மகளிர்

வெற்றி பெற வைப்பதே லட்சியம்

மாணவர்களை சர்வதேச அரங்கில் வெற்றி பெற வைப்பதே தனது லட்சியமாகக் கொண்டு செயல்படும் தடகளப் பயிற்சியாளர் இந்திரா.

விளையாட்டைத் தன் வாழ்க்கையாகக் கொண்டு, நாட்டுக்காகப் பதக்கங்கள் வாங்க வேண்டும் என்பதே ஒவ்வொரு விளையாட்டு வீரரின் லட்சியமாக இருக்கிறது. தன்னிடம் பயிற்சி பெற்றுவரும் தடகள வீரர்களின் கனவை மெய்ப்பிக்க உறுதுணையாக இருக்கிறார் இந்திரா. இவரது சொந்த ஊர் ஊட்டி. கணவரும் மகனும் அங்கேயிருக்க, விளையாட்டு வீரர்களுக்குப் பயிற்சி கொடுப்பதற்காகச் சென்னை வந்துவிட்டார். 1982 -1985 ஆண்டு வரை தமிழ்நாட்டின் மாநில கோகோ குழுவின் கேப்டனாக இருந்திருக்கிறார். தேசிய அளவில் நடைபெற்ற தடகளப் போட்டிகளில் பல பதக்கங்களை வென்றுள்ளார்.

எனக்கு சிறு வயது முதலே தடகள விளையாட்டில் ஆர்வம் அதிகம். சாதாரண விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்தேன். குடும்பச் சூழல் காரணமாகத் தடகளப் பயிற்சிக்குத் தேவையான உபகரணங்களைக்கூட வாங்க முடியவில்லை. தடகளப் போட்டி களின் போது பயன்படுத்தப் படும் ஸ்பைக் ஷு வாங்குவது பெரிய கனவாக இருந்தது. என்னுடைய தாத்தா வாங்கிக் கொடுத்த ஸ்பைக் ஷுவை நான்கு ஆண்டு களுக்கு மேலாகப் பத்திரமாக வைத்திருந்தேன். பயிற்சியாளர் இப்ராகிம்தான் என் திறமையை அடையாளம் கண்டு, பல போட்டிகளில் வெற்றிபெற உறுதுணையாக இருந்தார். அவரது ஊக்குவிப்பும் பயிற்சியும் இல்லாமல் நான் இன்று ஒரு தடகளப் பயிற்சியாளராக வந்திருக்க முடியாது. எனக்குள்ளே இருந்த திறமையை வெளிக்கொண்டுவந்த இப்ராகிம் போல் நானும் ஒரு பயிற்சியாளராக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன் என்கிறார் இந்திரா.

பட்டப் படிப்புக்குப் பிறகு, பெங்களூரு நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் விளையாட்டுப் பயிற்சி அகாடமியில் தடகளப் பயிற்சியாளர் படிப்பை முடித்தார். பிறகு ஊட்டியில் ஒரு தனியார் பள்ளியில் விளையாட்டு ஆசிரியராக சில காலம் பணியாற்றினார் .

அரசு வேலைக்குத்தான் முயற்சி செய்து வந்தேன். 17 ஆண்டு முயற்சிக்குப் பிறகு, தமிழக அரசு சார்பில் பள்ளி மாணவர்களின் விளையாட்டை ஊக்குவிக்கப் பயிற்சி மய்யம் தொடங்கப்பட்டது. எனக்கும் அதில் வேலை கிடைத்தது. தற்போது தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத்தில் பள்ளி மாணவர்களுக்குத் தடகளப் பயிற்சியளித்துவருகிறேன். பெண் பயிற்சியாளர்களால் என்ன பெரியதாகச் சாதித்துவிட முடியும் என்ற விமர்சனத்தை நானும் எதிர்கொண்டேன். நான் பயிற்சியளித்த மாணவர்கள் இருவர் சமீபத்தில் ஆசிய இளையோர் தடகளப் போட்டி களில் பதக்கங்களை வென்றனர். இந்த வெற்றியைத்தான் அவர்களுக்குப் பதிலாகத் தர விரும்பினேன் என்கிறார் இந்திரா. ஒரு மாணவரையாவது ஒலிம்பிக் பதக்கம் வாங்க வைத்துவிட வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் பணி யாற்றி வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.


மக்களுக்கான மருத்துவர்

மருத்துவர்கள்தான் மக்களைத் தேடி வரவேண்டும். மருத்துவர்கள் நோயாளிகளின் எஜமானர்கள் அல்ல, சேவகர்கள்என்று வலியுறுத்தியவர் சீனாவில் பணியாற்றிய உலகப் புகழ்பெற்ற மருத்துவர் நார்மன் பெத்யூன். அவருடைய கருத்தைக் களத்தில் செயல்படுத்திவருகிறார் பொன்னேரி அரசு மருத்துவமனைத் தலைவர் (பொறுப்பு) மருத்துவர் அனுரத்னா.

சிவகங்கை மாவட்டம் குன்றக்குடி கிராமத்தில் பிறந்து, அரசுப் பள்ளியில் தமிழ் வழிக் கல்வியில் படித்தார் அனுரத்னா. மருத்துவராக வேண்டும், மக்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதே இவரது லட்சியமாக இருந்தது.

கட் ஆஃப் மதிப்பெண்கள் குறைந்த காரணத்தால் தமிழகத்தில் மட்டுமல்லாமல் நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலும் மருத்துவம் படிக்க வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. மருத்து வராகும் கனவு அவ்வளவுதானா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் அப்பா ரஷ்யாவில் மருத்துவம் படிக்கிறாயா என்று கேட்டார். மாஸ்கோ மருத்துவ பல்கலைக்கழகத்தில் விண்ணப்பித்து, மருத்துவம் படிக்க வாய்ப்பும் கிடைத்தது. ரஷ்யாவில் ஆறரை ஆண்டுகள் மருத்துவம் படிக்கச் சென்றேன். எனக்கு மொழி ஒரு பிரச்சினையாகவே இல்லை. தமிழ் வழிக் கல்வியில் படித்துவிட்டதால் எந்த விதத்திலும் நான் கஷ்டப்பட்ட தில்லை. எந்த மொழியில் படித்தாலும் தமிழில்தான் உள்வாங்கிக்கொள்வேன். தாய்மொழியில் படிப்பது பெருமையான விஷயம்தான் என்கிறார் அனுரத்னா.

படிப்பு முடித்த பிறகு சிவகங்கையில் உள்ள பூவந்தி அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் ஒப்பந்த மருத்துவராகச் சேர்ந்தார். திருமணத்தால் தேனிக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அங்கு மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை. மருத்துவப் பணிக்கு விண்ணப்பம் செய்ததும் கோம்பை அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் ஒப்பந்த மருத்துவராக மீண்டும் பணியில் சேர்ந்தார். தமிழக அரசு சார்பில் மருத்துவர்களுக்காகச் சிறப்பு மருத்துவத் தேர்வு நடத்தப்பட்டது. இந்தத் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று, நிரந்தர அரசு மருத்துவராகத் தகுதி பெற்றார் அனுரத்னா.

எம்.பி.பி.எஸ். படிப்பு மட்டும் மக்களுக்குச் சேவை செய்யப் போதாது என்பதால், மகப்பேறு மருத்துவப் படிப்பை முடித்தார். மகப்பேறு படிப்பு இரண்டு உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கான படிப்பு!. பணி நியமனக் கலந்தாய்வில் நான் விரும்பும் எந்த மருத்துவமனையையும் தேர்வு செய்வதற்கான வாய்ப்பு என்னிடம் இருந்தது. ஆனால் சக மருத்துவர்கள் பொன்னேரிக்கு மட்டும் போகாதே, மக்கள் பிரச்சினை செய்வார்கள் என்றனர். ஆனால் நான் பொன்னேரியைத்தான் தேர்வு செய்தேன். மக்கள் பிரச்சினை செய்கிறார்கள் என்றால், அதில் ஒரு நியாயம் இருக்கும். அதை என்னால் சரி செய்ய முடியும் என்று நம்பினேன் என்கிறார் அனுரத்னா.

பொன்னேரி அரசு மருத்துவமனையில் செய்ய முடியாமல் போகும் சிகிச்சைகளுக்காக, அருகில் இருக்கும் அரசு மருத்துவமனைகளுக்கு நோயாளிகளை அனுப்பும் சூழ்நிலை இருந்தது. இதுதான் மக்களின் பிரச்சினை என்று புரிந்துகொண்டார் அனுரத்னா.

மருத்துவமனையின் தலைவர் (பொறுப்பு) பதவிக்கு வந்தவர், அரசு உதவியோடு பல விஷயங்களை மேற் கொண்டார். மாதத்துக்கு 40 பிரசவங்கள் மட்டும் பார்க்கப்பட்டு வந்த மருத்துவ மனையில் தற்போது 100 பிரசவங்கள் பார்க்க முடிகிறது. மூட்டு மாற்று அறுவைசிகிச்சை, தோல், பல், காது, மூக்கு, தொண்டை போன்ற சிகிச்சைகள் தற்போது பொன்னேரி அரசு மருத்துவமனையிலேயே நடைபெறுவதால் மக்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

தேடிவந்த விருதுகள்

2015ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் சென்னை, காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர் மாவட்டங்கள் வெள்ளக்காடாக மாறின. பல முகாம்களில் பிரசவ வலியால் பெண்கள் அவதிப்பட்டனர். முகாம்களிலேயே சிசேரியன்கூடச் செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. எங்கள் மருத்துவக் குழுவினருடன் தைரியமாகச் செய்து முடித்தேன். வர்தா புயல் பாதிப்பின் போதும் ஒருநாள்கூட விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ளாமல் மருத்துவமனையிலேயே தங்கிப் பணிகளை மேற்கொண் டேன் என்கிறார் அனுரத்னா.

அவசரக் காலத்தில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட காரணத் தால் அனுரத்னாவுக்கு இரண்டு முறை சிறந்த மருத்து வருக்கான மாவட்ட ஆட்சியர் விருது வழங்கப் பட்டுள்ளது. பொன்னேரியில் அதிக அளவில் குடும்பக் கட்டுப்பாடு அறுவை சிகிச்சைகள் மேற்கொண்டதற்காகவும் மாவட்ட ஆட்சியர் விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது.

வர்தா புயலின்போது பொன்னேரி இருட்டில் மூழ்கியிருந்தது. ஆனால் எங்கள் மருத்துவமனையில் மட்டும் ஜெனரேட்டர் வைத்து இரவு, பகலாக மருத்துவ உதவி செய்தோம். அந்த நேரம் நான் உட்பட அனைத்து மருத்துவ ஊழியர்களும் தொய்வின்றி வேலை செய்தோம். அதை இப்போது நினைத்தாலும் நெகிழ்ச்சியாக உள்ளது. பொன்னேரி மருத்துவமனைக்குப் பெரும்பாலும் பின் தங்கிய மக்கள்தான் வருவார்கள். அவர்களுக்கு மருத் துவத் தேவை அதிகமாக உள்ளது.

தொலைவிலிருக்கும் இருளர் சமூக மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளுக்கு விடுமுறை நாட்களில் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து மருத்துவ முகாம்களை நடத்துவோம். திருநங்கைகளுக்கும் சிறப்பு மருத்துவ முகாம் நடத்தியிருக்கிறோம். நான் படித்த மருத்துவம் மக்களுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன். இந்த எண்ணமே என்னைச் சோர்வடை யாமல் வைத்துள்ளது என்று உற்சாகமாகக் கூறுகிறார் அனுரத்னா.


தேர்வை எதிர்கொள்ளும் மாணவிகளுக்காக...

இரவு படிப்பு: இரவில் அதிக நேரம் கண் விழித்துப் படிப்பது ஆரோக்கியமான விஷயம் அல்ல. 7 முதல் 8 மணி நேரம் நன்றாக உறங்க வேண்டும். மூளைக்குத் தேவையான ஓய்வு கொடுத்தால்தான் படிக்கும் விஷயங்கள் மறக்காமல் இருக்கும். காலை நேரங்களில் படிப்பது நல்லது.
படிக்கும் முறை:  நல்ல ஓய்வுக்குப் பின்னர் படிப்பது நல்லது. அதே போல் 50  நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை சிறிது நேரம் எழுந்து வெளியே சென்று வேடிக்கை பார்ப்பது, பிடித்த பாடலைக் கேட்பது, பெற்றோரிடம் கலகலப்பாகப் சிரித்துப் பேசுவது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடலாம். காலையில் கடின மான பகுதிகளையும் மதிய உணவுக்குப் பிறகு சற்று எளிமையான பகுதிகளையும் படிக்க வேண்டும்.




தேவர்கள் என்றும், பல தெய்வங்கள் என்றும், அவற்றின் அவதாரமென்றும், உருவமென்றும், அதற்காக மதமென்றும், சமயமென்றும், மதாச்சாரியார்கள் என்றும், சமயாச்சாரியார்கள் என்றும் கட்டியழு பவர்கள் ஒன்று பகுத்தறிவில்லாதவர் களாக இருக்க வேண்டும்; அல்லது வயிற்றுப் பிழைப்புக்குப் புறப்பட்ட புரட்டர்களாயிருக்க வேண்டும் என்பதை அபிப்பிராயமாகக் கொண்டு, வெகு கால முதலே பல தடவைகளில் பல பெரியார்கள் வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள்.

அதுபோலவே சிவன் என்றோ, விஷ்ணு என்றோ, பிரம்மா என்றோ, அல்லது ஒரு ஆசாமி என்றோ, அல்லது ஒரு உருவமென்றோ கொள்ளுவதும் உண்மை ஞானமற்றவர்களின் கொள்கை என்றும் பலர் சொல்லிவந்திருக்கிறார்கள். இதைத்தான் சுயமரியாதைக்காரர்கள் எடுத்துக்காட்டி வருகிறார்கள். ஆதலால் உலகத் தோற்றமும், அதில் நடைபெறும் உற்பத்தி, வாழ்விப்பு, அழிவிப்பு என்பவையான மூவகைத் தன்மைகளையும், மேற்படி சாமிகளோ, ஆசாமிகளோ ஒவ்வொரு தன்மையை ஒவ்வொரு ஆசாமி நடத்துகிறான் என்றோ, அல்லது ஒவ் வொரு தன்மைக்கு ஒவ்வொரு ஆசாமி பொறுப்பாளியாய் இருக்கின்றான் என்றோ நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் விசார ஞானமற்றவர்கள் என்றே சொல்லுவோம்.

மற்றபடி மேல்கண்ட ஒவ்வொரு தன்மைக்கும் மேல்கண்ட ஒவ்வொரு பெயர் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்றும், அது ஒரு உருவமல்ல, ஒரு உருப்படி அல்ல என்றும், உற்பத்தி, வாழ்வு, அழிவு என்னும் தன்மையையும், அத்தன்மைக்கு ஆதாரமான தோற்றங்களைத்தான் கடவுள் என்றோ, தெய்வம் என்றோ, சாமி என்றோ, ஆண்டவன் என்றோ கருதுகிறோம் என்பதாகவும், தானாகத் தோன்றிற்று, தானாக வாழ்ந்தது, தானாக அழிகின்றது என்கின்ற யாவும் இயற்கைதான் என்றும் அவ்வியற்கைக்குத்தான் கடவுள், ஆண்டவன், சாமி, தெய்வம் என்று சொல்லுகின் றோம் என்பதாகவும், மற்றும் இவ்வி யற்கைத் தோற்றங்களுக்கு ஏதாவது ஒரு காரணமோ அல்லது ஒரு சக்தியோ இருக்கவேண்டுமே என்றும், அந்தக் காரணத்திற்கோ, சக்திக்கோதான் கடவுள், சாமி, ஆண்டவன், தெய்வம் என் கின்ற பெயர் கொடுக்கபட்டிருக்கின்றது என்பதாகவும் சொல்லிக்கொண்டு மாத் திரம் இருப்பவர்களிடத்தில் நமக்கு இப்போது பெரியதொரு தகராறு இல்லை.

ஆனால் அந்தக் கடவுள் என்பவை களுக்கு கண்,மூக்கு, வாய், கை, கால், தலை, பெயர், ஆண் பெண் தன்மை, பெண்ஜாதி, புருஷன், வைப்பாட்டி, தாசி, குழந்தை குட்டி, தாய், தகப்பன் முதலியவைகளைக் கற்பித்து, அவைகளினிடத்தில் பக்தி செய்யவேண்டும் என்றும், அவற் றிற்குக் கோவில் கட்டிக் கும்பாபிஷேகம் செய்து தினம் பல வேளை பாலாபிஷேகம், படைப்பு, பூஜை முதலியன செய்யவேண்டும் என்றும், அச்சாமிகளுக்குக் கல்யாணம் முதலியவை செய்வதோடு அந்தக் கடவுள் அப்படிச் செய்தார், இந்தக் கடவுள் இப்படிச் செய்தார் என்பதான திருவிளை யாடல்கள் முதலியவை செய்து காட்ட வருஷா வருஷம் உற்சவம் செய்யவேண்டும் என்றும், அக்கடவுள்களின் பெருமையைப் பற்றியும் திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும் பாடவேண்டும் என்றும், அப்பாடல்களை வேதமாக திருமுறையாக பிரபந்தமாக அப்படிப்பட்ட கடவுள்கள் உண்டு என்பதற்கு ஆதாரமாகக் கொள்ளவேண்டும் என்றும், அப்பாடல்களைப் பாடினவர்களை சமயாச்சாரியார்களாக ஆழ்வார்களாக, சமயகுரவர்களாக, நாயன்மார்களாக அற்புதங்கள் பல செய்த அவதாரங் களாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், இதுபோன்ற இன்னும் பல செய்தால் அக்கடவுள்கள் நமது இச்சைகளை நிறைவேற்றுவார்கள் என்றும், மற்றும் நாம் செய்த - செய்கின்ற - செய்யப்போகின்ற எவ்வித அக்கிரமங்களையும், அயோக்கி யத்தனங்களையும், கொடுமைகளையும் மன்னிப்பார் என்றும் சொல்லப்படுபவை களான மூடநம்பிக்கையும் வயிற்றுப் பிழைப்பும், சுயநலப்பிரசாரமும் ஒழிய வேண்டுமென்பதுதான் நமது கவலை. ஏனெனில், இந்நாட்டில் பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கும், மக்களை மக்கள் ஏமாற்றிக் கொடுமைப்படுத்துவதற்கும், மற்ற நாட்டார்கள்போல நம் நாட்டு மக்களுக்குப் பகுத்தறிவு விசாலப்படாமல் மற்ற நாட்டார்களைப்போல விஞ்ஞான (சையன்ஸ்) சாஸ்திரத்திலே முன்னேற்றமடையாமல் இருப்பதற்கும், அந்நிய ஆட்சிக் கொடுமையிலிருந்து தப்பமுடியா மல் வைத்த பளுவைச் சுமக்க முதுகைக் குனிந்து கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதற்கும் இம்மூடநம்பிக்கைகளும், சில சுயநலமிகளின் வயிற்றுச் சோற்றுப் பிரசாரமும், இவைகளினால் ஏற்பட்ட கண்மூடி வழக்கங்களும், செலவுகளுமேதான் காரணங்கள் என்பதாக நாம் முடிவு செய்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

நாமும் நமது நாடும் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்ப தற்கும், ஒருவரையொருவர் உயர்வு -தாழ்வு கற்பித்துக் கொடுமைப்படுத்தி ஒற்றுமையில்லாமல் செய்திருப்பதற்கும், மக்கள் பாடுபட்டுச் சம்பாதிக்கும் பொருள்கள் எல்லாம் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கும் பயன்படாமல் பாழாவதற்கும், மக்களின் அறிவு வளர்ச்சி கட்டுப்பட்டுக் கிடப்பதற்கும், சிறப்பாக மக்களின் ஒழுக்கங்கள் குன்றி மக்களிடத்தில் மக்களுக்கு அன்பும் உபகாரமும் இல்லாமல் இருப்பதற்கும் மேற்கண்ட கொள்கைகள் கொண்ட கடவுள் என்பதும், அதன் சமயமும், சமயாச்சாரியார்கள் என்பவர்களும் அவர்களது பாடல்களும் நெறிகளுமே முக்கிய காரணம் என்பதை வலியுறுத்திக் கூறுகிறோம். சொல்லத் தயாராயிருக்கின்றோம்.

நிற்க, இக்கடவுள்களின் பொருட்டாக நம் நாட்டில் பூஜைக்கும், அபிஷேகத்திற்கும், அவற்றின் கல்யாணம் முதலிய உற்சவத்திற்கும், பஜனை முதலிய காலட்சேபத்திற்கும், இக்கடவுள்களைப் பற்றிய சமயங்களுக்காக மடங்களுக்கும், மடாதிபதிகளுக்கும், மூர்த்தி ஸ்தலம், தீர்த்த ஸ்தலம் முதலிய யாத்திரைகளுக் கும், இக்கடவுள் அவதார மகிமைகளையும், திருவிளையாடல்களையும், இக்கடவுள் களைப்பற்றிப் பாடின பாட்டுகளையும் அச்சடித்து விற்கும் புத்தகங்களையும் வாங்குவதற்கும், மற்றும் இவைகளுக் காகச் செலவாகும் பொருள்களாலும் நேரங்களாலும் ஏற்படும் செலவும் நம் ஒரு நாட்டில் மாத்திரம் சுமார் இருபது கோடி ரூபாய்களுக்குக் குறைவில்லாமல் வருஷா வருஷம் பாழாகிக்கொண்டு வருகின்றன என்று சொல்லுவது மிகையாகாது.

இவ்விருபது கோடி ரூபாய்கள் இம்மாதிரியாக பாழுக்கிறைக்காமல், மக்களின் கல்விக்கோ, அறிவு வளர்ச்சிக்கோ விஞ்ஞான (சையன்ஸ்) வளர்ச்சிக்கோ, தொழில் வளர்ச்சிக்கோ செலவாக்கப்பட்டு வருமானால் நம்நாட்டில் மாத்திரம் வாரம் லட்சக்கணக்கான மக்களை நாட்டை விட்டு அந்நிய நாட்டிற்குக் கூலிகளாக ஏற்றுமதி செய்ய முடியுமா? அன்றியும் தொழிலாளர்கள் கஷ்டங்கள் என்பதும் ஏற்படுமா? தீண்டக் கூடாத - நெருங்கக்கூடாத - பார்க்கக் கூடாத - மக்கள் என்போர்கள் கோடிக் கணக்காய் புழு, பூச்சி, மிருகங்களுக்கும் கேவலமாயிருந்து கொண்டிருக்க முடி யுமா? 100-க்கு மூன்று பேர்களாயிருக்கும் பார்ப்பனர்கள் மற்ற 100-க்கு 97 பேர்களைச் சண்டாளர், மிலேச்சர், சூத்திரர், வேசி மக்கள், தாசி மக்கள், அடிமைப்பிறப்பு என்று சொல்லிக்கொண்டு அட்டை இரத்தத்தை உறிஞ்சுவதுபோல் உறிஞ்சிக்கொண்டும், நம்மையும் நம் நாட்டையும், அந்நியனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்து நிரந்தர அடிமைகளாக இருக்கும்படி செய்து கொண்டும் இருக்க முடியுமா? என்று கேட்கின்றோம்.

நமக்குக் கல்வி இல்லாததற்குச் சர்க்கார் மீது குற்றம் செலுத்துவதில் கவலை கொள்ளுகின்றோமேயல்லாமல் நம் சாமியும், பூதமும், சமயமும் நம் செல்வத்தையும் அறிவையும் கொள்ளை கொண்டிருப்பதைப் பற்றி யாராவது கவலை கொள்ளுகின்றோமா என்று கேட்கின்றோம்.

நிற்க, அன்பையோ, அருளையோ, ஒழுக்கத்தையோ, உபசாரத்தையோ மாறு பெயரால் கடவுள் என்று கூப்பிடுகின்றேன் அதனால் உனக்கு என்ன தடை? என்று யாராவது சொல்ல வருவார்களானால், அதையும் (அதாவது அக்குணங்கள் என்று சொல்லப்பட்ட கடவுள் என்பதையும்) பின்பற்றும்படியான குணங்களாகவோ, கடவுள்களாகவோதான் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகின்றோமே ஒழியக் குணங்களைப் பின்பற்றாமல் வெறும் வணங்கும்படியான கடவுளாக இருக்க நியாயம் இல்லை என்றே சொல்லுவோம்.

மதம்

இதுபோலவேதான் மதம் என்பதும், சமயம் என்பதும், சமயநெறி என்பதும் மற்ற ஜீவன்களிடத்தில் மனிதன் நடந்து கொள்ளவேண்டிய நடையைபற்றிய கொள்கைகளைக் கொண்டது என்பவர்களிடத்தில் நமக்குத் தகராறு இல்லை! அன்பே சிவம் என்பதான சிவனிடத்தில் நமக்குச் சண்டையில்லை! அன்பு என்னும் குணம்தான் சிவம்; அந்த அன்பைக்கொண்டு ஜீவன்களிடத்தில் அன்பு செலுத்துவதுதான் சைவம் என்பதானால் நாமும் சைவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவே ஆசைப்படுகின்றோம். அதுபோலவே ஜீவன்களிடத்தில் இரக்கம் காட்டுவது, ஜீவன்களுக்கு உதவி செய்வது ஆகிய குணங்கள்தான் விஷ்ணு, அக்குணங்களைக் கைக்கொண்டு ஒழுகுவதுதான் வைணவம் என்பதான விஷ்ணுவிடத்திலும் வைணவனிடத்திலும் நமக்குத் தகராறில்லை என்று சொல் லுவதோடு நாமும் நம்மை ஒரு வைணவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் நிலைமை ஏற்பட வேண்டும் என்றே ஆசைப்படுகின்றோம். நமக்கும் மற்றும் உள்ள மக்களுக்கும் அச்சைவத் தன்மையும் வைணவத் தன்மையும் ஏற்பட வேண்டும் என்றும் வேண்டுகின்றோம்.

அப்படிக்கில்லாமல், இன்னமாதிரி உருவம் கொண்ட அல்லது குணம் கொண்டதுதான் கடவுள் என்றும், அதை வணங்குகின்றவன்தான் சைவனென்றும், அப்படி வணங்குகிறவன் இன்ன மாதிரியான உடை பாவனை கொண்டவனாகவும் இன்னமாதிரி குறி இடுகிறவனாகவும் இருப்பதுதான் சைவம் என்றும், இன்ன பேருள்ள இன்ன காரியம் செய்த கடவுள்களைப் பற்றிப் பாடின, எழுதின ஆசாமிகளையும் புஸ்தகத்தையும் வணங்குவதும் மரியாதை செய்வதும்தான் சைவம் என்றும், மற்றபடி வேறு இன்ன உருவமோ, பேரோ உள்ள கடவுள் என்பதை வணங்குகிறவர் களையும் வேறு குறி இடுகின்றவர்களையும் யாதொரு குறியும் இடாதவர் களையும் சைவரல்லாதவர் என்று சொல்வதுமான கொள்கைக்காரரிடமே நமக்குப் பெரிதும் தகராறு இருக்கின்றது என்று சொல்வதுடன் அக்கொள்கை களையும், அச்சமயங்களை யும், அக்கடவுள்களையும் பாமர மக்களிடம் பரவவிடக் கூடாது என்றும் சொல்லு கின்றோம்.

அன்றியும், பல சமயப் புரட்டர்கள் இம்மாதிரி விவகாரம் வரும்போது நான் கடவுள் என்பதாக ஒரு தனி வஸ்துவோ, ஒரு குணமோ இருப்பதாகச் சொல்ல வில்லை என்றும், மலைதான் கடவுள், ஆறுதான் கடவுள், சமுத்திரம்தான் கடவுள், மரம் செடிதான் கடவுள், புஷ்பம்தான் கடவுள், அதன் மணம்தான் கடவுள், அழகுதான் கடவுள், பெண்தான் கடவுள், அதன் இன்பம்தான் கடவுள், இயற்கைதான் கடவுள், அத்தோற்றம்தான் கடவுள், என்பதாக தமக்கே புரியாமல் உளறுவதும், மறுபடியும் சிவன்தான் முழுமுதற் கடவுள், மற்றபடி விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் அவரது பரிகார தேவதைகள், சைவ சமயம்தான் உண்மைச்சமயம் அது தான் முக்தி அளிக்கவல்லது என்பதும் அல்லது விஷ்ணுதான் முழுமுதற்கடவுள் என்பதும், அதுதான் பரத்துவம் கொண் டது. மற்றவை விஷ்ணுவின் பரிவார தேவதைகள் என்பதும், வைஷ்ணவ சமயம்தான் உண்மை சமயம் அதில்தான் பரத்திற்கு மார்க்கம் உண்டு என்பதும் அச்சிவனையோ, விஷ்ணுவையோ முழுமுதற் கடவுளாகக் கொண்டு அக்கடவுள்களை யும், அச்சமயங்களையும் பாடினவர்கள் தான் கடவுள் நெறியையும் நிலைமையையும் உணர்த்திய பெரியார்கள் - சமயாச் சாரியார்கள் என்பதுமாக மக்கள் முன் உளறிக்கொட்டி அவர்களது மனதை குழப்பச் சேற்றில் அழுத்துகின்றவர்கள் பலர் இருக்கின்றார்கள். அவர்களது புரட்டையும் பித்தலாட்டங்களையும் வெளி யாக்கி மக்களைக் குழப்பச் சேற்றிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுமென்று தான் சொல்லுகின்றோம்.

உலகத்தில் கடவுள் என்பது இன்னது என்பதாக மனதில் விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளாமலே கடவுளைப் பற்றிய தர்க்கங்களும் தகராறுகளும் தினமும் நடைபெற்று வருகின்றன. இது இன்று நேற்று ஏற்பட்ட விவகாரம் அல்ல என்றுங்கூடச் சொல்லுவோம்.

எனவே, மக்களின் பாரம்பரியமானதும் எங்கும் பரவியிருக்கும் படியானதுமான மடமைக்கு இதைவிட வேறு உதாரணம் கிடையாது என்பது நமது அபிப்பிராயம். ஏனெனில், இந்த விவகாரம் பாமர மக்களிடையில் மாத்திரம் நடைபெற்று வருகின்றது என்று சொல்லுவதற்கில்லை. இது பெரும்பாலும் படித்தவன், ஆராய்ச்சிக்காரன், பண்டிதன், பக்திமான் என்கின்ற கூட்டத்தாரிடையேதான் பெரிதும் (இவ்வறியாமை) இடம்பெற்று உரம் பெற்றிருக்கின்றது. இவைகள் ஒழியச் செய்யும் காரியத்தை நாஸ்திகமென்றும், பாபச் செயல் என்றும் யார் சொன்னாலும் சுயமரியாதைக்காரர்கள் பயப்படக்கூடாது.

(தந்தை பெரியார் அவர்கள்

17 வருஷத்திற்கு முன் (1928) பேசியது)

‘குடிஅரசு' சொற்பொழிவு - 09.06.1945

சதுரங்க வேட்டை

செஸ் எனப் படும் சதுரங்க விளையாட்டில் பேர் சொல்லும் படி தமிழகத்தில் பெண் வீராங்கனை ஒருவர் உருவாகி வருகிறார். ரஷ்யாவில் உலக அளவிலான பள்ளிகளுக்கு இடையே நடந்த சதுரங்கப் போட்டியில் தங்கம் வென்று வாகையர் பட்டம் வென்றி ருக்கிறார் தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த மாணவி ஹர்ஷினி. முகப் பேர் வேலம்மாள் மெட்ரிக் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் இவர் நமக்களித்தப் பேட்டி:

திருவாரூர் மாவட்டம் திருத்துறைப்பூண்டி தான் எனது சொந்த ஊர், அங்கேதான் பிறந்து வளர்ந்தேன். சின்ன வயதில் என் பாட்டி கூட வீட்டில்  சதுரங்கம் விளையாடுவேன். அதுக்குப் பிறகு 2ஆவது வகுப்புப் படிக்கும் போது முறையாக  சதுரங்கம் கத்துக்க ஆரம்பிச்சேன். அப்பாதான் கொண்டு போய் சதுரங்கம் வகுப்பில் சேர்த்தாங்க. கத்துக்க ஆரம்பிச்ச புதிதில் ஓரளவுக்குத்தான் விருப்பம் இருந்தது.

ஆனால் ஒரு நாள் அப்பா ஒரு சதுரங்கம் போட்டிக்கு கூட்டிட்டு போனாங்க. அங்கே நான் தோத்துப் போயிட்டேன். அப்போ அங்கே திருவாரூர் மாவட்ட செயலாளராக இருந்த பாலகுணசேகரன்  என்னை சமாதானப் படுத்த எனக்கு சிறப்பு பரிசு கொடுத்தாங்க. அதில் இருந்து சதுரங்கம் விளையாடுவதில் அதிக மாக ஆர்வம் ஏற்பட்டது. பயிற்சி தொடர்ந்து போக ஆரம்பிச்சேன். அங்க எனக்கு நல்லா சொல்லித்தந்தாங்க.

நிறைய விஷயங்கள் கத்துக்கிட்டேன். வீட்டில் அப்பாவோடவும் விளையாடுவேன். 2010ஆம் ஆண்டு ஆசிய அளவில் நடந்த பள்ளிகளுக்கான சதுரங்கப்போட்டி இலங்கை யில் நடந்தது. அதில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்து வெண்கலப் பதக்கம் வாங்கினேன். 2012 வரைக்கும் திருத்துறைப்பூண்டியில்தான் இருந்தேன். ஆரம்பக்கட்டம் தாண்டின பிறகு எனக்கு பயிற்சி தேவைப்பட்டது. எனவே திருத்துறைப்பூண்டி பயிற்சி பத்தாது என முடிவெடுத்தோம்.

அதுமட்டுமில்லாமல் பெரும்பாலும் எல்லா போட்டிகளுக்கும் நாங்க சென்னைக்கு வந்து வந்து போக வேண்டி இருந்தது. அதனா லும் சென்னைக்கு வருவதுதான் நல்லது என தீர்மானித்து நான் அம்மா, தங்கை மட்டும் 2013ஆம் ஆண்டு சென்னைக்குக் குடிபெயர்ந் தோம். அப்பா இப்பவும் திருத்துறைப்பூண்டி யில் வியாபாரம் பண்ணிட்டு இருக்கார். சென் னையில் செஸ் குருக்கள் அகாடமி யில் கத்துக்கிறேன். ஆர்.பி. ரமேஷ் தான் எனது குரு. என்னுடைய கோச் எனக்கு ரொம்ப நல்லா சொல்லித்தருவாங்க. சென்னை வந்த பிறகு நிறைய போட்டிகளில் ஆடி இருக்கேன். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட போட்டிகளில் விளை யாடி இருப்பேன். பல போட்டிகள்ல வெற்றி பெற்றிருக்கிறேன். 2014ஆம் ஆண்டு அது. அப் போது எனக்கு 13 வயதிற்கும் குறைவு. மாநில அளவில் 13 வயதிற்குக் குறைவானவர்களுக்கு இடையே நடந்த போட்டி மற்றும் மாநில அளவில் 15 வயதுக்குக் குறைவானவர்களுக்கு இடையே நடந்த இரு போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டு நான் முதலாவதாக வந்தேன். பிறகு 2016ஆம் ஆண்டு மாநில அளவில் மகளிருக் கான போட்டி நடைபெற்றது. இதில் எல்லா வயது பெண்களும் கலந்து கொள்ளலாம். அதிலும் நான் முதலாவதாக வந்தேன்.

2016ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் தேசிய அளவில் பள்ளிகளுக்காக நடைபெற்ற போட்டியில் இந்திய அளவில் முதலாவதாக வந்தேன். அதனால் உலகளவில் நடைபெற இருந்த போட்டிக்குத் தேர்வானேன். அதற்காக இந்த வருடம் முழுவதும் தயார் செய்ய வேண்டி இருந்தது. பள்ளிக்கு தேர்வுகள் போன்ற முக்கியமான நாள்களில் மட்டும் சென்றேன். பல நாட்கள் பயிற்சியில் ஈடுபடுவதால் பள்ளிக்கு அவ்வளவாக செல்ல முடியவில்லை. நான் இப்போது பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறேன்.

பத்தாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு என்பதால் எப்போதும் எல்லா பள்ளிகளிலுமே பத்தாம் வகுப்பு பாடங்களில் தீவிரப் பயிற்சி இருக்கும். ஆனால் நான் இந்த உலகளாவியப் போட்டியில் வெற்றி பெறுவதற்காக எனக்குப் பயிற்சிக்குத் தேவையான விடுமுறையை எனது பள்ளி நிர்வாகம் அளித்து உதவியது. பாடத்தை நான் புரிந்து கொள்ள, எழுத என எல்லா விஷயத்திலும் எனது ஆசிரியர்களும், எனது வகுப்பு மாணவிகளும் எனக்கு உறு துணையாக இருந்தனர். அதற்காக எனது பள்ளி நிர்வாகத்திற்கும், எனது ஆசிரியர் மற்றும் தோழிகள் அனைவருக்கும் இத் தருணத்தில் நன்றி சொல்லிக் கொள்கிறேன். 2016ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் ரஷ்யாவில் பள்ளிகளுக்கு இடையே ஆன உலகளாவிய  சதுரங்கப் போட்டி நடைபெற்றது. அதில் துருக்கி, உஸ்பெகிஸ்தான் போன்ற நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களுடன் விளையாடி வெற்றி பெற்று, இறுதிப்போட்டியில் ரஷ்ய வீராங் கனையைத் தோற்கடித்து வாகையர் பட்டம் பெற்றேன். எனக்கு தங்கப்பதக்கத்துடன்  அவார்டும் கொடுத்தார்கள். ரொம்ப சந்தோஷ மாக பெருமையாக இருந்தது" என்கிறார் ஹர்ஷினி உற்சாகத்துடன்.

ஹர்ஷினிக்குச் சொந்த ஊரில் நகர அரிமா சங்கம்   பாராட்டு விழா நடத்தி இருக்கிறார்கள். நம் நாட்டிற்கு  பெருமை சேர்க்கும் இந்த தங்க மங்கையை பாராட்டி போற்ற வேண்டியது நமது கடமையும் கூட இல்லையா?

உயர் இரத்த அழுத்தம் உள்ள பெண்கள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய உணவுகள்

உணவில் அதிகளவு கீரைகள், பழங்கள் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக குப்பைக் கீரை, முருங்கைக் கீரை, சிறுகீரை போன்றவற்றை சாப்பிடவேண்டும். கறிவேப் பிலையை அதிகம் சேர்த்துக்கொள்வது நல்லது. காலை உணவை கண்டிப்பாக சாப்பிட வேண்டும். சிற்றுண்டியாக இருத்தல் நல்லது. உணவை நன்றாக மென்று சாப்பிடவேண்டும். உணவு அருந்திய உடனே தூங்கச் செல்லக் கூடாது. பகல் தூக்கத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். அதிக நேரம் கண்விழித் திருப்பது தவறு. இரத்த அழுத்தத்தை தடுக்க உடலுக் கும், மனதிற்கும் போதிய பயிற்சி தேவை. இவை இரண்டும் சீராக இருந்தால் உடலில் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரித்து நோய் வராமல் தடுக்கும்.

நீதிக்கான முடிவற்ற பயணம்!

அய்ந்தாவது சென்னை சர்வ தேச ஆவணப்பட மற்றும் குறும் பட விழா கடந்த வாரம் நடை பெற்றது. இந்தத் திரைப்பட விழாவில் இயக்குநர் வைஷ்ணவி சுந்தர் ஒருங்கிணைத்திருந்த பெண்கள் உருவாக்கும் திரைப் படங்கள்  என்ற பிரிவில் பல்வேறு திரைப்படங்கள் திரையிடப்பட்டன. பிரபல ஆவணப்பட இயக்குநர் தீபா தன்ராஜ் இயக்கிய இன்வோ கிங் ஜஸ்டிஸ் என்ற ஆவணப்படம் அவற்றில் ஒன்று. 2004ஆம் ஆண்டு தென்னிந்தியாவில் உருவான முதல் இஸ்லாமியப் பெண்கள் அமைப்பான தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமாத் உருவான பின்னணியை இந்தப் படம் அலசுகிறது.

பெண்கள் ஜமாத் உருவான கதை

புதுக்கோட்டையில் ஷரிஃபா கானம் என்பவரால் தொடங்கப்பட்ட இந்த அமைப்பால் ஆயிரக்கணக்கான பெண்களுக்கு நீதி கிடைத் திருக்கிறது. பன்னிரண்டு மாவட்டங்களில் செயல்பட்டுவரும் இந்த அமைப்பில் பன்னி ரெண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான பெண்கள் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக இஸ்லாமிய ஆலோசனைக் குழுவான ஜமாத்தில் உறுப்பினர்களாக ஆண்கள் மட்டுமே இருப்பார்கள். குடும்ப வழக் குகளை விசாரிப்பதற்கு, குடும்பங்களுக்கும், காவல் துறைக்கும், நீதித் துறைக்கும் இந்த ஆலோசனைக் குழு பாலமாகச் செயல்படும். பெண்களுடைய பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் இந்த ஆலோசனைக் குழு நீண்ட காலமாகச் செயல்பட்டுவந்தது. இதனால் பெரும்பாலான வழக்குகளில் தீர்ப்புகள் பெண்களுக்கு எதி ராகவே இருந்தன. இதை எதிர்த்து உருவானது தான் தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமாத் அமைப்பு.

இந்த அமைப்பைச் சேர்ந்த பெண்கள் எப்படி இயங்குகிறார்கள் என்பதை அழுத்த மாகத் தன் ஆவணப்படத்தில் பதிவு செய் திருக்கிறார் இயக்குநர் தீபா தன்ராஜ். இந்தப் படத்தில் பெண்கள் ஜமாத் அமைப்பினருடன் இரண்டு வழக்குகளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றிருக்கிறார் தீபா. குடும்ப வன்முறையால் கொலைசெய்யப்பட்ட ஒரு பெண், கணவரின் பாலியல் துன்புறுத்தலால் விவாகரத்து கோரும் ஒரு பெண் இவர்கள் இருவருக்கும் நீதியைப் பெற்றுத்தர இந்த அமைப்பு எடுக்கும் முயற்சி களை உணர்வுபூர்வமாக விளக்கியிருக்கிறது இந்த ஆவணப்படம். அத்துடன், இந்த வழக்கு களை மனம் தளராமல் துணிச்சலுடன் பின் தொடர்ந்து செல்லும் பெண்கள் ஜமாத் அமைப்பின் உறுப்பினர்களின் கருத்துகளையும் பதிவு செய்திருக்கிறது. 1988-ஆம் ஆண்டு, தான் கலந்துகொண்ட பெண்கள் மாநாடுதான் பெண் ணுரிமையைப் பற்றிய முழுமையான புரிதலை ஏற்படுத்தியது என்று சொல்லும் ஷரிஃபா, அது தான் பெண்களின் உரிமைக்காகத் தன்னைப் போராடவைத்தது என்கிறார்.

இஸ்லாம் மதத்தில் செயல்படும் ஷரியா சட்டங்களைப் பற்றிய பெண்களின் பார்வையை இந்தப் படத்தின் மூலம் உலகத்துக்குப் புரிய வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர் தீபா தன்ராஜ். ஆணுக்கொரு நீதி, பெண்ணுக்கொரு நீதி என்று சமூகத்தில் நிலவும் இரட்டை நீதிமுறையைக் கேள்வி கேட்கும் இந்தப் பெண்கள், நீதிக்கான ஒரு முடிவற்ற போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் சென்றுகொண்டிருக்கின்றனர். 2011-ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்த ஆவணப் படம் பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறது.

தற்போதைய நிலை

இந்தத் திரையிடலில் தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமாத் அமைப்பை நிறுவிய ஷரிஃபா கானம் பார்வையாளர்களுடன் கலந்துரை யாடினார். தங்களுடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்காக எங்கள் அமைப்பை அணுகும் பெண்கள், அதற்குப் பிறகு எங்களுடைய அமைப்பில் உறுப்பினர்களாகவும் மாறிவிடு கிறார்கள். தலாக் மீதான விவாதம் 1986-ஆம் ஆண்டிலிருந்து நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இன்னும் தீர்மானமான முடிவு எட்டப் படவில்லை.

2004-2014-ஆம் ஆண்டுக்குள் அய்ம்பதுக் கும் மேற்பட்ட பெண்கள் தலாக் பிரச்சினையால் இறந்திருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் இஸ்லாமிய பெண்கள் மேம்பாட்டுக் குழு ஒன்றை அமைக்க முன்வர வேண்டும். இந்த அமைப்பை ஆரம் பித்து பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. எங்கள் அமைப்புக்குப் பாராட்டுகள் கிடைத்த அளவுக்குப் போதுமான ஆதரவு கிடைக்க வில்லை என்பதுதான் உண்மையான நிலை. இதனால் அமைப்பை முன்னெடுத்துச் செல்வது பெரும் சவாலாகவே இருக்கிறது என்றார் ஷரிஃபா.



தமிழர்களின் பண்பாடும் பாரம்பரியமும் வெளி நாட்டவர்களால் போற்றிப் புகழப்படுகின்றன. வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க அரிய பொக்கிஷங்கள் அருங்காட்சியகங்கள் மூலம் பாதுகாக்கப் பட்டுவரு கின்றன. பழம்பெரும் சிலைகள், தமிழர்களின் வாழ்வியல் முறையைப் பறைசாற்றும் பொருட்கள் போன்றவற்றை அருங்காட்சியகத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் பார்க்க முடியாது. அருங்காட்சியகத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க வருகிறவர்களில் பலர் கடமைக்காக அந்தப் பொருட்களை வேகமாகப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு பொருளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. இந்த நிலையில் தமிழர்களின் பாரம்பரியப் பெருமைகளை இளைய தலைமுறையினரும் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் அவற்றை எடுத்துக் கூறி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறார் கன்னியாகுமரி, திருநெல்வேலி மாவட்டங்களின் அரசு அருங்காட்சியகக் காப்பாட்சியர் சிவ சத்தியவள்ளி.

400 ஆண்டு பழமையான கலைப் பொருள் தவறிக் கீழே விழும் நொடியில் பல தலைமுறையாக நம் முன்னோர் அவற்றைப் பாதுகாத்துவந்ததின் அருமையை உணர முடியும். பழங்கால அரிய பொக்கிஷங்களை வைத்துதான் நம் மூதாதை யர்களின் வரலாறு, திறமை ஆகியவற்றை அறிய முடிகிறது. அதை எல்லோரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே பள்ளி, கல்லூரி மாணவி யரிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறேன். பெண் களால் கலைப் பொருளையோ, பொக்கிஷங் களையோ சிறப்பாகப் பேணிப் பாதுகாக்க முடியும்.

கல் காவியங்களையும் மரச் சிற்பங்களின் அழகை மட்டும் ரசிக்காமல் அவற்றின் தொழில் நுட்பத்தையும் கலை நுட்பத்தையும் சேர்த்தே ரசித்து உணர வேண்டும். சிலை செதுக்குபவரின் கவனம், சற்றுச் சிதறினால்கூட அதன் வடிவம் மாறிவிடும். அதுபோல்தான் வாழ்க்கையும் தடம் மாறாமல் செல்ல வேண்டும் என்பதைப் பழந்தமிழர் இலக் கணத்திலிருந்தே சுட்டிக் காட்டுவேன் என்கிறார் சிவ சத்தியவள்ளி.

ஆரோக்கியமான உணவுகளின் மகத்துவம் குறித்து இளைய தலைமுறை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகப் பேச்சு, கட்டுரை, ஓவியப் போட்டிகளை இவர் நடத்திவருகிறார். சிறுதா னியங்கள் குறித்த கண்காட்சியையும் அருங் காட்சியகத்தில் அடிக்கடி நடத்திவருகிறார். குதிரை வாலி, கேழ்வரகு, கம்பு, சோளம் போன்ற சிறு தானியங்களில் இரும்பு, புரதம், கால்சியம், பொட்டாசியம் போன்ற சத்துகள் நிறைந்திருப் பதையும் தினமும் ஒரு வேளையாவது இந்த உணவை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத் தையும் வலியுறுத்திவருகிறார்.

கடல் ஆமை, சுறா, முதலை, பாம்பு, போன்ற வற்றின் எலும்புக் கூடுகளும் பதப்படுத்தப்பட்ட உடல்களும் கன்னியாகுமரி அருங்காட்சியகத்தை நோக்கிப் பார்வையாளர்களை ஈர்க்கின்றன.

இந்த உயிரினங்களால் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் நன்மைகள் குறித்தும், பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் உயிரினங்கள் அழிவது குறித்தும், வருங்காலத்தில் அவற்றை எப்படிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது குறித்தும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறார் சிவ சத்தியவள்ளி. - சிவ சத்தியவள்ளி

சிவில் சர்வீஸ் தேர்வெழுதி, இந்தப் பணி எனக்குக் கிடைத்தது. அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள பொருட்களைப் பாதுகாப்பது மட்டும்தான் என் வேலை. ஆனால் அருங்காட்சியகத்தில் இருப்பவை வெறும் காட்சிப் பொருள்கள் அல்ல. ஒவ்வொன்றும் மனித வாழ்வின் அடிச்சுவடிகள்.

வாழ்க்கை முறையில் முன்னோர்கள் பயன் படுத்திய பொருட்களை வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதில் என்ன இருக்கிறது? அதனால் அருங்காட்சியகத்துக்கு வருகிறவர்களிடம் வரலாற்றையும் பழம்பெருமையையும் எடுத்துச் சொல்வதுடன், பள்ளி, கல்லூரிகளுக்கும் சென்று விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறேன் என்கிறார் வித்தியாசமான சிந்தனை கொண்ட சிவ சத்தியவள்ளி.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மனதில் உறுதி இருந்தால் எந்த வேலையும் கடினமில்லை

ஆண்கள் மட்டுமே செய்துகொண்டிருந்த பல வேலை களை இன்று பெண்களும் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டனர். ஆட்டோ, டிராக்டர், பேருந்து ஓட்டும் பெண்களின் வரிசையில் சேர்ந்திருக்கிறார் குப்பை லாரி ஓட்டும் தூத்துக்குடி ஜெயலட்சுமி. குப்பை லாரி ஓட்டுவது என்றாலே பலரும் இழிவாகத்தான் பார்ப்பார்கள். ஆனால் அதுபோன்ற மனத் தடைகளை உடைத்திருப்பதில்தான் தனித்துத் தெரிகிறார் ஜெயலட்சுமி.

மாநகராட்சியில் வேலை செய்துவரும் ஜெயலட்சுமி, மனதில் உறுதி இருந்தால் எந்த வேலையும் கடினமில்லை என்பதற்கு உதாரணமாகத் திகழ்கிறார்.

ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்ற ஜெயலட்சுமிக்கு லாரி ஓட்டுநர் ஆசை வந்தது ஏன்? தன் பெற்றோர் விருப்பப்படி ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்தார்.

அவர்களுடைய வீட்டில் அம்பாசிடர் கார் இருந்ததால் தன் அப்பாவின் உதவியோடு கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டார். ஜெய லட்சுமியின் தந்தையின் நண்பர் ஓட்டுநர் பயிற்சிப் பள்ளி வைத்திருந்தார். அதில் பெண் களுக்குக் கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொடுக்குமாறு ஜெயலட்சுமியை அழைத்தார்.

நானும் அந்த வேலையைச் செய்து வந்தேன். மற்றவர்களுக்கு ஓட்டுநர் பயிற்சி கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டே நான் கனரக வாகனங்களை ஓட்டப் பழகிக்கொண்டேன். 1996ஆம் ஆண்டு கனரக வாகன ஓட்டுநர் உரிமம் பெற்று, வேலை வாய்ப்பு அலு வலகத்தில் பதிவு செய்தேன். ஆசிரியை வேலைக்கு முன்பாக ஓட்டுநர் வேலை தேடி வந்தது. அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்று கொண்டேன் என்று புன்ன கைக்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

இவர் முதலில் திருநெல்வேலி மாநக ராட்சியில் வேலை செய்தார். சில காலம் தண்ணீர் லாரி, டிராக்டர் போன்றவற்றை ஓட்டினார். பிறகு குப்பை லாரி ஓட்டும் பணி வழங்கப்பட்டது. கடந்த 12 ஆண்டுகளாகத் தூத்துக்குடி மாநகராட்சியில் குப்பை லாரி ஓட்டிவருகிறார்.

இடையிடையே மேயர், ஆணையரின் கார்களை ஓட்டியிருக்கேன். எனக்குக் கல்வித் தகுதி இருப்பதால், அலுவலகப் பணிக்கு மாறிவிடும்படி அதிகாரிகள் பல முறை சொன் னார்கள். நான் அதை மறுத்துட்டேன். குப்பை லாரியை ஓட்டுவது எனக்குப் பிடித் திருக்கிறது.  காலை ஆறு மணிக்கு வந்து மாலை  அய்ந்து மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயிடலாம். இதனால் குடும்பத்தையும் கவனிக்க முடியும். மற்ற வேலையா இருந்தா என்னால குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் போக முடியாது என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, பேக்கரி வைத்திருக்கும் கணவர் ராமமூர்த்திக்கு ஓய்வு நேரத்தில் உதவி செய்துவருகிறார்.

சுத்தம் செய்வது உயர்ந்த பணி

குப்பை லாரி ஓட்டுகிறோம் என்ற எண் ணம் எனக்கு ஒருநாளும் ஏற்பட்டதில்லை. ஒருநாளைக்குக் குப்பையை எடுக்க வில்¬ யென்றால் நகரம் நாற்றமடித்து விடும். அப்படின்னா நகரைச் சுத்தம் செய்யற உயர்ந்த பணியைத்தானே நான் செய்றேன்! இந்த வேலை எனக்கு மன நிறைவைத் தருது. எந்த வேலையா இருந்தாலும் இஷ்டப்பட்டுச் செய்தால் எந்தக் கஷ்டமும் தெரியாது என்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

சக ஓட்டுநர்கள், சக பணியாளர்கள், அதிகாரிகள், பொதுமக்கள் என்று அனை வரும் கடினமான பணியை ஒரு பெண் செய்கிறாரே என்று ஜெயலட்சுமியை மிகவும் மதிக்கிறார்கள், பாராட்டுகிறார்கள்.

ஆரம்பத்தில் தயக்கம் காட்டிய குடும் பத்தினர், பின்னர் ஜெயலட்சுமியைப் புரிந்து கொண்டனர். கடினமாக இருந்தால் வேலையை விட்டுவிடும்படி பலமுறை கணவர் சொல்லியும், ஜெயலட்சுமிக்கு இந்த வேலையை விடும் எண்ணம் வந்ததில் லையாம்.

எந்த வேலையில் கஷ்டம் இல்லை? கனரக வாகனம் ஓட்டுவதில் ஒரு பெண்ணா எனக்குப் பல கஷ்டங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இருந்தாலும் இந்த வேலையை நான் விரும்பித்தான் செய்யறேன். மனதில் உறுதி இருந்தால் பெண்களால் எந்தக் கடின மான வேலையையும் எளிதாகச் செய்துவிட முடியும். தூத்துக்குடி போன்ற நகரத்தில் வாகனம் ஓட்டுவது சவால்தான். ஆனாலும் எப்பேர்பட்ட போக்குவரத்து நெரிசலையும் என்னால் சமாளிக்க முடியும் என்று தைரிய மாகச் சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, வாகனத்தில் ஏற்படும் சின்னச் சின்ன பழுது களைச் சரிசெய்யும் நுட்பங்களையும் கற்றுவைத்திருக் கிறார். சில விபத்துகளையும் சந்தித்திருக்கிறார்.

ஒருமுறை டிராக்டர் ஓட்டும்போது டயர் தனியாகக் கழன்று ஓடியது. அப்போது கொஞ்சம் பதற்றம் வந்ததே தவிர, பயப் படவில்லை என்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

நேரம் கிடைக்கும்போது பெண்களுக்குக் கனரக வாகனம் ஓட்டக் கற்றுக் கொடுக்கணும், ஓய்வுக்குப் பிறகு ஓட்டுநர் பயிற்சிப் பள்ளி நடத்தணும்னு நிறைய திட்டங்களை வைத்தி ருக்கிறேன், பார்க்கலாம் என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, குப்பை எடுக்க நேரமாச்சு என்று சொல்லியபடி லாரியைக் கிளப்பினார்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

தெரியுமா உங்களுக்கு....

பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் டெஸ்டே ஸ்டீரோன், புரொஜெஸ்டீரோன் என இருவகை ஹார்மோன்கள் சுரக்கின்றன. இந்த ஹார்மோன் சுரப்பு அளவின் அடிப்படையிலேயே ஆண், பெண் பாலினங்கள் பிரிக்கப்படுகின்றன. சில ருக்கு ஆண்களைப் போன்று முகத்திலும் மேல் தட்டிலும் தாடையிலும் முடி வளரலாம். இதற்குப் பரம்பரை காரணங்களும் இருக்கலாம். சில ருக்கு மாதவிடாய் நின்ற பின், வயதான காலத் தில் முகத்தில் முடி வளரும். சிலருக்குக் கருப் பைக் கட்டிகள், நீர்க்கட்டிகள், பிற காரணங் களால் முடி வளரலாம்.


சென்னைக்கு வரும் வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெரும்பாலும் ஆட்டோவில் பயணம் செய்வதைத்தான் அதிகம் விரும்புகிறார்கள். நெரிசல் மிகுந்த சாலைகளில் வாகனம் ஓட்டு வதையே அதிசயமாகப் பார்க்கும் வெளிநாட்டினர், சர்வசாதாரணமாக ஆட்டோ ஓட்டும் பெண்களைக் கண்டு பிரமித்துப் போகிறார்கள்.
சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்துக்கு வரும் வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு, ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக இருக்கும் பதிமூன்று பெண்கள் ஓட்டுநராகவும் வழிகாட்டியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றனர். கணவனை இழந்த பெண்களும் வறுமையில் வாடும் பெண்களும் சேர்ந்து ஒரு குழுவாக இணைந்து ஆட்டோ ஓட்டிவருகிறார்கள்.

கடந்த 12 ஆண்டுகளாக ஆட்டோ ஓட்டி வரும் அகிலா, வீட்டில் கணவன், மனைவி ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போய் சம்பாதித்தால்தான் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடியும். அதனாலதான் ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டேன். இந்த வருமானத்தால் குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்க முடிகிறது. வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச வாகனம் ஆட்டோதான். அதிலும் நம்ப ஊர்ப் பெண்கள் ஆட்டோ ஓட்டுறதை ஆச்சரியமா பாக்குறாங்க. பெண்கள் ஆட்டோ ஓட்டுவதை உற்சாகப்படுத்தவே பலரும் எங்கள் ஆட்டோவில் வருவதாகச் சொல்லியிருக்காங்க என்கிறார்.

தன்னைப் போன்ற பெண்கள் இந்தத் தொழிலுக்கு வருவதற்கு முக்கியக் காரணம் வறுமை என்று குறிப்பிடும் அகிலா, அதற்குத் தன் வாழ்க்கையையே உதாரணமாகச் சொல்கிறார்.

அகிலாவின் கணவர் குடித்துவிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். கணவர் இறந்துவிட, இரண்டு குழந்தைகளுடன் தனிமரமாக நின்றார். என் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாக மாறிடுச்சு. அப்போது எனக்கு ஸ்பீடு டிரஸ்ட் மூலம் உதவி கிடைச்சுது. என் கணவர் இறந்த ஒரு ஆண்டிலேயே எனக்கு ஆட்டோ ஓட்டுவதற்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். நானும் ஆர்வத்தோடு ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டேன்.

எனக்கு இப்போ ஒரு தொழில் இருக்கிற காரணத்தில்தான் என் பிள்¬ளை நல்லபடியாக படிக்கவைக்க முடியாது என்று சொல்கிறார் அகிலா.

பெண்கள் அதிக அளவில் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக வரும்போதுதான் ஆண்களின் எண்ணம் மாறும் என்கிறார்கள் இந்தத் தன்னம்பிக்கைப் பெண்கள்.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஆடு வளர்ப்பில் விருது வென்ற பட்டதாரி

படித்தவர்கள் விவசாய வேலைகளைச் செய்ய மாட் டார்கள் என்பதையும் விவசாயத்தில் ஈடுபடும் பெண் களின் உழைப்பு அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை என்பதையும் பிருந்தா தேவி மாற்றிக் காட்டியிருக்கிறார்.

ஆடு, மாடு, கோழி வளர்ப்பில் வித்தியாசமான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, சிறந்த வீட்டுப் பண் ணைகளை உருவாக்கி, விவசாயம் சார்ந்த தொழில்களில் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தி யிருக்கும் பிருந்தா தேவியைத் தேடி விருதுகள் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன.

ஈரோடு பங்களாபுதூரைச் சேர்ந்த பிருந்தா தேவி, உழைப்பாளர்களுக்கே உரிய எளிமையோடு காட்சி யளிக்கிறார். நாங்கள் கூட்டுக் குடும்பமாக இருக்குறோம். எங்களுக்கு 5 ஏக்கர் நிலம் இருக்கு. 10 ஏக்கர் நிலத்தைக் குத்தகைக்கு எடுத்து விவசாயம் செய்து வருகிறோம். என் பிறந்த வீடும் விவசாயக் குடும்பம்தான். என் புகுந்த வீடும் விவசாயக் குடும்பம்தான்.

அதனால் எனக்கு விவசாய வேலை ஒன்றும் கஷ்டமாக இருந்ததில்லை. எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையாக பிரித்து, ஒன்றாக சேர்ந்து உழைக்கிறோம். இந்த வேலைகளை வழிநடத்தற பொறுப்பை என்னிடம் கொடுத்திருக்கார் என் கணவர். நான் கல்யாணமாகி வந்தபோது என் மாமனார் 10 மாடுகளை வச்சிருந்தார்.

அதை முறையாகப் பராமரித்ததால், அதிகப் பால் உற்பத்தியாளர் விருதை ஆவின் அவருக்கு வழங்கியது. அதை ஏன் இன்னும் விரிவாக செய்யக் கூடாதுன்னு நினைத்தேன். குடும்பத்தினரோடு பேசினேன். மாடுகளை வாங்கினோம்.

இப்போது எங்க வீட்டுப் பண்ணையில் 65 மாடுகள் இருக்கு. 35 ரூபாய்க்கு ஒரு லிட்டர் பால் என்று ஒரு நாளைக்கு 300 லிட்டர் பால் விற்பனை செய்கிறோம் என்று பிருந்தா தேவி கூறினார்.

பால் வருமானம் மட்டுமின்றி, மாட்டின் சாணத்தைக் கொண்டு மண்புழு உரம் தயாரித்து, ஒரு கிலோ 5 ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்கிறார். இவர்களின் நிலங் களுக்கும் இந்த உரங்களைத்தான் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்.

விவசாயத்தை மேம்படுத்தி உற்பத்தியை அதிகரிக் கவும், பல்வேறு உப தொழில்களுக்கான பயிற்சிகளை வழங்கவும் கோபியில் செயல்படும் மத்திய அரசு நிறுவனமான மைராடா வேளாண் அறிவியல் நிலையம் பல்வேறு திட்டங்களைச் செயல்படுத்திவருகிறது. இந்தத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டதால், பிருந்தா தேவி சிறந்த விவசாயியாகவும் விருதுகளை நோக்கியும் பயணிக்க ஆரம்பித்தார்.

என்னுடைய சாதனைகளுக்கும் விருதுகளுக்கும் பின்னால் என் கணவர் ஈஸ்வரமூர்த்தியின் விவசாய அறிவும், மைத்துனர் தங்கவேலின் வேளாண் பொறியியல் படிப்பும் பெரும்பங்கு வகித்திருக்கிறது என்று சொல்லும் பிருந்தா தேவியும் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்றவர். இவரது வளர்ச்சியில் மைராடா வேளாண் மய்யம் பெரிய அளவில் உதவியிருக்கிறது.

பரண் மேல் ஆடு வளர்ப்புத் திட்டத்துக்கான பயிற்சியை இங்குதான் பெற்றிருக்கிறார். 10 அடி உயரத்தில், நான்கு அடிக்கு மேல் பண்ணை அமைத்து அதில் ஆடுகளை வளர்த்துவருகிறார். 10 ஆடுகளில் ஆரம்பித்த ஆடு வளர்ப்பு, இன்று 180 ஆடுகளாகப் பல்கிப் பெரு கியிருக்கின்றன.

ஓர் ஆடு இரண்டு ஆண்டுகளில் 6 குட்டிகள் போடும். ஒரு குட்டி ஆறு மாதத்தில் 20 கிலோ வரை வளரும். கிலோ 250 ரூபாய் என்று விலை நிர்ணயம் செய்து, இவர் பண்ணைக்கே வியாபாரிகள் வந்து, வாங்கிச் செல்கிறார்கள். பரண் மேல் ஆடு வளர்ப்பதால், அதன் கழிவுகள் கீழே தேங்கும். அதனைக் கொண்டு ஆர்கானிக் உரம் தயாரித்து, தங்கள் தேவைக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார். 60 நாட்டுக்கோழிகளையும் இவரது பண்ணையில் வளர்க் கிறார்.

பிருந்தா தேவி குடும்பத்தாரின் வீட்டுப் பண்ணை களைப் பார்வையிட்ட மகேந்திரா நிறுவனம், சிறந்த பண்ணையாளர் விருதை வழங்கிக் கவுரவித்துள்ளது.

ஆஸ்பி விவசாய ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு நிறுவனத்தினர், பிருந்தா தேவியின் ஆடு வளர்ப்பு முறையைப் பார்வையிட்டனர்.

தேசிய அளவில் பெண்கள் ஒருங்கிணைந்த பண்ணை மற்றும் ஆடு வளர்ப்புக்கான எல்.எம்.படேல் விருதை, கடந்த டிசம்பர் மாதம் மும்பையில் நடைபெற்ற விழாவில் வழங்கி, 1 லட்சம் ரூபாய் பரிசையும் அளித்தனர்.

இன்று விவசாயம் எளிதான விஷயமாக இல்லை. ஆனாலும் புதுமையான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, விவசாயம் சார்ந்த வேலைகளையும் சேர்த்துச் செய்யும் போது, வானம் பொய்த்தாலும் நஷ்டத்திலிருந்து தப்பி விடலாம் என்பது எங்கள் அனுபவங்களில் கண்டுகொண்ட உண்மை.

இளம் தலைமுறையினர் விவசாய வேலைகளுக்குத் தைரியமாக வரலாம். எனக்குக் கிடைத்த விருதுகளை விவசாயப் பணிகளைச் செய்துவரும் அனைத்துப் பெண்களுக்குமான விருதாகவே கருதுகிறேன் என்ற பிருந்தா தேவி, பண்ணை வேலைகளில் மூழ்கினார்.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

உங்களுக்கு....தெரியுமா?

பெண்களுக்கு இருக்க வேண்டிய ஹீமோ குளோபின் அளவு 12. ஆண்களுக்கு 14. ஹீமோ குளோபின் அளவு குறைவாக இருந்தால் ரத்த சோகை நோய் ஏற்படக்கூடும். இதனால் உடல் சோர்வு, நெஞ்சு படபடப்பு, கொஞ்ச தூரம் நடந்தாலும் மூச்சு வாங்குதல், கை கால் வீக்கம் போன்றவை ஏற்படும்.

ஹீமோகுளோபின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க, இரும்புச் சத்து அதிகமாக உள்ள கீரை வகைகளை தினசரி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக வாரத்துக்கு மூன்று முறையாவது முருங்கைக் கீரையைச் சேர்த்துக்கொள்வது நல்லது. குழந்தைகள் கீரையை விரும்பிச் சாப்பிட மாட்டார்கள். அவர்களுக்குப் பேரிச்சம் பழத்தை நாளொன்றுக்கு இரண்டு, மூன்று என்ற எண்ணிக்கையில் கொடுக்கலாம். பெரியவர்கள், கர்ப்பிணிகள் ஆகியோர் தங்களுடைய அன்றாட உணவில் கேழ்வரகு, கம்பு, வெல்லம், கீரை வகைகள், சீத்தாப்பழம் போன்றவற்றை அதிக அளவில் எடுத்துக்கொண்டால் உடலில் ஹீமோகுளோபின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்.

Banner
Banner