Banner

பகுத்தறிவு



- தந்தை பெரியார்

இன்று காங்கிரஸ் விரோதிகளுக்கு, சமதர்ம விரோதிகளுக்கு, ஜாதிப் பெருமையால் பிழைக்கும் அயோக்கி யர்களுக்கு; காங்கிரசையும் சமதர்மக் கொள்கையையும் எதிர்த்துக் குறை கூறவோ, தடுத்துப் பேசவோ, ஆதாரம் எதுவும் இல்லாததால் மதக் குறிப்பு களைச் சாக்காக வைத்து அதுவும் யோக்கியமான முறையில் அல்லாமல்; அயோக்கியத் தனமான முறையில் பாமர மக்களின் முட்டாள்தனத்தை மூல தனமாகக் கொண்டு நாட்டில் கொலை பாதக புரட்சிகளைத் தூண்டிவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நம் நாட்டுப் பார்ப்பன அயோக்கியர்கள். மதக்குறிப்பு என்று எதைக் கூறுகிறேன் என்றால் பசுவதையைத் தடுக்க சட்டமியற்ற வேண்டும் என்ற பிரச்சனையைக் காரணமாகக் கொண்டு காலித்தனம் செய்வதைத்தான் கூறுகிறேன்.

ஜீவஇம்சை செய்யக்கூடாதபடி சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்றால் அதற்கு அர்த்தம் உண்டு. இதற்கு ஒரு சட்டம் முன்னமே 50, 60 வருடங்களுக்கு மேலாகவே நமது நாட்டில் இருந்து வருகிறது. இந்தச் சட்டம் கோழிகளை தலைகீழாகத் தொங்கும்படி பிடித்துக் கொண்டு போவது முதல் புண்பட்ட கழுத்துள்ள மாட்டை வண்டியில், ஏரில் பூட்டி ஓட்டுவது வரை குற்றமாகக் கரு தும்படியான சட்டம் இருந்து வருகிறது.

ஜீவஇம்சை ஆகவே ஜீவஇம்சை தடுப்பு என்பது மதச்சார்பற்ற பொதுப் பிரச்னையாக ஆக்கி பாதுகாப்பளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. மற்றும் கோயில் முதலிய இடங்களில் பலியின் பேரால் ஆடு, மாடு, எருமை முதலிய ஜீவன்களை வெட்டிப் பலி கொடுக்கப்படுவதையும் அரசாங்கம் உத்தரவு போட்டுத் தடுத்து வருகிறது. ஜீவ இம்சையை முன்னிட்டு மற்றும் சில காரியங்களையும் அரசாங்கம் செய்து வருகிறது. இப்படி இருக்க, முட்டாள் தனமாகவும், அரசாங்கத்திற்குத் தொல்லை கொடுத்து ஆட்சியைக் கவிழ்க்க வேண் டும் என்பதை முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டும், மத உணர்ச்சியை ஆதார மாகக் கொண்டு, பசுவதையை சட்டத் தின் மூலம் தடுக்க வேண்டுமென்று நாட்டில் யோக்கியமற்ற சுயநல உணர்ச் சியுள்ள சிலர் அதே தரமுள்ள பத்திரி கைக்காரர்களின் உதவி கொண்டு பெருத்த கலவரம் ஆரம்பித்து விட் டார்கள்.

பசுவைக் கொல்லுபவர்கள் எதற் காகக் கொல்லுகிறார்கள்? யாருடைய மனதையாவது புண்படுத்தவா? அல்லது அநாவசியமாகவா? அல்லது பயனற்ற முட்டாள்தனமான மத உணர்ச்சி காரணமாகவா? அல்லது மற்ற யாருக்காவது கெடுதி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவா? எதற்காக பசுவைக் கொல்லுகிறார்கள்? உலக மக்கள் தங்கள் உணவுக்காக ஆடு, கோழி, பன்றி, மீன், பறவை, முயல், காட்டு மிருகங்கள் முதலியவற்றை உணவுக்காக கொல்லுவதைப் போல் மாட்டையும் கொன்று தின்கின்றார்கள். இது இன்றல்ல; நேற்றல்ல, 5000 வருடங்களுக்கு முன் னிட்ட காலம் முதல் பார்ப்பனர்கள் அவர்கள் முன்னோர்களாக கூறப்படுகிற ரிஷிகள், தேவர்கள் பல கடவுள்கள் உள்பட ஆகாரமாக, உணவாகப் பயன்படுத்தி வந்த ஒரு காரியத்தை - பசுவைக் கொன்று தின்று வந்ததை இன்றைய தினம் அதுவும் வேறு காரணத்தை முன்னிட்டு தகாத காலத்தில், தகாத முறையில் கிளர்ச்சி ரூபமாய் துவக்கி அதன் பேரால் தீவைத்தல், கொலை செய்தல், நாசவேலைகள் செய்து கோடிக் கணக்கான ரூபாய் பெறுமான பொருள் களை நாசமாக்குதல் முதலிய காரியங்கள் செய்யத் துணிந்து காரியத்தில் ஈடுபட்டால் இதற்கு என்ன பெயரிடுவது?

பசுவைக் காப்பது என்ற பேரால் பார்ப்பன ஜாதியைக் காப்பதே

பசுவதை செய்வதைத் தடுத்து பசுவைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்பதற்கும், சமுதாய சமதர்மத்தைத் தடுத்து பார்ப்பன ஜாதி உயர்வைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று சொல்லுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம் சொல்ல முடியும்? பசுவதைத் தடுப்புக்கு எந்த ஆதாரங்களைக் காட்டுகிறார்களோ அதே ஆதாரங்களின் கீழ்தான் பார்ப்பான் (பிராமணன்) மேலான ஜாதி, கடவுளால் மேல் ஜாதியாக பிறப்பிக்கப்பட்ட ஜாதி என்று இருக்கின்றது, ஏன்? அதை விட மேலான ஆதாரங்கள் தர்மமாக, சாத்திய மாக கடவுள்கள் வாக்காக 1000, 2000, 3000 ஆண்டு அனுபவமாக இருந்து வருகிறது!

இதுபோல்தான் ஜாதித்தொழில்களும் இருந்து வருகின்றன.

இதுபோல்தான் செல்வவானுக்கும் (குபேரனுக்கும்) அதே ஆதாரங்களில் உரிமை இருந்து வருகிறது. மற்றும் அநேக காரியங்களுக்கும், மத, சாத்திர, கடவுள் கட்டளை ஆதாரங்கள ஏராளமாக இருக் கின்றன. இவற்றில் பசுவதைத் தடுப்புக்கு சட்டம் கொண்டுவந்து தடுக்க வேண்டியது அவசியமாகத்தானே முடியும்? நாமும் ஒப்புக் கொண்டதாகத்தானே அர்த்தம்?
மத ஆட்சி ஆதிக்கமெனில் அரசியல் ஏன்?

பிறகு சட்டசபை எதற்கு? பார்லி மெண்ட் எதற்கு? அரசியல் சட்டம் எதற்கு? மனுதர்ம சாத்திரத்தையும் இராமாயண, பாரத, புராணங்களையும் அரசியல் சட்டங்களாக வைத்து சங்கராச்சாரிகளை - வருணாச்சிரம தர்ம பாதுகாவலர்களையும், மந்திரிகளாக இருக்கச் செய்துவிட்டால், உலகம் தர்மப்படி ஆட்சி நடந்து வருமே. மற்றபடி ஜனநாயகம் எதற்கு? மந்திரிசபை எதற்கு? சட்டசபை, பார்லிமெண்ட் சபை எதற்கு? என்றுதானே பிரச் சினைகள் முடியும். இந்த லட்சியத்தில் தானே இன்றைய போராட்டம் துவக்கப்பட்டி ருக்கிறது? புராணங்களில் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளுக்குப் பசுவைக்கொன்று, நல்ல பசுங்கன்றுகளைக் கொன்று சபைக்கு விருந்தளிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

மனுதர்ம சாத்திரத்தில் இன்ன மிருகங்களைக் கொன்று சமைத்து திதி செய்தால் பிதிர்கள் இத்தனை, இத்தனை நாட்களுக்கு மோட் சத்தில் இருப்பார்கள் என்று பல சுலோ கங்கள் இருக்கின்றன! மற்றும் யாகங்களில் பசுயாகம், அஜ (ஆடு) யாகம், குதிரையாகம் முதலிய பல மிருக ஜந்துகள் யாகங்கள் இருக்கின்றன. இவ்வளவையும் வைத்துக் கொண்டு இந்த சாத்திரங்கள் புராணங்கள் ஆகியவைகளின் தர்மங்கள்தான் எங் களுடைய தர்மம் என்று ஒரு புறம் சொல்லிக் கொண்டு மற்றொரு புறம் பசுவதைத்தடை செய்வதுதான் எங்கள் தர்மம் என்று சொல்லிக்கொண்டு இப்படிப் பட்ட மக்களைத் தூண்டுவதுமான காரி யங்கள் செய்வதானால் வேறு இராஜ்ய மாயிருந்தால் இந்நேரம் இவர்கள் கதி என்ன ஆகி இருக்கும்?

நமது அரசாங்கம் பலவீனமான அர சாங்கம்; மெத்த பலவீனமான அரசாங்கம். நவம்பர் 6-ஆம் தேதி டில்லியில் கலவரச் செய்தி எட்டியவுடன் அல்லது கலவரக் குறி தோன்றியவுடன் 3 மணி நேர நோட் டீஸ் கொடுத்து விட்டு இராணுவத்திடம் இராஜ் யத்தை ஒப்புவித்து இருந்தால் இன்றைய கொடுமையான அயோக்கிய மான அக்கிரமமான இந்தக் காரியங்கள் நடைபெற்று இருக்குமா? இராணுவம் என்றால் அவர்கள் யார்? நாட்டின் ஆட்சியின், மக்களின் பாதுகாப்புக்காக நாட்டு மக்களின் வரிப் பணத்தில் நாட்டு மக்களின் ஜனநாயக ஆட்சியால் நியமிக் கப்பட்ட பாதுகாப்பு ஸ்தாபனம்தானே? அதை அரசாங்கம் சரியானபடி பயன் படுத்தி இருந்தால் இந்த இரண்டு வருஷ காலமாக சென்னை முதல் பல மாநிலங் களிலும் நடந்த அட்டூழியங்கள் நாச வேலைகள் உயிர்ச்சேதங்கள் முதலிய 10-20 கோடி ரூபாய் பெருமான நட் டங்கள் நேர்ந்திருக்காது என்று சொல்வேன்.

எனவே, டில்லிக் கலவரத்திற்கு காரணம் - பார்ப்பனர்களையும், சங்க ராச்சாரியும் சாது சன்னியாசிக் குண்டர் களையும் மாத்திரம் குற்றம் சொன்னால் போதாது. இவர்களுக் குள் ஆட்களாய் இருந்த மந்திரிமார்களும் எதிரிக்கூட்டங் களைச் சேர்ந்த துரோகிகளான அதி காரிகள், போலீசு இலாகாத் தலைவர்கள், சிப்பந்திகள் ஆகியவர்களும் பெருங் காரணம் என்று சொல்வேன்.

இனி வரப்போகிற அரசாங்கம் எப்படி அமையுமோ? இந்த அளவுக்குப் பார்த் தாலும் காமராசர் ஆதரவற்றவராக இருக் கிறார். அதுமாத்திரமல்லாமல் துரோகிகள் மத்தியில்தான் இருக்கிறார் என்றுதான் நினைத்து வேதனைப்பட வேண்டி இருக் கிறது.
நூல்: காமராசர் கொலை முயற்சி சரித்திரம்

சிப்பாய்க் கலகம் விடுதலைப் போராட்டமா?

-பெரியார் ஈவெ.ரா.


மாட்டுக்கறியை எதிர்த்து சட்டம் போடப்படும் இந்தக் கால கட்டத்தில் இந்தக் கட்டுரை பொருத்தமானது.

1857-ஆம் ஆண்டில் நடந்த சிப்பாய்க் கலகம் என்னும் ஒரு கலவரத்தை இந்தியாவின் விடுதலைக் கிளர்ச்சி என்று பெயர் வைத்து, இன்றைக்கு அது நடந்து 100 ஆண்டு களாகின்றன. ஆதலால் இந்தியாவின் விடுதலைக் கிளர்ச்சியின் நூறாவது ஆண்டு விழா கொண்டாடுவது என்ப தாக ஒரு விழா கொண்டாடப்படுகிறது.

1857-இல் இந்தியா விடுதலையடைய வேண்டும் என்பதான ஒரு எண்ணமே இந்தியாவில் யாருக்கும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை, 1857-இல் மாத்திரமன்று காங்கிரசு ஏற்பட்டதாகச் சொல்லப் படும் 1886-ஆம் ஆண்டில் காங்கிரசை ஏற்பாடு செய்த பெருந்தலைவர்கள் என் பவர்கள் கூட இந்தியா விடுதலை யடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத் தின்மீது காங்கிரசை ஏற்படுத்தவில்லை.

சாதாரணமாக நடு நிலையில் இருந்து, பகுத்தறிவைக் கொண்டு பார்த்தால் வெள்ளையர் இந்நாட்டை கைப்பற்றி ஆட்சி செலுத்த முன்வந்த காலத்தைத்தான் இந்தியாவின் விடுதலை நாள் என்று கொள்ள இடம் காணும்படியாக இருக்கிறது.

இதற்கு ஆதாரம் வேண்டுமானால், காங்கிரசின் துவக்க விழாவையும், அதன்பின் ஒவ்வொரு ஆண்டும் காங் கிரஸ் விழாவிலும் இந்தியாவின் பெருந்தலைவர்கள் பேசி இருக்கும் பேச்சுக்களையும், அவற்றில் வெகு காலம் செய்யப்பட்டு வந்திருக்கும் தீர்மானங்களையும் ஊன்றிப் படித்துப் பார்த்தால் தெரியும்.

இந்தியாவானது வெள்ளையர் ஆட்சி ஏற்படும் காலம் வரையில் ஒரு அடிமை நாடாக இருந்து வந்ததாகவும், இந்தியப் பெண் மக் களுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத தன்மையில் காட்டாளர் ஆட்சியாக இருந்ததாகவும், இந்திய மக்கள் கண்ணற்ற குருடர்கள் போல் எழுத்துவாசனையற்றவர் களாகவும் காட்டு மிராண்டிகள் போல்,

நல்ல அறிவாராய்ச்சியற்றவர்களாக இருந்ததாகவும் வெள்ளையர் ஆட்சி ஏற்பட்ட பின்பே நாடு நல்ல மனிதத் தன்மை உள்ள உன்னதநிலைக்கு வந்தி ருப்பதாகவும் பல தலைவர்கள் பேசியிருக்கிறார்கள். மற்றும் ஆங்கிலம் புகுத்தப்பட்டதானது ஒரு வரப்பிர சாதம் என்றும் பலதடவை கூறியிருக் கிறார்கள்.

அதுமாத்திரமல்லாமல் இந்த நாடு வெள்ளையர் ஆட்சிக்கு வந்தது கடவு ளால் அருளப்பட்ட அருள் பிரசாதம் என்னும் வெள்ளையர் ஆட்சியே இந்த நாட்டில் என்றென்றைக்கும் இருந்து வர வேண்டும். என்றும் அப்படி இருந்து வரக் கடவுள் அருள்புரிய வேண்டும் என்றும் வெள்ளையரைக் கடவுள் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றும் பல பிரபல தலைவர்கள் கடவுளைப் பிரார்த்தித்து ஏகமனதாகத் தீர்மானமும் செய்திருக்கிறார்கள்.

இவை ஒருபுறமிருக்க இந்த நாடு என்றையதினம் சுதந்திர நாடாக இருந்தது? என்றையதினம் நல்ல ஆட்சி நாடாக இருந்தது என்பதற்கு நல்லதொரு எடுத்துக்காட்டோ, ஆதாரமோ, காணமுடிவதில்லை. சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமானால் தமிழ்நாட்டுக்கு (திராவிட நாட்டுக்கு) ஒரு உண்மையான ஆதாரப் பூர்வமான நடுநிலை கொண்டதான ஒரு சரித் திரமே காண முடிவதில்லை.

இந்த நாட்டு ஆட்சிக்கு எடுத்துக் காட்டாக, ஆபாசக்காட்டுமிராண்டித் தனமான கற்பனைப் புராண இதி காசங்களிலுள்ளவைகளைத்தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, அறிவும், ஆண்மையும் நீதியும் கொண்ட தான ஒரு ஆட்சியோ, ஆட்சி முறையோ இருந்ததாகக் கருதக்கூட இடமில்லை.

கற்பனைப் புராண, இதிகாச கால ஆட்சிக்கு உள்ள பெருமையெல்லாம் வருணாசிரம முறைப்படி மக்கள் நடந்து கொள்ளும்படி ஆளப்பட்டு வந்திருக்கிறாகள் என்பதைத் தவிர வேறு என்ன, காணமுடிகிறது? அதை விட்டு விட்டு, உண்மையாகவே தமிழ் நாட்டைத் தமிழ் மன்னர்கள் ஆண்டு வந்தார்கள் என்பதற்கு உள்ள பெரு மையெல்லாம் வருணாசிரம தர்மத்தைக் காப்பாற்றி அதன்படி ஆண்டு வந் தார்கள் என்று பாராட்டுவதைத் தவிர தமிழர்கள் ஆட்சிக்கு வேறு என்ன பெருமை இருக்கிறது?

சேர, சோழ, பாண்டிய ஜாதியரான அரசர்கள் யோக்கியதையையும் அவர்கள் மக்களுக்கு செய்த நன்மையையும் சரித்திர ஆதாரப்படி கவிராயர்களின் கவிப்படி பார்ப்போமானல், நம் தமிழரசர்கள் யோக்கியதை யெல்லாம் பெருங்கோவில் கட்டிச் சோம்பேறி களும் அறிவற்ற நபர்களும் மக்களை வஞ்சித்து இங்கு மடையர்களாக ஆக்கி வாழ்ந்து வந்தார்கள் என்பதைத்தான் சரித்திரமூலமாகவும், பிரத்தியட்ச அனுபவ மூலமாகவும் காண்கிறோம்.

மற்றும் தமிழரசர்களின் ஆட்சிக்கு மற் றொரு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா னால் இந்திய உபகண்டத்தில் இந்தத் தமிழ் நாட்டைப்போல் ஏராளமான கோவில்களைக் கொண்ட நாடு வேறு எங்குமில்லை என்பதும், தமிழ்நாட்டு மக்களைப்போல் மடமை, மூட நம்பிக்கையில் ஆழ்ந்து, மானம் என்றால் என்ன என்பதை ஒரு சிறு அளவு கூட அறிந்திருக்க முடியாத பாமரமக்களை வேறு எங்குமே காணமுடிவதில்லை என்பதும்தான்.

அதுபோலவே தான் தமிழரசர்கள் ஆட்சி முறையையும் அறிவுத்திறனையும் காணபாண்டிய அரசர் ஆட்சியையும், அறிவுத்திறனையும் காண அவர்களது சமய நடத்தையையும் கண்டால் தெரியலாம்.

தமிழரசர்கள் கடுகளவு அறிவும், தன் மானமும் உடையவர்களாக இருந் திருந்தால், இந்த நாட்டில் 2000, 3000 ஆண்டுகளாக இந்த நாட்டு மக்கள் - பழங்குடி மக்கள் கடைச் சாதியாம், இழி  மக்களாய் இருந்திருக்க முடியுமா? எந்த அரசனாவது தானுட்பட - தன்னின மக்கள் 100க்கும், 90-க்கு மேற்பட்ட வர்கள் கீழ்மக்களாய், இழி மக்களாய் இருக்கிறார்களே என்று சிந்தித்ததாகக் காண முடிகிறதா?

கோவில்களுக்கும், சத்திரங்களுக்கும், மடங்களுக்கும், அவற்றின் விழாக்களுக்கும், விளம்பரங் களுக்கும் விடப்பட்டிருக்கும் சொத்துக் களையும் - அதே நேரத்தில் இந்நாட்டு மக்களின் கல்வியறிவு பெருகுவதற்கு ஏற்ற நடவடிக்கை எடுக்காதபடி விட்டிருக்கும் தன்மையும் மற்றும் நம் மக்களுக்கு நல்லறிவும்,

நல்லொழுக்கமும் புகுத்த பாடுபட்ட பவுத்தர்களையும், சமணர்களையும்  வெட்டியும், சித்ர வதை செய்தும் கழுவேற்றியும் கொடுமை செய்த சரித்திரத்தையும், நடப் பையும் பார்த்தால் நம் தமிழரசர்கள் ஆட்சி ஒரு கொடுங்கோன்மையும், காட்டு மிராண்டித் தனமும் கொண்ட ஆட்சி என்பதைத் தவிர வேறு என்ன ஆட்சி என்று சொல்லமுடியும்?

ஆகவே நம் நாட்டுக்கு, நம் மக்களுக்கு ஒரு விடுதலை ஏற்பட்ட காலம் என்று சொல்ல வேண்டு மானால் அந்த விடுதலைக்கு என்ன அர்த்தம் சொல்வதானாலும் இந்நாடு அன்னியர் ஆட்சிக்கு வந்த காலமே யாகும். இப்போதும்கூட வெள்ளையர் இந்தியாவைத் தன் நாட்டு வளத்திற் காகச் சுரண்டுவதை முதல் நோக்கமாகக் கொண்டனர்.

அடுத்தபடியாக இந்திய மக்களிடையே உள்ள ஜாதிப்பிரிவு, காட்டுமிராண்டித்தனமான சமயம், கடவுள், சமய ஆதாரங்கள், நெறிகள் ஆகியவைகளில் நல்ல மாறுதல் ஏற்படவேண்டுமென்றும். இந்திய மக்கள் கல்வி அறிவு ஆகியவைகளில் தலை சிறந்து விளங்க வேண்டுமென்றும் கவலைகொண்டு இந்திய மேல் சாதிக் காரர்களின் பலமான எதிர்ப்பையும் சமாளித்து எவ்வளவோ மாறுதல்களை உண்டாக்கியிருக்கிறான் என்பதை மறுக்க முடியாது.

மதத்தை முன்னிறுத்தி....

1857-இல் நடைபெற்ற இந்தக் கலவரமானது உண்மையில் வெள் ளையனுடைய ஆதிக்கம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஏற்படுவது கூடாது, அரசியல் ஆதிக்கம் அன்னியரிடத்திலா இருப்பது? என்ற கருத்தில் அல்ல என்பதை அப்போது நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளை முன்வைத்து பார்த்தால் அறியலாம்.

லார்டு டல்ஹவுஸியின் சீர்திருத்தங்கள் ஒரு சிலரான பார்ப் பனர்கட்கு ஏகபோக உரிமையாக இருந்த கல்வியை நாடெங்கும் எல்லோரும் படித்துப் பயன்பெறும் வண்ணம் பரப்பிய முறை, ரயில் நீராவி என்ஜின், தந்தி சாதனம் போன்ற சீர்திருத்தங்களைக் கண்டு, வைதீக மேல் சாதிக்காரர்கள் என்பவர்கள் வெகுண்டார்கள்.

இத் தகைய அறிவு வளர்ச்சி, தங்களுடைய ஆதிக்கத்திற்கு எங்கு உலை வைத்து விடுமோ என்று அஞ்சி எதைச்செய்தால் இவைகளை ஒழித்துக்கட்டலாம் என நினைத்து, அதைக் கண்டுபிடித்துப் பாமர மக்களான சிப்பாய்களாக இருந்த வைதீக மனப்பான்மையாளர்களை, உங்கள் ஜாதியும் மதமும் ஒழிந்துவிட வெள் ளைக்காரர்களை எதிர்க்கச் செய்தனர்.

எங்கு இந்தச் சீர்திருத்தங்களும் விஞ்ஞானக் கல்வியும் பரவினால் சாதி முறையும் அதையொட்டி அமைந்துள்ள கீழ்ச் சாதி மக்களின் பணிவும் அடி மைத்தனமும் மாறிவிடுமோ என்ற சுயநல எண்ணத்தின் பேரில்தான், மற்றவர்களைத் தூண்டினர்.

துப் பாக்கிகளில் கொழுப்பைத் தடவிக் கொடுத்தனர் என்ற குற்றச்சாட்டிலும் கூட இந்து சிப்பாய்களிடம் அது பசுமாட்டுக்கொழுப்பு என்றும் முஸ்லீம் சிப்பாய்களிடம் அதுபன்றிக் கொழுப்பு என்றும் பிரச்சாரம் செய்து அவரவர் களுக்கு உள்ள மத உணர்ச்சியையும், அதனடியாகப் பிறந்த மூடநம்பிக்கை யையும் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

நெற்றியில் மதக்குறிகளை யாரும் அணியக்கூடாது எல்லாச்சிப்பாய்களும் ஒரே மாதிரியான உடையையே உடுத்த வேண்டும், தாடி வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது, காதணி அணியக்கூடாது என்பன போன்ற விதிகளின் மூலம், வெள்ளையர்கள் இவர்களுடைய மதத்தத்துவங்களைத் தகர்த்தெறியச் செய்கிறார்கள் என்ற கண்ணோட்டத் துடன் தான் அவைகளை நோக் கினார்கள்.

அதுபோலவே கடலைத் தாண்டி பர்மா முதலிய நாடுகளுக்குப் போரிடச் செல்ல வேண்டும் என்ற விதி, தங்க ளுடைய இந்து மத சாஸ்திரத்திற்குப் புறம்பான முறையில் அமைந்துள்ளது என்றே நினைத்துக் கொதித்தெழச் செய்தார்கள்.

ரயில் வசதியும், படிப்பு வசதியும் மற்ற விஞ்ஞான சாதனங்களின் மூலம் கிறிஸ்துவ மதத்தத்துவங்கள் பரவ ஏது உள்ளது என்றும், அதனால் இந்து மதம் எங்கு அழிந்து விடுமோ என்ற பயமும் சிப்பாய்களைத் தூண்டிவிட்ட மேல் சாதிக்காரர்களுக்கு இருந்தது என்பது ஒரு மாபெரும் உண்மையாகும்.

மேற்கண்ட உண்மைகளை வைத்துப் பார்த்தால் 1857 கிளர்ச்சி, வெள்ளை யனுடைய ஆதிக்க வாழ்வை எதிர்த்து ஏற்பட்டது அன்று என்பதும் அவனு டைய சீர்திருத்தங்களினால் விளைந்த பலன்களை எதிர்த்தே என்பதும் புலனாகும். உதாரணமாகப் பெண்கள் உடன்கட்டையேறும் பழக்கமான சதி என்ற முறையைச் சட்டத்தின் மூலம் வெள்ளைக்காரன் ஒழித்தபோது ஏற்பட்ட வைதீகர்களின் கூக்குரலை வெள்ளைய ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்துக் கிளப்பிய விடுதலைச் சங்கு ஒலி என்று கொள்ள முடியுமா? அதுபோலவேதான் இந்த 1857 நிகழ்ச்சியும்.

அப்படியே விடுதலைப் போராட் டத்தின் ஆரம்பக்கட்டம் 1857 என்றே வைத்துக்கொண்டாலும், நமது தமிழ் (திராவிட) மக்களைப் பொறுத்தவரை யில் இன்றைய நிலையிலாவது விடுதலை பெற்றவர்களாகத் திகழ்கிறர்களா? என்பது சிந்திக்கத்தக்கது. வெள்ளைக் காரன் காலத்தில் எப்படி எதற்கெடுத் தாலும் லண்டனுக்கு ஓடி முடிவுகளைச் செய்தார்களோ, அதே தன்மையில் இப்போது டெல்லிக்கு ஓடி முடிவு களுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியுள் ளது.

தொழிற் கல்லூரிகளில் மாணவர் சேர்க்கை போன்ற சிறு சங்கதிகளில் கூட டெல்லியின் ஆணையைத் தலையின் மேல் நாம் தாங்க வேண்டியுள்ளது என்றால் நாம் எப்படி விடுதலை பெற்றவர்களாவோம்?

வெள்ளைக்காரனுக்கு வால்பிடித்து அவனை நன்றாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு எந்தக்கட்டத்தில் அவனால் தங்களினத்திற்கும், சுயநல வாழ்விற்கும் முடிவு ஏற்படும் என்று எண்ணி னார்களோ அன்று தான் அவனை வெளிப்படையாக எதிர்க்க முன்வந்தனர். மேல் சாதிக்காரர்கள் என்ற பார்ப் பனர்கள்.

1857 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில் கலந்துகொண்ட மற்ற சுதேச மன்னர்கள். நானாசாயபு போன்றவர்களும் தங்கள் கையிலிருந்த ஆதிக்கம் மாறிவிட்டதே என்ற சுயநல நோக்கத்தில்தான் சேர்ந்தார்கள். நாட்டு விடுதலை என்ற பரந்த நோக்கத்தால் அல்ல என்று  சரித்திரம் படிப்பவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

வெள்ளைக்காரனின் ஆதிக்கத்தால் அரசியல் அடிமைத்தனம் ஏற்பட்டது என்பது விவகாரத் திட்டமானதாக இருந்தாலும், வெள்ளையராட்சி யாலேயே சமுதாய எழுச்சி இந் நாட்டில் ஏற்பட்டது என்பது மறுக்க முடியாத ஒரு உண்மையாகும். நாம் சுதந்திரமாக வாழ வேண்டும் என்ற சுதந்திரக் கிளர்ச்சி எண்ணம் நமக்குப் பிறந்ததற்கே அடிப் படைக்காரணம் ஆங்கிலக் கல்வி. என்று பண்டித ஜவகர் லால் அவர்களே பல இடங் களில் பேசியும் எழுதியும் உள்ளார்கள்.

எனவே 1857 நிகழ்ச்சியை நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் நிகழ்ச்சியாகக் கருத இடமில்லை. மாறாக, வைதீக எண்ணங்களைத் தாக்கும் பழமை, மதம் - இவைகளைப் பாதுகாக்கவும் செய்யப்பட்ட ஒரு முயற்சியாகும். மேல் நாடுகளில் சுதந்திர நாள் சுதந்திர ஆண்டு விழாக்கொண்டாடு வது போல் நம் நாட்டில் சுதந்திர நாள் கொண்டாடுவது புலியைப் பார்த்து பூனை சூடுபோட்டுக் கொண்டது போலவே ஆகும்.

மேல் நாட்டார்கள் சுதந்திரம் பெற்ற பின், பெற்ற நாளைக்குறி வைத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள். நாம் அதுபோல் கொண்டாட நமக்குச் சுதந்திரம் வந்து விடடதா? நாம் ஏதா வது சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கின் றோமா? என்பதைப் பற்றி நமக்கு கடுகளவு யோசனையும் இல்லாமல் நம்மை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருப்ப வர்கள் ஆட்சிக்கும், வஞ்சகத்திற்கும் ஆளாகி, அடிமைத்தளையை நெருக்கிக் கொள்ள நாம் சுதந்திர விழா கொண் டாடுகிறோம்.

இந்தச் சுதந்திர விழா - பணக்காரர் மீது ஏழை மூடமக்களை ஏவி விடு வதாக இருக்கிறதே ஒழிய மனிதனை (நம்மை) நாய், பன்றியிலும் கேடாக இழிவுப்படுத்திக் கீழ்ச்சாதி ஆக்கப் பட்ட கடவுள், சாஸ்திரங்களையோ, சட்டங்களைப்போல மக்களைப்போல ஏன் என்று கேட்க நாதி இல்லை.

சுதந்திர நாட்டில் பிராமணன், சூத்திரன், பறையன், சக்கிலி இருக்க லாமா? அப்படி இருக்கும் நாடு சுதந்திர நாடா? நரக நாடா?

இதை ஒழிக்கப்பாடுபட இந்த நாட்டில் ஏதாவது உரிமை இருக்கிறதா? உரிமை கேட்க வழி இருக்கிறதா? சுதந்திர நாட்டில் மனித சமுதா யத்தையே அடிமைப்படுத்தி மடையர் களாக ஆக்கி வைத்திருக்கும் இனத் தவர் (பார்ப்பனர்) மந்திரியாய், தலை வராய் இருக்கிறார்கள் என்றால் இது சுதந்திர நாடாகுமா? சுதந்திர உணர்ச்சியுள்ள நாடாகுமா?

யோக்கியமான முறையில் பேச்சுரிமை இல்லை, கூட்டம் போட உரிமையில்லை; லவுட் ஸ்பீக்கருக்கு லைசென்ஸ் வேண்டும்; பணம் கட்ட வேண்டும்; கூட்டம் போட உள்ள இடங்கள் இராணுவத்திற்குக் கொடுக் கப்பட்டு விட்டன என்கிறார்கள்.

தமிழனுக்குப் பார்ப்பான் மாத்திரம் எஜமானனல்லன்; மலையாளியும் எஜமான், அதிகாரி, வடநாட்டான் முத லாளி, சர்வாதிகாரி, இது தமிழ் நாட் டுக்குச் சுதந்திரமா? மற்ற நாட்டுக்குச் சுதந்திரமா? சுதந்திரத்தை நினைத்து கொண்டு எழுத எழுத ஆத்திரம் வருகிறது. இத்துடன் நிறுத்தி கொண்டேன்.

(கலைக்கதிர், விஞ்ஞான மாத இதழ்)

கம்பன் புலமையில் சிறந்தவனா?

கம்பராமாயண இன் சுவைப் பெருநாவலரான சிதம்பர நாதர்க்கு கம்பர் கவிகளே இணையில்லா இன்பச் செல்வங்களாகும். அவைகளை அவர் கடவுளின்பமாகவே கண்டாரென்றால் அது முழு உண்மையாகும். ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக நம் அடிகளோ,

கம்பர் பாடல்கள் சிறந்த  நல்லிசைப் புலமையால் எழுந்தன அல்லவென்றும், பண்டைத் தண்டமிழ்ச் சங்கப் பாடல்களோடு அப்பாடல் களை ஒப்பிட்டால் கம்பர் கவிகள் சிறந்து நில்லா என்றும், அவை பகுத்தறிவுக் கொவ்வாக் கதைகளால், ஆரவாரமான, ஏராளமான - பொருளற்ற -கற்பனைகளால் வரை துறையின்றி யாக்கப்பட்டவை என்றும்,

கம்பரைப் பின்பற்றி எழுந்த ஏனைய காவியங்களும் அவர் முறையைப் பின்பற்றி எழுந்த ஏனைய காவியங்களும் அவர் முறையைப் பின்பற்றிச் சிறப்பிழந்தன என்றும், பாட்டுப் பற்றிய பண்டைத் தமிழர் மரபே கம்பரால் புறக்கணிக்கப்பட்ட தென்றும் தமிழர் நாகரிக - இன உணர்வைத் தம் கதையால் கம்பர் கெடுத்து விட்டார் என்றும் கருதினார்.

கருதியது மட்டுமின்றித் தாமாக்கிய சாகுந்தல நாடக ஆராய்ச்சி என்ற திறனாய்வு நூலிலும், முற்கால பிற்காலத் தமிழ் புலவோர் என்ற நூலிலும், பிறநூல்களிலும் மேற்காட்டிய கருத்துகளைக் காட்டி கம்பர் ஓர் நல்லிசைப் புலவர் அல்லர் என்றும், அவர் கவிகள் அப்படி ஒன்றுஞ் சிறந்தன அல்ல என்றும் சான்றுகளுடன் எழுதியுள்ளார்.

அத்துடனில்லாது அடிகள் தமிழர் நாகரிக - சமய - இன உணர்வுக்கு மாறான கம்பராமாயணத்தை பயிலுதலும். அவைக்களங்களில் அதனை விரித்தெடுத்து ஓதிப்பரப்பு தலும், தவறென்று தம் சொற்பொழிவுகளிலும், எழுத்து களிலும் வெளியிட்டும், எழுதியும் வந்தார். சைவ, வைணவ, சமய நூல்களின் ஆசிரியர்களும், உரையாசிரியர்களில் எவரும் கம்பர் கவிகளைத் தமது நூல்களில் மேற்கோள்களாகக் கூட எடுத்தாளவில்லை என்றும் எழுதியுள்ளார்.

அடிகள் சிவநெறியாளரானபடியால் அந்நெறிப் பற்றின் காரணமாக இவ்வாறு கம்பர் கவிகளைப் பழிக்கின்றார் என்றெண்ணுதல் பொருந்தாது. சைவசமயத்தின் சிறந்த புராணங்களில் ஒன்றாகிய கந்தபுராணத்தையே அடிகள் ஒப்பவில்லை. விநாயகரைப் பற்றிய கதைகளையும், ஏனைய பல தலபுராணங்களையும், அவற்றின் கதைகளையும் கருத்தில்லாப் பாடல்களையும் அடிகள் ஒப்பாது மறுத் தெழுதியும், பேசியும் உள்ளார்.

இதனை அடிகளின் கடவுள் நிலைக்கு மாறான கொள்கைகள் சைவம் ஆகா பழந்தமிழ்க் கொள்கையே சைவ சமயம் சாகுந்தல நாடக ஆராய்ச்சி முற்காலப் பிற்காலத் தமிழ்ப் புலவோர் என்றும் நூல்களிலும், அவற்றின் முன்னுரைகளிலும் விரிவாக காணலாம்.

மறைமலை அடிகள் வரலாறு (மறைமலை அடிகள் மகன் வித்துவான் மறை திருநாவுக்கரசு எழுதியது) (பக்கம் 661-642)

கலைவாணர் போட்ட மந்திரம்!

எங்கள் வீட்டில் வயதான பாட்டி இருந்தார்கள். அவர் காலில் ஒரு நாள் தேள் கொட்டி விட்டது. வீட்டில் தம் நண்பர் களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அப்பாவிடம் இதைச் சொன்னோம்.

அவர் உடனே, இவ்வளவு தானே நானே குணப்படுத்தி விடுகிறேன். செம்பு நிறைய நீரும் ஒரு கொத்து வேப்பி லையும் கொண்டு வாருங்கள் என்றார்.

அவை கொண்டு வரப்பட்டன. வேப்பிலையை நீரில் தொட்டு கொட்டிய இடத்தில் பாட்டிக்கு வீச ஆரம்பித்தார். வாய் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் நண்பர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இப்போது வலி இறங்கி இருக்க வேண்டும். எப்படி இருக்கிறது என்று பாட்டியிடம் கேட்டார். பாட்டி, சற்றுத் தேவல்லை இன்னும் மேலிடத்தில்தான் வலிக்கிறது என்றார்.

உடனே மறுபடியும் ஒரு தடவை மந்திரம் முணு முணுத்து வேப்பிலை நீர் அடித்தார். பின்பு, இப்போது எப்படி இருக்கிறது. மேலிடத்திலும் வலி குறைந்து இருக்க வேண்டுமே என்று கேட்டார். பாட்டியார், அந்த இடத்திலும் வலி குறைந்து விட்டது என்றார்.

அப்படியானால் வலிசுத்தமாக இறங்கி விட்டது என்று அர்த்தம். இனி வலியே இருக்காது. எங்கே காலை மடக்கு பார்க்கலாம். பாட்டி காலை மடக்கினார்.  எழுந்து நில் பார்க்கலாம் பாட்டி எழுந்து நின்றார். நட பார்க்கலாம் பாட்டி நடந்து காட்டினார்.

இனி உன்னால் ஓடவும் கூட முடியும் அவ்வளவுதான் என்றார் அப்பா.

அப்பாவின் நண்பர்கள், வியப்பினால், தேள் கொட்டினால் விஷத்தை இறக்க மருந்து வைத்துக் கட்டாமல் இப்படி மந்திரம் போடுகின்றாயே. மந்திரத்தில் ஏதும் பயனில்லை என்று பிரச்சாரம் செய்கிறாய். இந்த மந்திரத்தை யாரிடம் கற்றாய்? இத்தனை நாள் எங்களுக்கு தெரியாமல் மறைத்து விட்டாயே. அது என்ன என்று எங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்டனர்.

அது ஒன்றும் இல்லை. அது பரம ரகசியம். இன்னொரு நாளைக்கு இன்னொரு இடத்தில் சொல்லுகிறேன். இப்போது இங்கு வேண்டாம்
நண்பர்கள் விடாப்பிடியாக, இல்லை இப்போதே எங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்க, அப்பா சுற்றும் முற்றும் பார்த்து கொண்டு, பாட்டியார் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு அது ஒன்றும் கஷ்டமான மந்திரம் இல்லை.

உன்னை கடிச்சா எனக்கென்ன, உன்னை கடிச்சா எனக்கென்ன என்று அவசரமாகச் சொன்னேன்.  இவ்வளவு தான். மனோதத்துவ வைத்தியம் இது - அவ்வளவுதான். நீங்களும் கூட இதைச் செய்யலாம் என்றாரே பார்க்கலாம்.

இதைக் கேட்டு நண்பர்கள் அப்படியா சங்கதி என்று கூறிக் கொண்டு அப்பாவின் கருத்தியல்புகளை மேலும் ஒரு படி புரிந்து கொண்டார்கள்.

கேட்டவர்: உடுமலை நடராசன்

கூறியவர்: மறைந்த நகைச்சுவை நடிகர் கலைவாணர் அவர்களின் புதல்வர் திரு.நல்லதம்பி

இடம்: பயணிகள் விடுதி, அமராவதிநகர், உடுமலை வட்டம். நாள்: 11.4.1981


மகாலட்சுமி குடியிருக்கும் இடமாம்

பிரம்ம தேவன் உபதேசித்த மோகினி கவசம் பவிஷ் யோத்ர புராணத்தில் உள்ளது.

’கரௌ மஹாலயா ரக்ஷேதங்குளிர் பக்த வத்ஸலா
வைஷ்ணவீபாது ஜங்கேச மாயா மேட்ரம் குதம் தாதா’

பொருள்: மஹாலய தொடைகளையும் வத்ஸலா கை விரல்களையும் வைஷ்ணவி ஆடு தசைகளையும், மாயா ஆண், பெண் குறியையும் மலத்துவாரத்தையும் காத்து ரட்சிக்க வேண்டும்.

’ஆரண்யே ப்ராந்தரே கோரே ஸத்ரு ஸங்கே மஹாஹவே
ஸஸ்த்ர காதே விஷே பீதே ஜபன் ஸித்தி மாவப்னுயாத்’

பொருள்: நடுக்காட்டில் அச்சப்பட்டாலும் திருடர்கள், எதிரிகள் நடுவில் மாட்டிக் கொண்டாலும், ஆயுதத்தால் தாக்கப்படும்போதும் போரிலும், விஷம் குடித்திருந்தாலும் இதைப் பாராயணம் செய்தால் உடனே காப்பாற்றப் படுகிறார்கள்.

’போஜயேத் ப்ராஹ்ணாம் ஸ்சைவ
லக்ஷ்மீர்வஸ்தி ஸர்வதா
பதிதம் கவசம் நித்யம் பக்த்யா தவ மயோதிதம்’

பொருள்: பிராமணர்களுக்கு யார் சாப்பாடு போட்டு ஆதரிக்கிறார்களோ அவர்களது இல்லத்தில் மகாலக்ஷ்மி நிரந்தரமாக குடியிருக்கிறாள்.

ஆதாரம்: பொன் பாஸ்கர மார்த்தாண்டன் எழுதிய தேவி தரிசனம் VIII சோட்டானிக்கரை பகவதி அம்மன்.

-போத்தனூர் இரா. உமாபதி

சமுதாய இழிவு மட்டுமல்ல- பொருளாதார சுரண்டலுங்கூட!

1981 மக்கட் தொகை - 68,3810051
11 சதவீதம் முஸ்லீம்கள் 3 சதம்

கிறிஸ்துவர்கள் ஆக 14 சதவீதம்        - 9,5733409

மீதி இந்துக்கள் - 58,8076642

பார்ப்பனர்கள் மூன்று சதவீதம் - 2,0514301

மீது இந்துக்கள்            - 56,7562341

இவர்களில் வாரம் ஒருநாள் கோவிலுக்கு சென்று 50 காசுகள் தட்சணையாக பார்ப்பன பூசாரிகளுக்கு கொடுப்பதானால் பார்ப்பனர் சமுதாய அர்ச்சக சவுண்டிகள் பெறும் வருடாந்திர தொகையாவது

(56,7562341 x0.5x52) ரூபாய் அதாவது 1475,6620000 ரூபாய்

(ஆயிரத்து நானூற்று எழுபத்து அய்ந்து கோடியே அறுபத்தி ஆறு லட்சத்து இருபது ஆயிரம் ரூபாய்)

குறிப்பு:-

இது பல இந்து நண்பர்கள் தந்த தகவலின்படி கணக்கிடப்பட்டது. இதுதவிர ஒருவனுடைய திருமணம், இறப்பு முதலியவற்றிலிருந்தும் பார்ப்பன சவுண்டிகள் பணம் பெறுகிறார்கள்.

இப்போது புரிகிறதா இந்துக்களே நீங்கள் குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்து கொள்ளாதீர் என்பதின் மர்மம்.
இந்துக்களின் எண்ணிக்கை பெருகினால் அவாளுக்கு வருவாய் அதிகம் என்பதுதானே  இதன் பொருள்.

- மா.எ.தங்கராசு


பாதிரி காட்டிய படங்கள்

பாதிரியார் ஒருவர் கடவுள் நம்பிக்கையில்லாத ஒருவனை அழைத்து வந்து, ஆலயத்தில் மாட்டப் பட்டிருக்கும் படங்களையெல்லாம் காட்டினார்.

ஆண்டவன் மீது நம்பிக்கையுடையவர்கள் நடுக் கடலில் போகும்போது, கப்பலில் மூழ்கி விட்டதையும், பிறகு அவர்கள் ஆண்டவன் அருளால் தப்பியதையும் காட்டும் படங்களையும் அவனுக்கு அந்த பாதிரியார் காட்டினார். அப்படியானால், ஆண்டவன் மீது நம்பிக்கை யில்லாதவர்கள், ஆண்ட வனைத் தொழ மறுத்து கடலில் மூழ்கி செத்ததைக் காட்டும் படங்கள் எங்கே? என்று கேட்டானாம்.

ஆதாரம்: அண்ணாவின் சிறுகதைகள்

Banner

அண்மைச் செயல்பாடுகள்