மகளிர்


ஜப்பான், பிரான்சு, ஜெர்மனி ஆகிய வல்லரசுகள் உட்பட மொத்தம் 43 நாடுகளின் பிரதிநிதிகளை தன்னை நோக்கி ஈர்த்திருக் கிறது தமிழகத்தின் ஓடந்துறை கிராமம்.

ஓடந்துறை கிராமப் பஞ்சாயத்து கோவை மாவட்டம், கோத்தகிரி மலையடிவாரத்தில் பவானி ஆற்றை ஒட்டி அமைந்திருக்கிறது. வாழைத் தோட்டங்களும் பாக்குத் தோப்பு களும் நிறைந்த பசுமையான பூமி. பெரும் பாலானோர் நகரத்தின் வாடையே அறியாத மலைவாழ் மக்கள். கடந்த அய்ந்தாண்டுகளில் இவர்களது கிராம பஞ்சாயத்து செலுத்தி யிருக்கும் மின் கட்டணம் சுமார் 1.20 கோடி ரூபாய் என்கிறார்கள்! இதில் அதிசயமான விஷயம் இந்த பஞ்சாயத்தின் சார்பாக ஆண்டுக்கு 6.75 லட்சம் யூனிட் வீதம் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் சுமார் 67.50 லட்சம் யூனிட் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்திருக்கிறார்கள். அதில் ஆண்டுக்கு 2.15 லட்சம் யூனிட் வீதம் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 21.5 லட்சம் யூனிட் மின்சாரத்தை தமிழ்நாடு மின்வாரியத்துக்கு விற்பனை செய்திருக்கிறார்கள். அதன் மூலம் சுமார் ரூ. 65 லட்சம் வருவாய் கிடைத்திருக் கிறது. இப்போதும் இது தொடர்கிறது. இதில் சிறப்பு என்னவென்றால், அந்த ஊரில் மின் உற்பத்தி நிலையம் என்று எதுவும் இல்லை.

1996 தொடங்கி 2006 வரைக்கும் ஓடந் துறை பஞ்சாயத்து பொதுப் பஞ்சாயத்தாக இருந்திருக்கிறது. ஓடந்துறை கிராமத்தின் பஞ்சாயத்து தலைவர் 1996 முதல் 2006 வரை முதல் பத்து ஆண்டுகள் சண்முகம். 2006-இல் அந்த பஞ்சாயத்தை பெண்களுக்காக ஒதுக் கியதும், சண்முகம் ஒதுங்கிக் கொள்ள, அவரது மனைவியான லிங்கம்மாளை தலைவியாக தேர்ந்தெடுத்திருக்கின்றனர் கிராம மக்கள். கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக பஞ்சாயத்து தலை வராக தொடர்பவர் லிங்கம்மாள் சண்முகம்.

கணவன், மனைவி இருவருமாக இந்த கிராமத்தில் செய்திருக்கும் புதுமைகள், சாதனைகள் பலரையும் இந்த கிராமத்திற்கு வரவழைத்திருக்கின்றன. ஒரு கிராமப் பஞ்சாயத்து தனது வரிகளை நூறு சதவீதம் வசூலித்தால் தமிழக அரசு அதற்கு இணையாக மூன்று மடங்கு ஊக்கத் தொகை வழங்குகிறது. இந்த சலுகைகள் குறித்து, ஊர் மக்களிடம் பேசி இருக்கிறார் லிங்கம்மாள். அரசுக்கு முழுமையாக வரி செலுத்த வேண் டிய அவசியத்தை விளக்கி இருக்கிறார்கள். சிறப்பு முகாம்கள் நடத்தி வீட்டு வரி, கடை வரி, குடிநீர் வரி, தொழில் வரி, வரைபட அங்கீகாரக் கட்டணம் என்று நூறு சதவீதம் வரியை வசூலித்தார். ரூ.20 ஆயிரமாக இருந்த வரி வருவாய் ரூ.1.75 லட்சமாக உயர்ந்தது. அதற்கு ஈடாக மும்மடங்கு ஊக்கத் தொகை யாக தமிழக அரசு ரூ.5.25 லட்சம் கொடுத் திருக்கிறது. மறு ஆண்டு 3.5 லட்சம் வரி வசூலித்தார். அதே போன்று, தமிழக அரசிட மிருந்து ஈடாக 10.5 லட்சம் ஊக்கத் தொகை பெற்றார். சரி, இந்தத் தொகையை எல்லாம் என்ன செய்கிறார்கள்?

லிங்கம்மாள் சொல்கிறார்:

“எங்க கிராமத்துல யாரும் வெளியே வட் டிக்கு கடன் வாங்குறதில்லைங்க. கிராமத்துல இருக்குற ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் கிராமப் பஞ்சாயத்தே கடன் வழங்குது. ஒரு ரூபா வட்டிங்க. கடன் பெறுவதற்கு ரெண்டு தகுதி வேணுமுங்க. தகுந்த காரணம் இருக் கோணும். பழைய பாக்கி இருக்கக் கூடாது. மருத்துவச் செலவு, பிரசவ செலவு, கல்விக் கட்டணம், சிறு கடை வைக்க கடன் தர்றோ முங்க. கல்யாணம், காது குத்து, நல்லது, கெட்டதுகளுக்கும் கடன் உண்டுங்க. ஆயிரம் ரூபாய் தொடங்கி 50 ஆயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் கொடுத்திருக்கோம்‘’ என்கிறார். கொடுக்கும் தொகைக்கு எழுதி வாங்குவது கிடையாது. சரியான காரணமாக இருந்தால் உடனே பணம் தருகிறார்கள். பதிவேட்டில் தவணைத் தொகை வரவு வைக்கப்படுகிறது.

கடந்த 10 ஆண்டுகளாக நடந்துவரும் இந்தத் திட்டத்தில் திரும்ப வராதகடன் என்கிற பேச்சுக்கே இதுவரை இடம் இல்லை. இங்கிருக்கும் பழங்குடியினர் காலம் காலமாக தனியார் தோட்டங்களில் கொத்தடிமைகள் போல இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கென நிரந்தர வசிப்பிடம் கிடையாது. அவர்களுக்கு தனியார் தோட்ட முதலாளிகளிடம் போராடி நிலத்தைப் பெற்று வீடுகள் கட்டிக் கொடுத் திருக்கிறார் லிங்கம்மாள். “கிராமத்துல இருக் கிற மொத்தப் பேருக்குமே சொந்த வீடு இருக்கு. அதுல பாதி வீடுகள் சர்க்கார் வீடுங்க. வாடகை வீடுங்கிற கலாச்சாரமே இங்கே கிடையாதுங்க.’’

இத்தோடு நிற்கவில்லை சாதனைகள். இந்த கிராமத்தில் நூறு சதவீதம் மாணவர்களும் கல்வி பெறுகிறார்கள். இடை நின்ற மாணவர் ஒருவர் கூட கிடையாது. மின்சாரத்தை மிச்சப் படுத்தும் சோலார் தெருவிளக்குகள், எல்.இ.டி. விளக்குகள் ஜொலிக்கின்றன. ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் சுத்திகரிக்கப் பட்ட குடிநீர் கிடைக் கிறது. தெருக்கள் தூய்மையாகப் பளிச்சிடு கின்றன. இதற்காக மத்திய, மாநில மற்றும் உலக நாடுகள் அளித்திருக்கும் விருதுகள் கிராமப் பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தை அலங்கரிக்கின்றன. வாசிங்டனிலிருந்து உலக வங்கி இயக்குநர் தலைமையிலான குழு ஒன்று ஓடந்துறையை ஆய்வு செய்திருக்கிறது. ஜெர்மனி, ஜப்பான், பிரான்சு ஆகிய வளர்ந்த நாடுகளின் உள் ளாட்சிப் பிரதிநிதிகள் கூட இங்கே நேரில் வந்து பல விசயங்களை பார்த்துச் சென்றிருக் கிறார்கள். மின்சார உற் பத்தி மற்றும் தொகுப்பு வீடுகளை பார்வையிட்ட ஆப் பிரிக்க நாடுகளின் அமைச் சர்கள் தங்கள் நாட்டில் இதுபோன்ற திட்டங் களை அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். சிக்கிம், கேரளம், கருநாடகம் ஆகிய மாநிலங்களின் அரசு செயலர்கள் கூட ஓடந்துறையை வந்து பார்வையிட்டுச் சென்றி ருக்கிறார்கள். சென்னை அண்ணா மேலாண்மையகத்தில் பேரூராட்சி தலைவர்கள் மாநாட்டில் உரையாற்றியிருக் கிறார் கிராமப் பஞ்சாயத்து தலைவர் லிங் கம்மாள்.

இயற்கை உரத்தில் காய்கறி விளைவிக்கும் பெண்

இப்போதெல்லாம் காய்கறி களைப் பச்சையாகச் சாப்பிட யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அவற்றின் மீது என்னென்ன பூச்சிக்கொல்லிகளைத் தெளித் திருப்பார்களோ ரசாயன உரங் களைப் பயன்படுத்தி யிருப்பார் களோ என்ற அச்சம்தான் அதற்குக் காரணம். எங்களுக்கு அப்படி எந்த பயமும் இல்லை என்று சொல்லும் சசிகலா, மண் புழு உரத்தைத் தயாரித்து அதைத் தன் தோட்டத்துப் பயிர் களுக்கு இடுகிறார்.

சசிகலா, சேலம் மாவட்டம் அழகா புரத்தைச் சேர்ந்தவர். ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் தொட்டிகள் அமைத்து அவற்றில் மண்புழுக்களை வளர்த்து மண்புழு உரம் தயாரித்து வருகிறார். எனக்குச் சிறு வயதிலிருந்தே தோட்டக்கலையில் ஆர்வம் அதிகம். வீட்டைச் சுற்றி விழும் காய்ந்த சருகுகளையும் காய்கறிக் கழிவையும் செடிகளுக்கு உரமாகப் போடுவேன். இயற்கை உரங்களைப் பயன்படுத்திய தால் அவற்றிலிருந்து கிடைக்கும் பழங்களும் காய்கறி களும் சுவையாக இருக்கும். ரசாயன உரங்களைப் பயன்படுத்தி விளைவிக்கப் படும் காய்கறிகளில் அந்த அளவுக்குச் சுவை இருப் பதில்லை. அதனால் நாங்கள் ரசாயன பூச்சிக் கொல்லிகளையோ ரசாயன உரங்களையோ பயன் படுத்துவதில்லை என்று சொல்கிறார் சசிகலா.

பாராட்டு கொடுத்த வளர்ச்சி

அரசு சார்பில் நடத்தப்பட்ட மண்புழு உரம் தயாரிப்பது குறித்த முகாம், சசி கலாவை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்தியது. முகா மில் பங்கேற்ற சசிகலா, அங்கு கொடுக்கப்பட்ட மண்புழுக்களை வாங்கிவந்து மண் தொட்டிகளில் வளர்த்தார். தொட்டிகளில் கிடைத்த மண் புழு உரம் பார்ப் பதற்குச் சீரகம் போல் இருந்தது. அதை எங்க வீட்டுக் காய்கறிச் செடிகளுக்குப் போட்டோம். பக்கத்துல இருக் கிறவங்களுக் கும் கொடுத்தோம். மண்புழு உரத்தைப் பயன் படுத்தினதால காய்கறிகள் சுவையா இருக் குன்னு அவங்க எல்லாம் பாராட் டினாங்க என்று சொல்லும் சசிகலா, அதன் பிறகு தனக்குச் சொந்தமான ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் தொட் டிகள் அமைத்து சிறு பண்ணையைத் தொடங்கினார்.

மண்புழுவுக்கு மாட்டுச் சாணம்தான் பிடித்த உணவு என்பதால் அதை மட்டுமே கொடுப்பேன். மண்புழுவைத் தொட்டிகளில் விடுவதற்கு முன் மாட்டுச் சாணத்தை மண்ணுடன் கலந்து அதில் போதிய அளவு தண்ணீர் கலக்க வேண்டும். சாணத் தில் உள்ள உஷ்ணம் குறைந்ததும் மண்புழுக்களை அதில் விட வேண்டும். சாணத்தில் தண்ணீர் விட்டதுமே மண்புழுவை விட்டால் உஷ்ணம் தாங்காமல் அவை இறந்துபோகக்கூடும்.

நிலத்தில் மண்புழுக்களை வளர்த்தால் அவற் றைச் சிறு பூச்சிகள் தின்றுவிடும். அதனால் தொட்டிகளில் வளர்ப்பதே சிறந்தது. மண்புழுவைத் தொட்டிகளில் விட்டு நல்ல உணவு கொடுத்து சுமார் 45 நாட்கள் கழித்து மண்புழுக்களின் கழிவு நமக்கு உரமாகக் கிடைக்கும் என்கிறார் சசிகலா.

இந்தியாவில் பெண்கள் நிர்வகிக்கும் முதல் ரயில் நிலையம்!

பெண்களால் நிர்வகிக்கப்படும் காவல் நிலை யங்கள் பல இந்தியாவில் உள்ளன. பெண்களால் நிர்வகிக்கப்படும் பள்ளிகள், கல்லூரிகளும் அநேகம் இருக்கின்றன. ஆனால் முழுக்க முழுக்க பெண்களால் நிர்வகிக்கப்படும் ரயில் நிலையம் ஒன்று கூட இந்தியாவில் கிடையாது. அந்தக் குறையைப் போக்க இந்திய ரயில்வேத் துறை, ஜெய்ப்பூர் நகரில் இயங்கும் துணை ரயில் நிலையமான “காந்தி நகர்’ ரயில் நிலை யத்தை முழுக்க முழுக்க பெண்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வந்திருக்கிறது. காந்திநகர் ரயில் நிலையம் இந்தியாவில் பெண்களால் நிர்வகிக்கப்படும் முதல் ரயில் நிலையம் என்ற பெருமையும் பெற் றுள்ளது. இங்கே ஸ்டேஷன் மாஸ்டரிலிருந்து கடைநிலை ஊழியர் வரை பெண்கள்தான். நாற்பது ஊழியர்கள் இந்த ரயில் நிலையத்தில் பணிபுரி கிறார்கள். பெண்களுக்கு மாதாந்திர அசவுகரியத்தைப் போக்க நாப்கின்களை வழங்கும் மெசின் ஒன் றையும் இந்த நிலையத்தில் நிறுவியுள்ளனர். ஏதோ தினமும் ஒன்றிரண்டு வண்டிகள் போகும். அதனால் தான் காந்திநகர் ரயில் நிலையத்தைப் பெண்களைக் கொண்டு நிர்வாகம் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். தினமும் அய்ம்பது ரயில் வண்டிகள் போய் வருவதால் இந்த ரயில் நிலையம் எப்போதும் பிசியாக இருக்கும்.

கால்பந்து விளையாட்டுக்கும் பெண்களின் பங்கேற்புக்கும் இடையே இருக்கும் தொலைவைத் தன் அசாத்திய வெற்றி மூலம் குறைத்திருக்கிறார் ரூபாதேவி. திண்டுக்கல் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ரூபாதேவி, சர்வதேசக் கால்பந்தாட்ட அமைப்பு  நடத்தும் போட்டிகளில் நடுவராக இருக்கிறார். ரூபாதேவி ஆறாம் வகுப்பு படித்தபோது கால்பந்து விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். பிறகு மாவட்டம் தொடங்கி தேசிய அளவிலான போட்டிகள்வரை பங்கேற்றார்.

தொடர்ந்து கால்பந்துப் போட்டிகளில் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இளங்கலை உடற்கல்வி படித்தார். இளங்கலைக் கல்வியை முடித்த பிறகு ரூபாவுக்குத் தனியார் பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியர் வேலை கிடைத்தது.

ஆனால், பள்ளி நிர்வாகம் அவரைக் கால் பந் தாட்டப் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள அனுமதிக்க வில்லை. இதனால் ஆசிரியர் பணியை விட்டு விட்டுத் தொடர்ச்சியாகத் தேசிய அளவிலான கால்பந்தாட்டப் போட்டிகளில் பங்கேற்றார்.

இந்நிலையில் ரூபாவின் பெற்றோர் அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் உடல்நலக் குறைவு காரணமாக இறந்துவிட, கால்பந்தாட்டம்தான் ரூபாவுக்குப் பொருளாதார ரீதியாகவும் மனத்தளவிலும் துணையாக இருந்தது. கால்பந்தாட்டத்தில் நடுவராக உள்ள நண்பர்களின் ஆலோசனைக்குப் பிறகு கால்பந்தாட்ட நடுவர் பயிற்சிப் பள்ளியில் பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டார். கடந்த 2012 முதல் தேசிய சப் ஜூனியர் கால்பந்தாட்டப் போட்டிகளில் நடுவராகப் பணியாற்றினார்.

அர்ப்பணிப்பு குணம்கொண்ட ரூபாவுக்கு அடுத்தடுத்து சர்வதேச மகளிர் கால்பந்தாட்டப் போட்டிகளில் நடுவராகப் பணியாற்றும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இந்நிலையில் 2016இல் சர்வதேசக் கால்பந்தாட்ட அமைப்பான  நடத்திய போட்டிகளில் நடுவராகப் பணியாற்றும் வாய்ப்பு ரூபாவுக்குக் கிடைத்தது. ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் நடுவராகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்பதே தன் கனவு என்கிறார் ரூபாதேவி.

குடியிருப்புப் பகுதிகளில் சிறுத்தைகள் புகுந்துவிட்டால் அதைப் பிடிப்பதை ஒரு சாகச நிகழ்ச்சிபோல் காட்டுவார்கள். ஆனால், சிறுத்தை தாக்கி யாராவது காயமடைந்தால் சிறுத்தைகள் என்றாலே கொடூரமானவை என்ற ரீதியில் பேசுவார்கள். இது ஒரு பொய்யான கட்டமைப்பு என்கிறார் சூழலியல் ஆர்வலரும் காட்டுயிர்ப் பாதுகாப்பு அறக்கட்டளையின் செயல்பாட்டாள ருமான வித்யா ஆத்ரேயா.

கடந்த எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் சிறுத் தைகள் குறித்து ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார் இவர். கொடூரமான விலங்கு எனச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள சிறுத்தைகள் இயல்பிலேயே மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவை.

நாய், பூனை போன்ற வீட்டு விலங்குகளைத் தவிர்த்து மற்ற விலங்குகள் எல்லாம் காட்டில்தான் வாழும் என்ற சிந்தனை மனிதர்களிடம் உள்ளது. அதனால்தான் சிறுத்தை போன்ற விலங்குகள் குடி யிருப்புப் பகுதிகளுக்கு வந்தால் அவற்றை உடனே பிடித்துக்கொண்டு காட்டில்விட யோசிக்கிறோம்.

ஆனால், காலம்காலமாகச் சிறுத்தை, புலி, சிங்கம் போன்ற விலங்குகள் தங்களுக்குப் போதிய உணவு கிடைக்காத நேரங்களில் குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்கு வருவது வழக்கம்.

தற்போது சிசிடிவி தொழில்நுட்பம் உள்ளதால் தான் அவை குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் வருவது நமக்குத் தெரிகிறது என்று

வீர சாகசங்களை பெண்கள் செய்வது அதிகரித்து வருகிறது. அந்த வகையில் வானிலிருந்து குதிப்பது.. அதுவும் ஒன்பது கஜ சேலை உடுத்திக் கொண்டு குதிப்பது சாதாரண விஷயமல்ல. இந்த சாதனையை செய்தி ருக்கும் முதல் இந்திய பெண்மணி ஷீத்தல் ரானே மகாஜன்.

பூனா நகரைச் சேர்ந்தவர். இவர் விமா னத்தில் பறந்து சென்று வானிலிருந்து குதிப்பதில் சாதனை படைத்திருப்பவர். முப்பத்தைந்து வயதாகும் ஷீத்தல் தனது சாதனை குறித்து பகிர்கிறார்:

“வானில் 13,000 அடி உயரத்திலிருந்து குதிக்க வேண்டும். அப்படி இரண்டு முறை வெற்றிகரமாக குதித்து தாய்லாந்தின் பட்டாயா மண்ணில் வந்து இறங்கினேன். சர்வதேச மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு புதுமையான சாதனை ஒன்றை நிகழ்த்த வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்.

புதுமையை சேர்ப்பதற்காக வழக்கமாக வானிலிருந்து குதிக்கும் வீரர்கள் வீராங் கனைகள் அணியும் சம்பிரதாய உடை களை அணியாமல், ஒன்பது கஜ புடவையை அணிந்து கொண்டு குதித்தேன். புடவையைக் கட்டிக் கொண்டு குதிப்பதில் பல அசவு கரியங்கள் உண்டு. முதல் பிரச்சினை. வானி லிருந்து குதிக்கும் போது காற்றின் சக்தியால் புடவை பறக்கும்.... அவிழவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. அதனால் சில முன்னெச்சரிக்கையாக சேலை பறக்காமல் இருக்க கால் பக்கத்தில் பின்களை வைத்து நன்றாக இறுக்கிக் கொண்டேன். எனக்குப் பயிற்சி அளித்த தாய்லாந்தின் பயிற்சியாளர் முதலில் முடியாது என்று மறுத்தாலும்... “சேலை அணிந்து குதிப் பது பொழுதுபோக்கிற்காக அல்ல.. சாதனை நிகழ்த்துவதற்காக’ என்று எடுத்துச் சொல்லி அவரை சம்மதிக்க வைத்தேன்.

பிறகு பாராசூட், தலைக் கவசம், மூக்கு கண்ணாடி, பாத மூடணி அணிந்து கொள்ள வேண்டும். முதல் முறை குதித்ததில் தரையில் இறங்கும் போது கொஞ்சம் தடுமாறிவிட்டேன். இரண்டாம் முறை எந்தக் குறையும் இல்லாமல் தரை இறங்கினேன். சேலை கட்டிக் கொண்டு வீட்டில், அலுவலகத்தில் வேலை செய்வ துடன், சேலை கட்டிக்கொண்டு வானிலிருந்து குதிக்கலாம். பாரம்பரிய இந்திய பெண்ணால் சேலையுடன் வானிலிருந்து குதிக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கவே இந்த சாதனை’’ என்கிறார் ஷீத்தல்.

வானிலிருந்து குதித்தலில் ஷீத்தல் பதினெட்டு தேசிய சாதனைகளையும் ஆறு சர்வதேச சாதனைகளையும் நிகழ்த்தியுள்ளார். உலகம் முழுவதுமாக இதுவரை 704 முறை வானிலிருந்து குதித்திருக்கிறார். அதன் காரண மாக சர்வதேச விருதுகள் ஷீத்தலை வந் தடைந்திருக்கின்றன.

ஷீத்தலுக்கு பத்மசிறீ விருதும் 2011 - இல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. “நான் முதன் முதலாக வானிலிருந்து குதித்தது 2004 - இல். வட துருவத்திலிருந்து எந்த பயிற்சியும் பெறாமல் குதித்தேன். ரஷ்ய விமானம் என்னை வானில் கொண்டு போய் விட்டது. 2400 அடி உயரத்திலிருந்து குதித்தேன். ஆனால் அப்போது குளிர் மைனஸ் 37 டிகிரி. காற்று வேகத்தில் குளிர் உடலை ஊசியாய் குத்தி நடுங்க வைக் கும். இந்த கடுங்குளிர் சூழலில் வானிலிருந்து குதித்த உலகின் முதல் பெண் நான்தான்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், சரியாகச் சொன்னால் 2006 டிசம்பர் 15 அண்டார்டி காவின் வான் பகுதியிலிருந்து குதித்தேன். அங்கேயும் கடுங்குளிர்தான். வட தென் துருவங்களில் வானிலிருந்து குதித்த ஒரே பெண் என்ற பெருமையும் எனது 23 வயதி லேயே கிடைத்தது. “எனக்கு 2008- இல் திருமணம் ஆனது. கணவர் வைபவ் ரானே. ஃபின்லாந்தில் பொறியாளராக பணி புரிகிறார். திருமணம் நடந்ததும் வானத்தில்தான். வானில் பறக்கும் பேருரு கொண்ட பலூனில் திருமணம் நடந்தது.

பலூன் தரையிலிருந்து சுமார் 750 அடி உயரத்தில் புனா நகரின் வானத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது.  வானத்தில் நடந்த இந்தி யாவின் முதல் திருமணம் எங்களுடையது தான். “வைபவ் எனக்கு கணவரானது ஓர் அபூர்வப் பொருத்தம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவருக்கும் வானத்திலிருந்து குதிக்கும் ஆர்வம் உண்டு. இதுவரை அவர் 57 தடவைகள் வானிலிருந்து குதித்திருக்கிறார்.

“கணவன் மனைவியாக ஒரு சேர வானத்திலிருந்து குதித்தால் என்ன’ என்று யோசித் தோம். “நாம ஒன்றாக குதிக்கிறோம்..’ என்று முடிவும் எடுத்தோம். 2011 நவம்பர் 11 அன்று இருவரும் ஒன்றாக வானிலிருந்து குதித்தோம். வானிலிருந்து குதிக்கும் முதல் வாழ்விணை யர்கள் என்ற சிறப்பும் எங்களுக்கு கிடைத்தது. எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசை. இமயமலையின் சிகரமான எவரெஸ்ட்டின் வான்பகுதியி லிருந்து குதிக்க வேண்டும். 2010 இல் இரண்டு முறை முயன்றும் அது வெற்றிகரமாக நிறை வேறவில்லை. “வானம்தான் எனக்கு எல்லை. வானத்திலிருந்து குதிப்பதுதான் எனது லட் சியம். ஆம்... கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் ஏழு கண்டங்களின் வான் பகுதியிலிருந்து குதித் திருக்கிறேன். இந்த சாதனைக்காக இந்திய ஏரோ கிளப்பின் விருது எனக்கு வழங்கப் பட்டுள்ளது. மகாராஷ்டிரா மாநில அரசும் எனக்கு உதவு கிறது.

அமெரிக்காவில் பயிற்சி பெற ஏற் பாடுகள் செய்து கொடுத்தது. எனக்கு விருதுகளாக இரண்டு மகன்கள். இரட்டை யர்கள். ஒன்பது வயதாகிறது. அடுத்து எங்கிருந்து குதிக்கலாம் என்று யோசித்து வருகிறேன்....” என்கிறார் ஷீத்தல் ரானே மகாஜன்.


தமிழர்களின் பாரம்பரிய வீர விளையாட்டுகளில் ஒன்றான சிலம்பத்தை மூன்று வயது முதல் கற்று வருகிறார் ஆர்.சூர்யா. திருவள்ளூர் மாவட்டம் பொன்னேரியைச் சேர்ந்த இவர் சிலம்பத்தில் பல்வேறு இமயங்களைத் தொட்டுள்ளார்.

இரண்டு ஆண்டுகளாக தேசிய அளவிலான போட்டிகளுக்கு நடுவராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். இவரது குடும்பத்தினரும் சிலம்பம் பயிற்சியில் தேர்ந்தவர்களே. கல்லூரியில் முதுநிலை பட்டப்படிப்பு படித்து வரும் இவர், 300-க்கும் மேற்பட்டோருக்கு இந்தக் கலையை பயிற்றுவித்து வருகிறார்.

காலையில் 6 மணிக்கு விடியும் இவரது பொழுதுகள் ரயிலில் கல்லூரிக்குப் பயணம், கல்லூரி முடிந்ததும் அதே கல்லூரியில் மாணவிகளுக்கு சிலம்பப் பயிற்சி கற்றுக்கொடுத்தல், மீண்டும் வீடு திரும்பி சிலம்பக்கூடத்தில் இரவு 9 மணி வரை சிலம்பம் கற்றுக் கொடுத்தல், இதற்கு நடுவில் பள்ளிகளில் சிலம்பம் வகுப்புகள் எடுத்தல்...இவை அனைத்தும் போதாதென்று சிலம்பத்தை மூலை முடுக்களில் எல்லாம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்று எண்ணி, சிலம்பக் கலை குறித்த விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தி வருகிறார்.

சிலம்பக் கலையில் அவரது 20 ஆண்டு கால பயணம் குறித்து  அவர் கூறியதாவது: “நான் பிறப்பதற்கு முன்பே என் அப்பா ராஜேந் திரன் இறந்துவிட்டார். என்னையும் என் அக்கா சந்தியாவையும் அம்மா சுதாதேவிதான் கூலி வேலைக்குச் சென்று படிக்க வைத்தார்.

என் தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு எங்கள் குடும்பத்துக்கு மிகப்பெரிய பக்கபலமாக இருந்து என்னையும் சிலம்பக் கலைக்குள் ஈடுபடுத்தியவர் என் தாய்மாமா வி.அரிதாஸ் தான். அவர் சுப்ரமணிய ஆசான் என்பவரிடம் சிலம்பம் கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது என்னையும் மூன்று வயதிலேயே அதே ஆசானிடம் பயிற்சிக்காக சேர்த்துவிட்டார். அப்படிதான் சிலம்பம் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கினேன்.

இதனையடுத்து சுப்ரமணிய ஆசான் சிலம்பக்கூடம் என்ற பயிற்சி மய்யத்தை என் தாய்மாமா நிறுவினார். அவர் தலைமையில் சிலம்பம் கற்றுக் கொடுத்து வருகிறேன். 14 ஆண்டுகளாக சிலம்பம் கற்றுக்கொடுத்து வருகிறேன். சிறியவர்கள் முதல் வயதானவர்கள் வரை என அனைவருக்கும் சிலம்பம் பயிற்றுவிக்கிறேன்.

சென்னை ராணி மேணி கல்லூரியில் எம்.பில் வரலாறு படித்து வருகிறேன். அதில் “தற்காப்பு கலைகள் சிலம்பம்‘ என்ற தலைப்பில் ஆய்வுப்பணிகளையும் மேற்கொண்டு வருகிறேன். கராத்தே உள்ளிட்ட தற்காப்புக் கலைகளில் இருப்பதைப் போன்று (பிளாக் பெல்ட்) சிலம்பத்தில் படிநிலைகள் கிடையாது.

ஒருவர் எத்தனை தேசிய, மாநில அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கிறார்களோ அதனைக் கொண்டே அவரது தகுதி தீர்மானிக்கப் படுகிறது.

எனவே, பிற தற்காப்புக் கலைகள் போன்று இதற்கும் படிநிலைகளை உருவாக்க முயற்சி செய்து வருகிறேன். கல்லூரியில் மேற்கொண்டிருக்கும் ஆய்வுப்பணியை நிறைவு செய்து, அதனை ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டால் அதுவும் இந்த முயற்சிக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். 20 ஆண்டு காலத்தில் பல்வேறு போட்டிகளில் கலந்து கொண்டுள்ளேன்.

2002ஆம் ஆண்டு திருச்சியில் நடைபெற்ற சர்வதேச சிலம்பப் போட்டியில் 30 - 34 கிலோ எடைப்பிரிவில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றேன். அதே போட்டியில் 34 - 38 கிலோ எடைப்பிரிவில் என் சகோதரி சந்தியா தங்கப்பதக்கம் வென்றார்.

அதன்பின்பு தேசிய அளவில் 10 போட்டிகளில் பங்கேற்று, பத்துப் போட்டிகளிலும் தங்கப்பதக்கம் வென்றுள்ளேன். மாநில அளவில் 25 போட்டிகளில் பங்கேற்றுள்ளேன். சிலம்பக் கலையின் பிற அம்சங்களான கத்தி, வேல்கம்பு, மான்கொம்பு, சுருள்வாள், தீப்பந்தம், புலிவேஷம் உள் ளிட்டவற்றிலும் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். அதை பயிற்றுவித்தும் வருகிறேன்.

5 ஆயிரம் ஆண்டு கால பழமை வாய்ந்த இந்த கலையை முன்னெடுத்துச் செல்ல யாரும் முன்வருவதில்லை. ஒரு கலையாக இதனை பார்த்து ரசிப்பதோடு அப்படியே விட்டு விடுகிறார்கள். இதனால் இந்தக் கலையைப் பயிற்சி செய்து வரும் பல வீரர்களுக்கு முறையான அங்கீகாரம் இல்லை.

இருப்பினும் சிலம்பக் கலையை வளர்ப்பதற்காக முகாம்கள் நடத்தியும், சமூக நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றும் சிலம்பம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற் படுத்தி வருகிறோம். சிலம்பம் என்ற வீர விளையாட்டை ஒலிம்பிக் போட்டி வரை கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே என் இலக்கு!’’ என்றார் ஜெனி.

பெண்களும் நோபல் பரிசும்

நோபல் பரிசு இதுவரை 49 முறை பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டு முறை நோபல் பரிசு பெற்ற பெண்மணி மேடம் க்யூரி மட்டுமே. 1903-ஆம் ஆண்டு அறிவியல் சார்ந்தும், 1911-இல் ரசாயனம் சார்ந்தும் அவருக்கு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

பெர்தா வோன் சட்னர்: ஆஸ்திரிய அரசு குடும் பத்தில் பிறந்தவர். போர்களை அறவே வெறுத்தவர். மாறாக சமாதானத்துக்காக தொடர்ந்து குரல் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தவர். நோபல் பரிசு வழங்கிய டாக்டர் நோபலிடம் சமாதானத்துக்கு பரிசு வழங்க வேண்டியதின் அவசியத்தை வலியுறுத்திக் கூறி வந்தார். 1905இல் இவருக்கு சமாதானத்துக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இதனைப் பெற்ற முதல் பெண்மணியும் இவர் தான். மேலும் மேடம் க்யூரி (1900)க்குப் பின் இரண்டாவதாக நோபல் பரிசு பெற்ற பெண்மணி இவர்! இவர் ஒரு நாவலாசிரியர். இவர் எழுதிய நாவல் மிகமிகப் பிரபலம். இதற்கு 37 தொகுதி கள் வெளியாகியுள்ளன. அந்தக் காலத்திலேயே 12 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

டோரிஸ் லெசிங்: 88 வயதில், 2007ஆம் ஆண்டு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றார் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த டோரிஸ்லெசிங். மிக வயதான காலத்தில் நோபல் பரிசைப் பெற்றவரும் இவர்தான்.

வாங்காரி மாத்தாய்: 1940ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 1ஆம் தேதி கென்யாவின் நெய்ரி ஊரில் பிறந்தார். இவர் கென்யாவில் அரசியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த விழிப்புணர்வை தூண்டிவிட்ட வீராங்கனை! 1977-இல் “க்ரீன் பெல்ட் மூவ்மென்ட்’ என்ற இயக் கத்தைத் தொடங்கி அதன் மூலம் கென்யாவின் பல இடங்களில், பெண்களின் உதவியுடன் 2 கோடி மரங் களை நட்டு வளர்த்தார்.
இவருக்கு கென்ய அமைச் சரவையில் உதவி அமைச்சர் பதவி கிடைத்தது. சுற்றுச்சூழல் இயற்கைச் செல்வம் மற்றும் காட்டு வாழ்க்கை சார்ந்த துறை இது! அதே சமயம் கென்ய நாட்டுப்புறப் பெண்கள், குடும்பச் சூழலில் படும் அவதிகளைக் களையவும் கடும் முயற்சி எடுத்தார். பலன் இவருக்கு 2004-ஆம் ஆண்டு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. நோபல் பரிசைப் பெற்ற முதல் ஆப்பிரிக்க பெண் இவர்தான். 2011ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 25-ஆம் தேதி இவர் காலமானார்.

செல்மா லாஜர்லாஃப்: ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த செல்மா லாஜர்லாஃப் இலக்கியத்துக்காக 1909ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு பெற்றார். இலக்கியத்துக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணியும் இவர்தான்.

பெண்களுக்கான பயண ஏற்பாடு

இந்தியாவில் தனியாகச் சுற்றுலா செல்லும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத சூழ்நிலையே இப்போதுவும் நிலவுகிறது.
இந்நிலையில் டில்லியைச் சேர்ந்த ராஷ்மி சத்தா 2016இல் பெண்கள் தனியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் பயணம் செய்வதற்கு வோவாயேஜ் (Wovoyage) என்ற பயண ஏற்பாட்டு நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்.

பெண்களின் நேரத்தையும் பணத்தையும் மிச்சம் பிடிப்பதோடு அவர்களுக்குச் சிறந்த அனுபவத்தையும் தருவதற்கு உத்தரவாதம் தருகிறது வோவாயேஜ்.

இந்தப் பணியைத் தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டு களில் 207 பயணங்களை ராஷ்மி சத்தா ஒருங் கிணைத்துள்ளார். தனிப் பெண் சுற்றுலாப் பயணி களுக்குப் பெண் வழிகாட்டிகளையும் ராஷ்மி ஏற்பாடு செய்கிறார்.

பேருந்துப் பயணங்களுக்கும் உதவும் இவரது நிறுவனம், பெண் பயணிகளுக்கு முன் இருக்கையைக் குறைந்த கட்டணத்தில் எடுத்துத் தருகிறது.

வெளிநாட்டுப் பயணங்களிலும் பெண் பயணி களுக்கு உதவும் வுவாயேஜ், கடந்த எட்டு மாதங்களில் 45 லட்சத்தை வருவாயாக ஈட்டியுள்ளது. ராஷ்மி சத்தாவுக்கு டோக்கியோவிலும் ஒரு அலுவலகக் கிளை உள்ளது.

Banner
Banner