மகளிர்

தமிழர்களின் பண்பாடும் பாரம்பரியமும் வெளி நாட்டவர்களால் போற்றிப் புகழப்படுகின்றன. வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க அரிய பொக்கிஷங்கள் அருங்காட்சியகங்கள் மூலம் பாதுகாக்கப் பட்டுவரு கின்றன. பழம்பெரும் சிலைகள், தமிழர்களின் வாழ்வியல் முறையைப் பறைசாற்றும் பொருட்கள் போன்றவற்றை அருங்காட்சியகத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் பார்க்க முடியாது. அருங்காட்சியகத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க வருகிறவர்களில் பலர் கடமைக்காக அந்தப் பொருட்களை வேகமாகப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு பொருளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. இந்த நிலையில் தமிழர்களின் பாரம்பரியப் பெருமைகளை இளைய தலைமுறையினரும் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் அவற்றை எடுத்துக் கூறி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறார் கன்னியாகுமரி, திருநெல்வேலி மாவட்டங்களின் அரசு அருங்காட்சியகக் காப்பாட்சியர் சிவ சத்தியவள்ளி.

400 ஆண்டு பழமையான கலைப் பொருள் தவறிக் கீழே விழும் நொடியில் பல தலைமுறையாக நம் முன்னோர் அவற்றைப் பாதுகாத்துவந்ததின் அருமையை உணர முடியும். பழங்கால அரிய பொக்கிஷங்களை வைத்துதான் நம் மூதாதை யர்களின் வரலாறு, திறமை ஆகியவற்றை அறிய முடிகிறது. அதை எல்லோரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே பள்ளி, கல்லூரி மாணவி யரிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறேன். பெண் களால் கலைப் பொருளையோ, பொக்கிஷங் களையோ சிறப்பாகப் பேணிப் பாதுகாக்க முடியும்.

கல் காவியங்களையும் மரச் சிற்பங்களின் அழகை மட்டும் ரசிக்காமல் அவற்றின் தொழில் நுட்பத்தையும் கலை நுட்பத்தையும் சேர்த்தே ரசித்து உணர வேண்டும். சிலை செதுக்குபவரின் கவனம், சற்றுச் சிதறினால்கூட அதன் வடிவம் மாறிவிடும். அதுபோல்தான் வாழ்க்கையும் தடம் மாறாமல் செல்ல வேண்டும் என்பதைப் பழந்தமிழர் இலக் கணத்திலிருந்தே சுட்டிக் காட்டுவேன் என்கிறார் சிவ சத்தியவள்ளி.

ஆரோக்கியமான உணவுகளின் மகத்துவம் குறித்து இளைய தலைமுறை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகப் பேச்சு, கட்டுரை, ஓவியப் போட்டிகளை இவர் நடத்திவருகிறார். சிறுதா னியங்கள் குறித்த கண்காட்சியையும் அருங் காட்சியகத்தில் அடிக்கடி நடத்திவருகிறார். குதிரை வாலி, கேழ்வரகு, கம்பு, சோளம் போன்ற சிறு தானியங்களில் இரும்பு, புரதம், கால்சியம், பொட்டாசியம் போன்ற சத்துகள் நிறைந்திருப் பதையும் தினமும் ஒரு வேளையாவது இந்த உணவை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத் தையும் வலியுறுத்திவருகிறார்.

கடல் ஆமை, சுறா, முதலை, பாம்பு, போன்ற வற்றின் எலும்புக் கூடுகளும் பதப்படுத்தப்பட்ட உடல்களும் கன்னியாகுமரி அருங்காட்சியகத்தை நோக்கிப் பார்வையாளர்களை ஈர்க்கின்றன.

இந்த உயிரினங்களால் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் நன்மைகள் குறித்தும், பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் உயிரினங்கள் அழிவது குறித்தும், வருங்காலத்தில் அவற்றை எப்படிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது குறித்தும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறார் சிவ சத்தியவள்ளி. - சிவ சத்தியவள்ளி

சிவில் சர்வீஸ் தேர்வெழுதி, இந்தப் பணி எனக்குக் கிடைத்தது. அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள பொருட்களைப் பாதுகாப்பது மட்டும்தான் என் வேலை. ஆனால் அருங்காட்சியகத்தில் இருப்பவை வெறும் காட்சிப் பொருள்கள் அல்ல. ஒவ்வொன்றும் மனித வாழ்வின் அடிச்சுவடிகள்.

வாழ்க்கை முறையில் முன்னோர்கள் பயன் படுத்திய பொருட்களை வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதில் என்ன இருக்கிறது? அதனால் அருங்காட்சியகத்துக்கு வருகிறவர்களிடம் வரலாற்றையும் பழம்பெருமையையும் எடுத்துச் சொல்வதுடன், பள்ளி, கல்லூரிகளுக்கும் சென்று விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திவருகிறேன் என்கிறார் வித்தியாசமான சிந்தனை கொண்ட சிவ சத்தியவள்ளி.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மனதில் உறுதி இருந்தால் எந்த வேலையும் கடினமில்லை

ஆண்கள் மட்டுமே செய்துகொண்டிருந்த பல வேலை களை இன்று பெண்களும் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டனர். ஆட்டோ, டிராக்டர், பேருந்து ஓட்டும் பெண்களின் வரிசையில் சேர்ந்திருக்கிறார் குப்பை லாரி ஓட்டும் தூத்துக்குடி ஜெயலட்சுமி. குப்பை லாரி ஓட்டுவது என்றாலே பலரும் இழிவாகத்தான் பார்ப்பார்கள். ஆனால் அதுபோன்ற மனத் தடைகளை உடைத்திருப்பதில்தான் தனித்துத் தெரிகிறார் ஜெயலட்சுமி.

மாநகராட்சியில் வேலை செய்துவரும் ஜெயலட்சுமி, மனதில் உறுதி இருந்தால் எந்த வேலையும் கடினமில்லை என்பதற்கு உதாரணமாகத் திகழ்கிறார்.

ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்ற ஜெயலட்சுமிக்கு லாரி ஓட்டுநர் ஆசை வந்தது ஏன்? தன் பெற்றோர் விருப்பப்படி ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்தார்.

அவர்களுடைய வீட்டில் அம்பாசிடர் கார் இருந்ததால் தன் அப்பாவின் உதவியோடு கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டார். ஜெய லட்சுமியின் தந்தையின் நண்பர் ஓட்டுநர் பயிற்சிப் பள்ளி வைத்திருந்தார். அதில் பெண் களுக்குக் கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொடுக்குமாறு ஜெயலட்சுமியை அழைத்தார்.

நானும் அந்த வேலையைச் செய்து வந்தேன். மற்றவர்களுக்கு ஓட்டுநர் பயிற்சி கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டே நான் கனரக வாகனங்களை ஓட்டப் பழகிக்கொண்டேன். 1996ஆம் ஆண்டு கனரக வாகன ஓட்டுநர் உரிமம் பெற்று, வேலை வாய்ப்பு அலு வலகத்தில் பதிவு செய்தேன். ஆசிரியை வேலைக்கு முன்பாக ஓட்டுநர் வேலை தேடி வந்தது. அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்று கொண்டேன் என்று புன்ன கைக்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

இவர் முதலில் திருநெல்வேலி மாநக ராட்சியில் வேலை செய்தார். சில காலம் தண்ணீர் லாரி, டிராக்டர் போன்றவற்றை ஓட்டினார். பிறகு குப்பை லாரி ஓட்டும் பணி வழங்கப்பட்டது. கடந்த 12 ஆண்டுகளாகத் தூத்துக்குடி மாநகராட்சியில் குப்பை லாரி ஓட்டிவருகிறார்.

இடையிடையே மேயர், ஆணையரின் கார்களை ஓட்டியிருக்கேன். எனக்குக் கல்வித் தகுதி இருப்பதால், அலுவலகப் பணிக்கு மாறிவிடும்படி அதிகாரிகள் பல முறை சொன் னார்கள். நான் அதை மறுத்துட்டேன். குப்பை லாரியை ஓட்டுவது எனக்குப் பிடித் திருக்கிறது.  காலை ஆறு மணிக்கு வந்து மாலை  அய்ந்து மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயிடலாம். இதனால் குடும்பத்தையும் கவனிக்க முடியும். மற்ற வேலையா இருந்தா என்னால குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் போக முடியாது என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, பேக்கரி வைத்திருக்கும் கணவர் ராமமூர்த்திக்கு ஓய்வு நேரத்தில் உதவி செய்துவருகிறார்.

சுத்தம் செய்வது உயர்ந்த பணி

குப்பை லாரி ஓட்டுகிறோம் என்ற எண் ணம் எனக்கு ஒருநாளும் ஏற்பட்டதில்லை. ஒருநாளைக்குக் குப்பையை எடுக்க வில்¬ யென்றால் நகரம் நாற்றமடித்து விடும். அப்படின்னா நகரைச் சுத்தம் செய்யற உயர்ந்த பணியைத்தானே நான் செய்றேன்! இந்த வேலை எனக்கு மன நிறைவைத் தருது. எந்த வேலையா இருந்தாலும் இஷ்டப்பட்டுச் செய்தால் எந்தக் கஷ்டமும் தெரியாது என்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

சக ஓட்டுநர்கள், சக பணியாளர்கள், அதிகாரிகள், பொதுமக்கள் என்று அனை வரும் கடினமான பணியை ஒரு பெண் செய்கிறாரே என்று ஜெயலட்சுமியை மிகவும் மதிக்கிறார்கள், பாராட்டுகிறார்கள்.

ஆரம்பத்தில் தயக்கம் காட்டிய குடும் பத்தினர், பின்னர் ஜெயலட்சுமியைப் புரிந்து கொண்டனர். கடினமாக இருந்தால் வேலையை விட்டுவிடும்படி பலமுறை கணவர் சொல்லியும், ஜெயலட்சுமிக்கு இந்த வேலையை விடும் எண்ணம் வந்ததில் லையாம்.

எந்த வேலையில் கஷ்டம் இல்லை? கனரக வாகனம் ஓட்டுவதில் ஒரு பெண்ணா எனக்குப் பல கஷ்டங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இருந்தாலும் இந்த வேலையை நான் விரும்பித்தான் செய்யறேன். மனதில் உறுதி இருந்தால் பெண்களால் எந்தக் கடின மான வேலையையும் எளிதாகச் செய்துவிட முடியும். தூத்துக்குடி போன்ற நகரத்தில் வாகனம் ஓட்டுவது சவால்தான். ஆனாலும் எப்பேர்பட்ட போக்குவரத்து நெரிசலையும் என்னால் சமாளிக்க முடியும் என்று தைரிய மாகச் சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, வாகனத்தில் ஏற்படும் சின்னச் சின்ன பழுது களைச் சரிசெய்யும் நுட்பங்களையும் கற்றுவைத்திருக் கிறார். சில விபத்துகளையும் சந்தித்திருக்கிறார்.

ஒருமுறை டிராக்டர் ஓட்டும்போது டயர் தனியாகக் கழன்று ஓடியது. அப்போது கொஞ்சம் பதற்றம் வந்ததே தவிர, பயப் படவில்லை என்கிறார் ஜெயலட்சுமி.

நேரம் கிடைக்கும்போது பெண்களுக்குக் கனரக வாகனம் ஓட்டக் கற்றுக் கொடுக்கணும், ஓய்வுக்குப் பிறகு ஓட்டுநர் பயிற்சிப் பள்ளி நடத்தணும்னு நிறைய திட்டங்களை வைத்தி ருக்கிறேன், பார்க்கலாம் என்று சொல்லும் ஜெயலட்சுமி, குப்பை எடுக்க நேரமாச்சு என்று சொல்லியபடி லாரியைக் கிளப்பினார்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

தெரியுமா உங்களுக்கு....

பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் டெஸ்டே ஸ்டீரோன், புரொஜெஸ்டீரோன் என இருவகை ஹார்மோன்கள் சுரக்கின்றன. இந்த ஹார்மோன் சுரப்பு அளவின் அடிப்படையிலேயே ஆண், பெண் பாலினங்கள் பிரிக்கப்படுகின்றன. சில ருக்கு ஆண்களைப் போன்று முகத்திலும் மேல் தட்டிலும் தாடையிலும் முடி வளரலாம். இதற்குப் பரம்பரை காரணங்களும் இருக்கலாம். சில ருக்கு மாதவிடாய் நின்ற பின், வயதான காலத் தில் முகத்தில் முடி வளரும். சிலருக்குக் கருப் பைக் கட்டிகள், நீர்க்கட்டிகள், பிற காரணங் களால் முடி வளரலாம்.


சென்னைக்கு வரும் வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெரும்பாலும் ஆட்டோவில் பயணம் செய்வதைத்தான் அதிகம் விரும்புகிறார்கள். நெரிசல் மிகுந்த சாலைகளில் வாகனம் ஓட்டு வதையே அதிசயமாகப் பார்க்கும் வெளிநாட்டினர், சர்வசாதாரணமாக ஆட்டோ ஓட்டும் பெண்களைக் கண்டு பிரமித்துப் போகிறார்கள்.
சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்துக்கு வரும் வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு, ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக இருக்கும் பதிமூன்று பெண்கள் ஓட்டுநராகவும் வழிகாட்டியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றனர். கணவனை இழந்த பெண்களும் வறுமையில் வாடும் பெண்களும் சேர்ந்து ஒரு குழுவாக இணைந்து ஆட்டோ ஓட்டிவருகிறார்கள்.

கடந்த 12 ஆண்டுகளாக ஆட்டோ ஓட்டி வரும் அகிலா, வீட்டில் கணவன், மனைவி ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போய் சம்பாதித்தால்தான் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடியும். அதனாலதான் ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டேன். இந்த வருமானத்தால் குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்க முடிகிறது. வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச வாகனம் ஆட்டோதான். அதிலும் நம்ப ஊர்ப் பெண்கள் ஆட்டோ ஓட்டுறதை ஆச்சரியமா பாக்குறாங்க. பெண்கள் ஆட்டோ ஓட்டுவதை உற்சாகப்படுத்தவே பலரும் எங்கள் ஆட்டோவில் வருவதாகச் சொல்லியிருக்காங்க என்கிறார்.

தன்னைப் போன்ற பெண்கள் இந்தத் தொழிலுக்கு வருவதற்கு முக்கியக் காரணம் வறுமை என்று குறிப்பிடும் அகிலா, அதற்குத் தன் வாழ்க்கையையே உதாரணமாகச் சொல்கிறார்.

அகிலாவின் கணவர் குடித்துவிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். கணவர் இறந்துவிட, இரண்டு குழந்தைகளுடன் தனிமரமாக நின்றார். என் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாக மாறிடுச்சு. அப்போது எனக்கு ஸ்பீடு டிரஸ்ட் மூலம் உதவி கிடைச்சுது. என் கணவர் இறந்த ஒரு ஆண்டிலேயே எனக்கு ஆட்டோ ஓட்டுவதற்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். நானும் ஆர்வத்தோடு ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டேன்.

எனக்கு இப்போ ஒரு தொழில் இருக்கிற காரணத்தில்தான் என் பிள்¬ளை நல்லபடியாக படிக்கவைக்க முடியாது என்று சொல்கிறார் அகிலா.

பெண்கள் அதிக அளவில் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக வரும்போதுதான் ஆண்களின் எண்ணம் மாறும் என்கிறார்கள் இந்தத் தன்னம்பிக்கைப் பெண்கள்.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஆடு வளர்ப்பில் விருது வென்ற பட்டதாரி

படித்தவர்கள் விவசாய வேலைகளைச் செய்ய மாட் டார்கள் என்பதையும் விவசாயத்தில் ஈடுபடும் பெண் களின் உழைப்பு அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை என்பதையும் பிருந்தா தேவி மாற்றிக் காட்டியிருக்கிறார்.

ஆடு, மாடு, கோழி வளர்ப்பில் வித்தியாசமான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, சிறந்த வீட்டுப் பண் ணைகளை உருவாக்கி, விவசாயம் சார்ந்த தொழில்களில் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தி யிருக்கும் பிருந்தா தேவியைத் தேடி விருதுகள் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன.

ஈரோடு பங்களாபுதூரைச் சேர்ந்த பிருந்தா தேவி, உழைப்பாளர்களுக்கே உரிய எளிமையோடு காட்சி யளிக்கிறார். நாங்கள் கூட்டுக் குடும்பமாக இருக்குறோம். எங்களுக்கு 5 ஏக்கர் நிலம் இருக்கு. 10 ஏக்கர் நிலத்தைக் குத்தகைக்கு எடுத்து விவசாயம் செய்து வருகிறோம். என் பிறந்த வீடும் விவசாயக் குடும்பம்தான். என் புகுந்த வீடும் விவசாயக் குடும்பம்தான்.

அதனால் எனக்கு விவசாய வேலை ஒன்றும் கஷ்டமாக இருந்ததில்லை. எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையாக பிரித்து, ஒன்றாக சேர்ந்து உழைக்கிறோம். இந்த வேலைகளை வழிநடத்தற பொறுப்பை என்னிடம் கொடுத்திருக்கார் என் கணவர். நான் கல்யாணமாகி வந்தபோது என் மாமனார் 10 மாடுகளை வச்சிருந்தார்.

அதை முறையாகப் பராமரித்ததால், அதிகப் பால் உற்பத்தியாளர் விருதை ஆவின் அவருக்கு வழங்கியது. அதை ஏன் இன்னும் விரிவாக செய்யக் கூடாதுன்னு நினைத்தேன். குடும்பத்தினரோடு பேசினேன். மாடுகளை வாங்கினோம்.

இப்போது எங்க வீட்டுப் பண்ணையில் 65 மாடுகள் இருக்கு. 35 ரூபாய்க்கு ஒரு லிட்டர் பால் என்று ஒரு நாளைக்கு 300 லிட்டர் பால் விற்பனை செய்கிறோம் என்று பிருந்தா தேவி கூறினார்.

பால் வருமானம் மட்டுமின்றி, மாட்டின் சாணத்தைக் கொண்டு மண்புழு உரம் தயாரித்து, ஒரு கிலோ 5 ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்கிறார். இவர்களின் நிலங் களுக்கும் இந்த உரங்களைத்தான் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்.

விவசாயத்தை மேம்படுத்தி உற்பத்தியை அதிகரிக் கவும், பல்வேறு உப தொழில்களுக்கான பயிற்சிகளை வழங்கவும் கோபியில் செயல்படும் மத்திய அரசு நிறுவனமான மைராடா வேளாண் அறிவியல் நிலையம் பல்வேறு திட்டங்களைச் செயல்படுத்திவருகிறது. இந்தத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டதால், பிருந்தா தேவி சிறந்த விவசாயியாகவும் விருதுகளை நோக்கியும் பயணிக்க ஆரம்பித்தார்.

என்னுடைய சாதனைகளுக்கும் விருதுகளுக்கும் பின்னால் என் கணவர் ஈஸ்வரமூர்த்தியின் விவசாய அறிவும், மைத்துனர் தங்கவேலின் வேளாண் பொறியியல் படிப்பும் பெரும்பங்கு வகித்திருக்கிறது என்று சொல்லும் பிருந்தா தேவியும் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்றவர். இவரது வளர்ச்சியில் மைராடா வேளாண் மய்யம் பெரிய அளவில் உதவியிருக்கிறது.

பரண் மேல் ஆடு வளர்ப்புத் திட்டத்துக்கான பயிற்சியை இங்குதான் பெற்றிருக்கிறார். 10 அடி உயரத்தில், நான்கு அடிக்கு மேல் பண்ணை அமைத்து அதில் ஆடுகளை வளர்த்துவருகிறார். 10 ஆடுகளில் ஆரம்பித்த ஆடு வளர்ப்பு, இன்று 180 ஆடுகளாகப் பல்கிப் பெரு கியிருக்கின்றன.

ஓர் ஆடு இரண்டு ஆண்டுகளில் 6 குட்டிகள் போடும். ஒரு குட்டி ஆறு மாதத்தில் 20 கிலோ வரை வளரும். கிலோ 250 ரூபாய் என்று விலை நிர்ணயம் செய்து, இவர் பண்ணைக்கே வியாபாரிகள் வந்து, வாங்கிச் செல்கிறார்கள். பரண் மேல் ஆடு வளர்ப்பதால், அதன் கழிவுகள் கீழே தேங்கும். அதனைக் கொண்டு ஆர்கானிக் உரம் தயாரித்து, தங்கள் தேவைக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார். 60 நாட்டுக்கோழிகளையும் இவரது பண்ணையில் வளர்க் கிறார்.

பிருந்தா தேவி குடும்பத்தாரின் வீட்டுப் பண்ணை களைப் பார்வையிட்ட மகேந்திரா நிறுவனம், சிறந்த பண்ணையாளர் விருதை வழங்கிக் கவுரவித்துள்ளது.

ஆஸ்பி விவசாய ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு நிறுவனத்தினர், பிருந்தா தேவியின் ஆடு வளர்ப்பு முறையைப் பார்வையிட்டனர்.

தேசிய அளவில் பெண்கள் ஒருங்கிணைந்த பண்ணை மற்றும் ஆடு வளர்ப்புக்கான எல்.எம்.படேல் விருதை, கடந்த டிசம்பர் மாதம் மும்பையில் நடைபெற்ற விழாவில் வழங்கி, 1 லட்சம் ரூபாய் பரிசையும் அளித்தனர்.

இன்று விவசாயம் எளிதான விஷயமாக இல்லை. ஆனாலும் புதுமையான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, விவசாயம் சார்ந்த வேலைகளையும் சேர்த்துச் செய்யும் போது, வானம் பொய்த்தாலும் நஷ்டத்திலிருந்து தப்பி விடலாம் என்பது எங்கள் அனுபவங்களில் கண்டுகொண்ட உண்மை.

இளம் தலைமுறையினர் விவசாய வேலைகளுக்குத் தைரியமாக வரலாம். எனக்குக் கிடைத்த விருதுகளை விவசாயப் பணிகளைச் செய்துவரும் அனைத்துப் பெண்களுக்குமான விருதாகவே கருதுகிறேன் என்ற பிருந்தா தேவி, பண்ணை வேலைகளில் மூழ்கினார்.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

உங்களுக்கு....தெரியுமா?

பெண்களுக்கு இருக்க வேண்டிய ஹீமோ குளோபின் அளவு 12. ஆண்களுக்கு 14. ஹீமோ குளோபின் அளவு குறைவாக இருந்தால் ரத்த சோகை நோய் ஏற்படக்கூடும். இதனால் உடல் சோர்வு, நெஞ்சு படபடப்பு, கொஞ்ச தூரம் நடந்தாலும் மூச்சு வாங்குதல், கை கால் வீக்கம் போன்றவை ஏற்படும்.

ஹீமோகுளோபின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க, இரும்புச் சத்து அதிகமாக உள்ள கீரை வகைகளை தினசரி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக வாரத்துக்கு மூன்று முறையாவது முருங்கைக் கீரையைச் சேர்த்துக்கொள்வது நல்லது. குழந்தைகள் கீரையை விரும்பிச் சாப்பிட மாட்டார்கள். அவர்களுக்குப் பேரிச்சம் பழத்தை நாளொன்றுக்கு இரண்டு, மூன்று என்ற எண்ணிக்கையில் கொடுக்கலாம். பெரியவர்கள், கர்ப்பிணிகள் ஆகியோர் தங்களுடைய அன்றாட உணவில் கேழ்வரகு, கம்பு, வெல்லம், கீரை வகைகள், சீத்தாப்பழம் போன்றவற்றை அதிக அளவில் எடுத்துக்கொண்டால் உடலில் ஹீமோகுளோபின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்.

பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்குப் பின்னர்தான் பணமில்லாப் பரிவர்த் தனை பற்றிப் பெரும்பாலான மக்களுக் குத் தெரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது. ஆனால் பணமில்லா அட்டை பயன் பாட்டைச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் னரே இல்லத்தரசிகளுக்கு அறிமுகப் படுத்தியிருக்கிறார் லட்சுமி தீபா. நாட்டின் பெரு நகரங்களில் வெற்றி கரமாகச் செயல்பட்டுவரும் யெல்டி நிறுவனத்தினை இவர் வழிநடத்திவருகிறார்.

பிரபல பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளில் பெண்கள் இருந்தாலும் தொழில்நுட்பம், நிதி நிர்வாகத் தெழில்களில் பெண்களின் பங்களிப்பு

சற்றுக் குறைவாகக் காணப்படுகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில் நாடு முழுவதும் லட்சக்கணக்கான வாடிக்கை யாளர்களைக் கொண்ட நிறுவனத்தின் முதன்மைச் செயல் அலுவலராகப் பொறுப்பு வகிக்கும் லட்சுமி தீபா, டிஜிட்டல் வாலட் ஸ்பேஸ் துறையில் முக்கியத் தொழில்முனைவேராக வலம்வருகிறார்.

பொறியியல் படித்த பின், மேற்படிப்புக்காக இங்கிலாந்து சென்றேன். அப்பா தொலைத்தொடர்புத் தொழிலில் இருந்ததால் எனக்கும் அதிலேயே ஈடுபாடு. இங்கிலாந்து தொலைத் தொடர்பு நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்ந்தேன். அப்போதுதான் அய்ரோப்பாவில் வீட்டுக்கு வீடு ஆய்ஸ்டர் என்ற வாலட்டைப் பயன்படுத்தினார்கள்.

அதுபோன்று ஒரு அட்டைத் திட்டத்தை, இந்தியாவுக்கு ஏற்றபடி மாற்றி, பயன்பாட்டை அதிகரிக்கலாம்னு அப்பாவும் நானும் முடிவெடுத்தோம். அதைத் தொடர்ந்து யெல்டி நிறுவனம் தொடங்கினேம் என்ற லட்சுமி தீபா, சொந்த நிறுவனம் என்பதற்காக நேரடியாகச் சென்று பதவியில் அமர்ந்துவிடவில்லை.

சில நிறுவனங்களில் பயிற்சி பெற்று, சொந்த நிறுவனத்திலும் உரிய தொழிற்பயிற்சி பெற்ற பின்னரே பதவியை ஏற்றுள்ளார். பணப் பரிவர்த்தனையில் பல திட்டங்களை வாடிக்கையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திவருகிறார்.

விரைவில் புதுச்சேரியிலும் தொடங்கவிருக்கிறோம் என்பவர், தனது நிறுவனத்தில் அனைத்து நிலைப் பணிகளிலும் பெண்களுக்கு 50 சதவீதம் இட ஒதுக்கீட்டை வழங்கியிருக்கிறார்.

வாடிக்கையாளர்களிடம் நமது பொருளைச் சேர்க்க வேண்டு மானால் கொஞ்சம் தைரியமாக முயற்சி செய்ய வேண்டும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இவ்வளவு பெரிய சென்னையில் எங்களுக்கான வாடிக்கையாளர்களை அடையாளம் கண்டு கொள்வது கடினமாகத்தான் இருந்தது. அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கடினமாக உழைத்தோம். அது வெளியுலகத்துக்குத் தெரியவந்தது.  மென்பொருள் துறையைத் தாண்டி நிதித் தொழில்நுட்பத்தில் பெண்கள் வந்தால், சமூகப் பொருளாதாரம் கண்டிப்பாக உயரும் என்று கூறும் லட்சுமி தீபா.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

உலகில் உரத்து ஒலிக்கும் பெண்களின் குரல்

பூமியையே அதிர வைக்கும் ஆர்ப்பாட்டமான பறை இசையும் நடுநடுவே சிணுங்கும் சலங்கை ஒலியும் எல்லோரையும் உற்சாகக் கடலில் மூழ்கடித்து, உத்வேகம் அளிக்கக்கூடியவை. பறை என்பது நம் மண்ணின் கலை. உணர்வுகளை மீட்டு, உத்வேகம் தரும் பாரம்பரிய கலை. சமீபகாலமாக நாட்டுப்புறக் கலைகளை நோக்கி அதிக அளவில் இளைஞர்களும் பெண்களும் ஆர்வத்துடன் வருகின்றனர்.

சிறீவில்லிபுத்தூரைச் சேர்ந்த கோடாங்கி கலைக் குழு வில் முழுக்க முழுக்கப் பெண் கலைஞர்களே இருக் கின்றனர். சென்னையில் இவர்கள் நிகழ்த்திய பறை யாட்டம், ஒயிலாட்டம், அரிவாள் ஆட்டம், அறுவடை ஒயில் போன்ற பல்வேறு நாட்டுப்புற நடனங்களைப் பார்த்த யாரும் தாளம் போடத் தவறவில்லை. ஆடாத கால்களைக்கூட ஆட்டுவித்த கெட்டிக்காரர்கள் கோடாங்கி குழுவினர்.

ஆவேசத்துடன் அரிவாள் ஆட்டத்தை ஆடிவிட்டு வந்த ஒருங்கிணைப்பாளர் உமா ராணி, கலையைப் பொறுத்தவரை ஆண், பெண் பேதம் இருக்கக் கூடாது. பெண்கள் அதிகம் பங்கேற்காத பறை இசையில், பெண்களை மட்டும் வைத்து கோடாங்கி குழுவை உருவாக்கினேன். பதினான்கு ஆண்டுகளாக எங்கள் குழு வெற்றிகரமாக நிகழ்ச்சிகளை வழங்கிவருகிறது. தற்போது எங்கள் குழுவில் எட்டுப் பெண்கள் உட்பட இரண்டு திருநங்கைகளும் உள்ளனர் என்றார்.

நாட்டுப்புறக் கலைஞராவதற்கு முன்பு மத்திய அரசின் அறிவொளி இயக்கத்திலும், நூலக உதவிப் பொறுப்பா ளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார் உமா ராணி. நாட்டுப்புறக் கலைகளின் முக்கியத்துவத்தையும் தற்போதைய அவசி யத்தையும் அறிந்து, வேலு ஆசானிடம் பறை பயிற்சி பெற்றார்.

இசைக்கு மொழி, இனம், மதம், ஜாதி வேறுபாடுகள் இருக்கக் கூடாது. தமிழ்நாட்டில் இசையிலும் சாதியைச் சுமத்தி ஒதுக்கி வைத்திருந்தனர். தற்போது நாட்டுப்புறக் கலைகள் குறித்துப் பரவலாக விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வருகிறது. நாட்டுப்புறக் கலைகளைக் காப்பாற்றுவதற்குப் பலரும் ஆர்வம் காட்டிவருவது ஆரோக்கியமான விஷயம்.

மாதவிடாய் காலத்தில் பெண்கள் பறை, தவில் போன்ற வாத்தியங்களைத் தொட்டால் உடைந்துவிடும் என்பது போன்ற மூட நம்பிக்கைகள் பரவலாக உள்ளன. இதுபோன்ற அறியாமை கருத்துகளை அடித்து நொறுக் கவே உருவான எங்கள் கலைக் குழுவுக்கு, கோடாங்கி கலைக் குழு என்று பெயர் வைத்திருக்கிறேன் என்கிறார் உமா ராணி.

கோடாங்கி கலைக் குழுவில் உள்ள அனைத்துப் பெண் கலைஞர்களும் தமிழக அரசின் கலை பண்பாட்டுத் துறை சார்பில் வழங்கப்படும் கலை வளர்மணி விருது களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். டாக்டர் ராமசாமி தோல் இசைச் சங்கம் சார்பிலும் கிராமியப் பறை இசை முரசு விருதும் இந்தக் கலைக் குழுவினருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

திருமணத்துக்குப் பிறகு தெருவுல இறங்கி, பறை யடிப்பதை என் கணவர் விரும்பவில்லை. குடும்பப் பிரச்சினைகள் காரணமாகத் தற்போது பெற்றோருடன் இருக்கிறேன். ஏழு மாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் போதே மேடைகளில் பறையடித்து நடனமாடியிருக்கிறேன். பிரசவக் காலம் நெருங்கும்போது நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ளாமல், மற்றவர்களுக்குப் பயிற்சியளித்து வந்தேன். ஆரம்பத்தில் பெற்றோருக்கும் நான் பறையடிப்பது பிடிக்கவில்லை. ஆனால் இன்று அந்தப் பறைதான் எங்களின் வறுமையை விரட்ட உதவியாக உள்ளது. காலில் சலங்கையும் கையில் பறையும் இருந்துவிட்டால் எவ்வளவு பெரிய கவலையும்

மறைந்துவிடும். பறை இசை எனக்குள் அசாத்தியமான தன்னம்பிக்கையை வளர்த் துள்ளது என்கிறார் சரண்யா தேவி.

மலர்விழி,  என்னுடைய உயிர் உள்ளவரை என் கையில் பறையும் காலில் சலங்கையும் இருக்கும். ஏராள மான நாட்டுப்புறக் கலைகள் அழிந்துவிட்டன. ஆனால் நாங்கள் கற்றுக்கொண்ட இந்தக் கலைகளை அழியாமல் பாதுகாக்க எங்களின் பிள்ளைகளுக்கும் கற்றுக் கொடுப்போம். அவர்கள் அதை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்ல நாங்கள் அடித்தளமாக இருப்போம் என்று உற்சாகம் பொங்கச் சொல்கிறார்.

தொடரும் துயரம்

அரசு நிகழ்ச்சிகள், கோயில் திருவிழாக்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள், கலை இரவுகள், கல்வி நிறுவனங்கள் போன்றவற்றில் இவர்கள் பங்கேற்றுவருகின்றனர். நிகழ்ச்சிகள் இல்லாத காலத்தில் சிறு சிறு கூலி வேலைகளை தேடும் கட்டாயம் நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களுக்கு இருக் கிறது. வேறு வேலைகளில் சேர்ந்துவிடுகிற கலைஞர்கள், மீண்டும் நாட்டுப்புறக் கலையைத் தொடர முடியாத சூழ்நிலையும் நிலவிவருவது வருத்தத்துக்குரியது.

நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களுக்கென்று மாவட்டத்துக்கு ஒரு அரசுப் பயிற்சி மய்யம்கூட கிடையாது. கோயில்கள், மடங்கள், பூங்காக்கள், சாலையோர மர நிழல்களில்தான் பயிற்சியை மேற்கொண்டுவருகிறோம். கோயில்களில் பறை பயிற்சி மேற்கொள்ளச் சிலர் அனுமதிப்பதில்லை. எங்கள் குழுவுக்குப் பயிற்சி மய்யம் அமைக்க முயற்சி செய்துவருகிறோம். அரசும் நாட்டுப்புறக் கலைஞர் களுக்குப் பயிற்சி மய்யம் அமைத்துத்தர முன்வர வேண்டும் என்று சொல்லும் உமாராணி, பறையை ஓங்கி அடிக்கிறார். அந்தக் கம்பீரமான பறை இசையில் விடுதலையின் வேட்கை எதிரொலிக்கிறது.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

உங்களுக்கு தெரியுமா?

பிரசவத்துக்குப் பிறகு வரும் அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு அனைத்துப் பெண்களும் தொடர்ச்சியாகக் கால்சியம், இரும்புச் சத்து மாத்திரைகளை எடுத்துக்கொள்வது அவ சியம். தவறினால் முது கெலும்பு, கை எலும்பு, கால் எலும்புகளில் தேய்மானம் உருவாகும். இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் நூறில் 10 பேருக்கு ஏற்படலாம். 40 வயதுக்கு மேல் வரும் மூட்டுவலிப் பிரச்சினைகள் உடனடியாக வந்துவிடும். இதன் காரணமாகத் தாய்ப்பால் தரும் தாய்மார்களின் குழந்தைகளுக்கும் போதிய கால் சியம், இரும்புச் சத்து கிடைக்காமல் போய்விடும். குழந்தை பெற்ற பின்பு அனைத்துப் பெண்களும் சத்து மாத்தி ரைகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதனால் குழந்தை களுக்குத் தாயின் பால் மூலம் கால்சியம், இரும்புச் சத்துகள் கிடைக்கும். குழந்தைகளுக்கு இந்தச் சத்துகள் குறைவாக இருந்தால் மருத்துவரின் ஆலோசனையின் பேரில் அவர்களுக்கான வைட்டமின் டி3 மருந்துகள் தர லாம். மாத்திரைகளை எடுக்கத் தவறியவர்கள் இனியாவது கட்டாயம் கால்சியம், இரும்புச் சத்து மாத்திரைகள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.  
ணீ

சவால்கள் பெண்களுக்கு எப்போதும் எதிரியாக இருந்ததில்லை. நெருக்கடிகளே அவர்களை சிகரம் ஏற்றி அழகு பார்க்கின்றன.  அதற்கு எடுத்துக்காட்டாய் இருக்கிறார்கள் சகோதரிகள் பத்மாவதி, நந்தினி, அபிராமி ஆகியோர். சேலத்தை சேர்ந்த மூன்று  சகோதரிகள் பளு  தூக்குதலில் சாதனை ராணிகளாக வலம் வருகின்றனர். காலை மற்றும் மாலை நேரங்களில் பகுதி நேர வேலை. பகலில் பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிப்பு, மாலையில் விளையாட்டுப் பயிற்சி என எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவே உள்ளனர்.

அடுத்தடுத்து வெற்றிகளை அள்ளுவது மட்டுமே இவர்களின் இலக்கு. உலக சாதனைக்கு குறி வைத்து உற்சாகமாக வலம்  வருகின்றனர் சாதனை சகோதரிகள். சேலம் தாதகாபட்டி பகுதியில் தாகூர் தெருவை சேர்ந்தவர் கண்ணன். அங்குள்ள அலுமினியப்  பட்டறையில் கூலி வேலை பார்க்கிறார். இவரது மனைவி அம்சாதேவி இல்லத்தரசி. இவர்களின் முதல் மகள் பத்மாவதி பாவை  பொறியியல் கல்லூரியில் எம்.சி.ஏ. முதலாம் ஆண்டு படிக்கிறார்.

இரண்டாவது மகள் நந்தினி தனியார் சிறப்புப் பயிற்சி கல்லூரியில் பத்தாம் வகுப்பு படிப்பைத் தொடர்கிறார். மூன்றாவது மகள்  அபிராமி சேலம் மூங்கப்பாடி மாநகராட்சி பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறார். மூவரும் விளையாட்டுத்  துறைக்கு வந்தது எப்படி? சொல்கிறார் நந்தினி, அப்பாவுக்கு கூலி வேலை. மூன்று பெண் குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கே  பெரும் பாடுபட்டனர். அக்கா பத்மாவுக்கு நிறைய படிக்க வேண்டும் என்று ஆசை.அனைவரும் ஆசைகளை மட்டும் சுமந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் குடும்ப சூழ்நிலை கருதி எட்டாம் வகுப்புடன் படிப்பை விட்டு பக்கத்தில் இருந்த பனியன் நிறுவனத்துக்கு வேலைக்கு சென்றேன். எங்கள் பகுதியில் மகாத்மா காந்தி உடற்பயிற்சி மய்யம் நடத்தி வரும் பொன்சடையன் எங்களுக்கு வழிகாட்டினார். விளையாட்டுத் துறையின் வழியாக படிப்பு மற்றும் வேலை வாய்ப்பு ஆகியவற்றை பெண்கள்  பெற முடியும் என எங்கள் வீட்டில் பேசினார்.

முதலில் நான் அவரது உடற்பயிற்சி நிலையத்தில் பளு தூக்கும் பயிற்சி பெற்றேன். மாவட்ட மற்றும் மாநிலப் போட்டிகளிலும்  கலந்து கொண்டது எனக்கு புதிய அனுபவத்தை தந்தது. 2016ஆம் ஆண்டு தேசிய பளு தூக்கும் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம்  வென்றேன். எனது தங்கை அபிராமியும் என்னோடு பளு தூக்கும் பயிற்சியில் சேர்ந்தார். அவரும் தேசியப் போட்டியில் அவரது  பிரிவில் தங்கம் வென்றுள்ளார்.வீட்டின் வறுமைச் சூழலால் எங்களது படிப்பு மற்றும் விளையாட்டு செலவுகளுக்கான பணத்தை பகுதி நேர வேலைகள் செய்து சம்பாதிக்கிறோம். நானும், அபிராமியும்  காலை 6.30 மணி முதல் 8.30 மணி வரை பால் விற்கும் வேலை பார்க்கிறோம். இதில் தினமும் 100 ரூபாய் கிடைக்கும். பின்பு அவள் பள்ளிக்குச் சென்று விடுவாள். நான் தனியார் பயிற்சி கல்லூரியில் படித்தபடியே பின் னலாடை நிறுவனங்களிலும் பகுதி நேர வேலையை தொடர்கிறேன்.

அக்கா பத்மா கல்லூரி முடிந்து வரும் மாலை நேரத்தில் லாரி டிரான்ஸ்போர்ட் அலுவலகத்தில் பகுதிநேர வேலை பார்க்கிறார்.  பத்மாவும் தற்பொழுது பளு தூக்கும் பயிற்சி பெறுகிறார். வீட்டில் பொருளாதார நிலைமை மோசமாக இருந்தாலும் நாங்கள் யாரும்  எங்கள் பெற்றோருக்கு பாரமாக இல்லை. பகுதி நேர சம்பாத்தியத்தில் கிடைக்கும் வருவாய் எங்களது கல்விச் செலவுகளுக்கு  போதுமானதாக உள்ளது.ஆனால் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்காக வெளியில் செல்வது மற்றும் சீருடை போன்ற விஷயங்களுக்கு நாங்கள் ஊக்குவிப்பாளர்களை நம்பியே இருக்கிறோம். சாதாரணப் பெண்களாக இருந்த எங்களுக்கு விளையாட்டு வீராங்கனை என்ற தகுதியை பெற்றுத் தந்தது எங்கள் பயிற்சியாளர் பொன்சடையன்தான். அவரது மகாத்மா காந்தி பயிற்சி மய்யத்தில் இலவசமாக பயிற்சி அளிக்கிறார். விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ள சேலம் மாவட்ட வலு மற்றும் பளு தூக்கும் சங்கத்திடம் உதவிகளை பெற்றுத் தருகிறார்.

விளையாட்டு மாணவி என்பதற்காக அக்கா பத்மாவுக்கு பாவை கல்லூரியில் இலவசமாக எம்.சி.ஏ. படிக்கும் வாய்ப்பை பெற்றுத்  தந்தார். நானும் ஊக்குவிப்பாளர்கள் மூலம் பாதியில் விட்ட பள்ளிப் படிப்பை தனியார் சிறப்புப் பயிற்சி கல்லூரியில் தொடரவும் ஊக்கம்  அளித்தார். விளையாட்டு, படிப்பு, வேலை என மூன்று துறையிலும் சாதிக்க முடியும் என நம்பிக்கை விதையை எங்களுக்கும்  விதைத்ததும் அவரே. அந்த நம்பிக்கை விதை வெற்றி மரமாக வளரவும் அவரே காரணமாக உள்ளார்.போட்டிக் களத்தில் நிற்கும்போது எங்கள் வறுமையை ஒழிக்க வேண்டும் என்ற வெறியையும் சேர்த்து இயக்குகிறோம். இந்த உணர்வே எங்களுக்கு தங்கம் அள்ளித் தருகிறது. ஒலிம்பிக் போட்டியில் தங்கம் வெல்ல வேண்டும் என்பதே எங்களது கனவு. வெளியிடங்களில் போட்டிக்குச் செல்லும்போது மிகுந்த சிரமத்துக்கு இடையே நிதி திரட்டி செல்கிறோம். வறுமையோடு போராடியபடியே எங்கள் பயணம் தொடர்கிறது என்கிறார் நந்தினி.

பயிற்சியாளர் பொன்சடையன் கூறுகையில், மூன்று பெண் குழந்தைகள் படிக்கவே சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். விளையாட்டுத்  துறையில் எவ்வளவோ வாய்ப்புகள் உள்ளன. அவர்களால் சாதிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது. வறுமையைத்  தாண்டிய ஓர் ஒளியை அவர்களிடம் பார்த்தேன். எனது பயிற்சியும் அவர்களது முயற்சியும் இன்று தேசிய சாதனையாளர்களாக  அவர்களை உயர்த்தியுள்ளது. அவர்களது கல்விச் செலவுகளுக்காகத்தான் பகுதி நேர வேலைகளிலும் சேர்த்துவிட்டேன். பெண்கள்  தற்சார்பு உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். பெண்கள் தங்களுக்குள் உள்ள ஆற்றலை முழுமையாக பயன்படுத்தி எதையும் சாதிக்க  முடியும். சர்வதேச அளவில் இவர்கள் முத்திரை பதிப்பார்கள், என்கிறார் பொன்சடையன்.

ஒரு தோல்வி வரும் போது அதி லேயே மூழ்கிக் கிடக்காமல் அதிலிருந்து மீண்டு வருவதே வெற்றிதான். அதற்குப் பிறகு சாதிப்பது  என்பது பெரும் வெற்றி. ஒரு தொழிலில் பெரும் இழப்பை சந்தித்த பின் மீண்டும் முதலாளி ஆகி வெற்றிப் பெற்றிருக்கிறார்  திலகவதி. ஊக்கம் தரும் அவரது வார்த்தைகள் இதோ... நானும் என் கணவரும் சேர்ந்து அண்ணாசாலையில் உணவு விடுதி வைத்திருந்தோம்.  ஒரு கட்டத்தில் ஒரு மென் பொருள் நிறுவனங்களுக்காக பெரிய ஆர்டரை தொடர்ந்து கொடுத்துட்டு இருந்த வங்க திடீரென்று ஆர்டரை குறைச்சிட்டாங்க. மேலும் அதே பகுதியில் பல கடைகள் முளைத்த தால் எங்கள் வியாபாரம் படுத்துவிட்டது. நிறைய இழப்பு வேறு. அதற்குப்பிறகு சில நாட்கள் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் திணறினோம் எனக் கூறும் திலகவதி தன் தோல்வியை மூட்டைக் கட்டி வைத்துவிட்டு வேறு தொழிலில் இப்போது ஈடுபட் டிருக்கிறார்.

வியாபாரத்தில் ஈடுபட விருப்பமின்றி என் கணவர் தனியார் நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந் தார். வீட்டிலே இருந்த எனக்கு சும்மா  இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. எப்படியாவது பாடுபட்டு மீண்டும் நல்ல நிலைமைக்கு வர வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றிக்கொண்டே  இருந்தது. எதாவது சிறிய அளவில் வீட்டில் இருந்தபடியே தொழில் செய்ய லாம் என்று நினைத்து குடும்பத்தில் பேசியபோது என்  கணவர், மாமியார் எல்லாரும் ஒப்புக் கொண்டார்கள். சென்னையில் ஆயத்த இடியாப்பம் எல் லாம் செய்கிறார்கள். ஆனால், நாம ஏன் நம் சொந்த ஊரில் செய்வது போல சேவை என்கிற உணவு வகையை செய்து விற்கக்கூடாது என்று. இடியாப்பம் என்பது குருமா அல்லது தேங்காய்ப்பால் தொட்டு சாப்பிடலாம். ஆனால், சேவையைப் பயன்படுத்தி இனிப்பு, உப்புமா, எலுமிச்சை சோறு என பல வகைகள் செய்யலாம். அதை ஏன் நாம் செய்யக் கூடாதுன்னு தோன்றியது. அதன் பிறகு அதை செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

மீண்டு எழலாம் என்று நினைத்த திலகவதிக்கு மேலும் மேலும் பிரச்சினைகள் வந்து கொண்டே இருந்ததாகச் சொல்கிறார்.  இதிலேயும் மறுபடி மறுபடி அடி விழுந்துகிட்டே இருந்தது. முதன் முதலில் இந்த சேவையை செய்து பக்கத்தில் இருந்த  கடைகளுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். வாங்க வந்தவர்களில் இதன் அருமை புரியாதவர்கள் இடி யாப்ப விலையோடு இதை  ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பார்கள். அதனால் பத்து பாக்கெட் கொடுத்தால் தினமும் ஆறு பாக்கெட்டாவது திரும்ப வந்துவிடும்.இவை வைத்து பாதுகாக்க முடியாத பொருள் என்பதால் தினமும் அவற்றைக் கீழே போட வேண்டி இருக் கும். அதனால் மறுபடி எங்களுக்கு நிறைய இழப்புகள்  மாவரைக்கும் இயந்திரம் எந்நேரமும் ஓடுவதால் உங்கள் வீட்டில் எந்நேரமும் ஒரே சத்தமாக இருக்கிறது என பக்கத்து  வீடுகளில் இருந்தவர்கள் குற்றம் சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அதனால் வேறு வீடு மாற்ற வேண்டி இருந்தது. ஆரம்ப காலங்களில் 5  கிலோ அரிசி போட்டு தனியாளாய் அரைத்து வேகவைத்துப் பிழிந்து என எல்லா வேலைகளையும் நானே செய்வேன். அதை கொண்டு சேர்ப்பதில் என் கணவர் எனக்கு உதவி செய்வார்.

அப்போது நான் படும் துன்பத்தைப் பார்த்து வீட்டில் மாமியார், நாத்தனார் எல்லாம் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு ஏன் செய்ய வேண்டும்  வேண்டாம் விட்டுவிடு என்றார்கள். இழப்பு ஏற்பட்ட போதும் நான் விடாமல் செய்து கொண்டிருந்தேன். அதி காலை 2.30 மணிக்கு  எழுந்து செய்ய ஆரம்பிப் பேன். ஆறு, ஏழு மணி நேரம் ஆகிவிடும். ரொம்ப களைப்பு இருக்கும். களைப்பை பார்க்காமல்  தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருந்தேன்.அதற்குப் பிறகு வீடுகளில் போய் பேசி, கொடுக்க ஆரம்பித் தேன். சுமையைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைய வேண்டி இருக்கும். அதன் பிறகு அடுக்குமாடி குடி யிருப்புகளில் இருப்பவர்கள் வாங்க ஆரம்பித் தார்கள். அதற்குப்பிறகு சிறிய சிறிய உணவகங் களுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். படிப்படியாக வியாபாரம் சூடு பிடிக்க ஆரம்பித்தது. இப்போது 50 கிலோ அரிசிவரை போட்டு செய்கிறேன். அதற் கேற்ப இயந்திரங்கள் வாங்கி விட்டேன். இப்போது என்னிடம் நான்கு பையன்கள் வேலை செய்கின் றனர்.படித்துக்கொண்டே சிலர் பகுதி நேரமாக காலை நேரத்தில் மட்டும் 2 மணி நேரம் முதல் 4 மணி நேரம் வரை செய்துவிட்டு செல்கின்றனர். தற்போது சென்னையின் பல பகுதிகளுக்கு கொடுத்து  வருகிறேன். பல பெரிய உணவகங்களிலும் வாங்கு கின்றனர். இப்போது வேலை செய்வதெல்லாம் அந்தப் பிள்ளைகள் தான். நான் ஆர்டர் எடுப்பது, மேற்பார்வை பார்ப்பது இவற்றைக் கவனித்துக் கொள்கிறேன். புதியதாகவே நாங்கள் கொடுப்பதால் இப்போது நுகர்வோர் பெருகிவிட்டனர். இப்போது ஒரு மாதத்திற்கு 50,000 முதல் ஒரு லட்சம் வரை  வருமானம் வருகிறது. என் உழைப்பிற்கும் விடா முயற்சிக்கும் கிடைத்த பலனாக இதை நினைக் கிறேன் என்கிறார்.  

Banner
Banner

-- >