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்று இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெட ரேஷன் தடைவிதித்ததும், அதை எதிர்த்து அவர் போராடி வெற்றிப் பெற்றதும் பலருக்கு தெரியாது. இது குறித்து டூட்டி சந்த் சொல்வதை கேட்கலாம்:

“உலக மேடையில் தங்கப்பதக்கம் பெறுவதற்காக நான் ஓட்ட பந்தயங்களில் கலந்து கொள்வேன் என்று சிறுவயதில் நினைத்து பார்த்ததே இல்லை. ஒடிசா மாநிலம் ஜாஜ்பூர் மாவட்டம் கோபால்புரி கிராமத்தில் நெசவுத் தொழில் செய்து வரும் என் பெற்றோர் சக்ரதார் சந்த் மற்றும் அக்குஜிக்கு பிறந்த ஆறு குழந்தைகளில் ஒருவரான எனக்கு, சிறு வயதில் பள்ளியில் படிக்கும் போதே ஓட்ட பந்தயத்தில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அதற்கான அடிப்படை வசதிகளோ, விளையாட்டு மைதானமோ எங்கள் கிரா மத்தில் இல்லை. ஆற்றங்கரை ஓரமாகவே ஓடிப் பழகுவேன். எடை பயிற்சிக்காக பெரிய பாறைகளை தூக்குவேன். நிலத்தடி தண்ணீர் குழாய் அடிப்பதை உடற்பயிற்சியாக செய்து வந்தேன்.

ஓட்ட பந்தயங்களில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது ஒரு புறமிருக்க, எனக்கு உடுத்துவதற்கு சரியான உடைகள் கூட கிடையாது. வீட்டில் அத்தனை வறுமை. நெசவு தொழிலில் கிடைக்கும் வருவாயில் எங்களால் முன்று வேளை சாப்பிடுவதே சிரமமாக இருந்தது. பகலில் ஒருவேளை சாப்பாடுதான். பிற் காலத்தில் சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டி களுக்காக ஆடம்பரமான ஓட்டல்களில் தங்கியபோது, அங்கு மேஜை முழுக்க வைத்திருந்த “பப்பே லஞ்ச்‘ மற்றும் சுத்தமான டாய்லெட்களை பார்த்தபோது இளமை காலத்தில் நான் மண் குடிசையில் வளர்ந்தது தான் நினைவுக்கு வந்தது.

2012- ஆம் ஆண்டு பாட்டியாலாவில் உள்ள நேஷனல் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் ஸ்போர்ட்ஸ சேர்ந்த நாக்புரி ரமேஷ், என் பயிற்சிகளுக்கான செலவை ஏற்றுக் கொள்ள, தேசிய அளவிலான ஓட்ட பந்தயங்களில் கலந்து கொண்டு விருதுகளை வாங்கி குவித் தேன். இதன்காரணமாக, 2014- ஆம் ஆண்டு ஆசிய மற்றும் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கேற்க இந்திய குழுவில் தேர்வு செய்யப்பட்டேன். ஆனால் திடீரென இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெடரேஷன் எனக்கு தடை விதித்ததோடு, ஒரு பழியையும் சுமத்தியது.

என்னுடைய உடலில் ஹைப்பரான்ட்ரோ ஜெனிசம் எனப்படும் ஆண்களுக்கு சுரக்கும் ஹார்மோன் அதிக அளவில் சுரப்பதால், பெண் விளையாட்டு வீராங்கனை பிரிவில் நான் பந்தயங்களில் பங்கேற்க அருகதை இல்லை என அறிவித்தது. இதை எதிர்த்து மத்திய அரசு வழங்கிய நிதியுதவியுடன், சமூக ஆர்வலர் பயோஷினி மித்ரா ஆதரவுடன் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தேன். நீண்ட கால சட்டப் போராட்டத்திற்கு பின், இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இதே போன்ற ஒரு வழக்கில் சுவிட்சர்லாந்து விளையாட்டுத் துறை நடுவர் மன்றம், அதிகப்படியாக ஹார்மோன் சுரப்பது பெண்களுக்கு சகஜமானது தான் என்று கூறி, போட்டிகளில் பெண்கள் பங்கேற்பதை தடை செய்யக் கூடாது என்று வழக்கை தள்ளுபடி செய்தது. இதைத் தொடர்ந்து இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெடரேஷனும் 400 மற்றும் 1000 மீட்டர் தொலைவு ஓடும் பெண் வீராங் கனைகளுக்கான டெஸ்டோட்ரோன் அளவு விகிதத்தை அறிமுகப்படுத்தியதால் 100 மற்றும் 200 மீட்டர் தொலைவு ஓட்ட பந்தயங்களில் நான் பங்கேற்க தடையில்லை என அறிவித்தது மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

“எதற்காக பெண்ணான நீ மெனக்கெட்டு ஓடி என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்?’’ என்று சிலர் கேட்க, ஒரு சிலரோ என்னை பையன் என்று சொல்லி கிண்டல் செய்தனர். ஆனால் அய்தராபாத்தில் எனக்கு முழு நேர பயிற்சியளித்த ரமேஷ், “ தேசிய அளவில் நீ ஒரு வீராங்கனையாக தேர்ச்சிப் பெற்றால், ஏதாவது ஓர் அரசு துறையில் விளையாட்டு ஒதுக்கீட்டின் கீழ் வேலை கிடைக்கும். உனக்கும் உன் குடும்பத்திற்கும் விடிவு காலம் பிறக்கும்‘’ என்று கூறுவார்.

அவரது கனவை நனவாக்க வேண்டுமென்று ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்றபோது தங்க பதக்கத்தை எதிர் பார்த்தே 100 மற்றும் 200 மீட்டர் தொலைவு ஓட்ட பந்தயங்களில் முழு வேகத்துடன் ஓடினேன். ஆனால் இரண்டு போட்டிகளிலுமே இரண்டாவதாக வந்து வெள்ளி பதக்கங்களையே பெற முடிந்தது. அடுத்து ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டியில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் நிச்சயம் தங்கப்பதக்கம் பெறுவேன் என்று நம்பிக்கையுடன் கூறி முடித்தார் டூட்டி சந்த்.

இவரது சாதனையை பாராட்டி ஒடிசா அரசு இவருக்கு 3 கோடி பரிசுத் தொகை வழங்கியுள்ளது. இந்த பணத்தை வைத்து குடும்பத்திற்காக வசதியான வீடு ஒன்றை கட்டி, என் சகோதரர்களுக்கு திருமணம் நடத்தி, பெற்றோர் நிம்மதியாக வாழ வேண்டு மென்பதுதான் என் விருப்பம்‘’ என்று கூறும் டூட்டி சந்த்தின், பெற்றோரோ தொடர்ந்து தங்கள் குடும்ப தொழிலான நெசவு தொழிலை செய்வதென தீர்மானித்துள்ளனர். இன்று வசதியான வாழ்க்கை கிடைக்கிறது என்ப தற்காக எங்கள் பரம்பரை நெசவு தொழிலை விட்டுவிட முடியாது என்கிறார்கள்.

டூட்டி சந்தின் சாதனை இத்துடன் முடிந்து விடவில்லை. ஏற்கெனவே ஆக்கி விளை யாட்டு வீரர் தன்ராஜ் பிள்ளையின் வாழ்க்கை வரலாற்றை புத்தகமாக எழுதிய பத்திரி கையாளர், எழுத்தாளர் மற்றும் திரைப்பட தயாரிப்பாளருமான சந்தீப் மிஸ்ரா, இப்போது டூட்டி சந்த்தின் வாழ்க்கை வரலாற்றை “ஸ்டோரி சோ பார்’ என்ற தலைப்பில் எழுதி வருகிறார். இந்தப் புத்தகம் அடுத்த ஆண்டு அமேசான் நிர்வாகத்தின் கீழ் உள்ள வெஸ்ட்லாண்ட் பதிப்பகம் மூலம் வெளியாக உள்ளது.

சொந்தமாகக் கார் வாங்கி ஓட்ட யாருக்குத்தான் ஆசை இருக்காது? அதுவும் படித்த, வேலை பார்க்கும் இளம் பெண்களுக்கு கார் வாங்கி ஓட்ட வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கத்தானே செய்யும். தவிர, கார் வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியமாக எப்போதோ ஆகிவிட்டது. அப்படி கார் ஓட்ட விருப்பம் கொண்ட ஜிலு மோள் மரியேட் தாமஸ் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்க தொடுபுழாவில் இருக்கும் “கேரள சாலை போக்கு வரத்து’ அலுவலகத்தை 2014-இல் அணுகியபோது “நீங்கள் கார் ஓட்ட உரிமம் வழங்க முடியாது’’ என்று சொல்லி திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

காரணம் ஜிலு மோளுக்கு கைகள் இரண்டும் இல்லாததுதான். ஆம்...பிறவியிலேயே ஜிலு மோளுக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. தன் இரண்டு கால்களை கரங்களாக்கி தனது கேள்விக் குறியான எதிர்காலத்தை மாற்றி அமைத்திருக்கிறார் ஜிலு மோள். இது குறித்து அவர் பகிர்ந்து கொண்டவை:

“பிறவியில் இரண்டு கைகள் இல்லாமல் பிறந்தாலும் அந்த இல்லாமையைப் புரிந்து கொண்டது கொஞ்சம் விவரம் தெரிந்த போதுதான். சக வயது பிள்ளைகளுக்கு இருப்பது என்னிடத்தில் இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன். அந்த இல்லாமையை எப்படி வெல்வது என்பதில் பெற்றோர் உதவினார்கள். எல்லாரும் படிப்பது மாதிரி நானும் வழக்கமான பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படித்தேன். வலது காலைக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு வேலையையும் கால்களால் நானே செய்யக் கற்றுக் கொண்டேன். காலால் ஓவியங்கள் வரைய ஆரம்பித்தேன். நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. கால்களால் காமிராவைப் பிடித்து படம் பிடிப்பேன். எனக்கு ஓவியம் வரைய பிடிக்கும் என்பதால், பட்டப்படிப்பில் அனிமேஷன் , கிராபிக் டிசைன் படித்தேன். தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்களையும் பெற்றுள்ளேன். கணினியைக்கூட கால்களால் இயக்குவேன். கொச்சியில் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் கிராபிக் டிசைனராக வேலை பார்த்து வருகிறேன். எனக்கு இருபத்தேழு வயதாகிறது. தனியாகத்தான் பயணம் செய்து வருகிறேன்.

எனக்கும் கார் ஓட்ட விருப்பம் வந்தது. “நான் கார் ஓட்டப் பழக வேண்டும்‘’ என்று சொன்ன போது, சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறேன் என்று பலரும் நினைத்தார்கள். ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்கும் அலுவலகத்தில், “உன்னைப் போல் வேறு யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் தரப்பட்டிருந்தால் அந்த விவரத்தைச் சான்றுடன் எங்களுக்குத் தெரிவித்தால்.. நாங்கள் உரிமம் தர முயலுகிறோம்” என்றார்கள். இந்தியாவில் என்னைப் போல இரண்டு கைகள் இல்லாத யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கியுள்ளார்களா என்று வலைதளத்தில் தேடினேன். இந்தோர் நகரில் விக்ரம் அக்னிஹோத்ரி என்பவர் கால்களால் கார் ஓட்டுகிறார் என்பதை அறிந்தேன். வலைத்தளம் மூலம், அவரைத் தொடர்பு கொண்டேன்.

ஆனால் அவரிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. செயற்கைக் கைகளைப் பொருத்திக் கொண்டு கார் ஓட்டலாம் என்று பலர் யோசனை சொன்னார்கள். அதற்கு செலவும் அதிகமாகும். செயற்கைக் கைகளை இயக்கவும் முறையான பயிற்சி பெற காலம் அதிகம் பிடிக்கும் என்பதால் அந்த யோசனையைக் கைவிட்டேன்.

இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் குமுளியில் ஒரு பள்ளியில் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தார்கள். அப்போது அந்தப் பள்ளியின் இயக்குநர், “உனது நிறைவேறாத விருப்பம் என்று ஏதாவது உண்டா’’ என்று கேட்டார். நான் சட்டென்று “ கார் ஓட்டணும்‘’ என்றேன்.

உடனே உள்ளூர் அரிமா சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்ல.. அவர்கள் தேவையான நடவடிக்கை எடுத்தார்கள். காரையும் அன்பளிப்பு செய்தார்கள். ஆனால் கார் ஓட்ட உரிமம் வேண்டுமே...

எனது சார்பில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. என்னைப் போன்றவர்கள் கார் ஓட்ட சட்டத்தில் இடம் இல்லை. ஆனால், நான் கார் ஓட்டுவதையும், காலால் படம் வரைவதையும் நீதிமன்றத்தில் எடுத்துச் சொல்லி “ஜிலு மோள் சாதாரண பெண் இல்லை.. பலதரப்பட்ட திறமைகள் ஜிலு மோளிடம் உண்டு’’ என்பதை விளக்கினார்கள்.

ஆனால் கேரள அரசு தரப்பு வழக்குரைஞர் “சாலையில் இதர பயணிகளின் பாதுகாப்பைக் கணக்கில் எடுத்து ஜிலு மோளுக்கு கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கக் கூடாது’’ என்று வாதம் செய்தார்.

பல சுற்று வாதத்திற்குப் பிறகு, ஜிலு கார் ஓட்ட தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்தால் உரிமம் வழங்குவது குறித்து பரிசீலிக்கலாம் என்று இறங்கி வந்தார்கள்.

“நாங்களும் தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்து கொள்வதாக உறுதி அளித்ததுடன், என்னைப் போல மாற்றுத்திறனாளி பிச்சு எருமேலி என்பவருக்கு வழங்கப்பட்ட உரிமத்தையும் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தோம். அதன் பிறகு எனக்கு ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்க நீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்தது.

“நான் ஆட்டோமேட்டிக் காரை கால்களால் ஓட்டிப் பார்த்திருக் கிறேன். ஸ்டீரிங்கை கால்களால் இயக்குவது சிரமமாகத் தெரியவில்லை. உரிமம் இல்லாததால் காரை சாலையில் ஓட்டவில்லை. எனக்காக பிரத்யேகமாக மாற்றம் செய்யப்படும் கார் தயாரானதும் சாலைகளில் கார் ஓட்ட ஆரம்பிப்பேன். எனது நீண்ட நாள் கனவும் நனவாகும்‘’ என்கிறார் ஜிலு மோள்.

உரிமம் கிடைத்தால், கைகள் இல்லாமல் கார் ஓட்டும் முதல் இந்திய பெண் ஜிலு மோள் என்ற பெருமையைப் பெறுவார்.

 

கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து “ஒரு பெண்மணி’ பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்து வருகிறார் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? பஞ்சாயத்து வார்டு உறுப்பினர்கள் கூட பெண்கள் மட்டும்தான்... அதுவும் தேர்தல் ஏதும் நடத்தாமல் பஞ்சாயத்தை ஆள 33.33 சதவீதம் அல்ல ... நூறு சதவீதம் பெண்கள் மட்டும் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற செய்தியையும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

எங்கு பார்த்தாலும் மரங்கள்.. ஊரே பச்சை போர்த்தியிருப்பதால் அப்படி ஒரு குளுமை. ஒவ்வொரு தெருவும் தினமும் கூட்டப்பட்டு படு சுத்தமாக இருக்கிறது. கிராமம் முழுக்க “வை-ஃபை’ வசதி... எங்கு பார்த்தாலும் “சிசிடிவி’ காமிராக்கள்.. பொது இடங்களில் புகை பிடிக்கத் தடை... தெருவில் குப்பை கொட்டினால் அய்நூறு ரூபாய் அபராதம்...

ஒரு நகரத்தில் கூட இந்த ஏற்பாடுகள், வசதிகள், கட்டுப்பாடுகள் இருக்குமா என்று சொல்ல முடியாது. இப்படிக் கூட கிராமத்தை, அனைத்து கிராமங் களுக்கும் “ஒரு முன் மாதிரி கிராமமாக’ நிர்வகிக்க முடியுமா என்று அதிசயிக்க வைக்கும் கிராமம்தான் குஜராத் கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த “பாதல்பரா’ கிராமம்.

“எப்படி ... இது சாத்தியமானது..’’ என்று ஆண்களைக் கேட்டால், “இந்தக் கிராமத்தில் பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடப்பதில்லை. போட்டியின்றி பெண்கள் குழுவும் அதன் தலைவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் பெண்கள் குழுதான் கிராமத்தை நிர்வகிக்கிறது.

குழுவில் ஆண் உறுப்பினர் ஒருவர் கூட இல்லை. ஊழல் இல்லாத நிர்வாகம்... என்பதுதான் பாதல்பரா கிராமத்தின் சிறப்பு என்கிறார்கள். இந்த வார்த்தைகளில் பொறாமையோ, கிராமத்தை நிர்வகிக்கும் வாய்ப்பு ஆண்களுக்கு கிடைக்க வில்லையே என்ற தொனியோ இல்லவே இல்லை.

பஞ்சாயத்து தலைவியாக 2003 - லிருந்து செயல்படுபவர், ரமா பெஹன். இது குறித்து அவர் கூறுகையில்:

“எங்கள் கிராமத்தின் மக்கள் தொகை 1472. பெண்கள் அய்ம்பது சதவீதத்தினர். பள்ளியில் படிக்கும் மொத்த மாணவர்களில், மாணவியர் அய்ம்பது சதவீதம். இங்கு அனைத்து இன மக்களும் ஒன்று போலவே நடத்தப் படுகிறார்கள்.

எல்லா மக்களுக்கும் வசதிகள் செய்து தரப்படுகின்றன. கிராமத்தில் எந்த வசதியையும் புதிதாகச் செய்து தரும் போது முதலில் பின்தங்கிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு செய்து விட்டுத்தான் பிறருக்கு இரண்டாவதாகச் செய்து கொடுக்கிறோம். அனைத்து பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் அனைவரும் சரி நிகர் சமம் என்றே நடத்துகிறோம். அதனால் மக்களிடையே ஒற்றுமை நிலவுகிறது.

இந்தக் கிராமத்தில் தண்ணீர், துப்புரவு, சாக்கடை, மின்சாரம் என்று எதிலுமே பிரச்சினைகள் எழுவ தில்லை.

தேவைகள், புகார்கள் அனைத்தையும் பெண்கள் மட்டும் அடங்கிய பஞ்சாயத்து நிர்வாகம், ஊர் மக்கள் அனைவரும் திருப்தி அடையும்படி நிறைவேற்றி வைக்கிறது.

எந்தப் பிரச்சினையையும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் வரை கொண்டு செல்ல மாட்டோம். ஆரம்ப நிலையிலேயே நாங்களாகவே பேசி, ஆலோசித்து தீர்வுகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். எங்களைக் குறித்தும், எங்களது கிராம நிர்வாகம் குறித்தும் எந்தவிதப் புகாரும் இதுவரை எழுப்பப் படவில்லை.

தெருக்களை சுத்தமாக வைத்திருக்க குப்பை கூளங்களை உரிய இடத்தில் போடாமல் தெருவில் கொட்டினால், அய்நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்ட வேண்டும்.

இந்தக் கட்டுப்பாட்டால் எல்லா தெருக்களும் “பளிச்‘சென்று சுத்தமாக இருக்கிறது. வெற்றிலை சுவைத்து கண்ட கண்ட இடத்தில் துப்பக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாடும் உண்டு.

கிராமத்தைப் பெண்களால் திறமையுடன் நிர்வகிக்க முடியும் என்பதை கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக நிரூபித்து வருகிறோம்‘’ என்கிறார் ரமா பெகன்.

சில விளையாட்டுகளில் இந்திய வீராங்கனைகள் இருப்பதோ சாதிப்பதோ யாருக்குமே தெரியாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு விளையாட்டுதான் வட்டெறிதல். தடகளப் பிரிவில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த விளை யாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைப் படைத்து தேசத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கவைத்தவர் கிருஷ்ண பூனியா.  இவரது சொந்த ஊர், அரியானாவில் உள்ள அக்ரோஹா. ஒன்பது வயது ஆவதற்குள்ளாகவே தந்தை, பாட்டி, தாய் என உறவுகளை அடுத்தடுத்துப் பறிகொடுத்தவர். மிகப் பெரிய இழப்பிலிருந்து மீண்டுவந்த பூனியா, சிறுவயதிலிருந்து வேலையைச் செய்தபடி படித்தார்.

கல்லூரியில் படிக்கும்போதே பூனியாவுக்குத் திருமணம் நடந்தது. பூனியாவைக் கரம் பிடித்தவர், ஒரு விளையாட்டு வீரர்.

பூனியாவின் கணவர்  வீரேந்தர் சிங், சம்மட்டி எறிதல் என்றழைக்கப்படும் ஹாமர் த்ரோ வீரர். காயம் காரணமாக  விளையாட்டிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுத் திருமண வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்திருந்தார். தன்னால் பெரிய அளவில் சாதிக்க முடியாமல் போய்விட்ட வருத்தம் அவருக்கு அதிகம் இருந்தது. அந்த வருத்தத்தைப் போக்கிக்கொள்ளத் தன் மனைவி கிருஷ்ண பூனியாவை வீராங்கனையாக்க முடிவுசெய்தார். சற்றும் யோசிக்காமல் பூனியாவின் பயிற்சியாளராக மாறினார் கணவர்.

கிருஷ்ண பூனியாவின் உயரம், எடைக்கு ஏற்ப வட்டெறிதல் எனப்படும் டிஸ்கஸ் த்ரோ விளை யாட்டை முறைப்படி கற்றுக்கொடுத்தார். தன் கணவர் மூலம் அந்த விளையாட்டின் நுணுக் கங்களை விரைவாகவே கற்றுக் கொண்டார் பூனியா.

முதல் வாய்ப்பு

பின்னர் மாநில, தேசிய அளவிலான  போட்டி களில் பங்கேற்றுவந்தபோதே சர்வதேசப் போட்டி களிலும் களம்கண்டார் பூனியா. 2006இல் தோகாவில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்க பூனியாவுக்கு முதன் முறையாக வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பூனியா இந்தப் போட்டியில் பெரிதாகச் சாதிப்பார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பெயரளவுக்குத்தான் இந்த விளையாட்டில் ஒரு போட்டியாளராக பூனியா சேர்க்கப்பட்டிருந்தார்.

சீன வீராங்கனைகள் ஆதிக்கம் செலுத்திய இந்தப் போட்டியில், 61.53 மீட்டர் தூரம் வட்டெறிந்து கிருஷ்ண பூனியா வெண்கலப் பதக்கத்தை வென் றார். இந்த வெற்றி தடகள விளையாட்டில் அவரது பெயரை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்தது. அதே ஆண்டில் தேசிய தடகள விளையாட்டுப் போட்டி யிலும் பூனியா தங்கப் பதக்கம் வென்றபோது புகழ்பெற்றார். 2010இல் சீனாவின் குவாங்ஷு நகரில் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடந்தன. அந்தப் போட்டியில் சிறப்பாக விளையாடி, வெண் கலப் பதக்கத்தை கிருஷ்ண பூனியா வென்றார்.

அடுத்தடுத்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பதக்கம் வென்றதால், ஒலிம்பிக் கனவுடன் பயிற்சி யைத் தொடர்ந்தார். இடையே 2010ஆம் ஆண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகள் அவருடைய திறமையை நிரூபிக்க ஒரு வாய்ப்பாக வந்தது. டில்லியில் நடை பெற்ற இந்தப் போட்டியில் அபாரமாக விளையாடி 61.5 மீட்டர் தொலைவுக்கு வட்டெறிந்து,  தங்கப் பதக்கத்தை வென்றார்.

காமன்வெல்த் போட்டியில் வட்டெறிதல் விளையாட்டில் இந்திய வீராங்கனை ஒருவர் பெற்ற முதல் தங்கப் பதக்கம் இதுதான். இந்திய தடகள டிராக் அண்ட் ஃபீல்ட் வரலாற்றில் 1958 காமன்வெல்த் போட்டியில் மில்கா சிங் செய்த சாதனைக்குப் பிறகு கிருஷ்ண பூனியா அந்தச் சாதனையைச் சமன் செய்து அசத்தினார். இந்த வெற்றி பூனியாவைச் சிகரத்துக்குக் கொண்டு சென்றது.

அரசியல் நுழைவு

தடகள விளையாட்டுப் பிரிவுகளில் ஒன்றான வட்டெறிதலில் தொடர்ந்து சாதித்துவந்த கிருஷ்ண பூனியாவின் சாதனையைப் பாராட்டி 2010இல் அர்ஜுனா விருதையும் 2011இல் பத்மசிறீ விருதையும் மத்திய அரசு வழங்கிக் கவுரவித்தது. தொடர்ந்து விளையாட்டுக் களத்தில் விளையாடியபோதும், அரசியல் களத்திலும் அவர் காலடி எடுத்துவைத்தார். தற்போது 36 வயதாகும் கிருஷ்ண பூனியா, காங்கிரசு கட்சியின் பிரச்சாரகராக இருக்கிறார்.  பெண் கல்வி, வரதட்சணை ஒழிப்பு போன்ற சமூகப் பிரச்சினை களுக்காகவும் குரல் கொடுத்துவருகிறார்.

Banner
Banner