Banner

பகுத்தறிவு

ஒரு புரோகிதக் கொள்ளை

சாத்தூர் தாலுகா ஆமத்தூர் என்னும் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய குடும்பஸ்தர் வீட்டில் ஒரு பெரியவர் தேக வியோகமடைந்து விட்டார். அவருக்கு கருமாதியென்ற முறை 11ஆம் நாள் நடத்தினார்கள். அதில் பார்ப்பனப் புரோகிதர் ஒருவர் செய்த பின் கண்ட கூற்றுகளை நான் நேரில் பார்த்தபடியே இதில் எழுதுகிறேன்.

வந்த பார்ப்பன புரோகிதர் அழுக்கடைந்த பழங்கந்தை வஸ்திரம் தரித்திருத்தார். கையில் காய்ந்த தர்ப்பைப் புல் கொஞ்சமிருந்தது. பழைய பஞ்சாங்கமொன்றும் கிழிந்த துணியில் கரன்ஸி நோட்டுகளை பத்திரப்படுத்தி வைத் திருப்பது போல வைத்திருந்தார்.

அந்த ஆசான் வருகையை எதிர்பார்த்திருந்த குடும்பத்தார்கள் “அய்யவாரு ஒச்சதி, அய்யவாரு ஒச்சதி”  என்று தெலுங்கில் சில நிமிடங்களாக அதே பேச்சாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்புரோகிதன் வீட்டிற்குள் வந்து நுழையுமுன் மேல்கண்டவாறு பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் வீட்டினுள் நுழைந்தவுடன் “சாமி ரண்ட! சாமி ரண்ட” என்ற பேச்சு நடந்தது.

புரோகிதர் குறுஞ்சிரிப்புடன் தம் இடது கையை மூக்குக்கு கீழாக கொண்டுபோய் “தீர்க்காயுசு தீர்க்காயுசு” போன்று வரம் கொடுத்துவிட்டு “சாமான்களெல்லாம் வந்து விட்டதோ” யென்று கேட்டார் குடும்பத்தலைவர் பெரிய ஆடம்பரத்துடன் “எல்லா சாமான்களும் வந்து விட்டது என்றார்.

புரோகிதருக்கு பழைய கந்தை உடுத்தியிருக்கும் ஞாபகம்வந்து விட்டதோ என்னமோ தெரியவில்லை. “வஸ்திரம் யெல்லாம் எடுத்திருக் கின்றீர்களா” என்று ஆவலுடன் கேட்டார். “அதுவும் வந்து விட்டது” என்றார்கள்.

புரோகிதர் ஆரம்பித்தார் வேலையை; பச்சரிசி, பருப்பு, நெல், காய்கறி முதலிய சாமான்களை புரோகிதர் முன் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள். புரோகித பூமான் ஒவ்வொரு சாமான்களையும் சாஸ்திரீக முறைப்படி வைப்பது போல் பரப்பி கும்பம் முதலியவை வைத்து ஏதேதோ உளறினார். அரிசி, பருப்பு போதாது என்று கோபித்தார்.

குடும்பத்தலைவர் “அரிசி பக்காபடியில் 12 படிவாங்கியிருக்கிறதே” என்றார். “ஏங்காணும் உன் தோப்பனார் ஒரு வருஷம் வரை அதாவது அட்டை திதி வரை சாப்பாட்டுக்கு எவ்வளவு செல்லுமோ அவ்வளவு வேண்டுமல்லவா நியாயத்துக்கு” யென்று புரோகிதர் பரிதவித்தார்.

எனக்கோ ஆத்திரம் பொறுக்க முடியவில்லை. திதி கொடுப்பவரின் இறந்து போன பிதாவுக்கு வருஷ சாப்பாட்டுக்கு போதுமான வரை முன்னாடியே சேகரித்து வைக்கும் ஆத்திரம் இந்த பார்ப்பானுக்கல்லவா வந்துவிட்டது. அதை குடும்பத்தார்கள் அறியவில்லையே! என்று நினைத் தேன். அதற்குள் வந்து விட்டது 4 படி அரிசியும், 2 படி பருப்பும்.

புரோகிதர் மனம் வாட குடும்பத்தாருக்கு இஷ்டமில்லை. பின்னர் புரோகிதர் தனக்கு வாங்கி வந்திருந்த புது வேஷ்டியை விரித்துப் பார்த்து ஒற்றை வேஷ்டியாயிருந்தமையால் “ இது என்னங்காணும்? பெரியவர் மனம் திருப்தியடைய மாட்டாது போலிருக்கிறதே. வயது சென்ற பெரியவருக்கு மோக்ஷ லோகத்தில் குளிர்தாங்க முடியுமா, இரண்டு வேஷ்டியாவது வேண் டாமா?” என்றார்.

அடுத்த நிமிடமே வந்துவிட்டது இன்னொரு வேஷ்டியும். மந்திரங்கள் ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார் புரோகிதர். 2 வார்த்தைக்கு ஒரு தரம், 3 வார்த்தைக்கு ஒருதரம் “பணம் போடு” என்ற மந்திரமும் வந்து கொண்டிருந்தது.

வீட்டுக்கார் மடியிலிருந்த சில்லரைகள் எல்லாம் போட்டு விட்டார். குடும்பத் தலைவரின் மடியை பார்த்துக் கொண்டே மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் புரோகிதர். மடி நிறைய இருந்த சில்லரை 2 நிமிடத்தில் தீர்ந்து விட்டது அறிந்து கொண்டார்.

அநியாய பார்ப்பான் நிறுத்திக் கொண்டான் மந்திரத்தை, “என்னங்காணும் நீங்கள் வீட்டில் செலவு செய்கிறீரா இல்லையா. பெரியவர் மோக்ஷத்தில் போதுமான செலவுக்கு என்ன செய்வார், அவரவர் கையிலிருந்தால் தானே உதவும்” என்றார். வீட்டின் தலைவர் பின்னும் பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து வந்திருந்த பந்து ஒருவரிடம் கொடுத்து சில்லரை மாற்றி  வரும்படி தெரிவித்தார்.

புரோகிதர் முகம் வெளுத்து விசனத் தோற்றத்துடன் “இன்னும் 10 ரூபாயிக்கும் குறைச்சலாகவா மந்திரம் இருக்கிறது. நோட்டை மாற்றுவானேன்? நோட்டை இலையில் வையேன் பார்த்துக் கொள்வோம்” என்றார்.

தலைவர் மெய்மறந்தார், வேடிக்கை பார்க்கும் பந்துக்களில் ஒருவரின் தேர்தலின் பேரில் நோட்டை இலையில் வைத்தார். புரோகிதர் பின்னும் இரண்டொரு சொற்களைச் சொல்லிக் கொண்டு மந்திரங்களை முடித்துக் கொண்டே சாமான்களை ஒதுக்கி மூட்டை கட்ட ஆரம்பித்தார். கட்டினார் மூட்டைகள் மூன்று பேர் சுமக்க, வேலை முடிவதை எந்த இடத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தானோ  தெரியவில்லை.

ஒரு மூட்டை தூக்கி துணை பார்ப்பான் வீட்டினுள் வந்தான். புரோகித பார்ப்பானுக்கு கோபம் வந்து விட்டது. “இதுவரை எங்கே போயிருந்தாயடா சும்பத் தேவடியாள் மகனே” என்று திட்டிக் கொண்டு “செய்வினை திருந்தச் செய்” என்ற ஒரு பழமொழியை சொல்லிக் கொண்டு “துணைப் பார்ப்பானில்லாத திதி என்ன திதியடா” என்று சலித்துக் கொண்டே குடும்பத் தலைவரைப் பார்த்து “ஓய், இவருக்கு இரண்டுபடி அரிசி, ஒரு படி பருப்பு, அதற்குண்டான தெக்ஷனை கொடும் ஓய்” என்றார். அவ்வாறே கொடுத்தார்கள்.

முடிவில் புரோகிதர் எதையோ மறந்தவர் போல் மேலே பார்த்து “ஓகோ கோ மறந்து விட்டேன். இறந்த பெரியவர் எந்த இடத்தில் படுத்திருந்தார்” என்று கேட்டார். “இந்த கட்டிலில் தான் என்று குடும்பத் தலைவர் ஒரு கட்டிலை காட்டினார். உடனே புரோகிதர் “ஆகா தீட்டு கழிய வேண்டாமா, அதில் நான் உட்கார்ந்தல்லவா தீட்டு கழியும். கொடுங்காணும் நாலணா தெக்ஷணை” என்று வாங்கிக் கொண்டு கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்து எழுந்தார்.

மறுபடியும் இறந்தவரை கிடத்தியிருந்த இடத்தில் தண்ணீர் தெளித்தார். “நான் உட்கார்ந்தல்லவா தீட்டு கழிக்க வேண்டும்” என்று அதற்கும் நாலணா தெக்ஷணை வாங்கிக் கொண்டார். கடைசியாக சாமான்களை துணை பாரப்பான் தூக்கிக் கொள்ள நோட்டு காகிதத்தையும் சில்லரைகளையும் புரோகிதன் இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டு திதிக்கு வைக்காத சில பண்டங்களை கொடுக்கும்படி தலையை சொறிந்து கொண்டு பல்லைக் காட்டினார்.

ஒரு பெண்மணி திடீரென்று வீட்டில் அறைக்குள் நுழைந்தாள். பார்த்தார் புரோகிதர். அதுவும் பலித்து விட்டது என்று காட்டின பல்லை காட்டினபடியே தனது துணியை கழைக்கூத்தாடிகள் விரிப்பது போல் விரித்துக் கொண்டு “அந்த குறைவுதான் எதற்கு” என்றார்.

அந்த அம்மணி சில பண்டங்களை கொண்டு வந்து பிச்சைக்காரனுக்கு போடுவது போல் துண்டில் போட்டாள்.

புரோகிதர், “போரும் போரும்! எதேஷ்டம் என் புத்தி பிசகு; முன்னமே சொல்லியிருந்தால் போதுமானவரை கொடுக்கத்தான் செய்வார்கள்” என்று சொல்லிக் கொண்டு “அடுத்த வருஷத்துக்கு ஆட்டைத் திதிக்கு ஒரு மாசத்திற்கு முந்தியே நாள் குறிப்பிட்டு சொல்லி விடுகிறேன்” என்று இரண்டொரு வார்த்தைகள் சொல்லி விட்டு போய்விட்டார்.

அய்யோ! இந்த ஏமாற்றம் உண்டா! இப்படியும் பார்ப்பனரின் ஜீவனம் கழிய வேண்டுமா! ஏமாற்றுகிற பார்ப்பனர்களின் மாயவலையில் சிக்கி ஏமாறுகிற பார்ப்பனரல்லாத மனிதர்களும் உலகத்தில் இன்னும் இருக்கிறார்களே. செத்த பிணத்தை மண்ணோடு மண்ணாய் போகும்படி புதைத்து விட்ட பிறகு அச்சரீரமாவது அதனுள்ளிருந்த உயிராவது நிலையானதோ யென்பதை அப்பார்ப்பன புரோகிதர் அறிவார்களா?

இறந்தவர்கள் மோட்சலோகத்தில் சவுக்கியமாக ஆரோக்கியத்துடன் வாழ்வதற்கு புரோகிதர்களுக்கு சாமான்களும் செலவு பணமும் கொடுத்து கொழுத்துத் திரிய செய்வது மூடத்தனம் என்பதும்,

இப்பார்ப்பனரல்லாத மக்கள் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்கிறதைப் போலவே நம்மையும் கை காலுகளுடன் பிரமன் சிருஷ்டித்து பாடுபட்டு பாதிக்கும்படி வைத்திருக்க நாம் ஏன் ஒருவன் சம்பாத்தியம் செய்து வைத்திருப்பவனை ஏமாற்றி தின்று திரிய வேண்டும்.” என்பதும் ஒவ்வொரு பாரப்பனரல்லாதார் மனதிலும் பார்ப்பனர்கள் மனதிலும் எப்போது உதிக்கிறதோ அப்போது தான் நம் நாடு சேஷமமடையும்.

உண்மைச் சுயமரியாதை பக்தன்
(குடிஅரசு, 1928)


சைவரும் - வைணவரும்!

வைணவதாசன்: என்ன தேசிகர்வாள்! உடம்பெல்லாம் இவ்வளவு சாம்பல்? விபூதியை எடுத்து அப்பிக் கொண்டிருக்கிறீர்களே! இது என்ன பார்வைக்கே அசிங்கமாக இல்லையா?

சைவபண்டாரம்: அசிங்கம் என்னய்யா வந்தது? ஒரு சிம்டா சாம்பல் மேலே பட்டால் பட்ட வஸ்து பிணமானாலும், கட்டையானாலும் அது எவ்வளவு பாவம் செய்திருந் தாலும் மோட்சத்திற்குப் போய் சேர்ந்து விடும் என்பதாக விபூதி மகாத்மியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

நாம் நல்ல காரியம் செய்து மோட்சத்திற்கு ஒரு காலமும் போக முடியாத படி சைவ நெறிகள் ஏற்பட்டு விட்டது. ஆதலால் விபூதி பூசியாவது மோட்சத்திற்குப் போகலாம் என்றால், இதில் உமக்கேன் இத்தகைய பொறாமை?

வைணவர்: மோட்சத்திற்குப் போங்கள். ஆனால் எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.

சைவர்: என்ன சந்தேகம்?

வைணவர்: ஒரு சிம்டா சாம்பல்பட்ட வஸ்துக்கள் எல்லாம் மோட்சத்துக்குப் போய்விடும் என்கிறீர்களே! மக்கள் இங்கு அதிகமாக சாம்பலை மலத்தின் மீது கொட்டி கொட்டி மலமே தெரியாமல் மூடுகிறார்களே, சனியன் பிடித்த மலங்கள் எல்லாம் மோட்சத்திற்குப் போய் இருக்குமே!

அப்போது தாங்களும் அங்கிருந்தால் மோட்சத்திற்குப் போய் அந்த இழவு நாற்றத்தை எப்படி சகிப்பது என்கின்ற சந்தேகம்தான்!

-சித்திரபுத்திரன்


எலி ஒழிப்பிலும் மதம்!

நிருபர்: சேமிப்பு உணவு தானியங்களை எலிகள் பாழடித்து விடுகின்றன. சிலர் பட்டினியால் சாகக் கூடிய நிலை இருந்தும், பம்பாய் தானாபந்தர் பகுதியில் பெரும் வியாபாரிகள் அந்த நகர சபையின் எலி ஒழிப்புத் திட்டத்துக்குப் பெரும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வருகிறார்கள்.

பிரதமர்: பம்பாயிலா அப்படி நடக்கிறது?

நிருபர்: ஆம்; பம்பாயில் தான்.

பிரதமர்: எனக்குத் தெரியாது. அதுபற்றி நான் கவனிக்கிறேன். அவர்கள் ஏன் இந்த திட்டத்திற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க வேண்டும்?

நிருபர்: மத உணர்ச்சி அடிப்படையில் எதிர்க்கிறார்கள்.

பிரதமர்: எலி ஒழிப்பிலுமா மத உணர்ச்சி?

நிருபர்: ஆமாம்; எலி ஒழிப்பில்தான் மத உணர்ச்சி. இது அங்கு நிறைய இருக்கிறது ; இதை நீங்கள் நன்றாக கவனிக்க வேண்டும்.

பிரதமர்: இது மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. நாட்டில் எவ்வளவோ பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன; இவர்கள் இப்படியெல்லாம் எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதினால்தான் எந்தப் பிரச்சினைகளையும் வெல்லமுடியவில்லை.

- பிளிட்ஸ் ஏட்டுக்கு பிரதமர் இந்திராகாந்தி, அளித்த பேட்டி, 26.2.1977 இதழிலிருந்து



தந்தை பெரியார்


இவ்வருஷத்திய தீபாவளிப் பண்டிகை சமீபத்தில் வரப்போகின்றது. பார்ப்பனரல் லாத மக்களே! என்ன செய்யப் போகின்றீர்கள்? அப்பண்டிகைக்கும் எங்களுக்கும் யாதொரு சம்பந்தமும் இல்லை என்று சொல்லிவிடப் போகின் றீர்களா? அல்லது அப்பண்டிகையை கொண்டாடப் போகின்றீர்களா?  என்பது தான் நீங்கள் என்ன செய்யப் போகின் றீர்கள் என்று கேட்பதின் தத்துவமாகும். நண்பர்களே சிறிதும் யோசனையின்றி, யோக்கியப் பொறுப்பின்றி, உண்மைத் தத்துவமின்றி, சுயமரியாதை உணர்ச்சி யின்றி சுயமரியாதை இயக்கத்தின்மீது வெறுப்புக்கொள்ளுகின்றீர்களே யல்லாமல், மற்றும் சுயநலப் பார்ப்பனர் வார்த்தைகளையும், மூடப்பண்டிதர்களின் கூக்குரலையும், புராணப் புஸ்தக வியாபாரிகளின் விஷமப் பிரசாரத்தையும், கண்டு மயங்கி அறிவிழந்து ஓலமிடுகின் றீர்களே அல்லாமல் மேலும் உங்கள் வீடுகளிலும், அண்டை அயல்களிலும் உள்ள கிழங்களுடையவும், அழுக்கு மூட் டைகளுடையவும் ஜீவனற்ற தன்மையான பழைய வழக்கம் பெரியோர் காலம் முதல் நடந்துவரும் பழக்கம் என்கின்றதான வியாதிக்கு இடங்கொடுத்துக்கொண்டு கட்டிப் போடப்பட்ட கைதிகளைப்போல் துடிக்கின்றீர்களே அல்லாமல் உங்கள் சொந்தப் பகுத்தறிவை சிறிதுகூட செலவழிக்கச் சம்மதிக்க முடியாத உலுத்தர்களாய் இருக்கின்றீர்கள்.

பணத்தையும், மானத்தையும் எவ் வளவு வேண்டுமானாலும் செலவழிக்கத் தயாராயிருக்கின்றீர்கள். சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் எவ்வளவு வேண்டு மானாலும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாரா யிருக்கின்றீர்கள். ஆனால், உங்கள் பகுத்தறிவை சிறிதுகூட செலவழிக்கத் தயங்குகிறீர்கள். அது விஷயத்தில் மாத் திரம் ஏன் வெகு சிக்கனம் காட்டுகின் றீர்கள்? இந்நிலையிலிருந்தால் என்றுதான் நாம் மனிதர்களாவது? பார்ப்பனரல்லா தார்களில் சில பண்டிதர்கள் மாத்திரம் வயிறு வளர்த்தால் போதுமா? புராண புஸ்தக வியாபாரிகள் சிலர் மாத்திரம் வாழ்ந்தால் போதுமா? கோடிக்கணக்கான மக்கள் ஞானமற்று, மானமற்று, கால் வயிற்றுக் கஞ்சிக்கும் வகையற்று அலை வதைப் பற்றிய கவலை வேண்டாமா? என்று கேட்கின்றோம்.

புராணக் கதைகளைப்பற்றி பேசினால் கோபிக்கிறீர்கள். அதன் ஊழலை எடுத்துச் சொன்னால் காதுகளைப் பொத்திக் கொள்ளுகின்றீர்கள். எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதானே; அதை ஏன் அடிக்கடி கிளறுகின்றீர்கள். இதைவிட உங்களுக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்று கேட் கின்றீர்கள். ஆனால், காரியத்தில் ஒரு நாளைக்குள்ள அறுபது நாழிகை காலத் திலும் புராணத்திலேயே மூழ்கி மூச்சு விடுவது முதல் அதன்படியே செய்து வருகின்றீர்கள். இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் புராணப் புரட்டை உணர்ந்தவர்களா? புராண ஆபாசத்தை வெறுத்தவர்கள் ஆவார்களா? நீங்களே யோசித்துப் பாருங்கள். பண்டித, பாமர, பணக்கார ஏழை சகோதரர்களே!

இந்த மூன்று மாத காலத்தில் எவ்வளவு பண்டிகை கொண்டாடினீர்கள். எவ்வளவு யாத்திரை செய்தீர்கள், இவற்றிற்காக எவ்வளவு பணச்செலவும் நேரச்செலவும் செய்தீர்கள், எவ்வளவு திரேக பிரயாசைப் பட்டீர்கள் என்பதை யோசித்துப் பார்த் தால் நீங்கள் புராணப் புரட்டை உணர்ந்து புராண ஆபாசத்தை அறிந்தவர்களா வீர்களா? வீணாய் கோவிப்பதில் என்ன பிரயோசனம்? இந்த விஷயங்களை சொல் லுகின்றவர்கள் மீது ஆத்திரம் காட்டி அவர்களது கண்ணையும், மூக்கையும், தாடியையும், தலைமயிரையும் பற்றி பேசுவதால் என்ன பயன்? நீ ஏன் மலத்தில் மூழ்கி இருக்கின்றாய் என்றால் அதற்கு நீ தமிழ் இலக்கணம் தெரியாதவன் என்று பதில் சொல்லிவிட்டால் மலத்தின் துர் நாற்றம் மறைந்து போகுமா?

அன்பர்களே! சமீபத்தில் தீபாவளிப் பண்டிகை என்று ஒன்று வரப்போகின்றது. இதைப் பார்ப்பனரல்லாத மக்களில் 1000-க்கு 999 பேர்களுக்கு மேலாகவே கொண்டாடப் போகின்றீர்கள். பெரிதும் எப்படிக் கொண்டாடப்போகின்றீர்கள் என்றால், பொதுவாக எல்லோரும் - அதாவது துணி தேவை இருக்கின்றவர்களும், தேவை இல்லாதவர்களும், பண்டிகையை உத் தேசித்து துணி வாங்குவது என்பது ஒன்று; மக்கள், மருமக்களை மரியாதை செய்வ தற்கென்று தேவைக்கும் மேலானதாகவும், சாதாரணமாக உபயோகப்படுத்துவதற்கு ஏற்றதல்லாததானதுமான துணிகள் வாங் குவது என்பது இரண்டு; அர்த்தமற்றதும், பயனற்றதுமான வெடிமருந்து சம்பந்தப் பட்ட பட்டாசு வகைகள் வாங்கிக் கொளுத் துவது மூன்று; பலர் இனாம் என்றும், பிச்சை என்றும் வீடுவீடாய் கூட்டங்கூட்டமாய்ச் சென்று பல்லைக்காட்டிக் கெஞ்சி பணம் வாங்கி அதைப் பெரும்பாலும் சூதிலும், குடியிலும் செலவழித்து நாடு சிரிக்க நடந்துகொள்வது நான்கு; இவற்றிற்காக பலர் ஊர்விட்டு ஊர் பிரயாணம் செய்து பணம் செலவழிப்பது அய்ந்து; அன்று ஒவ்வொரு வீடுகளிலும்  பதார்த்த வகைகள் தேவைக்கு மிகுதியாகச் செய்து அவை களில் பெரும் பாகம் கண்டவர்களுக்குக் கொடுப்பதும், வீணாக்குவதும் ஆறு; இந்தச் செலவுக்காகக் கடன்படுவது ஏழு. மற்றும் இதுபோன்ற பல விஷயங்கள் செய்வதன் மூலம் பணம் செலவாகின்றது என்பதும், அதற்காகக் கடன்படவேண்டியிருக்கின்றது என்பதுமான விஷயங்களொருபுற மிருந்தாலும், மற்றும் இவைகளுக்கெல்லாம் வேறு ஏதாவது தத்துவார்த்தமோ, சைன்ஸ் பொருத்தமோ சொல்லுவதானாலும், தீபாவளிப் பண்டிகை என்றால் என்ன? அது எதற்காகக் கொண்டாடப்படுகிறது என் கின்றதான விஷயங்களுக்கு சிறிதுகூட எந்த விதத்திலும் சமாதானம் சொல்ல முடியாது என்றே சொல்லுவோம். ஏனெ னில், அது எப்படிப் பார்த்தாலும் பார்ப் பனியப் புராணக் கதையை அஸ்திவார மாகக் கொண்டதாகத்தான் முடியுமே ஒழிய மற்றபடி எந்த விதத்திலும் உண்மைக்கோ, பகுத்தறிவிற்கோ, அனுபவத்திற்கோ சிறிதும் ஒத்ததாக இருக்கமுடியவே முடி யாது. பாகவதம், இராமாயணம், பாரதம் முதலிய புராண இதிகாசங்கள் பொய் என்பதாக சைவர்கள் எல்லாரும் ஒப்புக்கொண்டாய்விட்டது. கந்த புராணம், பெரிய புராணம் முதலியவைகள் பொய் என்று வைணவர்கள் எல்லோரும் ஒப்புக் கொண்டாய் விட்டது. இவ்விரு கூட்டத் திலும் பகுத்தறிவுள்ள மக்கள் பொதுவாக இவையெல்லா வற்றையும் பொய்யென்று ஒப்புக்கொண்டாய் விட்டது. அப்படி இருக்க ஏதோ புராணங்களில் இருக்கின்ற கதைகளைச் சேர்ந்த பதினாயிரக் கணக்கான சம்பவங்களில் ஒன்றாகிய தீபாவளிப் பண்டிகைக்காக மாத்திரம் மக்கள் இந்த நாட்டில் இந்தக் காலத்தில் இவ்வளவு பாராட்டுதலும், செலவு செய்தலும், கொண் டாடுதலும் செய்வ தென்றால் அதை என்ன வென்று சொல்ல வேண்டும் என் பதை வாசகர்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

தீபாவளிப் பண்டிகையின் தத்துவத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் 3. அதாவது நரகாசூரன், கிருஷ்ணன், அவனது இரண்டாவது பெண் சாதியாகிய சத்தியபாமை ஆகியவை களாகும். எந்த மனிதனாவது கடுகளவு மூளை யிருந்தாலும் இந்த மூன்று பேரும் உண்மையாய் இருந்தவர்கள் என்றாவது, அல்லது இவர்கள் சம்பந்தமான தீபாவளி நடவடிக்கைகள் நடந்தவை என்றாவது, அவற்றிற்கும் நமக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் உண்டு என்றாவது, அதற்காக நாம் இம் மாதிரியான ஒரு பண்டிகை தீபாவளி என்று கொண்டாட வேண்டுமென்றாவது ஒப்புக் கொள்ள முடியுமா என்று கேட்கின்றோம்.

பார்ப்பனரல்லாதார்கள் தங்களை ஒரு பெரிய சமுகவாதிகளென்றும், கலைகளிலும் ஞானங்களிலும் நாகரிகங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் என்றும் தட்டிப்பேச ஆளில்லாவிடங்களில் சண்டப் பிரசண்ட மாய்ப் பேசிவிட்டு எவனோ ஒரு மூடனோ அல்லது ஒரு அயோக்கியனோ காளைமாடு கண்ணு (கன்றுக்குட்டி) போட்டிருக்கின்றது என்றால் உடனே கொட்டடத்தில் கட்டிப் பால் கறந்து வா என்று பாத்திரம் எடுத்துக் கொடுக்கும் மடையர்களாகவே இருந்து வருவதைத்தான் படித்த மக்கள் என்பவர் களுக்குள்ளும் பாமர மக்கள் என்பவர் களுக்குள்ளும் பெரும்பாலும் காண்கி றோமே யொழிய காளை மாடு எப்படி கண்ணு போடும் என்று கேட்கின்ற மக் களைக் காண்பது அரிதாகவே இருக்கின்றது. மற்றும் இம்மாதிரியான எந்த விஷயங் களிலும் கிராமாந்தரங்களில் இருப்பவர் களைவிட,  பட்டணங்களில் இருப்ப வர்கள் மிகுதியும் மூடத் தனமாகவும். பட்டணங்களில் இருப்பவர்களைவிட சென்னை முதலான பிரதான பட்டணங் களில் இருப் பவர்கள் பெரிதும் மூட சிகாமணிகளாகவும் இருந்து வருவதையும் பார்க்கின்றோம். உதாரணமாக தீபாவளி, சரஸ்வதி பூசை, தசரா, பிள்ளையார் சதுர்த்தி, பதினெட்டு, அவிட்டம் முதலிய பண்டிகைகள் எல்லாம் கிராமாந்தரங் களைவிட நகரங்களில் அதிகமாகவும். மற்ற நகரங்களை விட சென்னையில் அதிகமாகவும் கொண்டாடுவதைப் பார்க்கின்றோம். இப்படிக் கொண்டாடும் ஜனங்களில் பெரும்பான்மையோர் எதற்காக. ஏன் கொண்டாடுகின்றோம் என்பதே தெரியாத வர்களாகவே யிருக்கின்றார்கள். சாதாரண மாக மூடபக்தியாலும் குருட்டுப் பழக்கத் தினாலும் கண்மூடி வழக்கங்களைப் பின்பற்றி நடக்கும் மோசமான இடம் தமிழ்நாட்டில் சென்னையைப் போல் வேறு எங்குமே இல்லை என்று சொல்லி விடலாம். ஏனெனில், இன்றைய தினம் சென்னையில் எங்கு போய்ப் பார்த்தாலும் ஒவ்வொரு வீட்டுத் திண்ணையிலும் சரீரமில்லாத ஒரு தலைமுண்ட உருவத்தை வைத்து அதற்கு நகைகள் போட்டு பூசைகள் செய்து வருவதும், வீடுகள் தோறும் இரவு நேரங்களில் பாரத இராமாயண காலட்சேபங்களும், பெரிய புராணக் காலட்சேபங்களும், பொதுஸ்தா பனங்கள் தோறும் கதாகாலட்சேபங்களும் நடைபெறுவதையும் இவற்றில் தமிழ்ப் பண்டிதர்கள் ஆங்கிலம் படித்த பட்ட தாரிகள் கவுரவப் பட்டம் பெற்ற பெரிய மனிதர்கள், பிரபலப்பட்ட பெரிய உத்தியோகஸ்தர்கள் மற்றும் பிரபுக்கள், டாக்டர்கள், சைன்ஸ் நிபுணர்கள், புரபசர்கள் முதலியவர்கள் பெரும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருப் பதையும் பார்க்கலாம். பார்ப்பனரல்லாதார்களில் இந்தக் கூட்டத்தார்கள்தான் ஆரியர் வேறு தமிழ் வேறு என்பாரும், புராணங் களுக்கும் திராவிடர்களுக்கும் சம்பந்த மில்லை என்பாரும், பார்ப்பனர் சம்பந்தம் கூடாது என்பாரும், பார்ப்பனரல்லாத சமுகத்தாருக்கு நாங்கள்தான் பிரதிநிதிகள் என்பாரும், மற்றும் திராவிடர்கள் பழைய நாகரிகத்திற்கு மக்களை அழைத்துச் செல்லவேண்டுமென்பாரும் பெரு வாரியாக இருப்பார்கள். ஆகவே, இம் மாதிரியான விஷயங்களில் படித்தவர்கள் பணக்காரர்கள் உத்தியோகஸ்தர்கள் என்கின்றவர்கள் போன்ற கூட்டத்தாரிடம் அறிவு, ஆராய்ச்சி சம்பந்தமான காரியங்கள் எதிர்பார்ப்பதைவிட, பிரசாரம் செய்வதைவிட உலக அறிவு உடைய சாதாரண மக்களிடம் எதிர்பார்ப்பதே, பிரசாரம் செய்வதே பயன் தரத்தக்கதாகும்.

எப்படியானாலும் இந்த வருஷம் தீபாவளிப் பண்டிகை என்பதை உண்மையான தமிழ் மக்கள் திராவிடர்கள் என்பவர்கள் கண்டிப்பாய் அனுசரிக் கவோ கொண்டாடவோ கூடாது என்றே ஆசைப்படுகின்றோம்.

குடிஅரசு - கட்டுரை - 16-10-1938

மூட மதக்கிருமியைப் பரவ விடாதீர்!

நோய் நொடிகளால் சாகும் குழந்தை களை விட பெற்றோர்களின் மூடநம்பிக் கைகளால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையே அதிகம் என்று குழந்தை நல மருத்துவக் குழுவினர் அறிவித்திருக் கின்றனர்.

நோய்க்கிருமிகளைவிட மதக்கிருமியே பயங்கரமானது என்பதை அந்த மருத்துவக் குழுவின் கருத்து நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. நாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒவ்வொரு விதமான மூடநம்பிக்கை நிலவி வருகிறது. இவற்றால் நாள்தோறும் குழந்தைகள் இறந்தவண்ணமிருக்கின்றனர்.

இறந்த பிறகு மோட்சத்துக்குப் போக ஆண் குழந்தைதான் வேண்டுமாம்! எனவே, பெண் குழந்தைகள் புறக்கணிக்கப்படு கின்றனர். பிரசவ அறையின் கதவுகளும், ஜன்னல் கதவுகளும், எப்போதுமே மூடி வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமாம்! இல்லை யென்றால் குழந்தையையும், தாயையும் துர்த்தேவதைகள் தாக்கி அவர்களுடைய உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டு விடுமாம்! உண்மையில் நடப்பது என்னவென்றால், பிரசவ அறையின் எல்லா கதவுகளையும் மூடி வைத்திருப்பதால் அவர்களுக்கு மூச்சுத் திணறல்தான் ஏற்படும்.

மற்றவர்களின் கண் திருஷ்டியால் தான் குழந்தைகளுக்கு கண்வலி வருகிறது என்ற மூடநம்பிக்கையும், இருந்து வருகின்றன. இதற்கு திருஷ்டி கழிக்க வேண்டி உணவு பொருள்கள் பாழாக்கப்படுகின்றன.

ஒருவனை நாய் கடித்து விட்டால் அவன் 16 கிணறுகளுக்குச் சென்று அந்தக் கிணறு களில் ஏதாவது ஒன்றிலாவது நாயின் உருவம் தெரிகிறதா என்று தொடர்ந்து பார்த்து வர வேண்டுமாம்! அப்படித் தெரிந் தால் அவன் சிகிச்சை எதுவும் செய்ய வேண் டாமாம். இப்படி அவன் நாட்களைக் கழிப்பதற்குள் நோய் முற்றி விடுகிறது. பின்பு யாராலும் அவனைக் காப்பாற்ற இயலாது போய்விடுகிறது. எனவே மக்களுக்கு பகுத் தறிவு ஊட்டுவதும், அவர்களை சிந்திக்க வைப்பதும் தான் இன்றைய அவசியத் தேவை.
- விமன்ஸ் எரா, (1976 டிசம்பர் 16 இதழ் தலையங்கம்)

 

ஆண்டவனின் தனிக் கருணை

அன்றொரு நாள் தான் எவ்வாறு ஆண்டவனின் தனிக்கருணைக்கு ஆளானார் என்பது குறித்து ஒருவர் என்னிடம் கூறிக் கொண்டு வந்தார். ஒருநாள் அவர் வெளிநாட்டிற்குக் கடற்பயணம் செய்ய இருந்தார். ஆனால், அது யாது காரணத்தாலோ, பயணம் தடைப்பட்டு விட்டது.

ஆண்டவனின் தனிக் கருணையால்அவர் போகாதது நின்றதே நல்லதாயிற்று. ஏன்? அந்தக் கப்பல் கடலில் மூழ்கி விட்டது. அதிலிருந்த அய்நூறு பேரும் மாண்டனர். அய்நூறு பேர்களோடு மூழ்கிய கப்பலில் செல்லாவண்ணம் ஆண்டவனின் தனிக் கருணையால் ஒருவன் காப்பாற்றப் பட்டான். ஆனால், இந்த அய்நூறு பேர்கள்? அதிலிருந்த தாய்மார்கள்? அவர்களின் கள்ளங்கபட மற்ற மழலை பேசும் இளங்குழவிகள்? அவற்றின் அருமைத் தந்தையர்? அக்கரையில் என்று கப்பல் வந்தடையும்? என் இனிய துணைவர் என்று வருவார் என்று ஆவலே உருவாய் நிற்கும் இளம்பெண்கள்? இவர்களின் கதி? இதன் பெயர்தான் ஆண்டவனின் தனிக்கருணை என்பது!

-அறிஞர் இங்கர்சால்

தகவல்: ச.ராமசாமி

பல்லி



சாதியென்பது பிரம்மாவினால் உண்டுபண்ணப்பட்டது என்று கூறுவது எத்துணை நேர்மையுடையது? அச்சாதி வேற்றுமையை அக்கடவுள் வேறு நாடுகள் ஒன்றிலும் உண்டாக்காமல் பாழும் இந்திய நாட்டில் மட்டுந்தானா உற்பத்தி செய்யவேண்டும்? அவன் முகத்கில் தோன்றிய பார்ப்பார்கள் உயர்ந்த ஜாதியாரென்றும் அதன் கீழ்ப்பாகிய புஜத்தில் தோன்றிய ஜாதியார்களாகிய சத்திரியர் அவர்களைவிட சிறிது தாழ்ந்த குலத்தாரென்றும், தொடையில் தோன்றிய வைசியர் சத்திரியரை விட சிறிது தாழ்ந்த ஜாதியார் என்று கூறல் சரியா? ஒரே மரத்தில்  உச்சியிலும் இடையிலுள்ள கிளைகளிலும்  அடியிலும் காய்கள் காய்கின்றன. உச்சியில் காய்க்கின்ற காய்கள் உயர்ந்த ருசியையும் அடியில் காய்ந்த பழங்கள் எல்லாவற்றையும் விடத் தாழ்ந்த ருசியை யுமுடைய தாயிருக்கின்றதா அவ்வாறில்லாமல் எல்லாம் ஒரேவிதமான ருசியாயிருக்கிறதே அஃதே போல் எல்லாச் சாதியாரும் சமமானவர்களாகத்தானேயிருக்க வேண்டும்.

கடவுளே ஜாதி, ஜாதியாக மனிதர்களை உற்பத்திசெய்திருந்தால் ஆடு, மாடு, குதிரை, யானை, முதலியவைகள் வெவ்வேறு உருவ முடையதாய் உற்பத்திசெய்திருப்பது போல் பார்ப்பானை ஒருவித வடிவமாகவும், சத்திரியனை வேறு உருவமாகவும், வைசியனை வேறு வடிவமாகவும், சூத்திரனை ஒரு வடிவமாகவும் உண்டு பண்ணியிருப்பானன்றோ? ஆடும் மாடும் புணர்ந்தால் கர்ப்பம் உண்டாவதில்லை. அஃதே போல் வெவ்வேறு ஜாதியான பார்ப்பனப் பெண்ணும், சூத்திர ஆணும் கூடினால் கர்ப்பமுண்டாகாம லிருக்க வேண்டுமே? அவ்வாறின்மையால் மனிதர்களனை வரும் ஒரே ஜாதியென்பது விளங்கவில்லையா? முகத்தில் பிராமணன் தோன்றினான் என்று தானே சாத்திரங்கள் கூறுகின்றன. பிராமணத்தி எவ்வாறு வந்தாள் என்று கேள்வி கேட்க நேரிடும் என்பதை அவர்கள் அறியாமலே இச்சாத்திரங்களை எழுத ஆரம்பித்து விட்டனர். மேலும் ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கு பிரயாணமாய் போகும் ஆண்கள் பெரும்பாலும் பெண்களை கூட்டிக் கொண்டு போவது வழக்கமில்லை. அஃதே போல் அக்காலத்திலே நம் நாட்டிற்கு வந்த ஆரியர்கள் தனியாக பெண்களின்றி வந்ததால் பிராமணத்தியும் முகத்தில் தோன்றினாள் என்று எழுத வழியில்லாமல் போய்விட்டது. நாம் பழைய சாத்திரங்களை ஆராய்ந்தால் ஆரியர்கள் பெண்களன்றி இந்நாட்டிற்கு வந்து இந்நாட்டுப் பெண்களை மணந்து கொண்டார்களென்பது நன்கு புலனாகும். எடுத்துக்காட்டாக வியாசமுனி மீன் வாணிச்சசியினின்றும், கவுசிகமுனி சூத்திரச்சியினின்றும், விஸ்வாமித்திரர் சண்டாளச்சியினின்றும், வசிஷ்டர் வேசியினின்றும், சக்கிலிச்சி வயிற்றில் சத்தியமுனியும், புலைச்சி வயிற்றில் பராசர முனியும் பிறந்தததாக காணக் கிடக்கின்றது. இவர்களில் எவரும் பிராமணத்தியிடம் பிறக்கவில்லை யென்றாலும் பார்ப்பார்களாக ஏன் - அவர்களினும் மேன்மை வாய்ந்த குருவாகவும் விளங்கியிருக்கின்றனர். இந்நால்வகைச் சாதியாரும் ஒரே காலத்திலுற்பவித்திருக்க ஒரு ஜாதியார் குறையவும், யார் கூடியிருக்கவும் காரணமில்லை.  ஜாதிப் பிரிவினையிலிருந்தே தீண்டாமையும் தோன்றி நம் நாட்டை பாழடையப்பண்ணிற்று; பண்ணுகின்றது. இதையறிதே திரு.காந்தியவர்களும் ஹிந்துக்கள் வேண்டு மென்றே தீண்டாமையைக் தமது மதத்துள் ஒரு பாகமாகக் கொள்ளும் வரை ஹிந்துக்கள் தங்களுடன் பிறந்த சகோதரர்களைத் தீண்டுவது பாவம் என்று நினைக்கு மட்டும்-சுய ராஜ்யப் பேறுபெறல் அரிதே' என்று கூறியுள்ளார். எனவே ஜாதியி னடியாகப் பிறந்த தீண்டாமை நீங்கினால் ஒழிய நம் நாட்டிற்கு விடுதலையுண்டாக்கப் போவதில்லை. அத்தீண்டாமையை வற்புறுத்திக் கூறப்பட்ட சாத்திரங்களின் தன்மையையும், அத்தீண்டாமையை மக்கள் எவ்வித முறையிலனுஷ்டிக் கின்றனர் என்பதை நாட்டின் விடுதலைக்காகப் போராடும் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆராய்ந்து பார்த்தல் அவசியம். தீன்டாமையின் பொது விதியானது எப்படியிருக்கிறதெனில் நம்மால் எது முடியுமோ அதற்கெல்லாம் நீண்டாமையை அனுஷ்டிக்கம் படியும், முடியாததற்கெல்லாம் அனுஷ்டிக்க வேண்டாம் என்றும் கூறப்படுகிறது. உதாரணமாக ஒரு குளத்தில் பறையர், வேளாளர், நாடார், பிராமணர், வாணியர், குறவர், மறவர் முதலிய எல்லாச் சாதியாரும் குளிக்கின்றனர். தண்ணீர் எடுக்கின்றனர். அதில் தீண்டாமை போய் ஒன்றுஞ் செய்யவில்லை. அதே தண்ணீர் குடத்திற்குள் வந்தவுடன் எவர் தொட்டாலும் தீண்டாமை வந்து பற்றிக்கொள்கிறது. ஒரு கோனார் வீட்டில் தண்ணிர் அருந்துதல் கூடாது. அத்தண்ணீரில் தீண்டாமை எளிதில் வந்து பற்றிக்கொள்ளுமாம். அதே தண்ணீரை அக்கோனார் மோரில் ஊற்றிக்கொடுத்தால் அம்மோரில் தீண்டாமை போயணு காதாம்.

ஸ்பென்சர் சோடா பாட்டலில் ஆதித்திராவிட சோதரன் தண்ணூர் அடைத்துக் கொடுத்தாலும் சும்மா சாப்பிடலாம்.  தீண்டாமை அப் பாட்டிலுக்குள் நுழைய முடியாதாம். விலை மாதர் வீட்டிற்கு ஆதிதிராவிடர், பார்ப்பார், ஈழுவர், நாடார், வேளாளர் முதலிய பல ஜாதியார்களும் போய் அவளுடன் சையோகம் செய் கிறார்கள். அவள் தீண்டாமையென்பதைக் கவனிப்ப தேயில்லை. அவளை யாரும் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்க மறுப்பதில்லை. அவள் வீட்டிற்குச் செல்லும் எந்தப் பார்ப்பானும்  அவள் கொடுக்கும் தண்ணீரையோ, காப்பியையோ, உணவையோ சாப்பிட மறுப்பதில்லை. அப்படிச் சாப்பிடுகிறவனை தீண்டாமை பற்றிக்கொள்வதுமில்லை, ஜவுளிக்கடை யிலிருக்கும் எந்த துணியையும் எந்தச் சாதியாரும் தொடலாம் தீண்டாமை அதைப் பற்றுவதில்லை. பழைய துணிகளிலே மாத்திரம் தீண்டாமை யணுகுமாம் ஆனால் வண்ணானைத் தொட்டால் தீட்டாம். அவன் வெளுத்துக் கொடுக்கும் பழைய வேட்டியில் தீண்டாமையில்லையாம். அதில் கூட தீண்டாமை வந்து பிடித்திருக்குமென்று சிலகாலத்திற்கு முன்னால் பிராமணர்கள் அவ்வேஷ்டியை தண்ணிரில் நனைத்துக்காயப் போட்டு உடுத்தி வந்தார்கள். பின்னர் கோட்டு சர்ட்டுகளை கஞ்சி முறுக்கி தேய்த்து வண்ணார் கொடுப்பதை அணிந்து கொள்ளும் நாகரிகம் வந்தவுடனே அந்தத்தீண்டாமையும் போய் விடுகின்றது. பட்டிலோ பழமையானுலும் தீண்டாமை வந்து சேர்வதில்லை. மட்பாத்திரங்களில் தீண்டாமை பலமாகப் பிடித்து கொள்ளுமாம். எத்துணை சுத்தம் பண்ணினாலும் அதிலுள்ள தீண்டாமை போகாதாம். வெள்ளி பித்தளை பாத்திரங்களிலே தீண்டாமை வந்து பிடித்துக்கொண்டால் தண்ணீர்விட்டு சுத்தப்படுத்தினால் தீட்டுப் போய் விடுமாம் தங்கப் பாத்திரங்களிலே எப்பொழுதும் தீட்டுப்போயணுகாதாம் (இதற்கு தண்ணீர் விட்டால் பாலிஷ் போய்விடுமன்றோ? கிராமங்களிலே ஆண்டுதோறும் தை மாதப்பிறப்பிற்கு முன்னால் பழைய பானை சட்டிகளையெல்லாம் வெளியிற் கவிழ்த்து வைத்து விட்டு புதுப்பானைகளில் சோறு சமைப்பார்கள். அப்பழைய பானைகளை நாடார் சோதரிகள் கிரயத்திற்கு வாங்கிக்கொண்டு போய் அதிலே பதனி காய்ச்சுகின்றார்கள்.

அப்பதனீர் கொதித்து பொங்கும் பொழுது ஆமணக்குக் கொட்டையைத் தட்டிப் போட்டு விடுவார்கள். சில சமயங்களில் அந்த ஆமணக்கு முத்தை வாயிற்பொட்டு சுவைத்தே துப்பி விடுகிறார்கள். பதனியின் கொதிப்பு அடங்கி விடுகிறது. அப்படிக்காய்ச்சும் அந்தக்கருப்புக் கட்டிகளில் தீண்டாமை போய் பற்றுவது கிடையாது. ஆனால் அந்த நாடார் வீட்டுக்காப்பியில் தீண்டாமை பற்றிக் கொள்கிறதாம். அரசாங்க வைத்திய சாலையில் மருத்துவர், ஆதிதிராவிடர் முதலியோர்களால் தண்ணீர் கலந்து கொடுக்கப்படும். மருந்துகளில் தீண்டாமையில்லையென்று எல்லா ஜாதியார் களும் மருந்து தின்றார்கள். அவர்கள் வீட்டிலிருந்து கொடுக்கும் சுத்தமான தண்ணீரிலும் தீண்டாமையுண்டாம். ஆதித் திராவிடராயினும் இஸ்லாத்தில் சேர்ந்து விட்டால் அவர்களை தீண்டாமையணுகாது. அவர்களை எல்லோரும் முதலாளியென்று மரியாதையாகப் பேசுவார்கள். தீண்டத்தகாதவன் கிறிஸ்து மதத்தில் புகுந்து விட்டால் அவனிடம் தீண்டாமை நெருங்காது மலையாளத்தில் சில தீண்டாத்தகாத ஜாதியார்களென்போர் மேல் ஜாதியார்களின் வீட்டிற்குள் வரக்கூடாதாம் வந்தால் தீண்டாமை வீட்டையணுகிக் கொள்ளுமாம் அவசியமாய் அத்தீண்டாதார்கள் வீட்டினுள் வரவேண்டியதிருந்தால் தங்கள் வீட்டில் வாங்கி பத்திரமாய் ஒரு கயிற்றில் கட்டிவைத்திருக்கும் சிலுவை எடுத்துக்கொடுத்து அதையணிந்து கொண்டு தான் வீட்டினுள் வர அனுமதிப் பார்களாம். எனவே சிலுவை மனிதர்களின் தீட்டைப் போக்கும் சக்தியுடையது என நம்பப்படுகிறது. ஆகவே தீண்டாமை யென்பது மனிதர்கள் அறிவிற்கும் தர்க்கத்திற்கும் பொருந்தாத ஒரு கொள்கையென்றும் அது மனிதர்களை விலங்குகளினும் கடையராக்கி விடுகின்றதோடு பார்ப்பார்களின் சுயநலத்திற்காக இத்தீண்டாமையையும் இந்து மதத்தையும் உண்டு பண்ணின என்பதும் அறியக்கிடக்கின்றது.

(குடிஅரசு -1930)

 

அவாளின் ஆதிக்கம் பற்றி...!

சீக்கியர்களின் புனித நூல் கிரந்தம். இது ஜாதிமுறையைச் சாடுகிறது. பார்ப்பனர்களின்  ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கிறது. இந்துக்களின் பலவகைப்பட்ட வாழ்க்கை முறைகளையும் எதிர்க்கிறது. இதில் 3384 தோத்திரப் பாடல்கள் உள்ளன. இது ரிக் வேதத்தை விட  மூன்று மடங்கு பெரியது. சீக்கிய மதம் குருநானக்கால் (1494 - 1538) துவக்கப்பட்டது.

- சி.சி.ஜோசப் எழுதிய இந்திய மதங்கள் என்ற கட்டுரையிலிருந்து.

நூல்: ஜான்கென்னத் கால்பிரெய்த் இனட்ரடியூகஸ் இண்டியா

அண்மைச் செயல்பாடுகள்