மகளிர்

“கற்றவருக்கு சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு’ என்று சொல்வதுண்டு. அது கீதா கோபிநாத்திற்கு அற்புதமாகப் பொருந்துகிறது.  பன்னாட்டு நிதியத்தின் தலைமைப் பொரு ளாதார ஆலோசகராக இந்தியாவைச் சேர்ந்த கீதா கோபிநாத் நியமனம் பெற்றுள்ளார். ஆளுநர் ரகுராம் ராஜன் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராகக் நியமிக்கப்படும் வரை பன்னாட்டு நிதியத்தின் தலைமை பொருளாதார ஆலோசகராக பணி புரிந்து வந்தார். ரகுராம்ராஜனுக்குப் பிறகு, இந்த பதவியில் அமரும் இரண்டாவது இந்தியர் கீதா கோபிநாத். பன்னாட்டு நிதியத்தின் தலைமைப் பொருளாதார ஆலோசகராக பணி புரிந்துவரும் மவுரீஸ் ஆப்ஸ்பீல்டின் பதவிக் காலம் வரும் டிசம்பர் மாதத்துடன் நிறைவடைகிறது. புதிய பொறுப்பினை, கீதா ஜனவரி 2019இல் ஏற்கவுள்ளார்.

பினராயி விஜயன் கேரளா முதல்வராக 2016 -இல் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதும் கீதா கோபிநாத்தை கேரள மாநிலத்தின் நிதி ஆலோசகராக நியமித்தார். தாராளமயமாக்கல் பொருளாதார கொள்கைகளை ஆதரிக்கும், கீதா கோபிநாத்தை “கம்யூனிச அரசின் நிதியா லோசகராக எப்படி நியமிக்கலாம்‘ என்ற சர்ச்சையும் அரசுக்குள், கட்சிக்குள் , எழுந்தன. “இந்தப் பதவி கவுரவப் பதவி. கேரளத்தின் மகளான கீதாவின் பொருளாதார புலமைக்கு ஒரு அங்கீகாரம். இந்தப் பதவிக்கு சம்பளம் ஏதும் இல்லை. தவிர... கேரள அரசின் தினசரி நிதி நடவடிக் கைகளில் கீதாவின் ஆலோ சனை ஏதும் கேட்டுப் பெறும் அவசியம் இருக்காது’ என்று சமாதானங்கள் சொல்ல ப்பட்டதால் எதிர்ப்புகள் விலகிப் போயின. ஃபெடரல் ரிசர்வ் பேங்க் ஆப் பாஸ்டன்,  ஃபெடரல் ரிசர்வ் பேங்க் ஆப் நியூயார்க் வங்கிகளின் பொருளா தார ஆலோசனை குழுவிலும் கீதா உறுப்பினர்.

ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் சர்வ தேச கல்வி மற்றும் பொருளாதாரத் துறையில் பேராசிரியராக பணியாற்றி வரும் கீதா, சர்வதேச தரத்தில் வெளிவரும் பொருளாதார இதழ் ஒன்றின் இணை ஆசிரியராகவும் இருப்பதுடன், சுமார் நாற்பதிற்கும் மேற்பட்ட பொருளாதார ஆய்வுக் கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார். இவைதான் கீதாவை சர்வதேச அரங்கில் பொருளாதார வல்லுநராக கட்ட மைப்பு செய்துள்ளன.

வேளாண்மையில் ஈடுபட்டு, மைசூரில் “உழவர்களின் நண்பன்’ என்ற அமைப்பிற்குப் பொறுப்பாளராக இருக்கும் டி.வி. கோபிநாத் தனது இரண்டாவது மகளான கீதா குறித்து சொல்லுகையில்:

“கீதாவுக்கு கிடைத்திருக்கும் பெருமைகள் அனைத்தும் கீதாவின் கடின உழைப்பிற்கு கிடைத்திருக்கும் அங்கீகாரங்கள். எங்களுக்கு பூர்வீகம் கேரளம் என்றாலும், கீதா பிறந்தது கொல்கத்தாவில். ஒன்பதாண்டுக்குப் பிறகு கொல்கத்தாவிலிருந்து மைசூருக்கு குடி யேறினோம். பிறகு சில ஆண்டுகள் டில்லியில் வசித்தோம். கீதாவின் பள்ளிப்படிப்பு மைசூரு வில்தான் நடந்தது. அய்ஏஎஸ் அதிகாரி ஆக வேண்டும் என்பதற்காக டில்லி சிறீராம் பெண்கள் கல்லூரியில் படிக்க வைத்தேன்.

புதுமுக வகுப்புவரை அறிவியல் பாடங்கள் படித்த கீதா, கல்லூரியில் பொருளா தாரம் படித்தார். பொருளாதாரத்தில் பிஏ ஹானர்ஸ் பட்டம் பெற்ற பிறகு. டில்லி ஸ்கூல் ஆஃப் எகானா மிக்சில் பொருளாதாரத் தில் முதுகலைப் பட்டம். பிறகு அமெரிக்காவில் பொருளா தாரத்தில் முனைவர் பட்டம். டில்லியில் உடன் படித்த இக்பால் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

இக்பால் 1996இல் இந்தியாவில் அய்ஏஎஸ் தேர்வில் முதலா வதாக வந்தவர். தமிழ்நாடு கேடரைச் சேர்ந் தவர். சில ஆண்டுகளில் பதவியை விட்டு விலகி, அமெரிக்காவில் நிதியம் ஒன்றில் நிர்வாக இயக்குநராக இருக்கிறார். கீதா- இக்பால் இணைக்கு ரோஹில் என்ற மகன்.

பள்ளியில் ஓட்டத்தில் கீதாவுக்கு ஈடுபாடு இருந்தது. ஆனால், ஓட்டத்தில் சாதனை புரிவது தன்னால் முடியாத விஷயம் என்று சரியாகத் தீர்மானித்த கீதா படிப்பில்

முழு கவனத்தை குவித்தவர் என்கிறார் கோபிநாத்.

“இந்தியாவின் முதல் நிதி, நாணயம், பொருளாதார நெருக்கடி பெரிய அளவில் ஏற்பட்டது 1991-இல். அப்போது பொருளா தாரத்தில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றிருந் தேன். அந்தப் பிரச்சினைதான் என்னைப் பொருளாதாரத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற ஊக்குவித்தது. தொடர்ந்து முனைவர் பட்டத் திற்காக வெளிநாடு போகவும் வைத்தது’’ என்கிறார் கீதா.

சர்வதேச அளவில் பிரபலமான கல்வி நிறுவனங்களில் பெண்கள் பேராசிரியர்களாகப் போதுமான அளவில் செயல்படுகிறார்களா என்ற கேள்விக்கு கீதாவின் பதில் என்ன தெரியுமா?

“சொல்லிக் கொள்ளும் அளவில் இல்லை. நான் பணி புரியும் ஹார்வர்ட் கல்வி நிறுவ னத்தில் கூட சுமார் நாற்பது கல்வித் துறைகள் இருக்கின்றன. அதில் மூன்று பெண்கள் மட்டும்தான் உயர் பதவியில் உள்ளனர். அந்த மூன்று பேரில் நானும் ஒருத்தி. குடும்ப சுமை பெண்களைப் பலவகை களில் தடுக்கிறது. அதனால்தான் பல முன்னணிப் பதவி களுக்குப் பெண்கள் வர முடிவதில்லை. குடும்பம் பெண்களுக்கு ஒரு சவால்தான். நல்வாய்ப்பாக, என்னைப் பலப்படுத்தவும், எனக்கு உதவி செய்யவும் கணவர் இருக்கிறார்.

“நோபல் விருதுபெற்ற அமர்த்யா சென் னுக்குப் பிறகு ஹார்வர்ட் பொருளாதாரத் துறையில் இரண்டாவதாகப் பணி புரியும் வாய்ப்பு உங்களுக்கு மட்டும்தானே கிடைத் திருக்கிறது’ என்று பலர் பாராட்டுகிறார்கள். அதில் ஒரு திருத்தம் உள்ளது. அந்த வாய்ப்பினைப் பெற்றிருக்கும் முதல் இந்தியப் பெண் நான்தான் என மகிழ்வுடன் கூறினார்.

சர்வதேச அரங்கில் 45 வயதுக்கு கீழ் மிகச்சிறந்த இருபத்தைந்து பொருளாதார நிபு ணர்களில் ஒருவராக 2014-இல் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட கீதா, அந்த இருபத்திநான்கு பேரையும் முந்திக் கொண்டு  பன்னாட்டு நிதியத்தின் தலைமைப் பொருளாதார ஆலோசகராக உயர்ந்திருக்கிறார் என்பதே ஒரு மிகப்பெரிய சாதனைதான்.

வழி நெடிலும் குப்பைக் குவியல்கள். அருகிலே அழிந்து கொண்டிருக்கும் அழகிய ஏரி. உள்ளே நுழைய முடியாத அளவிற்கு துர்நாற்றம்... அவ் விடத்தில் மக்காத குப்பைகளைத் தேடி எடுத்துக் கொண்டிருந்த மனிதர்கள்... தங்கள் வாழ் வாதாரத்தை அதிலே தேடி கொண்டிருந்தார்கள்..! நாங்கள் சென்றது பெருங்குடி குப்பை கிடங்கு. சென்னை சமூகப்பணி கல்லூரியின் முதுகலை சமூகப்பணி முதலாமாண்டு மாணவர்களாகிய நாங்கள் எங்கள் களப்பணிக்கு “குப்பை சேகரிப்பவர்களைத்” தேர்ந்தெடுத்தோம்.

அந்த குப்பைக் கிடங்கில் சிறிது நேரம் நின்று அவர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள எங்களுக்கு கடினமான இருந்தது. ஆனால், காலம் முழுவதும் அங்கே வேலை செய்யும் அவர்களும் மனிதர்கள் தானே என உணர்ந்தோம். அங்கே சில மணி நேரங்கள் இருந்து அவர்களிடம் நாங்க தெரிந்து கொள்ள நினைத்ததைக் கேட்டறிந்தோம். குப்பை யைக் கொட்டி செல்லும் லாரிகளின் புழுதியின் இடையில் குப்பை சேகரிக்கும் பணியோடு சேர்ந்து எங்கள் கேள்விகளுக்கும் பதில் அளித்தார்கள்..!

குப்பைக் கிடங்கில் மக்காத குப்பைகளைச் சேகரித்து, அதை பழைய இரும்பு கடையில் போட்டு, அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டு தங்கள் வாழ்வை நடத்தும் இவர்களில் பலர், ஒரு காலத்தில் அருகிலிருக்கும் ஏரியில் மீன் பிடித்து பிழைப்பு நடத்தி கொண்டிருந்தவர்கள். குப்பை கிடங்கு வந்ததும், ஏரி மாசுபடிந்து மோசமான நிலைக்கு சென்றது. ‘  ‘ கலாச்சாரத்தால் குப்பை கிடங்கு பெருத்தது. ஏரி சுருங்கியது. மீன்பிடி தொழில் முடங்கியது. அதனால், மீன் தேடுவதை விடுத்து குப்பையைத் தேடும் நிலைமைக்கு தள்ளப் பட்டார்கள்.

இங்கு வேலை செய்பவர்கள் பல இன்னல் களுக்கு உள்ளாகிறார்கள். குறிப்பாக நோய்கள், மயக்கம், விபத்துகள், போன்றவை ஏற்படும். இதற்கு காரணம் இங்கு கொட்டப்படும் குப்பையின் நிலைமை. நாம் குப்பையில் போடும் உணவு மீதிகள்... பிளாஸ்டிக் பொருட்கள்.

உபயோகப்படுத்திய மருந்து குப்பிகள், ஊசிகள்... சானிட்டரி நாப்கின்கள் என அனைத்தும் அங்கு கலந்து தான் கொட்டி கிடக்கும் இதில் வேலை செய்பவர்களுக்கு எத்துனை பாதிப்புகள் ஏற்படும் என நமக்கு புரியும்.

இதற்கு நாம் என்ன செய்யமுடியும்? என கேள்வி எழும். ‘நாம்‘ நினைத்தால் மாற்றம் கொண்டு வரலாம். நாம் என்பது இங்கு பொதுமக்களை, அரசாங்கத்தை, மாநகராட்சியைக் குறிக்கிறது. பொதுமக்களுக்கும், குப்பை சேகரிப்பவர்களுக்கும் பாதிக்காத இடமாக குப்பை கிடங்கை மாற்றவும், மக்காத பொருட்களின் உற்பத்தி மற்றும் உபயோகத்தைக் குறைக்கவும், ‘நாம்‘ நினைத்தால் முடியும். தெருக்கள். வீடுகள். பொது இடங்கள். அலுவலகங்கள்... என அனைத்து இடங்களிலும் மக்கும் குப்பைக்கென ஒரு குப்பைத் தொட்டியும் மக்காத குப்பைக்கென ஒரு குப்பைத் தொட்டியும் வைத்து அதை மக்கள் சரியாக பயன்படுத்தினால் பாதி பிரச்சினை தீரும்.

மேலும், இந்த குப்பைகளை, மக்கும் குப்பை, மக்காத குப்பை என பிரித்து எடுத்து செல்ல தனித்தனி லாரிகளை மாநகராட்சிக்கு அரசு அமைத்துத் தர வேண்டும். அப்படி எடுத்து செல்லும் மக்கும் குப்பைகளை ஒரு இடத்தில் கொட்டி அதை உரமாக்கலாம். மக்காத குப்பைகளை மறுசுழற்சி செய்து புது பிளாஸ்டிக் உற்பத்தியைத் தடுக்கலாம். மறுசுழற்சி செய்யும் இடத்திலும், உரம் தயாரிக்கும் இடத்திலும் குப்பை சேகரிப்பவர்களை சென்னை மாநகராட்சிக்கு கீழ் பணியமர்த்தலாம். இதனால், அவர்கள் வாழ்வும் மேம்படும்! குப்பைக் குவியலும் குறையும்! இயற்கையும் காக்கப்படும்!

அண்மையில் ஜகர்தாவில் நடந்து முடிந்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 100 மற்றும் 200 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளி பதக்கங்களை பெற்ற ஓட்டப் பந்தய வீராங்கனை டூட்டி சந்த், நான்காண்டுகளுக்கு முன் பந்தயங்களில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்று இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெட ரேஷன் தடைவிதித்ததும், அதை எதிர்த்து அவர் போராடி வெற்றிப் பெற்றதும் பலருக்கு தெரியாது. இது குறித்து டூட்டி சந்த் சொல்வதை கேட்கலாம்:

“உலக மேடையில் தங்கப்பதக்கம் பெறுவதற்காக நான் ஓட்ட பந்தயங்களில் கலந்து கொள்வேன் என்று சிறுவயதில் நினைத்து பார்த்ததே இல்லை. ஒடிசா மாநிலம் ஜாஜ்பூர் மாவட்டம் கோபால்புரி கிராமத்தில் நெசவுத் தொழில் செய்து வரும் என் பெற்றோர் சக்ரதார் சந்த் மற்றும் அக்குஜிக்கு பிறந்த ஆறு குழந்தைகளில் ஒருவரான எனக்கு, சிறு வயதில் பள்ளியில் படிக்கும் போதே ஓட்ட பந்தயத்தில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அதற்கான அடிப்படை வசதிகளோ, விளையாட்டு மைதானமோ எங்கள் கிரா மத்தில் இல்லை. ஆற்றங்கரை ஓரமாகவே ஓடிப் பழகுவேன். எடை பயிற்சிக்காக பெரிய பாறைகளை தூக்குவேன். நிலத்தடி தண்ணீர் குழாய் அடிப்பதை உடற்பயிற்சியாக செய்து வந்தேன்.

ஓட்ட பந்தயங்களில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது ஒரு புறமிருக்க, எனக்கு உடுத்துவதற்கு சரியான உடைகள் கூட கிடையாது. வீட்டில் அத்தனை வறுமை. நெசவு தொழிலில் கிடைக்கும் வருவாயில் எங்களால் முன்று வேளை சாப்பிடுவதே சிரமமாக இருந்தது. பகலில் ஒருவேளை சாப்பாடுதான். பிற் காலத்தில் சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டி களுக்காக ஆடம்பரமான ஓட்டல்களில் தங்கியபோது, அங்கு மேஜை முழுக்க வைத்திருந்த “பப்பே லஞ்ச்‘ மற்றும் சுத்தமான டாய்லெட்களை பார்த்தபோது இளமை காலத்தில் நான் மண் குடிசையில் வளர்ந்தது தான் நினைவுக்கு வந்தது.

2012- ஆம் ஆண்டு பாட்டியாலாவில் உள்ள நேஷனல் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் ஸ்போர்ட்ஸ சேர்ந்த நாக்புரி ரமேஷ், என் பயிற்சிகளுக்கான செலவை ஏற்றுக் கொள்ள, தேசிய அளவிலான ஓட்ட பந்தயங்களில் கலந்து கொண்டு விருதுகளை வாங்கி குவித் தேன். இதன்காரணமாக, 2014- ஆம் ஆண்டு ஆசிய மற்றும் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கேற்க இந்திய குழுவில் தேர்வு செய்யப்பட்டேன். ஆனால் திடீரென இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெடரேஷன் எனக்கு தடை விதித்ததோடு, ஒரு பழியையும் சுமத்தியது.

என்னுடைய உடலில் ஹைப்பரான்ட்ரோ ஜெனிசம் எனப்படும் ஆண்களுக்கு சுரக்கும் ஹார்மோன் அதிக அளவில் சுரப்பதால், பெண் விளையாட்டு வீராங்கனை பிரிவில் நான் பந்தயங்களில் பங்கேற்க அருகதை இல்லை என அறிவித்தது. இதை எதிர்த்து மத்திய அரசு வழங்கிய நிதியுதவியுடன், சமூக ஆர்வலர் பயோஷினி மித்ரா ஆதரவுடன் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தேன். நீண்ட கால சட்டப் போராட்டத்திற்கு பின், இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இதே போன்ற ஒரு வழக்கில் சுவிட்சர்லாந்து விளையாட்டுத் துறை நடுவர் மன்றம், அதிகப்படியாக ஹார்மோன் சுரப்பது பெண்களுக்கு சகஜமானது தான் என்று கூறி, போட்டிகளில் பெண்கள் பங்கேற்பதை தடை செய்யக் கூடாது என்று வழக்கை தள்ளுபடி செய்தது. இதைத் தொடர்ந்து இன்டர்நேஷனல் அத்லடிக் பெடரேஷனும் 400 மற்றும் 1000 மீட்டர் தொலைவு ஓடும் பெண் வீராங் கனைகளுக்கான டெஸ்டோட்ரோன் அளவு விகிதத்தை அறிமுகப்படுத்தியதால் 100 மற்றும் 200 மீட்டர் தொலைவு ஓட்ட பந்தயங்களில் நான் பங்கேற்க தடையில்லை என அறிவித்தது மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

“எதற்காக பெண்ணான நீ மெனக்கெட்டு ஓடி என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்?’’ என்று சிலர் கேட்க, ஒரு சிலரோ என்னை பையன் என்று சொல்லி கிண்டல் செய்தனர். ஆனால் அய்தராபாத்தில் எனக்கு முழு நேர பயிற்சியளித்த ரமேஷ், “ தேசிய அளவில் நீ ஒரு வீராங்கனையாக தேர்ச்சிப் பெற்றால், ஏதாவது ஓர் அரசு துறையில் விளையாட்டு ஒதுக்கீட்டின் கீழ் வேலை கிடைக்கும். உனக்கும் உன் குடும்பத்திற்கும் விடிவு காலம் பிறக்கும்‘’ என்று கூறுவார்.

அவரது கனவை நனவாக்க வேண்டுமென்று ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்றபோது தங்க பதக்கத்தை எதிர் பார்த்தே 100 மற்றும் 200 மீட்டர் தொலைவு ஓட்ட பந்தயங்களில் முழு வேகத்துடன் ஓடினேன். ஆனால் இரண்டு போட்டிகளிலுமே இரண்டாவதாக வந்து வெள்ளி பதக்கங்களையே பெற முடிந்தது. அடுத்து ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டியில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் நிச்சயம் தங்கப்பதக்கம் பெறுவேன் என்று நம்பிக்கையுடன் கூறி முடித்தார் டூட்டி சந்த்.

இவரது சாதனையை பாராட்டி ஒடிசா அரசு இவருக்கு 3 கோடி பரிசுத் தொகை வழங்கியுள்ளது. இந்த பணத்தை வைத்து குடும்பத்திற்காக வசதியான வீடு ஒன்றை கட்டி, என் சகோதரர்களுக்கு திருமணம் நடத்தி, பெற்றோர் நிம்மதியாக வாழ வேண்டு மென்பதுதான் என் விருப்பம்‘’ என்று கூறும் டூட்டி சந்த்தின், பெற்றோரோ தொடர்ந்து தங்கள் குடும்ப தொழிலான நெசவு தொழிலை செய்வதென தீர்மானித்துள்ளனர். இன்று வசதியான வாழ்க்கை கிடைக்கிறது என்ப தற்காக எங்கள் பரம்பரை நெசவு தொழிலை விட்டுவிட முடியாது என்கிறார்கள்.

டூட்டி சந்தின் சாதனை இத்துடன் முடிந்து விடவில்லை. ஏற்கெனவே ஆக்கி விளை யாட்டு வீரர் தன்ராஜ் பிள்ளையின் வாழ்க்கை வரலாற்றை புத்தகமாக எழுதிய பத்திரி கையாளர், எழுத்தாளர் மற்றும் திரைப்பட தயாரிப்பாளருமான சந்தீப் மிஸ்ரா, இப்போது டூட்டி சந்த்தின் வாழ்க்கை வரலாற்றை “ஸ்டோரி சோ பார்’ என்ற தலைப்பில் எழுதி வருகிறார். இந்தப் புத்தகம் அடுத்த ஆண்டு அமேசான் நிர்வாகத்தின் கீழ் உள்ள வெஸ்ட்லாண்ட் பதிப்பகம் மூலம் வெளியாக உள்ளது.

சொந்தமாகக் கார் வாங்கி ஓட்ட யாருக்குத்தான் ஆசை இருக்காது? அதுவும் படித்த, வேலை பார்க்கும் இளம் பெண்களுக்கு கார் வாங்கி ஓட்ட வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கத்தானே செய்யும். தவிர, கார் வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியமாக எப்போதோ ஆகிவிட்டது. அப்படி கார் ஓட்ட விருப்பம் கொண்ட ஜிலு மோள் மரியேட் தாமஸ் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்க தொடுபுழாவில் இருக்கும் “கேரள சாலை போக்கு வரத்து’ அலுவலகத்தை 2014-இல் அணுகியபோது “நீங்கள் கார் ஓட்ட உரிமம் வழங்க முடியாது’’ என்று சொல்லி திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

காரணம் ஜிலு மோளுக்கு கைகள் இரண்டும் இல்லாததுதான். ஆம்...பிறவியிலேயே ஜிலு மோளுக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. தன் இரண்டு கால்களை கரங்களாக்கி தனது கேள்விக் குறியான எதிர்காலத்தை மாற்றி அமைத்திருக்கிறார் ஜிலு மோள். இது குறித்து அவர் பகிர்ந்து கொண்டவை:

“பிறவியில் இரண்டு கைகள் இல்லாமல் பிறந்தாலும் அந்த இல்லாமையைப் புரிந்து கொண்டது கொஞ்சம் விவரம் தெரிந்த போதுதான். சக வயது பிள்ளைகளுக்கு இருப்பது என்னிடத்தில் இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன். அந்த இல்லாமையை எப்படி வெல்வது என்பதில் பெற்றோர் உதவினார்கள். எல்லாரும் படிப்பது மாதிரி நானும் வழக்கமான பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படித்தேன். வலது காலைக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு வேலையையும் கால்களால் நானே செய்யக் கற்றுக் கொண்டேன். காலால் ஓவியங்கள் வரைய ஆரம்பித்தேன். நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. கால்களால் காமிராவைப் பிடித்து படம் பிடிப்பேன். எனக்கு ஓவியம் வரைய பிடிக்கும் என்பதால், பட்டப்படிப்பில் அனிமேஷன் , கிராபிக் டிசைன் படித்தேன். தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்களையும் பெற்றுள்ளேன். கணினியைக்கூட கால்களால் இயக்குவேன். கொச்சியில் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் கிராபிக் டிசைனராக வேலை பார்த்து வருகிறேன். எனக்கு இருபத்தேழு வயதாகிறது. தனியாகத்தான் பயணம் செய்து வருகிறேன்.

எனக்கும் கார் ஓட்ட விருப்பம் வந்தது. “நான் கார் ஓட்டப் பழக வேண்டும்‘’ என்று சொன்ன போது, சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறேன் என்று பலரும் நினைத்தார்கள். ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்கும் அலுவலகத்தில், “உன்னைப் போல் வேறு யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் தரப்பட்டிருந்தால் அந்த விவரத்தைச் சான்றுடன் எங்களுக்குத் தெரிவித்தால்.. நாங்கள் உரிமம் தர முயலுகிறோம்” என்றார்கள். இந்தியாவில் என்னைப் போல இரண்டு கைகள் இல்லாத யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கியுள்ளார்களா என்று வலைதளத்தில் தேடினேன். இந்தோர் நகரில் விக்ரம் அக்னிஹோத்ரி என்பவர் கால்களால் கார் ஓட்டுகிறார் என்பதை அறிந்தேன். வலைத்தளம் மூலம், அவரைத் தொடர்பு கொண்டேன்.

ஆனால் அவரிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. செயற்கைக் கைகளைப் பொருத்திக் கொண்டு கார் ஓட்டலாம் என்று பலர் யோசனை சொன்னார்கள். அதற்கு செலவும் அதிகமாகும். செயற்கைக் கைகளை இயக்கவும் முறையான பயிற்சி பெற காலம் அதிகம் பிடிக்கும் என்பதால் அந்த யோசனையைக் கைவிட்டேன்.

இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் குமுளியில் ஒரு பள்ளியில் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தார்கள். அப்போது அந்தப் பள்ளியின் இயக்குநர், “உனது நிறைவேறாத விருப்பம் என்று ஏதாவது உண்டா’’ என்று கேட்டார். நான் சட்டென்று “ கார் ஓட்டணும்‘’ என்றேன்.

உடனே உள்ளூர் அரிமா சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்ல.. அவர்கள் தேவையான நடவடிக்கை எடுத்தார்கள். காரையும் அன்பளிப்பு செய்தார்கள். ஆனால் கார் ஓட்ட உரிமம் வேண்டுமே...

எனது சார்பில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. என்னைப் போன்றவர்கள் கார் ஓட்ட சட்டத்தில் இடம் இல்லை. ஆனால், நான் கார் ஓட்டுவதையும், காலால் படம் வரைவதையும் நீதிமன்றத்தில் எடுத்துச் சொல்லி “ஜிலு மோள் சாதாரண பெண் இல்லை.. பலதரப்பட்ட திறமைகள் ஜிலு மோளிடம் உண்டு’’ என்பதை விளக்கினார்கள்.

ஆனால் கேரள அரசு தரப்பு வழக்குரைஞர் “சாலையில் இதர பயணிகளின் பாதுகாப்பைக் கணக்கில் எடுத்து ஜிலு மோளுக்கு கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கக் கூடாது’’ என்று வாதம் செய்தார்.

பல சுற்று வாதத்திற்குப் பிறகு, ஜிலு கார் ஓட்ட தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்தால் உரிமம் வழங்குவது குறித்து பரிசீலிக்கலாம் என்று இறங்கி வந்தார்கள்.

“நாங்களும் தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்து கொள்வதாக உறுதி அளித்ததுடன், என்னைப் போல மாற்றுத்திறனாளி பிச்சு எருமேலி என்பவருக்கு வழங்கப்பட்ட உரிமத்தையும் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தோம். அதன் பிறகு எனக்கு ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்க நீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்தது.

“நான் ஆட்டோமேட்டிக் காரை கால்களால் ஓட்டிப் பார்த்திருக் கிறேன். ஸ்டீரிங்கை கால்களால் இயக்குவது சிரமமாகத் தெரியவில்லை. உரிமம் இல்லாததால் காரை சாலையில் ஓட்டவில்லை. எனக்காக பிரத்யேகமாக மாற்றம் செய்யப்படும் கார் தயாரானதும் சாலைகளில் கார் ஓட்ட ஆரம்பிப்பேன். எனது நீண்ட நாள் கனவும் நனவாகும்‘’ என்கிறார் ஜிலு மோள்.

உரிமம் கிடைத்தால், கைகள் இல்லாமல் கார் ஓட்டும் முதல் இந்திய பெண் ஜிலு மோள் என்ற பெருமையைப் பெறுவார்.

 

கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து “ஒரு பெண்மணி’ பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்து வருகிறார் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? பஞ்சாயத்து வார்டு உறுப்பினர்கள் கூட பெண்கள் மட்டும்தான்... அதுவும் தேர்தல் ஏதும் நடத்தாமல் பஞ்சாயத்தை ஆள 33.33 சதவீதம் அல்ல ... நூறு சதவீதம் பெண்கள் மட்டும் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற செய்தியையும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

எங்கு பார்த்தாலும் மரங்கள்.. ஊரே பச்சை போர்த்தியிருப்பதால் அப்படி ஒரு குளுமை. ஒவ்வொரு தெருவும் தினமும் கூட்டப்பட்டு படு சுத்தமாக இருக்கிறது. கிராமம் முழுக்க “வை-ஃபை’ வசதி... எங்கு பார்த்தாலும் “சிசிடிவி’ காமிராக்கள்.. பொது இடங்களில் புகை பிடிக்கத் தடை... தெருவில் குப்பை கொட்டினால் அய்நூறு ரூபாய் அபராதம்...

ஒரு நகரத்தில் கூட இந்த ஏற்பாடுகள், வசதிகள், கட்டுப்பாடுகள் இருக்குமா என்று சொல்ல முடியாது. இப்படிக் கூட கிராமத்தை, அனைத்து கிராமங் களுக்கும் “ஒரு முன் மாதிரி கிராமமாக’ நிர்வகிக்க முடியுமா என்று அதிசயிக்க வைக்கும் கிராமம்தான் குஜராத் கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த “பாதல்பரா’ கிராமம்.

“எப்படி ... இது சாத்தியமானது..’’ என்று ஆண்களைக் கேட்டால், “இந்தக் கிராமத்தில் பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடப்பதில்லை. போட்டியின்றி பெண்கள் குழுவும் அதன் தலைவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் பெண்கள் குழுதான் கிராமத்தை நிர்வகிக்கிறது.

குழுவில் ஆண் உறுப்பினர் ஒருவர் கூட இல்லை. ஊழல் இல்லாத நிர்வாகம்... என்பதுதான் பாதல்பரா கிராமத்தின் சிறப்பு என்கிறார்கள். இந்த வார்த்தைகளில் பொறாமையோ, கிராமத்தை நிர்வகிக்கும் வாய்ப்பு ஆண்களுக்கு கிடைக்க வில்லையே என்ற தொனியோ இல்லவே இல்லை.

பஞ்சாயத்து தலைவியாக 2003 - லிருந்து செயல்படுபவர், ரமா பெஹன். இது குறித்து அவர் கூறுகையில்:

“எங்கள் கிராமத்தின் மக்கள் தொகை 1472. பெண்கள் அய்ம்பது சதவீதத்தினர். பள்ளியில் படிக்கும் மொத்த மாணவர்களில், மாணவியர் அய்ம்பது சதவீதம். இங்கு அனைத்து இன மக்களும் ஒன்று போலவே நடத்தப் படுகிறார்கள்.

எல்லா மக்களுக்கும் வசதிகள் செய்து தரப்படுகின்றன. கிராமத்தில் எந்த வசதியையும் புதிதாகச் செய்து தரும் போது முதலில் பின்தங்கிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு செய்து விட்டுத்தான் பிறருக்கு இரண்டாவதாகச் செய்து கொடுக்கிறோம். அனைத்து பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் அனைவரும் சரி நிகர் சமம் என்றே நடத்துகிறோம். அதனால் மக்களிடையே ஒற்றுமை நிலவுகிறது.

இந்தக் கிராமத்தில் தண்ணீர், துப்புரவு, சாக்கடை, மின்சாரம் என்று எதிலுமே பிரச்சினைகள் எழுவ தில்லை.

தேவைகள், புகார்கள் அனைத்தையும் பெண்கள் மட்டும் அடங்கிய பஞ்சாயத்து நிர்வாகம், ஊர் மக்கள் அனைவரும் திருப்தி அடையும்படி நிறைவேற்றி வைக்கிறது.

எந்தப் பிரச்சினையையும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் வரை கொண்டு செல்ல மாட்டோம். ஆரம்ப நிலையிலேயே நாங்களாகவே பேசி, ஆலோசித்து தீர்வுகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். எங்களைக் குறித்தும், எங்களது கிராம நிர்வாகம் குறித்தும் எந்தவிதப் புகாரும் இதுவரை எழுப்பப் படவில்லை.

தெருக்களை சுத்தமாக வைத்திருக்க குப்பை கூளங்களை உரிய இடத்தில் போடாமல் தெருவில் கொட்டினால், அய்நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்ட வேண்டும்.

இந்தக் கட்டுப்பாட்டால் எல்லா தெருக்களும் “பளிச்‘சென்று சுத்தமாக இருக்கிறது. வெற்றிலை சுவைத்து கண்ட கண்ட இடத்தில் துப்பக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாடும் உண்டு.

கிராமத்தைப் பெண்களால் திறமையுடன் நிர்வகிக்க முடியும் என்பதை கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக நிரூபித்து வருகிறோம்‘’ என்கிறார் ரமா பெகன்.

Banner
Banner