பகுத்தறிவு
Banner

பகுத்தறிவு

திராவிடர் திருநாள் விழாவில் ‘‘கலகக்காரர் பெரியார்’’ புகழ் அ.இராமசாமி எழுச்சியுரை

சென்னை, பிப்.7- நம் சமூகத்துக்காக அயராது பாடுபட்ட, உழைத்த தேனீ பெரியார்; அழிவு சக்திகளுக்கு எதிராக நாம் போர்  தொடுக்கவேண்டும் என்று ‘‘கலகக்காரர் பெரியார்’’ புகழ் நாடக ஆசிரியர் அ.இராமசாமி எழுச்சியுரையாற்றினார்.

17.1.2016 அன்று சென்னை பெரியார் திடலில்  தந்தை பெரியார் முத்தமிழ் மன்றம் சார்பில் நடைபெற்ற திராவிடர் திருநாள் விழாவில் நாடக ஆசிரியர் ஆ.இராமசாமி அவர்கள் உரையாற்றினார். அவரது உரை வருமாறு:

நான் எப்பொழுதுமே இதுபோன்று என்னைப்பற்றி சொல் லுங்கள் என்று சொன்னால், நான் யார் என்பதாக என்னை நீங்கள் அழைக்கிறீர்களோ, அதுதான் நான். அதற்குமேல் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிடுவேன்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வேலையை

நான் செய்துகொண்டிருக்கின்றேன்

நம்மைப்பற்றி நாம் சொல்வதற்கு ஒருவகையான கூச்சம் உண்டு. ஆனால், இங்கே பார்க்கும்பொழுது, நாம் அவர் களுக்குச் சரியாக ஒத்துழைக்கவில்லையோ என்று எனக்கே ஒரு குற்ற உணர்வு தோன்றிற்று. விருதுகளுக்காகவோ அல்லது வேறு வகையான நம் அங்கீகாரத்திற்காகவோ நாம் இந்தக் காரியத்தை செய்யவில்லை. நாம் ஏற்றுக்கொண்டி ருக்கின்ற நாடகம் என்கிற அந்தப் பணியை. எனக்கு அது தெரிகிறது; அல்லது எனக்கு அது புரிந்திருக்கிறது. என்னால் அதை இலகுவாக செய்ய முடிகிறது. எனக்கு அதனுடைய நுணுக்கங்கள் கைவரப் பெற்றிருக்கிறதாக நான் கருதுகிறேன். ஆகவே, எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வேலையை நான் செய்து கொண்டிருக்கின்றேன்.

இதுபோன்று என்னை அழைத்துத் தோளைத் தட்டிக் கொடுக்கும்பொழுது, இன்னும் சரியான பாதையில் நாம் செல்லவேண்டும் என்கிற ஒரு உந்துதலை, ஒரு அக்கறையை அது நமக்குக் கூடுதலாகத் தருகிறது என்பதாகத்தான் நான் நினைக்கிறேன்.

இந்துத்துவா சக்திகள் நெருங்க முடியாத நெருப்பு தந்தை பெரியார்

இன்றைக்கும் இந்துத்துவா சக்திகள் நெருங்க முடியாத நெருப்பாக இருந்துகொண்டிருக்கின்ற ஒரே நபர் நம்முடைய அறிவாசான் தலைவர் தந்தை பெரியார்தான்.

அழைப்பிதழில் என்னைப்பற்றி போட்டிருப்பதில், ‘‘கலகக்காரர் தோழர் பெரியார்’’தான். ஆனால், விமர்சனத்தில், நீங்கள் கலகக்காரர் பெரியார் என்றுதான் போட்டிருந்தீர்கள். தோழரை எடுத்துவிட்டீர்கள். இங்கே சொல்லும்பொழுதுகூட, கலகக்காரர் பெரியார், கலகக்காரர் பெரியார் என்றுதான் சொன்னீர்கள்.

ஆனால், 1931 ஆம் ஆண்டில், பெரியார் அவர்கள் என்னைத் தோழர் இராமசாமி என்று அழையுங்கள் என்று சொல்லியதை, மிக அருகாமை காட்சியாகக் காட்டியபொழுது மனதிற்குத் திருப்தியாக இருந்தது. அம்பேத்கரைக்கூட அணைத்துவிட்டார்கள். ஆனால், நெருங்க முடியாத நெருப் பாக இன்றைக்கும் இருந்து கொண்டிருப்பவர் பெரியார் மட்டும்தான்! பெரியார் மட்டும்தான்!! அதனால்தான் அவர் களுக்கு நாம் பகையாளிகள்; நமக்கு அவர்கள் எதிரிகள் என்பதாக - எதிரிகள் விழிப்போடு இருக்கின்ற காரணத்தினால் மட்டும்தான் நாம் செயல்பட முடியும். நண்பர்களால் நாம் செயல்படுவதாக நான் சொல்லமாட்டேன். நண்பர்கள் நமக்கு  உதவியாக இருப்பார்கள். ஆனால், நம்முடைய எதிரிகள்தான் நம்முடைய திசையை சரியாகச் செயல்படுவதற்கான ஊக்கத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இன்னும் இவர்களை எப்படி அடிக்கவேண்டும்; இன்னும் இவர்களை எப்படி அடிக்கவேண்டும் என்கிற வேகம் வரும்பொழுதெல்லாம் நமக்கு எதிரிதான் முன் நிற்பார்கள்.

முன்னாள் துணைவேந்தர் அவர்கள் இங்கே உரையாற் றும்பொழுது சொன்னார்கள், பெரியார் தொண்டர்கள் எல்லாம் போராளிகளாக இருப்பார்கள். ஆனால், இதுபோன்று ஆட்டங் கள் ஆடுவதைப் பார்க்கும்பொழுது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது என்று.

இது ஒரு குடும்ப விழா என்று சொல்வது மிகப் பொருத்தம்

நம்முடைய ஆசிரியர் அவர்கள் அந்தக் கலைஞர்களை அழைத்து அருகில் அமர வைத்து படமெடுத்துக் கொண்ட முறையிலும், அவர்களுடைய குழந்தைகள் படிக்கிறார்களா? என்று அன்போடு விசாரித்ததைப் பார்க்கும்பொழுது மிகவும் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இது ஒரு குடும்ப விழா என்று சொல்வது மிகப் பொருத்தமாக இருக்கிறது. ஒரு இயக்கத் தலைவராக இருந்து, ஒரு ஆட்டக்காரருடைய குழந்தை படிக்கிறதா? இல்லையா? என்று விசாரித்து, அவர் களுடைய படிப்புக்கு ஏதாவது இடையூறு இருந்தால் என் னைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லியது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், மனதிற்கு இதமாகவும் இருந்தது.
இந்த இடம் என்பதால், சில விஷயங்களைச் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

1934 ஆம் ஆண்டில், மண்டைச் சுரப்பை உலகு தொழும் என்று சொன்ன பாரதிதாசன் அவர்களுடைய இரண்யன் அல்லது இணையற்ற வீரன் என்கிற நாடகம் பெரியார் அவர்களின் தலைமையில் ஏறக்குறைய மூன்று முறை இரண்டரை ஆண்டு இடைவெளியில் நடைபெற்றது.

முதல் கூட்டத்தில் உரையாற்றியதைத்தான் அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார். இந்த நாடகம் நாடு முழுக்கக் கொண்டு சென்று போடப்படவேண்டும். புராண, இதிகாச குப்பைகளுக்கு எதிராக - நம்மை, அறிவை மழுங்கடிக்கச் செய்கின்ற - சுயமரியாதையை சிக்கலாக்குகின்ற மாதிரியான நாடகங்களைப் போடுவதைவிட, சமூக மேம்பாட்டுக்கு உதவக்கூடிய இந்த நாடகங்களைக் கொண்டு செல்லுங்கள் என்று பெரியார்தான் சொன்னார்.

1944 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற
நாடகக் கலை முதல் மாநாடு

நாட்டைப் பிடித்த அய்ந்து நோய்கள் என்று தந்தை பெரியார் அவர்கள் சொல்வதில் திரைப்படத்தைச் சொல்கிறார். ஆனால், நாடகத்தை சொல்லவில்லை. நடிகவேள் அவர்கள் பெரியாரோடு பக்கபலமாக இருந்த காரணத்தினாலோ என் னவோ அவர் விட்டுவிட்டார். நடிகவேள் இராதா அவர்களின் பெயரை இந்த மண்டபத்திற்கு வைத்திருக்கிறார் தந்தை பெரியார்.

1944 ஆம் ஆண்டில், ஈரோட்டில் தமிழ் நாடகக் கலை முதல் மாநாடு நடைபெறுகிறது. அந்த மாநாட்டை அவ்வை டி.கே.சண்முகம், டி.என்.சிவதாணு ஆகியோர் எல்லாம் அந்த விழாவை நடத்துகிறார்கள்.
பெரியார் நேரடியாக அந்த மாநாட்டில் பங்கு பெறவில்லை.
கடிதங்களை எழுதினார் பெரியார்!

வேறு எந்தப் பற்றும் இல்லாத காரணத்தினால், எல்லா வற்றையும் பகுத்தறிவு கொண்டு அதனடிப்படையில் பார்க் கின்ற பார்வை இருக்கின்ற காரணத்தினால், சமூகத் தொண்டு செய்வதற்கு அது போதும் என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருந்தார். தமிழ் நாடகக் கலை மாநாடு நடைபெறுகிறது. தமிழ்நாடு முழுவதும் இருக்கக்கூடிய பல்வேறு வகையான புதுப்புது அமைப்புகளுக்குக் கடிதங்கள் எழுதுகிறார். நாடகக் கலை மாநாட்டில் சமூக சீர்திருத்த நாடகங்கள் போடவேண்டும் என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றவேண்டும் என்று.

பிப்ரவரி மாதம் 11 ஆம் தேதி புகைவண்டி நிலையத்தில் வந்து இறங்குகிறார் ஆர்.கே.சண்முகம் செட்டியார். மாநாடு நடக்குமா? என்று தெரியாது. மாநாட்டையே நடைபெறாமல் செய்வதற்குக் கருப்புச் சட்டைக்காரர்கள் எல்லாம் வேலை செய்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கடைசிவரைக்கும் அந்த மாநாட்டில் தீர்மானமே நிறை வேற்ற முடியாமல் ஒரே நாளில் அந்த மாநாடு முடிந்து போயிற்று. அந்த மாநாட்டில் அண்ணா, கலைவாணர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், பாலசுப்பிரமணியம் மற்றவர்கள் எல்லாம் கலந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால், புராண, இதிகாச குப்பைகளில் எதிராக சமூக சீர்திருத்த நாடகங்களைப் போட வேண்டும் என்று ஒருமித்த குரலாக அந்த மாநாடு முழுக்க இருந்ததினால், வேறு எந்தத் தீர்மானமும் போட முடியவில்லை.

சரியான திசையில் அந்த நாடகக் கலைஞர்கள் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காகப் பின்புலமாக இருந்து செயல்பட்டவர் பெரியார் அவர்கள்.

1954 ஆம் ஆண்டு எம்.ஆர்.இராதா அவர்களின் நாடகங்கள் தடை செய்யப்படுகின்றன. பிரிட்டிஷ்காரர்களின் காலத்தில் போடப்பட்ட நாடகச் சட்டத்தைத் திரும்பவும் தூசி தட்டி எடுக்கப்பட்டன. நடிகவேள் நாடகங்களைத் தடை செய்வது என்று சி.சுப்பிரமணியம் காலத்தில் அதற்கான பணிகள் நடைபெற்றபொழுதும், பெரியார் அவர்கள் ஊர் ஊராகச் சென்று சட்டத்தைத் திருத்தவேண்டும் அல்லது அந் தச் சட்டத்தைக் கொளுத்தவேண்டும் என்பதற்காகச் சென்றார்.

மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது; நாடகத்திற்கும், பெரியா ருக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்கிறார்கள். எதையுமே குண ரீதியான பயன்பாட்டினுடைய அடிப்படையில் மட்டுமே பார்க் கக்கூடிய ஒரு பார்வையை பெரியார் அவர்கள் வைத்திருந்தார்.

நாடகத்திற்கு மூல நூல் கிடையாது!

சாதாரணமாக பெரியார் அவர்கள் எதையும் பேசிவிட்டுச் செல்லவில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் அதன் குண ரீதியான பயன்பாடு என்பதுதான் அவருடைய அளவுகோல். திருக் குறளாக இருந்தாலும் சரி. திருக்குறளைக்கூட அவர் முக்கால் சதவிகிதம்தான் ஒப்புக்கொள்கிறார். அவரே சொல்கிறார், இன்னும் 50 ஆண்டுகள் கழித்து இராமசாமி என்று ஒரு முட்டாள் பயல் இருந்தான்; அவன் இப்படியெல்லாம் சொன்னான் என்றுதான் இந்த சமூகம் சொல்லும். அதை வளர்ச்சியாகத்தான் அவர் பார்க்கிறார். அப்பேர்ப்பட்ட மனிதர், திருக்குறளைக்கூட முழுக்க எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவரின் விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறார்.

நாட்டிய சாஸ்திரம், பரதம் என்று எழுதியதாகச் சொல் கிறார்கள். இதுதான் கி.மு.2-லிருந்து கி.பி.2 வரைக்குமான ஒரு காலகட்டத்தில் உருவான ஒரு நூல். நாடக நூல் என்று நமக்கு எதுவும் இல்லை. அவர்கள் சொல்வதுபோல, அகத்தியம் கிடையாது, குறுநூல் கிடையாது; பெருநாரை கிடையாது; செய்க்கியம் கிடையாது; எல்லாம் முந்தைய நூல்களைக் கொண்டு எழுதினார்களே தவிர, மூல நூற்கள் எங்கேயுமே கிடையாது. அதனுடைய காலமும் நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால், நாட்டிய சாஸ்திரம், ஒரு காலத்தில் உருவான நூலாம். எவ்வளவு திட்டமிட்டு செய்கிறார்கள் பாருங்கள்; எல்லாக் கலைகளும் சாமியிடமிருந்துதான் வந்தது என் கிறார்கள். அவனுடைய உடுக்கையில் இருந்து பிறந்தது நாதம்; காலில் இருந்து பிறந்தது நாட்டியம் என்று எல்லாமே  அப்படித்தான் பிறந்தது என்று சொல்கிறார்கள். வார்த்தைகள்  வேண்டுமானாலும் வேறாக இருக்கலாமே ஒழிய, நாடகம் எப்படித் தோன்றியது என்பதற்கு அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள், ரிக், யஜுர், சாம அதர்வண என்று நான்கு வகையான வேதங்கள் இருக்கின்றன. இந்த வேதங்கள் உயர் ஜாதியினருக்கு மட்டும்தான்.

பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டும்தான். மற்றவர்களுக்கு எதுவுமே கிடையாது; அதனைக் கேட்டாலே காதில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றவேண்டும் என்கிறார்கள். பெருவாரியான மக்களை ஏமாற்றுவதற்காக அய்ந்தாவது வேதமாக நாட்டிய வேதம், நாட்டிய சாஸ்திரம் என்பதை உருவாக்கவேண்டும் என்று அவர்கள் திட்டம் போடுகிறார்கள். ஏனென்றால், நான்கு வேதங்களையும் கேட்க முடியாமல் இருக்கின்ற பெருவாரியான மக்களை - ஏனென்றால், அவன் தான் பெருவாரியாக இருக்கிறான். அவனால் அறம் கெட்டுப் போய்விட்டது. அறம் கெட்டுப் போனதினால், அவர்களுக்குப் பயம் வருகிறது. ஒழுக்கம், நல்ல விஷயங்களைச் சொல்வதற்காக அய்ந்தாவது வேதமாக நாட்டிய வேதத்தை உருவாக்குவது என்று திட்டமிடுகிறார்கள்.

சரி, நாட்டிய வேதத்தை எப்படி உருவாக்குவது? சாமிகளை வைத்து செய்ய முடியவில்லை. ஏனென்றால், சாமிகளுக்கு அவ்வளவு கிரகிக்கின்ற சக்தி இல்லையாம்; அதனால், பரத முனியிடம் சென்று, ஒரு நாடகத்தை உருவாக்கிக் கொடு என்று கேட்டார்களாம். அவரும், அமிர்த மதன நாடகத்தை உருவாக்கினாராம். தேவர்களும் - அசுரர்களும் பாற்கடலில் அமிர்தத்தைத் கடைவதுபற்றிதான் அந்த நாடகம்.
அசுரர்களைக் கேவலமாகச் சித்தரித்த தேவர்களின் நாடகம்!

நாடகம் முடிந்ததும், தேவேந்திரனிடம் சென்று சொல் கிறார்களாம், நாடகம் தயாராகி விட்டது என்றவுடன், அதை எங்கே அரங்கேற்றுவது என்றவுடன், இந்திர விழாவில் அதனை அரங்கேற்றலாம் என்கிறார்கள். இந்திர விழாவில் நாடகம் நடைபெறுகிறது. அந்த நாடகத்தில், தேவர்கள், அசுரர் களை மிகக் கேவலமாக நடத்துவதைப் பார்த்து, அசுரர்கள் எல்லாம் ஒன்றுகூடி, நம்மை இவ்வளவு கேவலமாக சித்தரித் திருக்கிறார்களே என்று நினைத்தனர். அந்த நாடகத்தினுடைய சூட்சுமம் அவர்களுக்குத் தெரிந்தது. நாடகம் என்றால் என்ன? நடிகன் பேசினால்தானே நாடகம் போய்ச் சேரும். இவன் மந்திரம் தந்திரம் செய்வதுபோல, அவன் மந்திரம் தந்திரம் நடத்தி வசனங்களை மறக்க வைத்தனர்.

அன்றைக்கு விழிப்படைந்த
நம் சமூகத்தினர்!

வார்த்தைகள் வரமாட்டேன் என்கிறது. மூவ்மெண்ட் இல்லை. பெப்பே, பெப்பே என்கிறான். என்ன இப்படி இருக்கிறதே என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். அடடா, அசுரப் பயல்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து இப்படி செய்துவிட்டார்களே என்று தேவேந்திரனுக்கு வைத்த கொடியை எடுத்து அடித்து, துவம்சம் செய்து எல்லா அசுரர்களையும் வெளியே துரத்தி விட்டார்கள். பிறகு யோசித்தார்கள், எல்லோரும் உள்ளே வந்துவிடுகிறார்களே என்று நினைத்து, அவர்களை வரவிடாமல் செய்வதற்கு என்ன செய்வது என்று ஆலோசித்து, அரங்கு கட்டுவதைப் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். அப்படி அரங்கு கட்டி, வாசலில் எமன் காவலுக்கு நிற்கிறானாம். யாரும் உள்ளே வர முடியாது, பாஸ் இல்லாமல். அன்றைக்கு அவர்கள் அரங் கேற்றிய முதல் நாடகம் பாதியிலேயே நின்று போய்விட்டது, முழுவதுமாக நடைபெறவில்லை. முதல் நாடகம் நின்று போனதற்குக் காரணம், அன்றைக்கு விழிப்படைந்த அந்தச் சமூகம்.

அசுர சமூகம் அன்றைக்கு விழிப்படைந்த காரணத்தினால், அந்த நாடகத்தை நிறுத்தினார்கள். பெரியாரும் அதைப் போலத்தான். சமூகத்திற்குப் பயன்படாத, குண ரீதியான பயன் இல்லாத எந்த விஷயமும் தேவையில்லை என்பதற்கான எதிர்ப்புக் குரலாக, கலகக் குரல், பெரியாரிடமிருந்துதான் இந்தத் தமிழ் மண்ணில் வந்திருக்கின்றது. நான் நாடகக்காரன் என்கிற முறையில், அதற்காக நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பார்ப்பனரல்லாத இசைக்கலைஞர்களின் பட்டியலை தயாரித்தார் பெரியார்!

அதேபோன்று இசைக்கலைஞர்களை அழைத்து பெரியார் ஊக்குவித்தார். ஏனென்றால், இசையின் வித்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதை ரசித்து அதில் தோய்வதற்காக நான் இசைக் கலைஞர்களை ஊக்குவிக்கவில்லை. நம்மாட்களில் உள்ள திறமைகளைப் பட்டியலிட்டார் பெரியார் அவர்கள். ஒவ்வொரு ஊரில் உள்ள பார்ப்பனரல்லாத இசைக்கலைஞர் களின் பட்டியலைப் போட்டு, அவர்களுக்கான விளம்பரத் தையும் செய்தார். இவையெல்லாம் தீர்க்கமாக யோசித்து செய்தார்.

இங்கே உரையாற்றியவர்கள் சொன்னார்களே, பெரியார் அவர்கள் மறைந்து 40 ஆண்டுகள் ஆனாலும் என்று,
ஜாதி ரீதியாக, மத ரீதியாக இங்கு வேறொரு சமூகம் ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடிய நிலை இருக்குமானால் அல்லது ஆண் - பெண் என்கிற ஆதிக்கம் இருக்குமானால், எந்த வகையான ஆதிக்கம் இருந்தாலும், சமூக ரீதியான எல்லா ஆதிக்கங்களுக்கும் எதிரான ஒரு மாபெரும் சக்தியாக பெரியார் நிச்சயமாக இருப்பார். அதைத் தவிர்க்க முடியாது.

பெரியார் நம் சமூகத்திற்காகப்
பாடுபட்ட ஒரு தேனீ

சமூகத்திலிருக்கின்ற பாகுபாடுகளைக் களைவதற்காக, தன்னுடைய 95 வயதிலும் மூத்திரைப் பையைத் தூக்கிச் சுற்றி சுழன்று, இந்த சமூகத்திற்காகப் பாடுபட்ட ஒரு தேனீ அவர்.

நடிப்பைப் பற்றி நான் சொல்லும்பொழுது ஒரு விஷயத் தைச் சொல்லவேண்டும். எம்.ஆர்.இராதா அவர்கள் கடைசி காலகட்டத்தில் நடிக்கும்பொழுது, அவரால் எழுந்து நடிக்க முடியாது. அதனால் அவர் அமர்ந்திருப்பாராம்; அவருடைய காட்சி வரும்பொழுது, தூக்குடா, தூக்குடா என்றவுடன் மூன்று பக்கமும் நின்று கொண்டிருப்பவர்கள் தூக்கி நிறுத்துவார்களாம்.

பெரியார் நாடகத்தில் நடிக்கும்பொழுது, ஒரு காட்சியில் பத்திரிகைக்காரர்கள் கேட்பார்கள், நாடகம் பிரச்சாரமாக இருக்கிறதே என்று. பிரச்சாரம்தான், 95 வயதுவரைக்கும் இந்த சமூகத்திற்காக ஓடி ஓடி உருக்குலைந்து வேலை செய்த ஒரு தேனீ, அவர் மருத்துவமனையில் இருக்கும்பொழுது, பெருந் தலைவர் காமராசர் சென்று பார்க்கிறார், அய்யா, ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்கிறார்.

உடனே பெரியார் அவர்கள், செத்துவிடுவேன் என்று சொல்வார்.
அந்தக் காட்சியில் நடிக்கும்பொழுது என்னை அறியாம லேயே  ஒன்றுதல் போல, வந்தது. பெரியாருக்குள்ளே சென்றதுபோல் இருந்தது.

இந்த நாடகங்களை அரங்கேற்றும்பொழுது, நான் யாரையும் சந்திக்கவில்லை. அதைப்பற்றி யாரிடமும் நான் பேசவில்லை. என்னுடைய நண்பர்கள் சொன்னார்கள், அந்த அமைப்புச் சார்ந்தவர்களிடம் சென்று பாருங்கள் என்று.

பெரியார் எவ்வளவு அற்புதமான மனிதர். அவருடைய ஆத்மார்த்தம், உண்மை அப்படியே தெரிகிறது; ஒரு பாசாங்கு இல்லாத தன்மை. இந்த சமூக மேம்பாடு என்பதைத் தவிர வேறு எந்த சிந்தனையும் இல்லாது உழைத்த ஒரு மனிதரின் தன்மை தெரிகிறது. அதில் ஒரு களங்கத்தை ஏற்படுத்து கிறார்களே என்பதற்காகத்தான் இந்த நாடகத்தை நான் அரங்கேற்றினேன்.

கடும் விமர்சனங்களைச் சந்தித்தேன்!

அந்த நாடகத்தின் கடைசியில் கருப்பு சட்டையிலிருந்து சிவப்பு சட்டையைப் போடும்பொழுதுகூட, கடும் விமர் சனங்களைச் சந்தித்தேன். ஆசிரியரைப் பார்க்கவேண்டும் என்று என்னிடம் சொன்னார்கள். திருச்சி கல்லூரியிலிருந்து நிறைய பேர், ஆசிரியர் அனுப்பி வைத்தார் என்று நாடகத்தைப் பார்க்க வந்தார்கள். வேறு சில இடங்களில், சிவப்புச் சட்டையில் பெரியார் ஏன்? நேரில் வந்து காணுங்கள் என்று விளம்பரமே சிலர் செய்தார்கள்.
சிலர் சொன்னார்கள், இதுவரையில் தனித்தனியாக இருந்த வர்கள், இவர்கள் கூட்டத்திற்கு அவர்கள் வருவதும், அவர்கள் கூட்டத்திற்கு இவர்கள் வருவதுமான ஒரு காரியம் உங்கள் நாடகத்தின்மூலம் நடைபெற்றிருக்கிறது என்று.

அழிவு சக்திகளுக்கு எதிராக நாம் அனைவரும் திரள வேண்டும்!
இன்றைக்கு இருக்கக் கூடிய அழிவு சக்திகளுக்கு எதிராக, இன உணர்வோடு நம்மை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்காக, பாகுபாடுகள் ஒழிந்த ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்க, நேச சக்திகளாகிய அத்துணை பேரும் நெருங்கி வரவேண்டிய ஒரு இக்கட்டான இடத்தில் நாம் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். அதனை நாம் புரிந்துகொண்டு செயல்படவேண்டும். அதனைப் பேசுவதற்காக ஒரு தளம் அமைத்துக் கொடுத்த உங்களுக்கு நன்றி சொல்லி, நான் விடைபெறுகிறேன்.

நன்றி, வணக்கம்!
- இவ்வாறு நாடக ஆசிரியர் இராமசாமி அவர்கள் உரையாற்றினார்.

ஆழ்வார் திருநகரியும்
அய்யங்கார்களின் அக்கிரமமும்
(1929 - குடிஅரசிலிருந்து)

ஆழ்வார் திரு நகரியென்பது திருநெல்வேலிக்கு சுமார் இருபது மைலிலிருக்கும் ஊர். இவ்விடத்தில் ஆழ்வார் அவ தரித்ததினால் இதற்கு ஆழ்வார் திருநகரியெனும் பெயருண் டாயிற்று எனப்படுகிறது. ஆழ்வார் பிறப்பில் பார்ப்பனால் லாதார்.

அப்படிப்பிறந்த இவரை ஆராதிக்கவும் இவர் விக்கிரத்துக்கு அபிஷேகம் பண்ணிக்கழுவவும் ஆடை அணி முதலியவற்றைக் கொண்டு அலங்கரிக்கவும் அவ்விக்கிரகத் திற்கு அமுது செய்வித்த அன்னப்பட்சனம் முதலியவை களையும் அபிஷேகமுறையால் கழுவின நீரையும் புசிக்கவும் உள்ள பாத்யதைகளை இந்த அய்யங்கார்களாகிய பார்ப் பனர்களே உரிமை செய்து கொண்டதோடு நில்லாமல் ஆழ்வார் திரு வீதிகளில் உத்சவம் கொண்டாடுகிற சமயத்தில் ஆழ்வார் விக்ரகத்தை நான்கு வீதிகளிலும் ப்ரதசட்ணமாக தூக்கிக்கொண்டு வருகிறசமயத்தில் கூட பார்ப்பனல்லாதாரை ஆழ்வார் பக்கத்தில் சென்று தரிசிக்கவிடாமல் ஜீயர்களென் போரும் ஆச்சாரிகள் என்போரும் சுற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இத்தோடு தங்கள் சாதியாரைத் தவிர வேளாளர்களோ, நாயக்கர்களோ, கோனார்களோ, நாயக்கர்களோ தரிசிக்கவோ கும்பிடவோ ஆழ்வார் விக்ரகத்திற்கு பக்கத்தில் சென்றால் அவர்களை உற்றுப்பார்க்கிறதுமல்லாமல் உனக்குக்கண் ணில்லயா?  தூரவிருந்தால் தெரியாதா? பெரியவாள் சின்ன வாள் மேல் சாதி கூட தெரிகிறதில்லையா? என்று மரியாதிக்குப் பங்கமுண்டாகும். சொற்களால் நிந்திக்கிறார்கள்.

சுயமரியாதையுள்ளவர்கள் யாராவது இதற்கு ஏதாவது சமாதானமாக கோவிலுக்குள் தான் இம்மாதிரி அநீதி நடத்துகின்றீர்கள். வீதிகளில் கூட நாங்கள் ஆழ்வாரை அணுகக்கூடாது என்பது எவ்வளவு அகம்பாவமான காரியம்! என்று கேட்டால் ஓ ஓஹோ நீ பிராமணாள்,

புடை சூழ்ந்து வருகிறபோது அவாளை மதியாமல் ஆழ்வார் பக்கத்தில் வந்து பிராமணாள்வந்து இருக்கிறார்களே என்று கூட மதியாமல் பிரதட்சணம் செய்வதாகச் சொல்லுகிறாயே நீ என்ன ஜாதிமனிதன் என்று நிந்தித்து துரத்தியடித்துத் துன் புறுத்துகிறார்கள்.

இக்கொடுமையைச் சகியாதவர்களாகிய தன் மதிப்பு கொண்டவர்களில் ஒருவரான திருவைகுண்ட தாசர் என்பவர் ஆழ்வார் வீதிகளில் பிரதட்சணமாக வரும்போது நீங்கள் வீதிகளில் மேய்த்து திரியும் நாய், பன்றி, கழுதை முதலிய இழி ஜந்துக்களைப் பார்ப்பதும் பக்கத்தில் போவதும் அவைகளை பிரதட்சணம் செய்வதால் வந்த தீங்கென்ன என்று கேட்டார்.

இந்த கேள்வி கேட்டதும் பார்ப் பனர் மனம் புண்ணானதாக கேட்டவரை உருட்டிப் பார்த்து அடே சூத்திரப்பயலே இனி இங்கு நில்லாதே ஓடிப்போ என்று பாதகப் பார்ப்பனர் கடிந்து பேசத்துவக்கினார்கள். உடனே இந்த சுயமரியாதை வீரர் ஓய்! நீ யார் தெரியுமா, நீர் ஓர் வடநாட்டு ஆரியன், இந்த ஆழ்வார் யார் தெரியுமா, தென்னாட்டவர், நானும் தென்னாட்டவன், ஆக நானும் ஆழ்வாரும் ஓர் நாட்டவர்கள்.

ஒரே பார்ப்பனரல்லாத இனத்தவர்கள், இந்த ஆழ்வாருக்கு கோவில், குளம், கட்டுவித்தவர்களும் எங்களினத்தார்களாகிய பார்ப்பனரல் லாதாரேயாவார்கள். பூசை, திருவிழா முதலியசெலவுகளுக்கும் மானியம் விட்டவர்களும் நாங்களே, இவைகளை நடத்தி வைக்கக்கூலி பேசி கூலிக்கு உழைக்க வந்த ஆட்களாகிய உங்களை விசாரிப்பவர்களும் நாங்களே யாவோம். நீங்கள் செய்யும் அக்கிரமங்களை அறிந்து கண்டிக்கவும், விலக்கவும்,

புதிதாகச் சேர்க்கவும் உரிமையுள்ளவர்களும் நாங்களாகவே இருக்க இம்மாதிரியான அநீதிகள் இனி நிலைக்காது என்று சொன்னார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இச்சுயநலப் பார்ப்பனருக்குக் கோபாவேசம் பிறந்து  அப்பெரியாரான நியாயவாதியை அடித்து துன்புறுத்தினார்கள் என்றால் இவர்களின் அக்கிரமத்துக்கு யார் பொறுப்பாளிகள்? தேவஸ்தான பரிபாலன கர்த்தர்களா? ஊர் பொதுமக்களா? சர்க்கார்தானா? என்று பார்க்கும்போது ஒவ்வொரு சுயமரி யாதை வாய்ந்தவர்களுக்கு இதை சீர்படுத்தும் பொறுப்பு உண்டு என்பதும் சுயமரியாதை ரத்த ஓட்டமில்லாத எந்த அதிகார அமைப்போ ஆளுகையோ நாட்டில் இருந்தாலும் மக்களை அடிமைப்படுகுழியிலும் அறியாமையிலும் மூழ்கத் தான் செய்யுமென்பதும் திண்ணம்.

ஆகையால் சுயமரியாதை கொழுந்து விட்டு படர்ந்து வரும் இக்காலத்திலாவது, இத்தகைய அநீதிகளையும் அக்கிரமங்களையும் ஒழித்து நாட்டின் நலனை நிறுவ முன்வர பொதுமக்களை வற்புறுத்தி அழைக்கிறேன் என்று ஓர் அனுதாபி எழுதுகிறார்.

சங்கராச்சாரியின் சங்கடம்
கொள்ளையடித்த பணம் கொள்ளை போயிற்று
(1935 - குடிஅரசிலிருந்து)

தற்சமயம் காசியில் தங்கியிருக்கும் ஸ்மார்த்த பிராமணக் கூட்டத்தின் தலைவரான  லோககுரு  சங்கராச்சாரியாரிடம் இருந்த ஏராளமான சொத்துக்கள் திருட்டுப் போய்விட்டன.

அவருடைய பூஜையில்  வைக்கப்பட்டிருந்த சுமார் 15  விக்கிரகங்களும், இரண்டரை தோலா தங்கம் வைத்துக் கட்டப்பட்டிருந்த பெரிய சங்கு ஒன்றும் திருட்டுப் போய் விட்டனவாம். இவற்றின் விலை பல ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் பெறுமானமுள்ளதென்று கூறுகிறார்கள்.

பூஜையில் வைக்கப்பட்டிருந்த விக்கிரகங்களுக்கோ,  அல்லது  லோககுரு என்று சொல்லிக்கொண்டு ஊரை ஏமாற்றித்   திரிகின்ற சங்கராச்சாரியாருக்கோ,  ஏதாவது   சக்தி யென்பது   இருந்தால் திருடர்கள் அவைகளை எடுத்துக் கொண்டு   போயிருக்க முடியுமா?  என்று இப்பொழுதுதான் மூட ஜனங்கள் யோசித்துப்பார்க்க ஆரம்பித் திருக்கிறார்கள்.

ஒன்றுந் தெரியாத பாமர மக்களையும், பார்ப்பனர்களின்  தயவு பெற அவர்கள் காலை வருடிக் கொண்டு கிடக்கும் பார்ப் பனரல்லாத  பணக்காரர்களையும் ஏமாற்றிப் பாத காணிக்கை யென்னும் பேரால், பகிரங்கப் பகற்கொள்ளை போல் சம்பாதித்துச் சேர்த்து வைத்த பொருள் நிஜமாகவே கொள்ளை போனதில்ஆச்சரியப்படத் தக்க விஷயம் என்ன இருக்கிறது? என்று உண்மை தெரிந்தவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

திருடர்களைப்  கண்டுபிடிக்கப் காவல்துறையினரும் அதிதீவிர முயற்சி செய்து வருகிறார்களாம்! அய்யோ! பரிதாபம்! சங்கராச்சாரியார் அவர்களே! சங்கடப்பட வேண்டாம்! தேசத்தில் இன்னும் எவ்வளவோ முட்டாள் களிருக்கிறார்கள்.

மற்றொரு சுற்றுப்பிரயாணத்தைத் தடபுடலாக விளம் பரத்துடன் நடத்தினால் இழத்த பொருளையும், அதற்கு மேலான பொருளையும் சம்பாதித்துக்கொள்ளலாம், முட் டாள்கள் இருக்கும் வரையில் தங்களுக்கு ஏன் கவலை ? ஆகையால் கவலைப்படாதீர்கள் என்று ஆறுதல் சொல்லு கிறோம்.

பாரதமாதாவின் புத்திரிகள்
நம் சகோதரிகளல்லரா?: திரு.பி.குப்புசாமி
(1929 - குடிஅரசிலிருந்து)


எனக்குப் பெஜவாடாவில் பார்ப்பனரல்லாதார் திருமண ஊர்வலத்தைக் கண்டதும் பரிதாபமும் ஒருபக்கமும் எங்கள் மதம்போச்சு, எங்கள் சாஸ்திரம்போச்சு, வருணாசிரம தர்மத் துக்கு அழிவுவரலாச்சு, எங்கள் பணவரும்படி போச்சுது, எங்கள் தலைவிதி குடிஅரசு வந்து இப்படியாச்சுது என்று கூக்குரலிடும் சில வைதீகர்களிடம் வெறுப்பு ஒருபக்கமும் உண்டாயிற்று.

மணமகனும், மணமகளும் பல வர்ணமான, பாசிகளால் நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஓர் பல்லக்கில் ஏறி பாண்டு, நாதசுரவாத்தியங்களுடன் ஊர்வலம் வந்தனர். பல்லக்கிற்கு முன்னால் பத்து முதல் பதினெட்டு வயதிற் குட்பட்ட சுமார் பத்து  அழகிய வாலிப தாசிச் சகோதரிகள் பாட்டுகள் பாடிக்கொண்டும் நடனம் புரிந்துகொண்டும் வந்தனர்,

அவர்கள் தாங்கள் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் பணத்திற்காக தங்கள்  மானத்தை துறந்து தாங்கள் தொழில் புரிய உதவியாகயிருக்கும் பலருடைய மனது குதூகலமடையும் விண்ணம் பலவிதமான அபிநயங்கள் செய்யுங்காலையில் அது நோக்கும் விசாலபுத்தி படைத்த எவரும் வெட்கத்துடன் துக்கப்படாமலிருக்க முடியாது.

இவ்வித இழிதொழிலும் இதுபோன்ற இன்னும் பல  அட்டூழியங்களும் நடக்கவிடாமலும், நம் சொந்த சகோதரிகள் பாரத சேய்கள் இக் தொழிலைவிட்டு நன்மார்க்கத்தையடையும் படியான புத்தினய அவர்களுக்கு கொடுக்கும்படியும், இந்தத் தொழில்செய்வதற்குக் உதவியாக இருக்கும் சிலருக்கு நல்ல உணர்ச்சி உண்டாகும்படி செய்யவும் தீவிரபிரச்சாரம் செய்யவேண்டும்.

அச்சகோதரிகளைச் சுற்றிலும் பல வாலிப மாணவர்கள் நின்று கொண்டு கேலியும் பரிகாசமும் செய்து கொண்டே வந்தனர். அப்பெண்கள் நமது சொந்த சகோதரிகளாயிற்றே ஓர் தாயான பாரத மாதாவின் அரும்புதல்விகளாயிற்றே அவர்கள் இத்தகைய இழிதொழில்புரிந்து வாழ்க்கை நடத்துவது நம்முடைய பாரத நாட்டுக்குத்தானே அவமானம் என்று உணர்ச்சி இல்லாத இந்த வாலிப மாணவர்களின் அறியாமைகுறித்து எனக்குத் துக்கம் ஏற்பட்டது.

அந்த ஊர்வலம் பிரதான வீதிகளின் வழியே சென்றது. ஆனால் நான் பார்க்கும்படி நேரிட்டது  ஒரு பார்ப்பன அக்கிரஹாரத்தின் வழியே சென்று கொண்டிருந்த பொழுதேயாகும். அந்தரஸ்தாவின் இருபுறமுமுள்ள வீடு களில் வசிக்கும் பார்ப்பனப் பெண்கள் எல்லோரும் வாசலில் நின்றுகொண்டு மேற்படி தாசி சகோதரிகள் பாடும் பாட்டுக் களைக் கேட்டும் அவர்கள் நடனம்புரிவதையும் அபிநயங்கள் செய்வதையும், பார்த்தும் சந்தோஷமடைந்தனர்.

தங்களைப் போன்ற பெண்மணிகள் இவ்வித இழி தொழிலைவிட்டுச் சீர்திருந்தும்படியான வழியை தேட கவலைப்பட வேண்டிய அவர்கள் அக்காட்சியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்ததைப் பார்க்க நான் பெரிதும் வருந்தினேன். அவ்வூர்வலத்தை முதன்மையாக இருந்து நடத்துபவர் அந்தச் சகோதரிகளை எந்தெந்த வீட்டுவாசலில் பெண்கள் கும்பலாக இருந்தனரோ அந்தந்த இடங்களில் நிறுத்திப்பாடும்படியும் நடனம் புரியும்படியும் செய்துவந்தனர்.

இதில் இன்னும் ஓர் சம்பவம் குறிப்பிடற்பாலது. மண மகனின் சிநேகிதர்களில் சிலர் அத்தாசி சகோதரிகளில் ஒரு அழகிய மாதை அழைத்து அன்னார் கையில் ஏதோ கொஞ்சம் பணங்கொடுத்து பல்லக்கில் வந்து கொண்டிருக்கும் மணமகனுக்கும் பன்னீர்தெளிக்கும்படி கேட்டு அச்சகோதரி அவ்விதம் செய்யவே எல்லோரும் அதைப்பார்த்து மகிழ்ந்தனர்.

ஊர்வலங்களில் இந்தவிதமான வாலிப சகோதரி களை நடனம் புரியும்படி செய்ய எந்தச்சாத்திரம் இடங் கொடுக்கிறதோ அறியேன். இப்படிச் செய்வதில் அவர்கள் நோக்கம்தான் என்னவோ? இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் நமது வாலிப மாணவர்கள் கெடுவதற்கும் நம்முடைய இந்திய சமூகத்தை மிஸ்மேயோ போன்ற அன்னியர் இழிவு படுத்துவதற்கும் சந்தர்ப்பங்களாக இருப்பதுமல்லாமல் இந்த தாசித் தொழிலுக்கு ஊக்கம் அளித்ததுமாகும். இது மாதிரியாக இவ்வூரில் சாதாரணமாக அநேக ஊர்வலங்களில் நடந்து வருவதாகக் கேள்விப்படுகிறேன்.

இனியாகிலும் நம் சகோதரர்கள் விழித்துக் கொண்டு சீர்திருத்துவதோடு பார்ப்பனர்களில் வைதீகர் ஓர் சாரார் தாசித் தொழில் செய்வதற்கு தங்கள் சாஸ்திரக்குப்பைகளை கிளப்பி ஆதாரம் காட்டினாலும் அப்படிப்பட்ட சாஸ் திரங்களை தீயில் இட்டுக் கொளுத்தும்படி கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.

கம்பன் புலமையில்
சிறந்தவனா?

கம்பராமாயண இன்சுவைப் பெரு நாவலரான சிதம்பர நாதர்க்கு கம்பர் கவிகளே இணையில்லா இன்பச் செல்வங் களாகும். அவைகளை அவர் கடவுளின் பமாகவே கண்டா ரென்றால் அது முழு உண்மையாகும். ஆனால், அதற்கு நேர் மாறாக நம் அடிகளோ, கம்பர் பாடல்கள் சிறந்த  நல்லிசைப் புலமையால் எழுந்தன அல்ல வென்றும்,

பண்டைத் தண்டமிழ்ச் சங்கப் பாடல்களோடு அப்பாடல் களை ஒப்பிட்டால் கம்பர் கவிகள் சிறந்து நில்லா என்றும், அவை பகுத்தறிவுக் கொவ்வாக் கதைகளால், ஆரவாரமான, ஏராளமான - பொருளற்ற -கற்பனைகளால் வரை துறையின்றி யாக்கப்பட்டவை என்றும், கம்பரைப் பின்பற்றி எழுந்த ஏனைய காவியங்களும் அவர் முறையைப் பின்பற்றி எழுந்த ஏனைய காவியங்களும் அவர் முறையைப் பின்பற்றிச் சிறப்பிழந்தன என்றும், பாட்டுப் பற்றிய பண்டைத் தமிழர் மரபே கம்பரால் புறக்கணிக்கப்பட்ட தென்றும் தமிழர் நாகரிக - இன உணர்வைத் தம் கதையால் கம்பர் கெடுத்து விட்டார் என்றும் கருதினார்.

கருதியது மட்டுமின்றித் தாமாக்கிய சாகுந்தல நாடக ஆராய்ச்சி என்ற திறனாய்வு நூலிலும், முற்கால பிற்காலத் தமிழ் புலவோர் என்ற நூலிலும், பிறநூல்களிலும் மேற்காட்டிய கருத்துகளைக் காட்டி கம்பர் ஓர் நல்லிசைப் புலவர் அல்லர் என்றும், அவர் கவிகள் அப்படி ஒன்றுஞ் சிறந்தன அல்ல என்றும் சான்றுகளுடன் எழுதியுள்ளார்.

அத்துடனில்லாது அடிகள் தமிழர் நாகரிக - சமய - இன உணர்வுக்கு மாறான கம்பராமாயணத்தை பயிலுதலும். அவைக்களங்களில் அதனை விரித்தெடுத்து ஓதிப்பரப்பு தலும், தவறென்று தம் சொற்பொழிவுகளிலும், எழுத்து களிலும் வெளியிட்டும், எழுதியும் வந்தார்.

சைவ, வைணவ, சமய நூல்களின் ஆசிரியர்களும், உரையா சிரியர்களில் எவரும் கம்பர் கவிகளைத் தமது நூல்களில் மேற்கோள்களாகக் கூட எடுத்தாளவில்லை என்றும் எழுதி யுள்ளார்.

அடிகள் சிவநெறியாளரானபடியால் அந்நெறிப் பற்றின் காரணமாக இவ்வாறு கம்பர் கவிகளைப் பழிக்கின்றார் என் றெண்ணுதல் பொருந்தாது.

சைவசமயத்தின் சிறந்த புராணங்களில் ஒன்றாகிய கந்த புராணத்தையே அடிகள் ஒப்பவில்லை. விநாயகரைப் பற்றிய கதைகளையும், ஏனைய பல தலபுராணங்களையும், அவற்றின் கதைகளையும் கருத்தில்லாப் பாடல்களையும் அடிகள் ஒப்பாது மறுத் தெழுதியும், பேசியும் உள்ளார்.

இதனை அடிகளின் “கடவுள் நிலைக்கு மாறான கொள்கைகள் சைவம் ஆகா” “பழந்தமிழ்க் கொள்கையே சைவ சமயம்” “சாகுந்தல நாடக ஆராய்ச்சி” “முற்காலப் பிற்காலத் தமிழ்ப் புலவோர்” என்றும் நூல்களிலும், அவற்றின் முன்னுரைகளிலும் விரிவாக காணலாம்.

“மறைமலை அடிகள் வரலாறு”
(மறைமலை அடிகள் மகன் வித்துவான் மறை
திருநாவுக்கரசு எழுதியது) (பக்கம் 661-642)

Banner
Banner