மகளிர்

பிரமிக்க வைத்த பார்வையிழந்த பெண்

மாக்குலர் டிஸ்ட்ரோபி என்ற அரிய வகை பார்வைக் குறைபாட்டால் 80% பார்வையை இழந்த பிராச்சி சுக்வானி, அகில இந்திய அளவில் நடைபெற்ற கேட் தேர்வில் 98.5 % மதிப்பெண்கள் பெற்று இந்தியாவையே ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்கிறார்.

குஜராத் மாநிலம் வதோதராவைச் சேர்ந்த சுக்வானி மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே பார்வையை இழக்க நேரிட்டது. ஆனாலும் அவரது படிப்பின் மீதுள்ள ஆர்வமும் பெற்றோரின் ஊக்கமும் பி.பி.ஏ. பட்டம் பெற வைத்தது.  தன்னுடைய கனவான அகமதாபாத் அய்.அய்.எம். நிறுவனத்தில் படிப்பை மேற்கொள்வதற்காக கேட் தேர்வை எழுதினார். இவர் பெற்ற மதிப்பெண்களால் இந்தியாவின் முன்னணி கல்வி நிறுவனங்களான அகமதாபாத் அய்.அய்.எம்., பெங்களூரு அய்.அய்.எம்., கொல்கத்தா அய்.அய்.எம். போன்றவை தங்கள் நிறுவனத்தில் சேரும்படி சுக்வானிக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளன.

பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் பணிபுரிவதுதான் என் தற்போதைய லட்சியம். அதில் தன்னிறைவு அடைந்தவுடன் பார்வையற்றவர் களுக் கான தொண்டு நிறுவனத்தைச் சொந்தமாகத் தொடங்க வேண்டும் என்பது என் வாழ்நாள் லட்சியம் என்கிறார் பிராச்சி சுக்வானி.

தந்தை சுரேஷ் சுக்வானி துணிக்கடை நடத்தி வருகிறார். அம்மா கஞ்சனா எல்.அய்.சி. முகவராக உள்ளார். மகளின் வெற்றி குறித்து அவர்கள், பிராச்சி ஒரு புத்தகப் புழு. புத்தகமும் கையுமாகத்தான் இருப்பாள். பார்வைக் குறைபாட்டைச் சரி செய்வதற்காகச் சென்னையில் சிகிச்சை மேற்கொண்டோம்.

அவளுக்காகப் பிரத்தியேகக் கண்ணாடியை வடிவமைத்துக் கொடுத்திருக்கின்றனர். பிராச்சியின் உழைப்புக்குக் கிடைத்த வெற்றி, எங்களுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்கிறார்கள்.

பார்வை இழந்த பின்பும் படிப்பில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற பிராச்சியின் முயற்சியும் இலக்கை அடைய வேண்டும் என்ற குறிக்கோளும் இருந்தால் எத்தனை தடைகள் வந்தாலும் தகர்த்து இலக்கை அடைய முடியும் என்பதைக் காட்டியுள்ளார் என்று பெருமையோடு கூறுகிறார் கல்லூரிப் பேராசிரியர் பாரத் தேசாய்.

தன்னந்தனியாக இரண்டே மாதங்களில்
60 அடி ஆழ கிணறு தோண்டி
தண்ணீர் எடுத்து 51 வயது பெண் சாதனை

மாநிலத்தில் வறட்சி நிலவி வரும் நிலையில் தனக்கு சொந்தமான 150 பாக்கு மற்றும் 20 தென்னை மரங்களை காப்பாற்ற தன்னந்தனியாக இரண்டு மாதமாக முயற்சித்து 60 அடி ஆழத்துக்கு கிணறு தோண்டி தண்ணீர் எடுத்து சாதனை படைத்த பெண்ணை கிராம மக்கள் வெகுவாக பாராட்டினர்.

வடகர்நாடகா மாவட்டம், சிரசி நகர், கணேச நகரை சேர்ந்தவர் கவுரி (51). இவர், 45 ஆண்டுகளாக தனது தாய் வீட்டில் இருந்து கொண்டு அங்குள்ள 150 பாக்கு மரங்கள், 20 தென்னை மரங்கள் மற்றும் வாழை தோப்பு போன்றவைகளை பராமரித்து வருகிறார்.  தற்போது மாநிலத்தில் தண்ணீர் இன்றி மக்கள் தவித்துவரும் நிலையில், அவர் வசிக்கும் கணேச நகரிலும் கடுமையான தண்ணீர் தட்டுப்பாடு நிலவி வருகிறது.

இதனால், கவுரிக்கு சொந்தமான விளைப் பயிர்கள் நாசமாகும் நிலை ஏற்பட்டது. தண்ணீர் இல்லாததால் விளைச்சல்களை காப்பாற்ற முடியாத நிலை உருவாகியது. இதனால் கவுரி கூலி வேலைக்கு சென்று தனது குடும்பத்தை காப்பாற்றி வந்தார்.
கூலி வேலையில் அதிக வருவாய் கிடைக் காததால் வேலைக்கு செல்வதை விட்டுவிட்டார்.

பின்னர், தனக்கு சொந்தமான பாக்கு தென்னை வாழை தோட்டத்தை எப்படியாவது நல்ல முறையில் வளர்க்க வேண்டும் என எண்ணினார். இதற்காக தனது வீட்டுக்கு அருகில் உள்ள இடத்தில் கிணறு தோண்ட முடிவு செய்து அதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.

கல்லுடன் கூடிய மண்ணை வெட்டியெடுக்க கடப்பாரை, மண்வெட்டி, சுத்தி, இரு இரும்பு வாளிகள் போன்றவற்றை கொண்டு 8 அடி அகலம் கொண்ட கிணற்றை வெட்டத் தொடங்கினார். அதன்படி நாள் தோறும் 3 அடி ஆழம் தோண்டத் தொடங்கினார்.

நாள் தோறும் விடா முயற்சி மேற்கொண்டு இரண்டு மாதங்களாக பள்ளம் தோண்டினார்.

நாள் தோறும் கிணற்றில் இருந்து மண்ணை வெட்டி எடுத்துள்ளார். பொதுவாக ஒரு கிணற்றை தோண்ட வேண்டும் என்றால் மண்ணை வெட் டுவது, அதை மேலே கொண்டு கொண்டுவருவது போன்ற பணிகளுக்கு குறைந்தது 3 முதல் 4 பேர்களாவது தேவைப்படும். ஆனால், தன்னந் தனியாக கிணறு தோண்டியே ஆகவேண்டும் என தீர்மானித்து 2 மாதங்களில் யாருடைய உதவியும் இன்றி கவுரி 60 அடி ஆழ கிணறு தோண்டி சாதனை படைத்துள்ளார்.

இதே நகரில் பல இடங்களில் தண்ணீர் எடுக்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் 8 இடங்களில் சுமார் 80 அடி வரை கிணறு தோண்டியுள்ளனர். ஆனால், அந்த கிணறுகளில் ஒரு சொட்டுக்கூட தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால், கவுரி தோண்டியுள்ள 60 அடி கிணற்றில் 7 அடி தண்ணீர் கிடைத்தது அப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியதுடன், நகரில் உள்ள மக்கள் கவுரி தோண்டியுள்ள கிணற்றினை வியப்புடன் வந்து பார்த்து கவுரிக்கு வாழ்த்து தெரிவித்துச்  செல்கின்றனர்.

முயன்றால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்பதற்கு  கவுரியின் இந்த பணி ஒரு உதாரணமாக அமைந்துள்ளது.

100 மீட்டர் தூரத்தை 74 நொடிகளில் கடந்த 101 வயது மூதாட்டி

ஆக்லாந்தில் நடைபெற்ற உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டியின் 100 மீட்டர் ஓட்டத்தில் இந்தியாவின் 101 வயதான மூதாட்டி தங்க பதக்கம் வென்று சாதனைப் படைத்துள்ளார்.

உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டி: 100 மீட்டர் தூரத்தை 74 நொடிகளில் கடந்த 101 வயதான இந்திய பாட்டி

நியூசிலாந்து நாட்டின் ஆக்லாந்தில் உலக மாஸ்டர்ஸ் போட்டி நடைபெற்று வருகிறது. இதில் இந்தியாவின் மான் கவுர் என்ற 101 வயதான மூதாட்டி 100 மீட்டர் ஓட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். இவர் பந்தைய தூரத்தை 1 நிமிடம் 14 வினாடிகளில் (74 நொடிகளில்) கடந்து தங்க பதக்கம் வென்றார். இதே தூரத்தை 2009இல் 64.42 வினாடிகளில் கடந்த சாதனைப் படைத்தவர்.

100 வயதிற்கு மேற்பட்டோருக்கான பிரிவில் இவருடன் யாரும் கலந்து கொள்ள போட்டியாளர்கள் இல்லை. இருந்தாலும் போட்டி அமைப்பாளர்கள் அவரை ஓட சம்மதித்தனர். அவர் ஓடும்போது, நியூசிலாலந்து மீடியாக்கள் சண்டிகரில் இருந்து ஒரு அதிசயம் என்று புகழ்ந்து தள்ளியது.

தீவிர மருத்துவ பரிசோதனைக்குப்பின் போட்டியில் கலந்து கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார் மேன் கவுர். அவரது மகனுடன் சேர்ந்து ஏராளமான தடகள போட்டியில் கலந்து கொண்டுள்ளார். 100 மீட்டர் ஓட்டத்தை தொடர்ந்து 200 மீட்டர் ஓட்டம், இரண்டு கிலோ எடையுள்ள குண்டு எறிதல், 400 கிராம் எடைகொண்ட ஈட்டி எறிதல் போட்டிகளிலும் கலந்து கொள்ள திட்டமிட்டுள்ளார்.

இந்த ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டது மிகமிக மகிழ்ச்சி யளிக்கிறது. நான் மீண்டும் ஓடுவேன் என்றார் கவுர். 93 வயது வரை மேன் கவுர் தடகளத்தில் கலந்து கொண்டது கிடையாது, அவரது மகன் குர்தேவ் சிங், சர்வதேச மாஸ்டர்ஸ் போட்டி வட்டாரத்தில் கலந்து கொள்ள ஊக்கப்படுத்தினார். இதனடிப்படையில்தான் தடகளத்தில் பங்கேற்று வருகிறார் கவுர்.

நோயாவது... நொடியாவது... 100 ஆண்டுகளைத் தாண்டும்
ஹன்ஸா இன பெண்கள்

காஷ்மீரைத் தாண்டி காரகோரம் மலைத் தொடர்களின் மடியில் இருப்பதுதான் ஹன்ஸா பள்ளத்தாக்கு. இங்கு வாழும் மக்களின் சராசரி வயது 120 என்பதையும், பெண்கள் 90 வயதிலும் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளும் அளவு ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னால் நம்புவீர்களா?

இது எப்படி சாத்தியம்? இந்த விஷயம் வெளி உலகுக்கு எப்படி தெரிய வந்தது? என்று கேள்வி எழுப்பினால் ஒரு சின்ன சிறிது பின்னோக்கிப் பார்த்துவிடலாம். 1984ஆம் ஆண்டில் ஹன்ஸா இனத்தைச் சேர்ந்த அப்துல் என்பவர், லண்டன் செல்வதற்காக விமான நிலையத்தில் காத்திருந்தார்.

பிறந்த வருடம் 1932 என்பதற்குப் பதிலாக 1832 என்று தவறாக அச்சாகியிருக்கிறது என்று அதிகாரிகள் அப்துலிடம் கேட்டார்கள். இல்லை... 1832 என்பது தான் சரி என்று அப்துல் சொன்னதும் கோபம் கொண்ட அதிகாரிகள் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். காரணம், அப்துல் நடுத்தர வயது மனிதராகவே தோன்றினார்.

அப்துலுக்கு வயதை உறுதிப்படுத்த மருத்துவப் பரிசோதனை மேற்கொண்டதில் அவருக்கு வயது 152-தான் என்பது உறுதியானதும் உறைந்துபோனார்கள்அதிகாரிகள். ஹன்ஸா இன மக்கள் பற்றிய ரகசியம் அதன் பிறகே உலகுக்குத் தெரிய வந்தது. பல ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபோது இன்னும் பல அதிசயங்கள் வெளி வந்தது.

இயற்கையாகக் கிடைக்கும் பழங்கள், காய்கறிகள், கோழி, பால், வெண்ணெய், முட்டை போன்றவற்றையே ஹன்ஸா இன மக்கள் சாப்பிடுகிறார்கள்.அதுவும் வாழ்வதற்குத் தேவையான அளவு மட்டுமே சாப்பிடுகிறார்கள்.ரசாயன உரங்கள் பற்றி இவர்களுக்கு என்னவென்றே தெரியாது. சுவாசிக்க தூய்மையான மலைக்காற்று, பகல்முழுவதும் உழைப்பு, ஜீரோ டிகிரி குளிராக இருந்தாலும் குளிர்ந்த ஆற்றுநீரிலேயே குளிப்பது போன்ற நல்லவாழ்க்கைமுறையே அந்த ரகசியம் என்பதை ஆய்வு புரிய வைத்தது.இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்தால் இதெல்லாம் நமக்கும் சாத்தியம்தானே!

பறந்தாலும் விடமாட்டோம்

பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர் உயரத்தில் மேகக்கூட்டங்களுக்கு நடுவே, தன் வெள் ளை நிற இறக்கைகளை விரித்து, ஒரு பறவைபோல் சீரான வேகத்தில் பறக்கும் விமானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து வியந்த நம் பெண்கள், இன்று அதை இயக்குபவர்களாய், அதைவிட சிலபடிகள் மேலே சென்று அந்த விமானங்களையே தயாரிப்பது மேலும் அதில் ஏற்படும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த கோளாறுகளை சரி செய்வது போன்ற துறைகளிலும் கால் பதித்திருக்கிறார்கள் என்பது மகிழ்ச்சியான செய்திதானே?

கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் ஓசூர் அருகே உள்ள பேளகொண்டப்பள்ளி கிராமத்தில் விமானங்கள் தயாரிக்கும் தனியார் நிறு வனம் டால் செயல்பட்டு வருகிறது. இது இந்தி யாவில் துவங்கப்பட்ட முதல் தனியார் ஏர்கிராப்ஃட் நிறுவனம். இங்கு பெரிய ரக பயணிகள் விமானங்கள், ஹெலிகாப்டர்கள், உளவு விமானங்கள் வந்து செல்ல வசதியாக விசாலமான, 7,200 அடி தூரம் ஓடுதளம் அமைத்து, விமான நிலையம் அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

இதில் விமானம் தயாரிப்பு மற்றும் விமானப் பராமரிப்பு சார்ந்த பணிகளில் இயங்கி வரும் சில பெண்களை சந்தித்தேன். சுனிதா வில்லியம்ஸை பார்த்து எனக்கும் விண்வெளிக்குப் போகவேண் டும் என்ற ஆர்வம் வந்தது. எனவே அவரின் செயல்பாடுகளை தொடர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினேன் என பேசத் துவங்கினார் அஸ்வினி. எனது ஊர் கரூர். பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும். ஓசூர் அதிய மான் கல்லூரியில் ஏரோநாட்டிக்கல் இஞ்சினியரிங் எனப்படும் விமானம் சார்ந்த பொறியியல் படிப்பில் இணைந்து பொறியியல் பட்டம் பெற்றேன்.அதைத் தொடர்ந்து டால் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்து பயிற்சியில் இருக்கிறேன். ஏரோநாட்டிக்கல் இஞ்சினியர் வேறு, ஏரோ ஸ்பேஸ் இஞ்சினியர் என்பது வேறு. ஒரு கார் அல்லது இரு சக்கர வாகனத்துக்கு எந்த மாதிரியான பாகங்கள் தேவைப் படுமோ, அதை எப்படி தயாரிக்கிறார்களோ, அந்தப் பாகங்களை எப்படி வடிவமைக் கிறார்களோ, எப்படி இயக்குகிறார்களோ, அதே போன்ற கான்செப்ட்தான் ஏர்கி ராஃப்ட்டிலும் உள்ளது என விமானத்தைப் பற்றிய அதீத பிரமிப்பை மிகவும் இயல்பாய் உடைத்தார் அஸ்வினி.

மற்ற பொறியியல் பாடங்களைப் படிக்கும் மாணவர்கள், செயல்முறை கல்வி யில் நேரடியாக அந்த இயந்திரங் களோடு பணியாற்றிய அனுபவத்தை பெற்றுவிடு வார்கள். கணினி பொறியாளர் என்றால் கணினியில் வேலை செய்து செயல்முறை கல்வியை பயில்வார்கள். ஒரு கார் அல்லது இருசக்கர வாகனம் என்றால் பிரேக் எஞ்சின், பவர் எஞ்சின் என நேரடியாகப் பார்த்து அதன் பாகங்கள் அவற்றின் செயல்பாடு போன்றவற்றை நேரடியாக அந்த மாணவர்களால் உணர முடியும்.ஆனால் ஏர்கிராஃப்டு பாடத்திட்டத்தில் வேலைக்கு வந்த பிறகே பாகங்கள் பற்றியும் அதன் இயக்கம் பற்றியும் தெரிய வரும். ஏரோநாட்டிக்கல் துறையில் நுழைந் ததும் புதிது புதிதாக, இதுவரை நாம் கேட்காத வார்த்தைகள், கேட்காத விசயங் கள் இதெல்லாம் எங்களுக்கு முதலில் தடு மாற்றமாக இருந்தது. ஏர்கிராஃப்ட் தொழில் நுட்பம் சார்ந்த அந்த வார்த்தைகள் எல் லாம் படிக்க படிக்க, தேர்வுகளை எழுத எழுத பழகிவிடும் என்கிறார்.

எங்களால் செயல்முறையாக பாடங் களை கற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதற்கான வசதிகள் எங்கள் துறைசார்ந்து குறை வாகவே உள்ளது. எல்லாமே தியரிதான். தொழில் நுட்பம் சார்ந்த விசயங்களையும் படித்திருக் கிறோம், வேலைக்கு வந்தபின், படித்தவற்றை இங்கு பயன்படுத்தி ஏர் கிராஃப்டை தயாரிக்கும்போதுதான் எங்களால் விமான தொழில்நுட்பத்தை உணர முடிகிறது என பாடத் திட்டம் சார்ந்த நடைமுறை சிக்கல்களையும் தெரிவித்தார்.

ஏரோநாட்டிக்கல் மெயின்டனன்ஸ் இஞ்சினியர்ஸ் தனியாக உள்ளனர். நாங்கள் டிசைனர்கள். ஏர்கிராஃப்ட் மற்றும் அதன் பாகங்களை டிசைன் பண்ணுவோம். ஆட் டோகேட். கேட்டையா, ப்ரோ இ போன்ற டிசைனிங் சாஃப்ட்வேர்கள் இதற்கென உள்ளன. இங்கு என்னைத் தவிர கோயம் புத்தூர் ஹிந்துஸ்தான் இஞ்சினியரிங் கல்லூரியில் ஏரோநாட்டிக்கல் படித்த கவிதா புரொடக்ஸன் இஞ்சினியராகவும், மோகனப் பிரியா மெத்தட்ஸ் இஞ்சினிய ராகவும் உள்ளனர். இன்னும் சில பெண் களும் வெவ்வேறு துறைகளில் பணியில் உள்ளனர்.

நாங்கள் நுணுக்கமான அளவில், மைக்ரான் அளவு நுணுக்கமாக தரம் பார்த்து பாகங்களை தயார் செய்து தரு கிறோம். 100 சதவிகித தரம் வேண்டும். பறக்கும்போது எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாது. அது போல பாகங்களை பார்த்துப் பார்த்து தர மானதாக செய்ய வேண்டும். அதை எந்த லெவல்ல கொடுக் கணும் என்பதை நாங்கள் தான் முடிவு செய்வோம். நாங்கள் கொடுப்பதைத்தான் தயார் செய்வார்கள்.  68  எனும் ஏர்கி ராஃப்டை நாங்களே தயார் செய்தோம்.இஸ்ரோ மற்றும் சந்திராயனுக்கு தேவை யான பாகங்கள், ராக்கெட்டின் பாகங்கள், ராக்கெட் பூஸ்டர்ஸ், ராணுவத்திற்கு பயன் படுத்தப்படும் விமானங்கள், குட்டி ரக விமானங்கள், யூ.ஏ.விஸ் என அழைக் கப்படும் அன்வான்டட் ஏரியா வெகிக் கிளான மிலிட் டரிக்குத் தேவையான சிறிய அளவுள்ள பாம் டிடக்சன், குட்டி ரிமோட் கண்ட்ரோல் விமானங்கள் மற்றும் மனிதர் களால் செல்ல முடியாத இடங்களுக்கு செல்லக் கூடிய ஆளில்லாத குட்டி விமா னங்களையும் தயார் செய்கிறோம்.

அரசின் திட்டங்களான சி.எஸ்.எல்.வி, பி.எஸ்.எல்.வி ஸ்கின், ராக்கெட் பாகங்கள், அரசு நிறுவனமான எச்.ஏ.எல் செயல் திட்டங் களான ஏ.எல்.எச், எல்.சி.எச் ஹெலிகாப்டர் களுடைய பாகங்களை தயாரித்துத் தரு கிறோம். தயாரிப்பு தவிர பராமரிப்பிற்காகவும் சில விமானங்கள் எங்கள் நிறுவனத்திற்கு வருகின்றன. பராமரிப்பு மற்றும் பெயின்டிங் வேலைக் காக பிரதமருடைய விமானம் சமீபத்தில் இங்கு வந்து, பராமரிப்பு பணிகளை முடித்துச் சென்றது.பிரதமரின் விமானம் பழுது பார்க்கப்பட்டதை முன்னிட்டு, 10 முதல் 15 தினங்களுக்கு எங்கள் நிறுவ னத்தை சுற்றி மூன்றடுக்கு பாதுகாப்பும் போடப்பட்டிருந்தது. இதுதவிர தனிநபர் உபயோகிக்கும் விமானங்களும் பராமரிப் பிற்காக இங்கு வருகின்றன. கார் மற்றும் இருசக்கர வாகனம் மாதிரி பராமரிப்பை தாமதமாகச் செய்ய முடியாது. குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். பெண்கள் முதலில் இத்துறைக்கு வர மிகவும் தயங்கினார்கள். ஏரோ நாட்டிக் கல் டிசைனில் பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் நிறைய உள்ளன.

2 ஆண்டு அனுபவத்திற்குப் பின் பணி உயர்வு கிடைக்கும். 60 மற்றும் 70 மாண வர்கள் உள்ள ஒரு வகுப்பில் 5 பெண்கள் தான் இருப்பார்கள். இத்துறையில் பெண் கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளனர். 500 பேர் வேலை செய்யும் எங்கள் கம்பெனி யில் 6 மற்றும் 7 பெண்களே உள்ளோம். சமீபமாக 2 ஆண்டுகளாகத்தான் பெண் களை ஏரோ நாட்டிக்கல் துறையில் வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். 10 பேர் வேலைக்கு எடுத்தால் அதில் 2 பேர்தான் பெண்கள் இருப்பார்கள். இந்நிலை மாறவேண்டும். ஆண்கள் செய்யும் அத் தனை வேலைகளையும் நாங்களும் செய்கிறோம். பெண்களுக்கு இத் துறையில் வேலைவாய்ப்பை அதிகப்படுத்த வேண் டும். இதில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை என தவறாக நினைக்கிறார்கள். அப்படி எதுவும் இந்தத் துறையில் இல்லை. பெண்கள் தைரியமாக ஏரோநாட்டிக்கல் துறைக்கு வரலாம் என்கிறார் அழுத்தமாக.

சிந்து,ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோலர்

எலக்ட்ரானிக் அண்ட் கம்யூனிகேஷன் பொறியியல் முடித்துவிட்டு ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோல் தொடர்பான  தேர்வு எழுதி இந்தப் பணியில் உள்ளேன். விமானத்தை இயக்கும் பைலட்டை, விமான நிலைய கட்டுப்பாட்டு அறைக்குள் இருந்து, அவ ருடன் புஷ் டு டாக்கை பயன்படுத்தி தொடர்பு கொண்டு, வெளியில் நிலவும் தட்ப வெப்ப நிலை, காற்று வீசும் திசை, காற்றின் வேகம் மற்றும் அழுத்தம், விமான ஓடு பாதையின் நிலை போன்றவற்றை கவனித்து, பிரஸ் டாக் வழியே விமானத்தை இயக்கும் பைலட்டிற்கு தகவல் கொடுத்து இயக்க வேண்டும். இது ரிசீவ் அண்ட் டாக் ஃப்ரிக்வென்சி என அழைக்கப்படும். இந்தப் பணியில் இருந்து செயல்படும் எனக்கு ஏர் டிராஃபிக் கன்ட்ரோலர் எனப் பெயர். நான் இப்போது பயிற்சி எடுப்ப வராக பணியில் உள்ளேன்.

பளு தூக்கினால்  பலம் பெறலாம்!

அதிக எடை கொண்ட பொருளை நகர்த்தவோ தூக்கவோ வேண்டும் என்றால் சிறியவனாக இருந்தா லும் ஓர் ஆண் பிள்ளையைத்தான் கூப்பிடுகிறோம். காரணம் பெண்களால் அதிக எடையைத் தூக்க முடியாது என்ற எண்ணம்தான். பெண்களைப் பலவீனமானவர்களாகச் சித்தரிக்கும் இதுபோன்ற கற்பிதங்களை உடைத்து வருகிறார்கள் இன்றைய பெண்கள்.
ஒலிம்பிக் போட்டியில் பளு தூக்கும் பிரிவில் முதன்முறையாக நாட்டுக்குப் பதக்கம் வென்று தந்தார் கர்ணம் மல்லேஸ்வரி. அவருக்குப் பிறகு பளு தூக்கும் பிரிவில் பெண் வீராங்கனைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாகக் குறைந்து கொண்டு தான் வருகிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைத்து, பெண் பளு தூக்கும் வீராங்கனைகளை உருவாக்கும் முயற்சியில் தீவிரமாக இறங்கியிருக்கிறார் பயிற்சியாளர் சாந்தி.

பள்ளியில் படிக்கும்போது தடகளப் போட்டிகளில் தான் கலந்துகொள்வேன். எனக்கு எந்த மாதிரி விளையாட்டை விளையாட முடியும் என்பதைக் கண்டறிந்து, வழிகாட்ட அப்போது யாரும் இல்லை. என் அப்பாதான் பளு தூக்கும் வீராங்கனையாக வர வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். அதற்காக இந்திய விமானப்படைப் பிரிவில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பயிற்சியாளர் ரவிச்சந்திரனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். என் பயிற்சியாளர் கொடுத்த ஊக்கமும் சரியான வழிகாட்டுதலும் என்னைக் குறுகிய காலத்திலேயே தேசிய அளவில் பல்கலைக் கழகங்களுக்கு இடையே நடைபெற்ற போட்டிகளில் முதல் பரிசு பெற வைத்தன! என்கிறார் சாந்தி.

கல்லூரி நாட்களில் மாநில, தேசியப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு பதக்கங்களைப் பெற்றிருக்கிறார் சாந்தி. பளு தூக்கும் பிரிவில் தன்னைப் போலப் பல பெண்கள் வர வேண்டும் என்பதற்காக இளங்களை உடற்கல்வியியல், முதுகலை உடற்கல்வியியல் படித் தார். பிறகு பட்டியாலாவில் உள்ள சுபாஷ் சந்திரபோஸ் அகாடமியில் சேர்ந்து பளு தூக்கும் பயிற்சியாளர் படிப்பை முடித்தார். சொந்த ஊரான கோவில்பட்டியில் தனியார் பள்ளியில் சில காலம் உடற்கல்வி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். தற்போது தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத் தில் பளு தூக்கும் பயிற்சியாளர் பணியைக் கடந்த ஓர் ஆண்டாகச் செய்து வருகிறார். சென்னை நேரு விளையாட்டு அரங்கத்தில் பெண்களே அதிக எண்ணிக்கையில் இவரிடம் பயிற்சி எடுத்து வருகின்றனர்.

பொதுவாகப் பெண்கள் அதிக எடையைத் தூக் கினால் அவர்களின் கர்ப்பப்பை இறங்கி விடும் என்ற கருத்து உள்ளது. ஆனால் இதில் உண்மை இல்லை. நானே 50 கிலோ எடை வரை பளு தூக்கும் போட்டிகளில் தூக்கியிருக்கிறேன். எனக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். நான் மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன். எடை தூக்குவதால் உடலுக்கு அதிக ஆற்றல்தான் கிடைக்குமே தவிர, எந்தப் பிரச்சினையும் வராது என்று தன்னையே உதாரணமாக்கி விளக்குகிறார் சாந்தி.

பளு தூக்கும் விளையாட்டைப் பொறுத்தவரை உடலும் மனமும் ஒரே நிலையில் இருக்க வேண் டும். அப்போதுதான் ஒரு வீரரால் சாதிக்க முடியும். போட்டியின்போது ஏற்படும் சிறு தடுமாற்றமும் உடல் அளவில் பெரிய பிரச்சினையை உருவாக்கி விடக்கூடும். பளு தூக்கும் வீரர்கள் பலருக்கு நல்ல திறமை இருந்தும் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளத் தேவையான உபகரணங்கள் வாங்குவதில் சிரமம் உள்ளது. இதுபோன்ற உதவிகளைச் செய்ய நிறைய விளம்பரதாரர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இத்தனை பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் தன்னிடம் பயிற்சி பெறும் வீரர்களை ஆசிய அளவில் சாதிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதில் முனைப்புடன் செயல்பட்டுவருகிறார் சாந்தி.


பெண்களின் வேலை என்று
எதுவுமில்லை!

படிப்போ சுய சம்பாத்தியமோ இல்லாமல் கணவரையே முழுக்க முழுக்க நம்பி வாழும் பெண்கள், திடீரென்று கணவரை இழக்க நேரிட்டால் நிலைகுலைந்து போய் விடுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட பெண்களில் ஒருவரான ஜெயலட்சுமி, வாகனம் பழுது பார்க்கும் கடையில் வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்து வறுமையை விரட்டி, தன்னையும் தன் குழந்தைகளையும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சிதம்பரம் அருகே உள்ள சிவபுரி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் ஜெயலட்சுமி. எட்டாம் வகுப்புவரை படித் திருக்கிறார். தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டும் ஓரளவுக்கு வாசிக்கத் தெரியும். வெளியுலகமே தெரியாமல் வளர்ந்த வரை, ராமகிருஷ்ணனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத் திருக்கிறார்கள். ராமகிருஷ்ணன் பூ வியாபாரி.

"எங்களுக்கு நாலு குழந்தைங்க பொறந்துச்சு. 14 ஆண்டுகளுக்கு முன் என் கணவர் இறந்துவிட்டார். அடுத்தடுத்து இரண்டு மகன்களையும் பறிகொடுத்தேன். வாழ்க்கையில் மிகக் கொடுமையான காலகட்டம். மனம் நிறைய துக்கத்தோடு இருந்தாலும் வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க முடியாத சூழல். இரண்டு பிள்ளைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டுமே. கிடைக்கும் சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்துவந்தேன். என் சம்பாத்தியத்தால் மூன்று பேர் சாப்பிட முடியவில்லை" என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி ஒரு மகனை வாகனம் பழுது பார்க்கும் கடையில் வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டார்.

"அவன் புத்திசாலி. வேகமாகத் தொழிலைக் கத்துக் கிட்டான். எங்க வீட்டிலேயே தனியாகக் கடை வைத்தான். ஓரளவு வறுமை நீங்கியது. என் மகளுக்கும் திருமணம் ஆனது. நான் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் என் மகனின் வேலைகளைக் கவனிப்பேன். பட்ட காலிலேயே படும்னு சொல்லுவாங்க. என்னையும் அப்படித்தான் துக்கம் துரத்தி துரத்தி அடிக்குது. ஒரு வண்டிக்கு வாட்டர் சர்வீஸ் செய்துகிட்டு இருக்கும்போது என் மகன் ஷாக் அடிச்சி இறந்துட்டான். மீண்டும் வாழ்க்கையில் சூறாவளி. என்னைத் தேற்றவோ, காப் பாற்றவோ யாருமில்லை. நானே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னைத் தேற்றிக்கொண்டேன்" என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, தன் மகன் விட்டுச் சென்ற வேலையைத் தொடர முடிவெடுத்தார். மகன் செய்த வேலைகளைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தில் அவராகவே வாகனங்களைக் கழுவும் வேலையைச் செய்து பார்த்தார். சில நாட்களில் அந்த வேலை அவருக்குப் பழக்கமாகிவிட்டது.

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இருசக்கர வாகனங் களுக்கு வாட்டர் வாஷ் செய்து வருகிறார். அவர் வசிக்கும் பகுதியில் உள்ள இரு சக்கர வண்டிகள் பழுது பார்ப்பவர்கள் பலர் அவரது மகனுக்கு அறிமுக மானவர்கள். அதனால், வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்ய ஜெயலட்சுமியின் கடைக்கு வண்டிகளை அனுப்புகிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மற்றவர்களும் வாகனங்களை கழுவும் வேலை செய்து தருமாறு கேட் கிறார்கள். தற்போது ஒரு மெக்கானிக்கை வேலைக்கு வைத்து, இரு சக்கர வாகன பட்டறையை நிர்வகித்து வருகிறார் ஜெயலட்சுமி.

இந்தக் காலத்துல பெண்கள் படிக்கிறதுக்கு நிறைய வாய்ப்பு இருக்கு. அவர்கள் படித்த படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை கிடைப்பதில்லை. வாழ்க்கையும் ஒரே மாதிரி போய்க்கொண்டிருப்பதில்லை. திடீரென்று ஏற்படும் பிரச்சினைகளைச் சமாளித்து, வாழ்க்கையைத் தொடர பெண்களும் சம்பாதிக்க வேண்டியது அவசியம். ஆண்கள் செய்யும் வேலை,பெண்கள் செய்யும் வேலை என்ற வித்தியாசம் இல்லாமல் ஏதாவது ஒரு கைத்தொழிலைக் கண்டிப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண் டும். அதுதான் கணவன் இருந்தாலும் குடும்பத்துக்கு உதவியாக இருக்கும்; கணவன் மறைந்தாலும் வாழ்க் கைக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் என்று தன் அனுபவத் தில் சொல்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

பெண் கவிஞர் நெல்லியின் துயர்மிகு பயணம்

நெல்லி லியோனி சாக்ஸ் (1891-1970) என்ற ழைக்கப்படும் நெல்லி சாக்ஸ் பெர்லினில் ஒரு யூதக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். வசதியான குடும்பம். சிறுவயதில் இசையும் நடனமும் கற்ற நெல்லி சாக்ஸுக்கு நடனக் கலைஞராக ஆக வேண்டும் என்று ஆசை. அவரது பெற்றோர் அதற்கு அனுமதிக் காததால் எழுத்தின் பக்கம், குறிப்பாக, கவிதையின் பக்கம் திரும்பினார். ஸெல்மா லாகர்லாஃப், ஹில்டே டோமின் போன்ற இலக்கியவாதிகளுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டார்.

வதை முகாமிலிருந்து தப்பினார்கள்

ஜெர்மனியில் ஹிட்லரின் எழுச்சிக்குப் பிறகு அங்கிருந்த எல்லா யூதக் குடும்பங்களைப் போலவும் நெல்லி சாக்ஸின் குடும்பமும் பெரும் இன்னலுக்குள்ளானது. சித்திரவதை முகாமுக்குக் கொண்டு செல்லப்படும் அபாயத்தில் நெல்லியும் அவரது தாயும் இருந்த சமயத்தில் நாஜிகள் தரப்பிலிருந்த நெல்லியின் நண்பர் ஒருவர் அவரைத் தப்பிச்செல்ல வலியுறுத்தினார். 1940-ல் ஜெர்மனியிலிருந்து விமானம் மூலம் சுவீடனின் ஸ்டாக்ஹோம் நகருக்கு இருவரும், கையில் ஒரு பெட்டியுடனும் சிறிதளவு பணத்துடனும் தப்பிச் சென்றார்கள். சுவீடனில் அவர்களுக்குத் தஞ்சம் கிடைப்பதற்கு ஸெல்மா லாகர்லாஃப் உள்ளிட்டோர் உதவி புரிந்தனர்.

சுவீடனுக்கு வந்த பிறகுதான் நெல்லியின் தீவிரமான இலக்கிய வாழ்க்கை தொடங்கியது. அதாவது, 50 வயதுக்குப் பிறகு. இளம் வயதில் கவிதைகள் எழுதினாலும் அவையெல்லாம் ரொமாண்டிசிஸக் கவிதைகள்தான். சுவீடனில்தான் தீவிரமான ஒரு கவிஞராக நெல்லி உருவெடுத்தார். கவிஞர் பால் செலானின் நட்பு நெல்லியின் கவிதைகளை வேறு தளத்துக்கு எடுத்துச் சென்றது.
மொழி ஏற்படுத்திய பதற்றம்

சுவீடன் மொழிக்கும் ஜெர்மானிய மொழிக்கும் இடையில் பல்வேறு மொழிபெயர்ப்புகளைச் செய்த வாறு சுவீடனில் நெல்லி வாழ்க்கை நடத்தினார். அவரது தாயைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு வேறு அவருக்கு இருந்தது. அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு மரண வீடுகளில் என்ற தலைப்பில் 1947-இல் வெளியானது.

ஹிட்லரின் நாஜிப் படையினரிடமிருந்து தப்பி வந்தாலும் அவர்களது சித்திரவதைகளின் நினை விலிருந்து நெல்லி சாக்ஸ் தப்பவேயில்லை. நாஜிகளிடம் அகப்பட்டுச் சித்திரவதைக்குள்ளாவது போல் பிரமைநோயும் பீதிநோயும் அவரை அவ்வப் போது பீடிக்க, தீவிர மனநலச் சிக்கலுக்கு ஆளானார். சில ஆண்டுகள் மனநல மருத்துவமனையிலும் சிகிச்சை பெற்றார். அதிலிருந்து மீண்டாலும் ஜெர்மானிய மொழியில் யாராவது பேசுவதைக் கேட்டாலே அஞ்சி நடுங்கும் அளவுக்கு, அவரது மனம் மிகவும் பாதிப்படைந்துதான் இருந்தது.

அவரது கவிதைகளுக்காகவும் நாடகங்களுக் காகவும் மொழிபெயர்ப்புகளுக்காகவும் நெல்லி சாக்ஸ் பரவலான கவனமும் அங்கீகாரமும் விருதுகளும் பெற்றார். அதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது 1966-இல் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட நோபல் பரிசு. இஸ்ரேலிய எழுத்தாளர் எஸ்.ஒய். அக்னானுடன் இந்தப் பரிசை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். 1970-இல் குடல் புற்றுநோயால் நெல்லி சாக்ஸ் மரணமடைந்தார்.

80 வயது கின்னஸ் வீராங்கனை!

சாதிக்க வேண்டும் என்ற சிறு தூண்டுதலே ஒருவரை எந்த வயதிலும் இலக்கை எட்டிப்பிடிக்க வைத்துவிடும். சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்டை உலகின் வயதான உடல்கட்டு வீராங்கனையாக கின்னஸ் புத்தகத்தில் இடம்பெறச் செய்துள்ளது.
அமெரிக்காவில் வசிக்கும் 80 வயது எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட் தினமும் அதிகாலை இரண்டரை மணிக்கு எழுந்துவிடுகிறார். முட்டைகளையும் வாதுமைப் பருப்புகளையும் எடுத்துக் கொள்கிறார். தலையில் விளக்கைக் கட்டிக் கொண்டு, பத்து கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கும் உடற்பயிற்சிக் கூடத்துக்கு மெது ஓட்டம் (ஜாகிங்) செய்துகொண்டே சென்றுவிடுகிறார்.

கடினமான கருவிகளை மிக எளிதாகக் கையாண்டு, உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்கிறார். இவருக்குப் பிடித்த நடிகர் சில்வஸ்டர் ஸ்டாலோன் போல் உடற்பயிற்சிகளுக்கு இடையே முட்டைகளைக் குடிக்கிறார்.

என் எல்லா செயல்களுக்கும் அன்புத் தங்கை வெல்வட்தான் காரணம். எங்கள் இருவருடைய எண் ணங்களும் செயல்களும் ஒன்றாகவே இருக்கும். ஒரு நாள், நாம் ஏன் இப்படித் துரித உணவுகளைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு சோம்பேறிகளாக இருக்கிறோம்? என்று கேட்டவள், உடற்பயிற்சி செய்யும் ஆலோ சனையைச் சொன்னாள். அன்று முதல் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக உடற்பயிற்சி செய்துவந்தோம். ஆண்களைப் போல உடல் கட்டுமானராக (பாடி பில்டர்) நாமும் மாறி, கின்னஸில் இடம்பெற வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள்.

ஆனால் உடல்நலக் குறைவால் அவள் மறைந்து விட்டாள். அவளின் பிரிவு எனக்குத் தாங்க முடியாத வேதனையைக் கொடுத்தது. மனஅழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டேன். ஒருநாள் என் கனவில் வந்த தங்கை, ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? நம் லட்சியத்தைச் செயல்படுத்த உடனே எழுந்து ஓடு என்றாள். அன்று முதல் இன்றுவரை நான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன் என்கிறார் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட்.

கடினமாகப் பயிற்சி செய்து உடல்கட்டுப் போட்டியில் கலந்துகொண்டு, எட்டாவது இடத்தைப் பிடித்தார். ஒரு மாதம் கழித்து அவருடைய பயிற்சி யாளர் அழைத்து, உலகின் வயதான முதல் பெண் உடற்கட்டு வீராங்கனையாக கின்னஸ் புத்தகத்தில் இடம் பெற்றிருப்பதாகச் சொன்னார்! எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்டின் மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை.

என் தங்கையின் லட்சியத்தை நிறைவேற்றி விட்டேன் என்பதில் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி! அனைத் தையும் மகிழ்ச்சியாகச் செய்துவருகிறேன். ஓய்வு என்பது நாம் விரும்பும் செயலைச் செய்வதுதானே தவிர, மூலையில் முடங்கிக் கிடப்பது இல்லை என்று சொல்லும் எர்னெஸ்டைன் ஷெப்பர்ட், உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை நடத்திவருகிறார்.


கயிற்றால் உயர்ந்த வாழ்க்கை

சுய உதவிக் குழு ஆரம்பிப்பவர்களில் பலரும் தொழில் செய்வது இல்லை. அதேநேரம், கடலூர் அருகே வாழை நாரில் கயிறு திரிக்கும் தொழிலை ஒரு பெண்கள் குழு வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிறது.

கடலூர் அருகே உள்ள மேற்கு ராமாபுரம் கிராமத்தில் 10 பேர் கொண்ட பெண்கள் குழு ஒன்றிணைந்து வாழை நாரில் இருந்து கயிறு திரித்து விற்பனை செய்துவருகின்றனர். இதன்மூலம் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைப் பெருக்கிகொள்ள முடியும் என்கின்றனர். இது குறித்து அக்குழுவை சேர்ந்த தமிழ்ச்செல்வி, செல்வக்குமாரி, அஜிதா ஆகியோர் பகிர்ந்துகொண்டது:

தொழில் தொடங்க ஆர்வம்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் கிராமத்துக்கு ரியல் தொண்டு நிறுவன பணியாளர் வந்து ஊரில் கூட்டம் போட்டு மகளிர் சுயஉதவிக் குழு ஆரம்பித்து வாழ்வாதாரத்தைப் பெருக்கிக் கொள்ள அறிவுறுத்தினார். அதன் பிறகு 12 பேர் கொண்ட ரியல் ஆலயம் மகளிர் குழு என்ற பெயரில் குழுவை ஆரம்பித்தோம். இதற்கு முன்பு சுய உதவிக்குழு பற்றி எங்களுக்குத் தெரியாது. பிறகு குழுவாகச் செயல்படுவது, பணிபுரிவதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அறிந்துகொண்டோம்.

எங்கள் குழுவின் மூலம் சிறுதொழில் நடத்தி வருமானம் ஈட்ட முடிவு செய்தோம். எங்களில் ஆர்வமுள்ள பெண்கள் 10 பேர் ஒன்றிணைத்து வாழை நாரிலிருந்து கயிறு திரிக்கும் தொழிலைத் தொடங்க நினைத்தோம். ரியல் நிறுவ னத்தினர் எங்கள் குழுவுக்கு மூன்று நாட்களுக்குத் தொழிற்பயிற்சி அளித்தார்கள். தொழில் தொடங்குவதற்கான உதவிகளையும் செய்தார்கள். அந்த நிறுவனமே வாழை நாரிலிருந்து கயிறு திரிக்கும் கருவிகளை இலவசமாக வழங்கியது.

விரிவுபடுத்தத் திட்டம்

இப்போது 10 பேரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இத்தொழிலை செய்து வருகிறோம். எங்கள் குழுவில் உள்ள ஒருவர் கடலூர் சென்று கயிறு திரிப்பதற்கான மூலப்பொருட்களை வாங்கி வருவார். அதன் பிறகு நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இணைந்து கயிறு திரித்துக் கட்டுகட்டாக சேர்த்து பார்சல்செய்து, ஈரோட்டில் உள்ள கம்பெனிக்குப் பேருந்து மூலம் அனுப்பி வைக்கிறோம்.

இந்தத் தொழில் செய்வதற்கு எங்களுக்கு மாதம் ரூ. 4,100 முதலீடு தேவைப்படுகிறது. இந்த தொழில் மூலம் எங்கள் குழுவுக்கு மாதந்தோறும் ரூ.17,300 வருமானம் கிடைக்கிறது. செலவு போக ஒரு நபருக்கு ரூ.2,640 வருமானமாகக் கிடைக்கிறது. இந்தத் தொழில் எங்கள் குழுவுக்கு முக்கிய வாழ்வாதாரத் தொழிலாக உள்ளது. இந்தத் தொழிலை விரிவுபடுத்த திட்டமிட்டுள்ளோம். அதன் மூலம் ரூ.5,000 முதல் ரூ.8,000 வரை ஒரு நபருக்கு மாத வருமானமாகக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் உள்ளோம் என்றனர்.

கலப்படத்துக்கு எதிராகப் போராடும் அனுபமா

நாம் உண்ணும் உணவு தரமான தாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதை உத்தரவாதம் செய்ய வேண்டியது அரசின் கடமை. பாதுகாப்பான உணவை மக்களுக்கு அளிப்பதைத் தன்னுடைய கடமையாகச் செய்துவருகிறார் கேரள மாநில உணவு பாதுகாப்புத் துறை ஆணையர் அனுபமா.

இந்திய ஆட்சிப் பணித் தேர்வில் நான்காம் இடத்தைப் பிடித்தவர். இவர் பதவியேற்ற 15 மாதங்களுக்குள் சுமார் 6,000 கலப்பட உணவுப் பொருட்களைக் கண்டறிந்துள்ளார். 750 நபர்கள் மீது வழக்குப் பதிவு செய்துள்ளார்.

இப்போது கேரளாவில் அனுபமாவின் பெயரைக் கேட்டாலே உணவுக் கலப்படம் செய்வோர் தலைதெறிக்க ஓடுகின் றனர். தான் ஆணையராக இருந்தாலும் களத்துக்குச் செல்லத் தயங்கு வதில்லை அனுபமா.

கேரளாவில் பல்வேறு சந்தைகளுக்குச் சென்று ஆய்வு நடத்தியுள்ளார். ஆய்வில் காய்கறிகள், பழங்களில் கிட்டத்தட்ட 300 சதவீதத்துக்குப் பூச்சிக்கொல்லி பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக்

கண்டு பிடித்துள்ளார். இது அனுமதிக்கப்பட்ட அளவைவிட மிக அதிகம். இவை மனிதர்களுக்குப் பெரும் ஆபத்தை உண்டாக்கு
பவை.

இந்த விஷயம்தான் கலப்பட உணவுப் பொருட்களைக் கண்டறிவதில் இன்னும் முனைப்புடன் அனுபமாவைச் செயல்பட வைத்தது. மக்கள் மத்தியில் அரசு நிர்வாகத்தின் மீது நன்மதிப்பையும் உருவாக்கியது.

வீட்டிலேயே தோட்டம் அமைக்கலாம் என்ற இவரது யோசனை, விழிப்புணர்வுப் பிரசாரமாகக் கேரளாவில் பல்வேறு இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது.

இதன் பயனாகக் கேரள மக்கள் தற்போது தங்களது வீட்டிலேயே காய்கறித் தோட்டம் அமைக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். கேரள இதற்கு அரசு ஊக்கத் தொகை வழங்கிவருகிறது.

கேரளாவுக்கு 70 விழுக்காடு காய்கறிகள் தமிழ்நாடு, கர்நாடக மாநிலங்களில் இருந்துதான் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. வீடு களிலேயே தோட்டம் அமைத்துவருவதால் வெளிமாநிலங்களிலிருந்து கேரளாவுக்கு வரும் காய்கறி இறக்குமதியின் அளவு சற்றுக் குறைந்துள்ளது.

மக்களுக்கு ஆரோக் கியமாக உணவளிப்பது இன்றைய தேவை. என்னுடைய வெற்றிக்குப் பொதுமக்கள்தான் காரணம். அவர்கள் ஒத்துழைப்பு தரவில்லை என்றால் பல விஷயங்களை என்னால் செயல்படுத்தியிருக்க முடியாது என்கிறார் அனுபமா.

கல்விக்காக போராடும் பெண்

நிலமும் கல்வியும் சமூகத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கான ஆதாரம் என்பதைத் தன்னுடைய செயல் களால் நிரூபித்துக்காட்டியிருக்கிறார் விஜயா. நரிக்குறவர் சமூக மக்களுக்காக மாநில அரசு கொடுத்த விவசாய நிலத்தைப் பல ஆண்டு களாகப் பயன்படுத்திவந்துள்ளனர் பெரம் பலூர் மாவட்டம் முப்பத்தியாறு எறையூரைச் சேர்ந்த நரிக்குறவர் சமூகத்தினர். ஆனால், சமூகத்தினர் அதே அரசு ஜவுளிப் பூங்கா அமைப்பதற்காக அந்த விவசாய நிலத்தை எடுத்துக் கொள்ள முயன்றது. சுமார் 200 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மக்களின் வாழ்வாதாரமாக இருந்த நிலத்தை அரசு எடுத்துக்கொள்ள அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. நிலத்தை மீட்பதற்கான போராட் டத்தில் முன்னணியில் நின்றவர்களில் விஜயாவும் ஒருவர்.

நரிக்குறவர்கள் தொன்றுதொட்டு நிரந்தரமாக வசிக்க ஒரு இடம் இல்லாமல் ஊர் ஊராகச் சென்று வியாபாரம் செய்துவந்தனர். அரசு வழங்கிய நிலத்தால்தான் நூற் றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் நிரந்தரமாக விவசாயம் செய்து, தங்களின் வாழ்க்கையை நடத்திவந்தனர். இந்த நிலையில் அரசு எங்களுக்குக் கொடுத்த நிலத்தை மறுபடியும் கேட்டபோது, நாங்கள் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. அந்த விவசாய நிலத்தை நம்பித்தான் எங்களின் வாழ்க்கையே இருக்கிறது என்கிறார் விஜயா.

ஜவுளிப் பூங்காவை வேறு இடத்துக்கு மாற்றக்கோரி உண்ணாநிலை உள்ளிட்ட பல போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். நரிக்குறவர் நாடோடிகள் நலச் சங்கம் என்ற அமைப்பொன்றை ஆரம்பித்தனர். இந்தப் போராட் டங்களில் பெண்களைத் திரட்டுவதில் முன்னணியில் இருந்தார் விஜயா. நரிக்குறவர் சமுதாயத்தில் படிக்கத் தொடங்கிய முதல் தலைமுறையினரில் விஜயாவும் ஒருவர்.

என் அம்மா பல ஊர்களுக்குச் சென்று வியாபாரம் செய்துவருவார். அப்படிச் சென்ற இடங்களிலிருந்து என் அம்மா கற்றுக்கொண்ட பாடம், தன் பிள்ளைகளைப் படிக்கவைக்க வேண்டும் என்பதுதான். கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்தது எங்கள் சமூகம். அப்படியிருந்தும் நான் சென்னை சைதாபேட்டையில் உள்ள மகளிர் அரசுப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு வரை விடுதியில் தங்கிப் படித்தேன். ஒரு பெண்ணை இப்படிப் படிக்க வைக்கலாமா என்று என் அம்மாவிடம் பலரும் கேட்டார்கள். அதற் கெல்லாம் அஞ்சாமல் என்னை அவர் அந்தக் காலத்தில் படிக்கவைத்ததை நான் பெருமையாக நினைக்கிறேன் என்கிறார் விஜயா.

தனக்கு முழுமையாகக் கிடைக்காத கல்வியைத் தன்னுடைய பிள்ளைகளுக்கு அதிகமாகவே கொடுத்துள் ளார் விஜயா. முதல் மகனை எம்.ஃபில், இரண் டாவது மகனை பிளாஸ்டிக் தொழில் நுட்பம் படிக்க வைத்துள்ளார்.

விஜயாவின் கல்வி அறிவாலும் சிந்தித்துச் செயல்படும் திறமையாலும் போராட்டக் களத்துக்குப் பெண்கள் ஏராளமானோரை வரவழைக்க முடிந்தது. தொடர் போராட் டங்களால் முப்பத்தியாறு எறையூர், தமிழக மக்களின் கவனத்தைப் பெற்றது. இந்தப் போராட்டத்துக்கு அமைப்பு சாரா தொழிலாளர் சங்கத்தினர் துணை நின்றனர். தொடர் போராட்டங்களின் பலனாக, சென்னை உயர்நீதிமன்றம் விவசாய நிலத்தில் ஜவுளிப் பூங்கா அமைக்கத் தடை விதித்தது. விவசாய நிலத்தை மீட்ட மக்கள் தற்போது அதில் பயிர் செய்துவருகின்றனர்.

நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாகத்தான் பயிர் செய் வோம். சமீபத்தில் பயிர் செய்த சோளத்தில் ஒருவருக்கு முப்பது முதல் நாற்பது முட்டைகள் வரை கிடைத்தன என்று மகிழ்ச்சியாகச் சொல்லும் விஜயா, பள்ளியில் இடைநின்ற மாணவர்களை ஒருங்கிணைப்பதில் முழுமை யாக ஈடுபட்டுவருகிறார்.

பல்வேறு காரணங்களுக்காக மாணவர்கள் பள்ளியிலிருந்து பாதியில் நிற்பது அதிகமாக இருந்தது. இதற்காக சர்வ சிக்ஷ அபியான் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தை மக்களுக்குப் புரியவைத்து, ஒருங் கிணைப்பதில் நான் முழு வீச்சில் ஈடுபட்டேன். அதற்குப் பலனாகப் பல மாணவர்கள் தாங்கள் விட்ட படிப்பை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். ஒரு மாணவி பி.காம். வரை படித்தார். ஆனால், எங்களின் நில மீட்புப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு தற்போது இந்தத் திட்டம் எங்கள் பகுதியில் செயல்பட வில்லை என்று சொல்லும்போது விஜயாவின் குரலில் வருத்தம் தெரிந்தது.

இந்தத் திட்டம் மறுபடியும் தங்கள் பகுதி குழந்தைகளுக்கு வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, மாவட்ட ஆட்சியரிடம் பலமுறை முறையிட்டும் ஏமாற்றமே மிஞ்சி யுள்ளது. எங்கள் குழந்தைகள் கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால் பழகி விட்டால் வேகமாகக் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

இப்போது பள்ளியிலிருந்து இடையில் நிற்பது முன்பைவிட அதிகரித்துள்ளது. எங்கள் பகுதிக்கு மீண்டும் அந்தத் திட்டம் வந்தால் பலரும் கல்வி பயில வாய்ப்புள்ளது. இல்லையென்றால் தங்கள் பெற்றோர்களைப் போல் நாடோடிகளாக மாற வேண்டியிருக்கும். கல்வியால் மட்டுமே நாங்கள் முன்னேற முடியும் என்கிறார் துணிச்சலான போராட்டக்காரர் விஜயா.


துணை நிற்கும் தொழில்

துணைக்கு யாரும் இல்லாத நிலையிலும் ஒருவர் கற்று வைத் திருக்கும் கைத்தொழில் அவருக்கு எப்போதும் உறுதுணையாக இருக் கும் என்பதற்கு எடுத்துக் காட்டாக இருக்கிறார் கைவினைக் கலைஞர் ரமணி.

கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தில் தான் வசித்துவரும் பகுதியில் அனைவருக்கும் அறிமுகமானவர் ரமணி. சிறுவயதில் இருந்தே எனக்கு கைவினைப் பொருட்கள் செய்வதில் ஆர்வம் அதிகம். நான் பத்தாம் வகுப்பு வரை மட்டும்தான் படித்திருக்கிறேன். பிறகு சென்னை ஓவியக் கல்லூரியில் சேர்ந்து கைவினைப் பொருட்கள் செய்வதற்கான படிப்பைப் படித்தேன். ஆனால் அங்கே நான் கத்துக்கிட்டதை எங்கும் செய்து பார்த்தது கிடையாது என்று சொல்லும் ரமணியை அவரது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட திடீர் திருப்பமே கைவினைக் கலைஞராக மாற்றியது.

தன் அம்மாவுக்குத் துணையாக இருந்தபோதுதான் கைவினைப் பொருட்கள் செய்து விற்பனை செய்யத் தொடங்கினார்.  மற்றவர்களைச் சார்ந்து ஒரு வேலை யைச் செய்வதைவிட நாமே ஒரு தொழில் தொடங்கினால் யாருக்கும் பதில் சொல்லத் தேவையில்லை என்பது ரமணியின் கொள்கை.

கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கைவினைப் பொருட்கள் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டுவரும் ரமணி தற்போது அரசு உதவியுடன் சிறிய கடையை நடத்திவருகிறார். செயற்கைப் பூச்சுகளைத் தவிர்த்து சூழலுக்கு உகந்த வகையில் கம்பி பொம்மைகளை வடிவமைப்பது இவரது சிறப்பு. நடனமாடும் மங்கை, பல்வேறு மாநில  பொம் மைகள், கலம்காரி எனப்படும் காய்கறி வண்ணங்களால் செய்யப்பட்ட நகைப் பெட்டிகள் ஆகியவை இவரின் கைவண்ணத்தில் தனிச்சிறப்போடு கவர்கின்றன.

திருமணத்தின் போது நண்பர்களுக்கும் உறவினர் களுக்கும் தரப்படும் தாம்பூலம், பிளாஸ்டிக் பொருட் களுக்குப் பதிலாக நான் செய்யும் பொம்மைகளைப் பலர் நினைவுப் பொருளாகத் தருகின்றனர்.

அரசின் கைவினை அபிவிருத்தி மய்யத்தினரின் உதவியினால் அரசு சார்ந்த கண்காட்சிகளில் கலந்து கொண்டு பொருட் களை விற்பனை செய்ய முடிகிறது. யாரையும் சாராமல் வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கும் எனக்கு எப்போதும் துணையாக இருப்பது இந்தக் கைவினைத் தொழில்தான் என நெகிழ்கிறார் ரமணி.

Banner
Banner