மகளிர்


குடும்பத்தில் முந்தைய தலைமுறையினர் யாருக்காவது மார்பகப் புற்றுநோய் அல்லது வேறு புற்றுநோய்கள் இருந்தால் அதன் காரணமாகப் பொதுவாக மார்பகப் புற்றுநோய் வரலாம். இதனை மரபணு சார்ந்த புற்றுநோய் என்பார்கள். மற்றவர்களைவிட தாய்ப்பால் கொடுக்காதவர்களுக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் வருவதற்கான சாத்தியம் அதிகம். அதே நேரம் நிச்சயம் வரும் என்று சொல்லவும் முடியாது.

புகை, குட்கா, பாக்கு, புகையிலை சார்ந்த பொருட்களை பயன்படுத்தும் பெண்களுக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் அல்லது வேறு புற்றுநோய் தாக்கும் அபாயம் அதிகம். நாற்பது வயதைக் கடந்த பெண்கள் சுய பரிசோதனை செய்துகொள்வது அவசியம். மார்பகத்தில் சிறு கட்டி வந்தால்கூட உடனடியாக மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும்.
புற்றுநோய் தாக்கியவர்களுக்கு மார்பகத்தில் கட்டிகள் வளரும். இந்தக் கட்டிகளால் வலி இருக்காது. வலி இருந்தாலும் இல்லை யென்றாலும் அசட்டையாக இருக்காமல் உடனடியாக மருத்துவப் பரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும்.

அதேபோல மார்பகத்தைச் சுயபரிசோதனை செய்துகொள்வது அவசியம். பெண்களின் மார்பகத்தில் திடீர் சுருக்கம், வீக்கம், காம்பில் நீர்வடிதல், ரத்தக்கசிவு போன்றவை இருந்தால் உடனடியாக மருத்துவரை அணுக வேண்டும்.

35 வயதுக்கு மேல் உள்ள பெண்கள் கண்டிப்பாக மார்பகப் புற்றுநோயை அறிந்துகொள்ளும் மமோகிராம்  பரிசோதனையைக் குறைந்தபட்சம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை செய்துகொள்ள வேண்டும். சுய பரிசோதனையிலேயே கட்டிகளைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். அதனால் மாதத்துக்கு இரண்டு முறை சுய பரிசோதனை செய்துகொள்வது அவசியம்.

தெரியுமா உங்களுக்கு...?

சமீபத்தில் தமிழ்நாடு பெண் விவசாயிகள் உரிமைகள் கழகம், விவசாயப் பணியில் ஈடுபட்டும் விவசாயிகளாக பெண்கள், அங்கீ கரிக்கப்படாத நிலை இருப்பது தொடர்பான ஒரு புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் வேலைக்குச் சென்று சம்பாதிக்கும் பெண்களில் 65.5 சதவீதம் பேர் வேளாண்மைப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். தமிழக விவசாயப் பணிகளில் ஒட்டுமொத்த உடல் உழைப்புப் பணியில் 37 சதவீதம் பேர் பெண்கள். உணவு உற்பத்தி மற்றும் பால் உற்பத்தித் தொழிலில் 90 சதவீதம் பெண்களே உள்ளனர். விதைக்கும் பருவத்தில் ஒரு பெண் 3 ஆயிரத்து 300 மணி நேரத்தை வயலில் செலவிடுகிறார்.

ஆணோ ஆயிரத்து 860 மணி நேரமே செலவிடுகிறார். ஆனால், பெண்களுக்கு விவசாயிகள் என்ற தகுதி கிடைப்பதில்லை. நில உரிமையாளராக யார் இருக்கிறாரோ அவர்களையே சட்டம் விவசாயி என்று அங்கீகரிக்கிறது. 2010-2011ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட வேளாண்மை கணக்கெடுப்பில் 12.69 சதவீதம் கிராமப்புறப் பெண்களே நில உரிமையாளராக இருக்கின்றனர்.

களமாடும் பெண்கள்

பன்னிரண்டு வயதில் திருமணமாகி, அய்ந்து குழந்தை களை அடுத்தடுத்து பெற்று, அதிகம் படித்தறியாத ஒரு சராசரி கிராமத்துப் பெண்ணால் என்ன செய்துவிட முடியும்? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலாக பேருருவெடுத்து நிற்கிறார் சம்பத் பால் தேவி.உத்தரப்பிரதேசத்தின் புந்தேல் கண்ட் பகுதியில் இருக்கும் தனது கிராமத்துத் தெருவில் வழக்கம்போல் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார் அவர். அப்போது ஒரு வீட்டு வாசலில் அபயக் குரல். தன் மனைவியை வீட்டுக்கு வெளியே நிற்க வைத்து மோசமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தான் ஒரு கணவன். வலி பொறுக்க முடியாமல் அவள் அழுகிறாள்; குழந்தைகள் கதறுகின்றன. அவன் அடிப்பதை நிறுத்துவதாக இல்லை.

தெருவில் போகும் ஆண்களும் பெண்களும் இது ஏதோ நமக்கு சம்பந்தமில்லாத விஷயம் என்பது போல கடந்து செல்கின்றனர். சம்பத் தேவியால் அப்படி கடந்து போக முடியவில்லை. ஏன் அந்தப் பெண்ணை இப்படி அடிக்கிறாய்? அவளும் உன்னை மாதிரி ஒரு ஜீவன்தானே? என அந்த கணவனிடம் தட்டிக் கேட்கிறார் அவர். என் பொண்டாட்டியை நான் அடிப்பேன்... கொலைகூட செய்வேன்.அதைக் கேட்க நீ யாரு எனக் கேட்டு சம்பத் தேவியையும் திட்டுகிறான் அந்தக் கணவன். அவ மானத்தில் தலைகுனிந்தபடி வந்துவிடுகிறார் அவர். ஆனால் அன்றிரவு அவரால் தூங்க முடியவில்லை. ஓர் அபலைப் பெண்ணை காரணமே இல்லாமல் அவள் கணவன் அடிக்கிறான் என்றால், அதைப் பார்க்கும் எல்லோரும் சும்மா வந்துவிட வேண்டுமா? அடி வாங்கியே நொறுங்கிப் போவதுதான் அவளது விதியா?

சம்பத் தேவி ஒரு புரட்சிப் பெண் பேருரு எடுத்தாள் அன்று. அடுத்தநாள் தன்னுடன் 5 பெண்களை அழைத்துக் கொண்டார் அவர். எல்லோரது கைகளிலும் மூங்கில் கம்புகள். வீடு புகுந்து அந்தக் கணவனை அப்பெண்கள் அடிக்கிறார்கள். இனிமேல் பொண்டாட்டியை அடிப்பியா? எனக் கேட்டுக் கேட்டு அடிக்கிறார்கள். தெருவே திகைத்துப் போய்ப் பார்க்கிறது.

அன்றிலிருந்து அவன் தன் மனைவியை அடிப் பதில்லை.இந்தச் சம்பவம் அந்த எளிய கிராமத்தையே மாற்றியது. 5 பேர் அய்ம்பது பேர் ஆனார்கள். அக்கம்பக்க கிராமங்களுக்கும் தகவல் பரவி, சம்பத் பால் தேவிக்கு ஆதரவு பெருகியது. நிறைய பிரச்சினைகள் அவரைத் தேடி வர ஆரம்பித்தன. வரதட்சணை கேட்டு மருமகளை மிரட்டிய மாமனாருக்கு அடி, மனைவியை வீட்டை விட்டுத் துரத்த முயன்ற கணவனுக்கு அடி, மருமகளை ஸ்டவ்வை வெடிக்கச் செய்து கொலை செய்ய முயன்ற மாமியாருக்கு அடி என எங்கும் மூங்கில் கம்புகளால் நீதியைத் தேடினர்.

நிறைய பேர் சேரச் சேர, தங்கள் அமைப்புக்கு ஒரு அடையாளம் தேவை என தீர்மானித்தார் அவர். அதுதான் பிங்க் நிற சேலை. இந்த சேலையை வைத்தே குலாபி கேங் என்ற பெயரும் இவர்களுக்கு வந்துவிட்டது. பளிச்சென தெரியும் இந்த உடை அணிந்தே இந்த அமைப்பினர் செயல்பாடுகளில் இறங்குகின்றனர். குலாபி கேங் என்ற இவரது அமைப்பில் இப்போது 20 ஆயிரம் பெண்கள் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள்.குழந்தைத் திருமணம், வரதட்சணைக் கொடுமை, பெண்களை பள்ளியிலிருந்து நிறுத்துவது என பெண் விடுதலைக்கு எதிராக எங்கு தப்பு நடந்தாலும் தட்டிக் கேட்கப் புறப்பட்டு விடுகிறது இந்தப் பெண்கள் படை. குடும்பப் பிரச்சினைகளை தாண்டி பொதுப் பிரச்சினைகளையும் கையில் எடுத்திருக்கிறது இந்த அமைப்பு.

லஞ்சம் வாங்குவதற்காகவே அடிக்கடி மின்சாரத்தை நிறுத்திய மின்துறை அதிகாரிகளை அலுவலகம் புகுந்து அடித்தனர்; பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணிடம் புகார் வாங்க மறுத்த காவல்துறையினருக் கும் இதே தண்டனை. இப்படி குலாபி கேங் எடுக்காத பிரச்சினைகள் இல்லை. குலாபி கேங் என்ற பெயரில் இந்த அமைப்பைப் பற்றி மிஷ்தா ஜெயின் என்ற பெண் இயக்குநர் ஆவணப் படம் ஒன்றையும் எடுத்து வெளியிட்டார். இந்த அமைப் பின் நிஜமான உறுப்பினர்களே இதில் நடித்திருக்கிறார்கள்.எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்பது வன்முறை இல்லையா என நிறைய பேர் என்னிடம் கேட்கிறார்கள். எங்களுக்கு இயல்பாகத் தெரியும் நியா யத்தை நாங்கள் செய்கிறோம். எங்களைப் பொறுத்தவரை பெண் விடுதலை என்பது, ஒரு பெண் நிம்மதியாக வாழும் சூழலை ஏற்படுத்தித் தருவது. அதைத்தான் நாங்கள் செய்கிறோம். இப்போது பிங்க் சேலை என்பது பெண் சக்தியின் குறியீடாக இங்கு மாறியிருக்கிறது என்கிறார் சம்பத் தேவி.

ஆவணப்படத்தில் பால்ய திருமணம் செய்யப்பட்டு வாழ்க் கையை தொலைத்தவர், எப்படி முழுநேர இயக்கப் போராளியாய் மாறினார் என்பதை வயற்காட்டில் நின்று சம்பத் பால் தேவி விவரிக்கும் இடம் கவிதை.  அவரது அன்றாட நடவடிக்கைகள் படமாக்கப்பட்ட விதத்தோடு அவர்கள் பற்றிய மக்களின் மாற்றுக் கருத்தும் போகிறபோக்கில் பதிவு செய்யப்பட்டு உள்ளது.தூங்கும் நேரம் தவிர, மீதி நேரம் முழுக்க முக்காடு போட்டு முகத்தை மறைத்தபடியே வாழ்ந்தவள்தான் நான். அது என் இயல்பு இல்லை. ஒரு நாளில் வெகுண்டெழுந்து வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்தேன். சுயமாக சம்பாதித்தேன். என்னைப்போல பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை சேர்த்து கொண்டு பயப்படும் பெண்களுக்கு அனுசரணையாக பேசத் தொடங்கினேன்.

சில நேரங்களில் தடி எடுக்கும் சூழலும் வந்தது. அதற்காக வம்பு வழக்கும் வராமல் இல்லை. ஆனால் மக்களே எங்களுக்கு குலாபி கேங் என்று பெயர் சூட்டினார்கள். ஆண்களும் தன்னார்வலராக எங்களுக்கு உதவி செய்கிறார்கள். இப்போது மாநில முதல்வர்கள் வரை எங்களை கவனிக்கிறார்கள். குலாபி கேங் ஒன்றரை லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட உறுப் பினர்களுடன் வளர்ந்து நிற்கிறது! என்கிறார் இந்த ஆவணப்படத்தில் சம்பத் பால்.

ஒவ்வொரு கிராமமாகப் போவோம். புதிய சுதந்திரம் பெறுவோம்! குலாபி கேங் ஜிந்தாபாத்! இதுதான் இவர்களது முழக்கம்! 20 பேரில் ஆரம்பித்த இந்த குலாபி கேங் இயக்கம் உத்தரப்பிரதேசம் தாண்டி மத்தியப்பிரதேசம் வரை ஊடுருவி இரண்டு லட்சம் பேர் வரை பேரியக்கமாய் உருவெடுத்துள்ளது.இந்த கேங்கின் நிறுவனர், தலைவி சம்பத் பால் தேவி. 53 வயதில் அலுவலகம் அமைத்து பெரும் கட்சி நிறுவனத்தை நடத்துவது போல கட்டுக் கோப்பாய் நடத்துகிறார். வன் முறை தீர்வு இல்லைதான். ஆனாலும் இப்பெண்களின் துணிச்சலை நினைத்து வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.



நாற்பது வயதிலேயே வெள்ளெழுத்து வந்துவிடுகிறது. சிறிய எழுத்துகளைப் படிப்பதே சிரமம். துப்பாக்கி என்பதைத் துப்பாக்கி என்று வாசித்தாலே அதிசயம்தான். அதுவும் அறுபது வயதாகிவிட்டால் கேட்கவே வேண் டாம். ஆனால், அறுபது வயதுக்குப் பின்னர் துப்பாக்கிச் சுடுதலில் பயிற்சி பெற்று உலகிலுள்ளோரை வியப்பில் ஆழ்த்தி வருகிறார் ஷூட்டர் தாதி எனச் செல்லமாக அழைக்கப்படும் சந்த்ரோ தோமர்.

எண்பது வயதைக் கடந்துவிட்ட நிலையில் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் பாக்பத் மாவட்டத்திலுள்ள ஜோரி என்னும் ஊரில் வசித்துவருகிறார் ஷூட்டர் தாதி. அறுபத்தைந்து வயதுவரை இவரும் பிற பாட்டிகளைப் போல் மிகவும் சாதாரண வாழ்வைத்தான் மேற்கொண் டிருந்தார். தன் பேத்தி ஷிபாலி துப்பாக்கிச் சுடுதலுக்குச் செல்லும்போது பாதுகாப்பாக அவருடன் செல்வதே இவரது வழக்கம். எல்லாவற்றை யும் புரட்டிப்போடும் அசாதாரண நிகழ்வுகள் சாதாரண மனிதர்களது வாழ் விலும் நிகழ்வது உண்டு. அப்படியான ஒரு சாதாரண நிகழ்வுதான் இந்தப் பாட்டியை ஷூட்டர் தாதி ஆக மாற்றி, உலகப் பிரபலம் ஆக்கியது..

அதுவரை சாதாரண ஜாட் இனப் பெண்கள் போல் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து வீட்டுப் பணிகளிலேயே தன் பொழுதைப் போக்கியவர் இவர். ஷூட்டர்களில் பெரும் பாலானோர் ஆண்களாக இருந்த காரணத்தாலேயே அங்கு போகவே பயப்படுவார் ஷிபாலி. அதனால் தான் தன் பாட்டியைத் துணைக்கு அழைத்துச்சென்றிருக்கிறார் அவர்.

1998ஆம் ஆண்டில் ஒரு நாள் துப்பாக்கியில் குண்டு களை நிரப்ப உதவியிருக்கிறார் பாட்டி சந்த்ரோ தோமர். அதன் பின்னர் துப்பாக்கிச் சுடுதலில் பயிற்சிபெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் இவரிடம் தலைதூக்கியது.

65 வயதில் துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு பயிற்சியில் சேரப்போகிறேன் என்று ஒருவர் சொன்னால் வரவேற்பு எப்படி இருக்கும் நினைத்துப்பாருங்கள். பெரிய வரவேற்பில்லை.

இவருடைய கணவரோ தோள் தட்டவும் இல்லை, தோளைப் பிடித்து இழுக்கவும் இல்லை. வெறும் மவுன சாட்சியாக வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்திருக்கிறார். குடும்பத்தின் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை என்பதற்காகச் சோர்வடையவில்லை சந்த்ரோ தோமர்.

தன்னம்பிக் கையுடன் ஜோரி ரைஃபிள் கிளப்பின் தலைவர் டாக்டர் ராஜ்பால் சிங்கிடம் இரண்டு ஆண்டுகள் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார்.

முதன்முறை துப்பாக்கிச் சுடும் போட்டிக்குச் சென்ற போது தன் பேத்தியுடன் சென்று கலந்துகொண்டிருக்கிறார். அந்தப் போட்டியில் இருவருமே பதக்கங்களை வென்றி ருக்கிறார்கள்.

அந்த நாளைப் பற்றி நினைவுகூரும்போது, ஷூட்டர் தாதியின் மனம் எல்லையற்ற உற்சாகத்தை அனு பவிக்கிறது. அந்த நாளை என்னால் மறக்கவே முடியாது. மறுநாளைய செய்தித் தாள்களில் என் புகைப்படம் வெளியாகியிருந்தது. அதைக் குடும்பத்தி னரிடமிருந்து மறைத்துவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், எல்லோரது கண்ணிலும் அந்தப் படம் பட்டுவிட்டது. அப்போதும் அவர்கள் ஊக்க மளிக்க வில்லை. ஆனாலும் எனது பயணத்தை அவர்களால் தடுத்து நிறுத்த இயலவில்லை என்கிறார் இவர்.

தன் பாட்டியைப் பற்றி பேத்தி ஷிபாலி கூறும் போது, தாதிக்குப் படிப்பறிவு அதிகம் கிடையாது. ஆகவே, ஆங்கிலம் நன்றாகவெல்லாம் தெரியாது. என்றாலும் எதையாவது சொல்லிக்கொடுத்தால் அதைச் சட்டென்று கிரகித்துக்கொள்ளும் புத்தி சாதுர்யம் உண்டு என்கிறார். இப்போதெல்லாம் வெளிநாட்டினருடன் அவரே உரை யாடுகிறார். தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தை வைத்துச் சமாளித்துக் கொள்கிறார் என்கிறார் ஷிபாலி.

உடம்புக்குத் தான் வயதாகிறதே ஒழிய மனத்துக்கு வயதாவதேயில்லை என்கிறார் ஷூட்டர் தாதி. அந்தத் தெம்பின் காரணமாகத்தான் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்து வருகிறார் இவர்.

இதுவரை 25-க்கும் மேற்பட்ட தேசிய சேம்பியன்ஷிப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு வென்றிருக்கிறார். கிராமத் திலும் இளம் வயதுப் பெண் களுக்கும் ஆண்களுக்கும் துப்பாக்கிச் சுடுதலில் பயிற்சி அளித்துவருகிறார்.

நாற்காலியில் சுழலும் டென்னிஸ் பெண்

நாம் யார் என்பதை உணரும் தருணம் எப்போது வேண்டுமானாலும், எப்படி வேண்டு மானாலும் வாய்க்கலாம். பிரதிமா ராவுக்கு அது 28 வயதில் வாய்த்தது. இத்தனைக்கும் போ ராட்டம் என்பது அவருக்குப் புதிதல்ல.

மூன்று வயதிலேயே போலியோவால் வலது கால் செயலிழந்துபோனது. இதனால் வாழ்நாள் முழுவதும் சக்கர நாற்காலியை மட்டுமே நம்பி, தன்னுடைய வாழ்க்கையை நகர்த்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார் பிரதிமா. அதைவிட அவரை விளிம்புக்குத் தள்ளியது அவருக்கு ஏற்பட்ட மணமுறிவு. அதுவும் ஆறு வயது மகனோடு தனித்து விடப்பட்டார். ஆனால் அந்தத் தருணத்திலும் தன்னை நினைத்துத் துவண்டு போகவில்லை. வாழ்க்கை விளையாட்டைத் துணிந்து விளையாட முடிவெடுத்தார். கர்நாடகாவின் மங்களூ ரூவில் பிறந்து வளர்ந்தவர் தன்னுடைய மகனோடும் பெற் றோரோடும் பெங் களூருவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார்.

அதுவரை தொலைக்காட்சியில் மட்டுமே பார்த்து ரசித்த டென்னிஸ், வில் வித்தை இரண்டையும் தானே ஏன் ஆடக் கூடாது என நினைத்தார். 28 வயதாகும் தன்னால் என்ன விளையாட முடியும் என்றுகூட அவர் அதுவரை அறிந்திருக்க வில்லை. தன்னுடைய தோளின் வலிமை, தன்னம்பிக்கை இரண்டை மட்டுமே மூலதனமாக வைத்து முன்னேற ஆரம்பித்தார். தடகளம், வில்வித்தை, டென்னிஸ் ஆகிய மூன்று விளையாட்டுகளிலும் பயிற்சி பெற்றார். லியாண்டர் பயஸையும் சானியா மிர்சாவையும் சிறு வயது முதலே பார்த்து வியந்தவர் தனக்குள் இருக்கும் டென்னிஸ் நாயகியை வெளிக்கொண்டுவர ஆரம்பித்தார்.

கர்நாடக மாநில லான் டென்னிஸ் சங்கத்தின் அரங்கத்தில் முறையாகப் பயிற்சி மேற்கொண்டார். மாற்றுத் திறனாளி களுக்கான வீல்சேர் டென்னிஸ் என்ற தனிப் பிரிவில் தயாரானார். ஆனால், ஒரு கையில் டென்னிஸ் மட்டையைப் பிடித்து நொடிக்கு நொடி வீசி விளையாடியபடியே மற்றொரு கையால் சக்கர நாற்காலியையும் சுழற்றுவது மிகக் கடினமான காரியமாக இருந்தது. விடாமல் தினந்தோறும் விடியற்காலை இரண்டு மணிநேரம் பயிற்சி மேற்கொண்டார். ஆனால் டென்னிஸ் விளையாடும் இந்த ஃபீனிக்ஸ் பறவை அன்றாட வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளப் பணிக்குச் செல்வது கட்டாய மானது. விடியற் காலையில் பயிற்சி, அதைத் தொடர்ந்து மின்சாரக் கம்பிகள் தயாரிக்கும் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை என வாழ்க்கை சுழன்றது.

நாமெல்லாம் வாரக் கடைசிக்குக் காத்திருப்பது ஓய்வு தரும் விடுமுறை நாளுக்காகத்தான். ஆனால் பிரதிமா காத்திருப்பதோ இடைவிடாத பயிற்சிக்காக! விடுமுறை நாட்களில் பிரதிமாவுக்குப் பயிற்றுவிப்பவர் பயிற்சியாளர் ரமேஷ்.

நான்கு ஆண்டுகள் கடுமையான பயிற்சியின் காரணமாக 2013இல் தேசிய பாராலிம்பிக்ஸ் வீல்சேர் டென்னிஸ் சாம்பியன் ஷிப் பிரிவில் அரையிறுதிப் போட்டிவரைக்கும் முன்னேறினார். 2015இல் தேசிய அளவிலான வீல்சேர் சாம்பியன் ஷிப் போட்டியில் ஒற்றையர், இரட்டையர் ஆகிய இரு பிரிவுகளிலும் பதக்கங்கள் வென்றார். அதைத் தொடர்ந்து தாய்லாந்து, மலேசியாவில் நடைபெற்ற சர்வதேசப் போட்டிகளுக்கு முன் னேறினார். ஆனால் அவரது சக்கர நாற்காலி கனமாக இருந்ததால் அதை, துரிதமாக இயக்கி, வேகமாக நகர்ந்து அவரால் டென்னிஸ் விளையாட முடிய வில்லை. இதனால் சர்வதேசப் போட்டிகளில் வெற்றி வாய்ப்பை இழந்தார்.

கனம் குறைவான சக்கர நாற்காலியின் விலை மூன்று லட்சம் ரூபாய். அதை வாங்கும் சூழலில் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பிரதிமா இல்லை. இருந்தபோதும் மனம் தளராமல் கிர வுட்ஃபண்டிங் பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டார். பொதுமக்களின் உதவியால் புதிய எடை குறைவான சக்கர நாற்காலியை வாங்கினார். தற்போது உலகத் தரவரிசைப் பட்டியலில் 182ஆவது இடத்தில் இருக்கும் இவர் விரைவில் முதல் நூறு இடங்களுக்குள் இடம்பெறும் இலக்கை நோக்கிப் பயிற்சி எடுத்துவருகிறார். பாராலிம்பிக்ஸ் 2020இல் போட்டியிடும் இலக்கைத் தனக்குத் தானே நிர்ணயித்துக்கொண்டு உற்சாகத்தோடு முயற்சித்து வருகிறார் இந்த டென்னிஸ் புயல்.


பிரதமரைக் கேள்வி கேட்ட பினாலட்சுமி!

பினாலட்சுமி நெப்ரம், மணிப்பூரைச் சேர்ந்த மனித உரிமைச் செயல்பாட்டாளர். இந்திய ஆயுதக் கட்டுப்பாடு மய்யம், துப்பாக்கிகளுக்குத் தப்பிப் பிழைத்த மணிப்பூர் பெண்கள் கட்டமைப்பு  போன்றவற்றை நடத்திவருகிறார். 2004ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய இவரது சமூகச் செயல்பாடுகள் இன்றளவும் தீவிரமாகத் தொடர்ந்துவருகின்றன.

மணிப்பூரின் ஆளும் கட்சி பாஜக. முதல்வர் என். பீரேன் சிங்கின் மகன் அஜய், ஒரு கொலைக் குற்றவாளி. முதல்வரின் மகனுக்கு எதிராகக் கருத்து தெரிவித்ததால் பினாலக்ஷ்மி, மாநிலக் காவல் துறையால் மிரட்டப்பட்டுவருகிறார். சில வாரங் களுக்கு முன் காவல் துறையினர் பினாலக்ஷ்மியின் வீட்டுக்கு ஆயுதங்களுடன் சென்று, அவருடைய வயதான பெற்றோரை மிக மோசமான முறையில் மிரட்டியிருக்கின்றனர். இந்த மிரட்டலைத் துணிச்சலுடன் டிவிட்டரில் பிரதமர், மத்திய அமைச்சர்கள் உள்ளிட்டவர்களின் கவனத்துக்கு எடுத்துச் சென்றார் பினாலட்சுமி. பினாலட்சுமிக்கு இன்று வரை இரு வருமே பதிலளிக்கவில்லை.

பெண்களுக்காக பெண்களே நடத்தும் தொலைக்காட்சி

 

ஆப்கானிஸ்தானில் பெண்கள் பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசுவதற்கு பெண்களே நடத்தும் தொலைக்காட்சி டிவி சேனல் ஒன்று துவங்கப்பட்டுள்ளது.  சான் டிவி என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்த தொலைக்காட்சி சேனல் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆப்கன் தலைநகர் காபூலில் துவங்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் சேனலில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து பேசப் போகிறது. சேனலின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால் நிகழ்ச்சிகளின் தொகுப்பாளர்களாகவும், நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாளர்களாகவும் பெண்களே இருக்கிறார்கள்.

ஆப்கன் போன்ற ஆண்கள் அடக்குமுறை அதிகமுள்ள நாட்டில் இத்தகைய சேனல் துவங்கப்பட்டுள்ளது அந்நாட்டில் புதுமையானதாக பார்க்கப்படுகிறது. இதன் காரணமாக இந்த டிவி சேனல் சமூக வலைத்தளத்தில் பிரபலமடைந்துள்ளது.

இதுகுறித்து சான் டிவி தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாள ராகவுள்ள கதிரா அகமதி (20) கூறும்போது, “பெண்களுக்காக தொலைக்காட்சி சேனல் ஒன்று உருவாக்கப்பட்டுள்ளது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. ஏனெனில் தங்களது உரிமைகளைப் பற்றி அறியாத பெண்கள் பலர் உள்ளனர். அத்தகைய பெண்களுக்காக  இந்தச் செய்தி சேனல் செயல்பட இருக்கிறது. இதன் மூலம் அப்பெண்களின் குரலை உயர்த்த முடியும்“ என்றார்.

சான் டிவி காபூலை தலைமையகமாகக் கொண்டு செயல்படுகிறது. பெண்கள் பிரச்சினைகளுடன், ஆரோக்கியம் மற்றும் இசை நிகழ்ச்சிகளும் ஒளிப்பரப்பு செய்யப்படுகின்றன.

சான் ட்வி நிறுவனர் ஹமித் சமார் கூறும்போது, “காபூல் போன்ற நகரங்களில் பெண்கள் பிரச்சினைகளை விவாதிக்கும் நிகழ்ச்சிகளை காண்பதற்கு பெண்கள் பலர் ஆர்வத்துடன் உள்ளனர்.

இந்த டிவி சேனலில் பணிபுரியும் பெண்களில் பெரும்பாலான வர்கள் மாணவிகள். இவர்களைத் தவிர்த்து வீடியோ, ஆடியோ, கிராபிக்ஸ் போன்ற தகவல் தொழிநுட்பம் சார்ந்த பணிகளில் ஆண்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர். இங்கு பணிபுரியும் பெண்கள் பலருக்கு ஊடகத் துறையில் இருப்பதால் அச்சுறுத்தல்கள் பல வருகின்றன. சில பெண்களை ஏற்றுக் கொள்ளாத குடும்பங்களும் உள்ளன” என்றார்.

பெண்களுக்கு எதிரான அச்சுறுத்தல் அதிகம் உள்ள ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் பெண்களின் உரிமைகளைப் பற்றி பேசும் டிவி சேனல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதற்கு சமூக ஆர்வலர்கள் பலர் வரவேற்பு தெரிவித்துள்ளனர்.

இன்றைக்கும் ஈட்டலாம் வருவாய்

பொருளாதார ரீதியிலாக பெண்கள் சுய சார்போடு வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் பெண் கல்வி ஊக்குவிக்கப் படுகிறது. பெண்களுக்கான தொழிற் பயிற்சிகள் வழங்கப்படு கின்றன. கைத்தொழில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள் என்பது பெண்களுக்கும் பொருந்தும்.

ஆரம்ப காலத்தில் பெண்களுக்கு தையற்பயிற்சி, எம்பிராய்டரிங் மற்றும் கைவினைப்பொருட்களுக்கான பயிற்சிகள் தமிழகமெங்கும் பரவலாக அளிக்கப்பட்டதன் நோக்கம் இதுதான்.தான் கற்றுக்கொண்ட கைவினைக் கலையை நூற்றுக் கணக்கானோருக்கு கற்றுக் கொடுத்து அவர்களை தொழில் முனை வோர் ஆக்கியவர் சிஸ்டர் மெர்சி. கன்னியாகுமரி மாவட்டம் குலசேகரம் செயின்ட் உர்சுலாஸ் கான்வென்ட் பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் கைவினைக் கலைப் பயிற்று மய்யத்தை நிர்வகித்து வருகிறார் மெர்சி. தூத்துக்குடிதான் என் சொந்த ஊர். ஆடை உருவாக்கம், எம்பிராய்டரி, ஓவியம் படித்தேன். அதன் பிறகு மும்பையில்  ஸ்கிரீன் ப்ரின்டிங், டெக்ஸ்டைல் டிசைனிங், பத்திக் ப்ரின்ட் கத்துக்கிட்டேன். கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில்  12 ஆண்டுகளில் 3500க்கும் மேற்பட்ட வங்களுக்கு எம்பிராய்டரி, லேஸ் மேக்கிங்  பயிற்சிகள் கொடுத்திருக்கேன். சென்னையில் 15 ஆண்டுகள் லிட்டில் ஃப்ளவர் கான்வென்ட் பள்ளியில் இருந்தேன். அப்போ பள்ளி மாணவிகளுக்கு மட்டுமில்லாமல், பள்ளி முடித்த பெண் களுக்கும் பல விதமான கைவினைக் கலைப்பயிற்சி கொடுத்திருக் கேன். பயிற்சியின்போது செய்யப்படும் பொருட்களை விற்று அதன் மூலம் கிடைக்கும் பணத்தையும் அவர்களுக்கே கொடுத்து விடுவேன்.  இன்னைக்கு மெஷின் எம்பிராய்டரி வந்துட்டதால இதன் மதிப்பு குறைஞ்சிருச்சுன்னு சொல்லலாம். ஆனா இன்னைக்கும் இதன் மூலமாக வீட்டிலிருந்தபடியே வருமானம் ஈட்ட முடியும் என்றார் மெர்சி.

ஜப்பான் செல்லும் சுடரொளி

கிராமத்து இளம் பெண்ணின் எளிமையான தோற்றம். கண்ணில் தீர்க்கமான பார்வை. அதற்கேற்ப அவருக்குப் பெற்றோர் வைத்த பெயர் சுடரொளி. பெயருக்கேற்ப, அறிவியல் ஆர்வத்தைச் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கச் செய்துள்ளார் அவரது ஆசிரியை கலையரசி.
மாணவி சுடரொளி சேலத்தை அடுத்த காட்டூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். சேலம் கோட்டை அரசு பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தற்போது பிளஸ் 1 படித்துவருகிறார்.  அவருடைய தந்தை சுடலேஸ்வரன் பெயிண்டிங் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகிறார். தாய் பாப்பாத்தி, தங்கை ராஜலட்சுமி, தம்பி விக்னேஸ் வரன் என எளிமையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

2014-ல் காட்டூரில் உள்ள அரசு நடுநிலைப் பள்ளியில் 8ஆம் வகுப்பு படித்தபோது, மாவட்ட அளவிலான அறிவியல் கண்காட்சியில் பங்கேற்றார். அப்போது, எளிய முறையில் செலவு குறைவான தொழில்நுட்பத்தில் விவசாயம் செய்வது குறித்து பருவகால மாற்றத்துக் கேற்ற நவீன தொழில்நுட்பங்களுடன் கூடிய வேளாண்மை என்ற தலைப்பில் தனது அறிவியல் படைப்பினைக் காட்சிப்படுத்தினார். பின்னர் மாநில அளவிலான கண்காட்சியில் தங்கப் பதக்கத்தையும் வென்றார்.

காட்டூர் பள்ளியில் படித்தபோது, எனது அறிவியல் ஆர்வத்தை கவனித்த எனது ஆசிரியை கலையரசி, மாவட்ட அளவிலான அறிவியல் கண்காட்சியில் பங்கேற்பதற்கு என்னை ஊக்கப் படுத்தினார். விவசாயத்தில் ஆர்வம் கொண்ட நான் விவசாயிகள் தற்கொலை என்ற செய்திகளைக் காணும்போதெல்லாம் அதைத் தடுக்க முடியாதா என்று யோசிப்பேன். அதைத் தடுப்பதற்காக, ஒருங்கிணைந்த பண்ணை முறை என்ற திட்டத்தை அறிவியல் கண்காட்சிக்கான படைப்பாக எடுத்துக் கொண்டேன். இந்த திட்டம் அப்துல் கலாமின் கனவுகளில் ஒன்று என்கிறார் சுடரொளி.

விரைவில் வேளாண் விஞ்ஞானி

கோழி வளர்ப்பின் தொடர்ச்சியாக மீன் வளர்ப்பு, மீன் வளர்ப்பின் தொடர்ச்சியாக இயற்கை உரம் உற்பத்தி, உரத்தின் மூலமாக அதிக மகசூல், வீட்டுக் கழிவு நீரில் விவசாயம், சூரிய சக்தியின் மூலமாக பாசனம் என 28 வகையான திட்டங்களை செயல்படுத்தி, விவ சாயத்தில் லாபம் பெற முடியும் என்பதை இந்த அறிவியல் கண்காட்சியில் செயல்வடிவில் காட்டினார். இதற்காக, ஏழு மாதங்கள் நேரடி விவசாயத்திலும் ஈடுபட்டார்.

இந்தப் படைப்பு தேசிய அளவிலான புத்தாக்க அறிவியல் ஆய்வுக்கான விருதுக்குத் தேர்வானது. துணை குடியரசுத் தலைவர் ஹமீது அன்சாரியிடம் விருது பெற்றார். அதனை அடுத்து தற்போது இந்திய மாணவர்கள் 30 பேருடன் சக்குரா எக்சேஞ்ச் புரோக்ராம் ஜப்பான் எனும் பயணம் மூலமாக ஜப்பானுக்கு மே 27 அன்று புறப்படுகிறார்.

அங்கு 10 நாள் சுற்றுப் பயணம் செய்து ஜப்பான் நாட்டின் முக்கிய ஆராய்ச்சி நிலையங்களை நேரில் பார்வையிடுவதுடன், அந்நாட்டின் விஞ்ஞானி களுடன் கலந்துரையாட உள்ளார்.

அறிவியல் சுற்றுப் பயணத்துக்குப் பின்னர் இந்தியா திரும்பும்போது, விவசாயத்தைக் காக்கும் வேளாண் விஞ்ஞானியாக உருவெடுக்கும் உத்வேகத்துடன் சுடரொளி பிரகாசித்தபடி வருவார் என்பதில் அய்யமில்லை.


நான்கு முறை சிகரம் தொட்ட பெண்

எவரெஸ்ட் சிகரத்தை நான்கு முறை தொட்ட பெண் என்ற சாதனையைப் படைத்துள்ளார் அருணாசலப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த அன்ஷு ஜாம்சென்பா. இதற்கு முன்பு 2011இ-ல் இரு முறையும், 2013-இல் ஒரு முறையும், எவரெஸ்ட் சிகரத்தை தொட்டிருக்கிறார். இந்த முறை மே 12 அன்று எவரெஸ்ட்டை அடைந்தார். இதன் மூலம் அதிக முறை எவரெஸ்ட்டை தொட்ட பெண் என்ற சாதனையை நிகழ்த்தியுள்ளார்.




உயர்வுக்குத் திருமணம் தடையில்லை

திருமணத்துக்காகப் பல பெண்கள் வேலையை விட்டுவிட்டது பற்றிக் கேள்விப்பட் டிருப்போம். இப்படிப் பலரது கனவுகள் புதைக்கப்பட்டிருந்தாலும் திருமணத்துக்குப் பிறகு தங்களுக்கென தனி அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளும் பெண்களும் இருக் கிறார்கள்.

சிவகாசி அருகே உள்ள சிந்தப்பள்ளி கிராமத்தில் பிறந்தவர் பிரியதர்ஷினி. நடுத்தரக் குடும்பத்தில் வளர்ந்த இவர் எலக்ட்ரானிக் - கம்யூனிகேஷன் இன்ஜினீயரிங் டிப்ளமா முடித்துள்ளார். சுயமாகத் தொழில் செய்ய வேண் டும் என்று கனவுடன் இருந்த இவர், சில காரணங்களால் பணியாற்றிய வேலையைத் துறக்க வேண்டியிருந்தது. 2012-இல் பேராப் பட்டியைச் சேர்ந்த சங்கரை மணந்தார். பின்னர் இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயா னார். இவருடைய கணவர் குடும்பத்தில் இருந்த ஆண்கள் அனைவரும் வேலைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தது, தானும் ஏதாவது வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அவர் மனதில் தூண்டியது.

தற்போது விருதுநகர் மாவட்டம் சாத்தூர் அருகே பேராப்பட்டியில் பிரியதர்ஷினி வசித்து வருகிறார். மிகச் சிறிய ஊரான அங்கு ஒரே யொரு தொடக்கப்பள்ளிதான் உள்ளது. அதனால் மாணவர்கள் சிவகாசிக்குச் சென்று நடுநிலை, மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் படிப்பது வழக்கம். பள்ளி மாணவர்கள் பாடம் தொடர்பாக இணையத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டிய தேவை அதிகரித்திருக்கிறது. ஆனால் நகல் எடுப்பதற்குக்கூட பேராப்பட்டியில் இருந்து பக்கத்து நகரத்துக்குப் போக வேண்டிய நிலை. அதனால் தங்கள் ஊரிலேயே ஒரு நகல கத்தையும் பிரவுசிங் மய்யத்தையும் தொடங்க முடிவெடுத்தார்.
என் குழந்தைகள் ரெண்டு பேரும் ஓரளவு வளர்ந்ததும் சுயதொழில் செய்யணும்ங்கற ஆசை அதிகமாச்சு. பிரவுசிங், நகல் எடுக்கும் வசதி கொண்ட இந்தக் கடையைத் திறந்தேன். நெருக்கடி அதிகமில்லாத வேலைங்கறதால குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் கவனிக்க நேரம் கிடைக்குது என்கிறார் பிரியதர்ஷினி.

இரட்டை லாபம்

இவர் நடத்துகிற பிரவுசிங் மய்யம் மூலம் பள்ளி மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள் என சுற்றுவட்டாரத்தைச் சேர்ந்த பலரும் தங்கள் வேலைகளை எளிதாக முடித்துக் கொள்கிறார்கள். மாலையில் பள்ளி மாணவர்களுக்கு தனிப்பயிற்சி (ஜிutவீஷீஸீ) அளிக்கிறார். மாணவர்களின் புரா ஜெக்ட் களுக்கு உதவுதல், ஊர் மக்களுக்காக ஆன் லைனில் கட்டணங்களைச் செலுத்துவது, விண்ணப்பங்களை நிரப்புவது போன்ற வேலை களையும் பிரியதர்ஷினி செய்து தருகிறார்.

தன் அனைத்து முயற்சிக்கும் தன் கணவர் சங்கர் உறுதுணையாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார் பிரியதர்ஷினி. இப்படி அந்தந்த ஊரின் தேவைக்கு ஏற்பப் பெண்கள் சுயதொழில் தொடங்குவது சுய முன்னேற்றத்துக்கு மட்டு மல்லாமல், கிராமத்துக்கும் உதவும் வகையில் இரட்டை லாபமாக அமையும்.

அநீதியை எதிர்த்துப் போராடும்

90 வயது கன்னியம்மாள்!

பதினாறு ஆண்டுகளாகத் தொடரும் மாபெரும் அறப்போராட்டம் அது. போராட்டப் பந்தலுக்குக் கீழே உள்ள குப்பைகளைச் சுத்தம் செய்து, போராட்டத்திலும் முனைப்புடன் பங்கேற்கிறார் 90 வயது கன்னியம்மாள். தள்ளாத வயதிலும் பல முறை தடியடிகள் வாங்கிச் சிறை சென்றுள்ள இவருக்கு, டெல்லியில் உள்ள சுதேசி ஆந்தலோன் அமைப்பு சுதேசாபிமான் புரஸ்கார் விருதை அறிவித்துள்ளது.

யார் இந்தக் கன்னியம்மாள்?

கேரளாவின் பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள கிராமம் பிளாச்சிமடை. இங்கு 18 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமைக்கப்பட்ட அந்நிய நாட்டுக் குளிர்பான நிறுவனம் நிலத்தடி நீரைப் பெருமளவு உறிஞ்சியதோடு, விளை நிலங்களில் கழிவுகளை வெளியேற்றியது. இதனால் நிலங்கள் நஞ்சாகின. தோல் நோய், காச நோய் உள்ளிட்ட பல்வேறு நோய்களால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் பரவின.

அந்தக் குளிர்பான நிறுவனத்தை எதிர்த்து மக்கள் பல்வேறு போராட்டங்களை நடத்தினர். ஆலையை மூட வேண்டும்; பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நிவாரணம் வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து ஆலைக்கு முன்பு காலவரையற்ற அறப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தனர். பகலில் பெண்களும் இரவில் ஆண்களும் பந்தலில் அமர்ந்து இடையறாது செய்த போராட்டங்கள் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்து உலகம் முழுவதும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களை ஈர்த்தன.

மேதா பட்கர் உட்பட ஏராளமான சூழலியல் செயல்பாட்டாளர்கள் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தெரிவித்ததோடு, போராட்டங்களிலும் பங்கேற்றுப் பேசினார்கள். 2004-ஆம் ஆண்டு குளிர்பான ஆலை மூடப்பட்டடாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இழப்பீடு தரப்படவில்லை. அதனால் 16 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் இந்தப் போராட்டம் தெடர்ந்து நடைபெற்றுவருகிறது. பாலக்காடு ஆட்சியர் அலுவலகத்துக்கு எதிரில் இதற்காக மற்றொரு தொடர் அறப் போராட்டத்தை இதே போராட்டக் குழுவினர் ஆரம்பித்துள்ளனர்.

குளிர்பான நிறுவனத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர் மயிலம்மா. இவர்தான் ஓர் அமைப்பை உருவாக்கி, குளிர்பான நிறுவ னத்துக்கு எதிராகத் தனிநபர் அறப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தவர். பின்னர் அதில் பலரும் பங்கேற்க, பெரும் போராட்டமாக உருவானது. பழங்குடியினர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மயிலம்மா, தன் போராட்டக் குணத்துக்காக அவுட் லுக் இதழின் ஸ்பீக் அவுட் விருதையும் இந்திய அரசின் சிறீசக்தி விருதையும் பெற்றார். 2007-ம் ஆண்டு நேயால் மறைந்துவிட்டார்.

மயிலம்மாவின் சின்னம்மாதான் இந்தக் கன்னியம்மாள். பிளாச்சி மடையில் உள்ள போராட்டப் பந்தலைச் சுத்தப்படுத்தி, பானையில் தண்ணீர் நிரப்பிவிட்டு, 20 கிலோ மீட்டர் தெலைவிலிருக்கும் பாலக்காடு ஆட்சியர் அலுவலகத்துக்கு வந்து, போராட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறார்.

எங்க போராட்டத்துக்குத் தீர்வு கிடைக்கும் வரை நான் ஓய மாட்டேன். ஏன்னா நான் மயிலம்மாவின் சின்னம்மா. குளிர்பான ஆலை வர்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு தோட்டத்துல வேலை செஞ்சுட்டிருந்தேன். அந்த முதலாளி மகன் கடன்பட்டு தன் நிலத்தைக் குளிர்பான ஆலைக்கு வித்துட்டார். அது எங்களுக்கு ஆரம்பத்துல தெரியலை. ஆலைக்காரர்களிடம் கேட்டபோது, குடும்பத்துக்கு ஒருத்தருக்கு வேலை கெடுப்போம்னு சொன்னாங்க. பிறகு பத்தாவது படிச்சிருந்தால்தான் வேலைன்னாங்க. அப்புறம் படிச்சவங்களுக்கும் வேலை தரலை. அதைக்கூடப் பொறுத்துக்கிட்டேம். எங்க சுத்துபத்து ஊர்களில் எல்லாம் விவசாயம் நல்லா இருந்தது. அங்கெல்லாம் தண்ணீர் ரொம்பக் கீழே போயிடுச்சு.

அதை எடுத்து சோறு, குழம்பு பொங்கினா சீக்கிரமே கெட்டுப் போச்சு. எல்லாருக்கும் கை, காலெல்லாம் அரிப்பு. குழந்தை குட்டிகள் வயிறு வீங்கிச் செத்தும் பேச்சு. அப்புறம்தான் போராட்டத்துல மயிலம்மா மாதிரி பெண்கள் உட்கார்ந்தேம். ஆலை முன்னாடியே காவல்துறையினரை விட்டு அடிச்சாங்க. சிறையிலே பல முறை தள்ளினாங்க. நாங்க விடலை. வெளியே வந்தால் போராட்டம். உள்ளே இருந்தால் முழக்கம்னு உறுதியோட இருந்தோம். அப்போ இருந்து இப்ப வரைக்கும் பந்தலுக்கு நான்தான் முதல்ல வருவேன். ராத்திரி போராட்டத்துல உட்கார்ந்திருந்த ஆண்கள் கிளம்பிடுவாங்க. அப்புறம் அவங்க தூங்கின இடம், சமைச்ச இடத்தையெல்லாம் சுத்தம் செஞ்சு, பகல் சாப்பாட்டுக்குத் தயார் செய்வேன்.

இப்படியேதான் வாழ்க்கை பதினாறு ஆண்டுகளை ஓடுது. இழவு, கல்யாணம் எல்லாமே போராட்டத்துக்கு அப்புறம்தான். என் பெரிய மகள் இறந்தாள். அப்புறம் பேரன் இறந்தான். அப்போதுகூட போராட்டக் களத்தில் என் வேலைகளை முடிச்சிட்டுதான் போனேன். அந்த அளவுக்கு இந்தப் போராட்டம் எனக்கு முக்கியம். எங்க மக்களுக்கு இழப்பீடு முக்கியம் என்று கம்பீரமாகச் சொல்லும் கன்னியம்மாள், விருது குறித்தெல்லாம் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.

பிளாச்சிமடை போராட்டக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஆறுமுகம், சுதேசி ஆந்தலேன் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் போராட்டக்காரர்களுக்கு ஆதரவளித்துள்ளனர். ஆண்டுதேறும் சூழல் போராளிகளைக் கவுரவிக்கும் விதமாக, சுதேசாபிமான் புரஸ்கார் விருதை வழங்கிவருகிறார்கள். இந்த ஆண்டு அந்த விருது கன்னியம்மாளுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது என்றார்.

முதுமையிலும் பிறருக்காகப் போராடும் கன்னியம்மாளின் தொய் வில்லாத போராட்டத்துக்கு விரைவில் வெற்றி கிடைக்கட்டும்!


106 வயது யூடியூப் பாட்டி

ஆந்திர மாநிலம், குண்டூர் மாவட்டத்தின் குடிவாடா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் அந்தப் பாட்டி. அவருக்கு இப்போது வயது 106 என்கிறார். வயதைக் கேட்டதும் ஏதோ ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கிடப்பார் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். இந்தியா, பாகிஸ்தான், அய்க்கிய அரபு நாடுகள், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற பல நாடுகளில் வசிப்பவர்களும்கூட அவரை அறிவார்கள். உலகம் முழுவதும் அவருக்கு ரசிகர்கள் உள்ளார்கள். அந்த அளவுக்குப் பெயர்பெற்ற அவரது பெயர் மஸ்தானம்மா. அவரது புகழுக்குக் காரணம், அவரது சமையல்தான். அவர் கைப்பக்குவமுள்ள சமையற்காரர்.

வழக்கமான சமையல்காரர்கள் போன்றவரல்ல அவர். சமையலுக்கென எந்தப் பிரத்யேக முன்தயாரிப்பும் இன்றி மிகவும் எளிய உடையில், வயல்வெளியின் திறந்த முற்றத்தில் விறகடுப்பிலேயே சமைத்து முடித்துவிடுகிறார் அவர்.
3 லட்சம் சந்தாதாரர்கள்

அவரது சமையலைப் போலவே அவரது துணிச்சலும் தன்னம்பிக்கையும் அடுத்த தலைமுறை அறிய வேண்டியது. கண்ட்ரி ஃபுட்ஸ் என்னும் அவரது யூடியூப் அலை வரிசையாலேயே பிரபலமானார். அந்த யூடியூப் அலைவரிசைக்கு சுமார் 3 லட்சம் சந்தாதாரர்கள் உள்ளார்கள். உலகின் மிக அதிக வயது கொண்ட யூடியூப் பிரபலமாக அவர் இருப்பதற்கான சாத்தியம்கூட இருக்கிறது. சிறிய கிராமத்திலிருந்த அவரை இன்று உலகம் அறியவைத்ததில் அவருடைய பேரன் லட்சுமணனுக்கும் பங்கிருக்கிறது. அவரும் அவருடைய நண்பரான நாத்தும் சேர்ந்துதான் மஸ்தானம்மாவின் சமையல் நிகழ்ச்சியை யூடியூபில் பதிவேற்றியிருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பிரம்மச்சாரிகளுக்கான சமையல் நிகழ்ச்சிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு யூடியூப் அலைவரிசையை நடத்திவந்திருக்கிறார்கள். இருவருமே பாட்டியின் சமையலை அடிக்கடி சுவைத்தவர்கள்தான். அதன் பாரம்பரிய ருசி ஒரு தனித்த சுவையைத் தந்திருக்கிறது. பாட்டி சமையல் செய்வதை அப்படியே ஏன் யூடியூப் வீடியோவாக்கக் கூடாது என்று நினைத்திருக்கிறார்கள். முதலில் சோதனை முயற்சியாக ஒரு வீடியோவை உருவாக்கி யூடியூபில் பதிவேற்றியுள்ளார்கள். அதற்குக் கிடைத்த எதிர்பாராத வரவேற்பு அவர்களை முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது. அதன் பின்னர் மஸ்தானம்மாவின் கைப்பக்குவமான சமையல் நிகழ்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து பதிவேற்றிவருகிறார்கள்.

வயதறியா சமையல்

சமையலில் உதவுவதற்காகத் தன் பேத்தி ராகினியை மட்டுமே மஸ்தானம்மா தன்னுடன் வைத்திருக்கிறார். வெற்றுக் கைகளில் தக்காளியையும், இஞ்சியையும் அவர் உரிக்கும் அழகே தனி. தோல் சுருக்கம் மட்டுமே அவரது முதுமையை நினைவுபடுத்துமே தவிர, அவரது செயல்பாடுகளில் முதுமை முகம் காட்டுவதேயில்லை.

பதினோரு வயதில் திருமணம் செய்துகொண்ட அவரது இல்லற வாழ்வு 22 வயதில் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. வாழ்வு எப்போதும்போல கரிசனமின்றி நடந்துகொண்டது. ஆனால், அவர் தனது உழைப்பைத் தவிர எதையும் நம்பியிருக்கவில்லை. 5 பிள்ளைகளை வளர்த்தெடுத் திருக்கிறார். அதில் நான்கு பேர் இறந்துவிட்டனர். இழப்புகள் பற்றிய கவலையற்று அவரது வாழ்வு தொடர்கிறது.

உலகத்துக்கே பாட்டி

முட்டைக் கறி, கோழி பிரியாணி, மாட்டிறைச்சி பாயா என நீளும் அவரது சமையல் நிகழ்ச்சிகளில் அதிகப் பார்வையா ளர்களைப் பெற்றிருப்பது வாட்டர்மெலன் சிக்கன் தயாரிப்பு வீடியோதான். சமைப்பதைப் போலவே அதைப் பிறருக்குப் பரிமாறுவதையும் விருப்பத்துடன் செய்துவருகிறார் மஸ்தானம்மா.

இன்னும் தனியாகத்தான் காலம் தள்ளுகிறார். ஆனால் உலகம் முழுவதிலும் அவருடைய வீடியோக்களைப் பார்க்கும் பலருக்கும் அவர் பாட்டியாகவே இருக்கிறார். அவரது சமையலைச் சமைத்துப் பார்த்து ருசித்த ரசிகர் களுக்கு, அவர்களுடைய பாட்டிகளை அவர் நினைவு படுத்துகிறார். அவருடைய உணவின் சுவை நாக்கில் தங்கு வதைப் போலவே அவருடைய நினைவுகள் அவர்களின் நெஞ்சில் தங்கிவிடுகின்றன.

சிலம்பத்தில் பல பதக்கங்கள் பெற்ற புவனேஸ்வரி

ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் ஆயுதங் களைத் தேட முடியாது. ஆனால் கையில் கிடைக்கும் சிறு தடியைக்கூட ஆயுதமாக மாற்ற முடியும் என்கிறார் சிலம்பக் கலைஞர் புவனேஸ்வரி.

சிலம்பம் பல நூற்றாண்டுக் கால வரலாறு கொண்டது. ஈட்டி, வில், வேல், கத்தி போன்ற ஆயுதங்களுக்கு முன் தோன்றியது. விடுமுறையில் கராத்தே, ஓவியம், இசை, நடனம் போன்ற பயிற்சி வகுப்புகளுக்குக் குழந்தைகளை அனுப்பு கிறார்கள். பாதுகாப்புக்காகவும் பாரம் பரியக் கலையைக் காக்கவும் குழந்தை களுக்கு இந்தக் கலையில் பயிற்சியளிக் கலாம்.

பொறியியல் பட்டதாரியான புவ னேஸ்வரி, சிறு வயதிலிருந்தே சிலம்பம் பயிற்சி பெற்றுவருகிறார்.

நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தோழிகள் தட்டச்சு,  ஓவியம் போன்ற வகுப்புகளுக்குச் சென்றனர். மாமா என்னைச் சிலம்பம் வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டார். அந்த வயதில் சிலம்பம் என்றால் என்ன என்றே தெரியாது. முதலில் கம்பைத் தூக்கிச் சுழற்றவே கடினமாக இருந்தது. கொஞ்ச நாளிலேயே லகுவாகக் கம்பைச் சுழற்றக் கற்றுக் கொண்டேன். இப்போது ஆண்களால்கூட என் கம்பின் சுழற்சிக்கு முன்னால் நிற்க முடியாத அளவுக்குச் சிலம்பத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறேன்என்று சொல்லும்போது புவனேஸ்வரியின் முகத்தில் பெருமிதம் தெரிந்தது.

தேசிய அளவில் மூன்று தங்கப் பதக்கங்களையும் இரண்டு வெள்ளிப் பதக்கங்களையும் பெற்றிருக்கிறார். சிலம்பக் கலையில் சிறப்பாகச் செயல் பட்டதற்காகத் தமிழக அரசின் கலை இளம் மணிவிருதும் புவனேஸ்வரிக்குக் கிடைத்துள்ளது.

சிலம்ப வகைகளான சுருள் வாள் சிலம்பம், இரட்டைக் கம்பு சிலம்பம், வேல் கம்பு, கத்தி கம்பு, புலி வேஷம், மான் கம்பு, கயிறு பந்து சிலம்பம், வளையம், அடி முறை சிலம்பம், அலங்காரச் சிலம்பம், செடி குச்சி, வால் கத்தி, கேடயம் சிலம்பம் போன்ற சிலம்பு முறைகளை மிக நேர்த்தியாகச் செய்கிறார் புவனேஸ்வரி.

கையில் ஒரு தடியை வைத்துக் கொண்டு சுழற்றுவதுதான் சிலம்பம் என்று பலர் நினைத்துக்கொண்டி ருக்கின்றனர். சிலம்பத்தில் சுமார் எழுபது வகைகள் இருந்தன. இப்போது முப் பதுக்கும் குறைவான சிலம்ப வகைகளே எஞ்சி யுள்ளன. கல்லூரி விழாக்களில் சிலம்பம் எடுத்து மேடையில் ஏறினால் அரங்கம் முழுவதும் கைத்தட்டல்களும் விசில் சத்தமும் எதிரொலிக்கும். தமிழகக் கல்லூரி விழாக்களில் நானும் என் சிலம்பமும் கட்டாயம் இருப்போம். பல கிராமியக் நிகழ்ச்சிகளில் என் குழுவின ருடன் சேர்ந்து பங்கேற்றுவருகிறேன் என்று சொல்லும் புவனேஸ்வரி, தற் காப்புக் கலை ஆண்களுக்கானது என்ற தோற்றமே பொதுவாக உள்ளது. சிலம்பம் கற்றுக்கொள்ளும் பெண்களின் எண் ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்துவந்தாலும் பாரம்பரியம் மிக்க கலைகளைப் பாது காக்கத் தொடர் ஊக்குவிப்பு அவசியம் என்கிறார்.

மாநில அரசு சிலம்பத்தை அங்கீகரித்துள்ளது. இதனால் கல்வி, வேலை வாய்ப்பபு ஆகிய துறைகளில் விளையாட்டு ஒதுக்கீட்டில் சிலம்பம் பயின்ற மாணவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கிடைக்கும். கராத்தே கலையை அங்கீ கரித்துள்ள மத்திய அரசு சிலம்பத்தை அங்கீகரிக்கவில்லை. சிலம்பம் போன்ற கலைகளைப் பாதுகாப்பதில் அரசின் பங்கு முக்கியமானது என்று தன்னுடைய

ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார் புவ னேஸ்வரி.

இரண்டில் ஒரு பெண்ணுக்கு ரத்தசோகை

மெட்ரோபோலிஸ் ஹெல்த்கேர் நோய் கண்டறியும் ஆய்வகம் சமீபத்தில் இந்தியா முழுவதும் 2 லட்சத்து 18 ஆயிரத்து 200 பெண்களின் ரத்த மாதிரிகளை ஆய்வு செய்தது. அதில் இரண்டு பெண்களில் ஒருவருக்கு ரத்த சோகை இருப்பது தெரியவந்துள்ளது. இரும்புச் சத்து குறைபாடு மட்டுமின்றி தாலசீமியா போன்ற வையும் பெண்களிடம் காணப்படுவது தெரியவந்துள்ளது. உலக அளவில் ரத்த சோகை அதிகம் உள்ள பெண்கள் இருக்கும் நாடாக இந்தியா திகழ்கிறது. பஞ்சாப் மாநில அரசும் டெல்லி மாநில அரசும் பெண்களுக்கும் பள்ளி மாணவிகளுக்கும் இரும்புச் சத்து மாத்திரைகளைக் கொடுக்க வுள்ளதாக அறிவித்துள்ளன.

Banner
Banner