பகுத்தறிவு

15.6.1930- குடியரசிலிருந்து...

ஒரு மனிதனைப் பறையனாக விருக்க ஒரு மதம் சொன்னால் அந்தமதம் வேண்டுமா? ஒருவனுக்குச் சூத்திரப் பட்டம் கொடுக்கவும் ஒரு மதம் இருப்பின் அந்த மதம் வேண்டுமா? என்று கேட்டால் இந்தச் சூத்திரப் பட்டம் ஒழிய வேண்டும். இப்படிப்பட்ட இந்து மதம் வேண்டாம் என்றே சுயமரியாதையுள்ள ஒவ்வொருவனும் சொல்லுவான். இப்போது ஒருவன் தன்னை இந்து என்று சொல்லிக் கொள்ள வேண்டுமானால் அவன் கண்டிப்பாக சூத்திரப்பட்டத் தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.  அப்படிப் பட்ட மதம் எனக்கும் வேண்டாம், உங்களுக்கும் வேண்டாம். இந்த மாதிரியான இந்து மதத்தைக் கடவுள் உண்டாக்கினார் என்று சொல்லப்படுவதினால் அந்தக் கடவுளும் வேண்டாம்.

எனக்குக் கடவுளைப் பற்றியோ மதத்தைப் பற்றி யோ, சாஸ்திரத்தைப் பற்றியோ அக்கறையில்லை. ஆனால் கெடுதியை நீக்கவும், கொடுமைகளைக் போக்கவும் முயற்சிக்கிற போது கடவுள்தான் ஜாதி களை ஏற்படுத்தினார்.

அதன்படி நடக்கத்தான் வேண்டுமென்றால் அந்தக் கடவுள் எத்துணைப் பெரிய கடவுளாயிருந்தாலும் அதைச் சுட்டுப் பொசுக்க வேண்டாமா? அதைப் புதைக்க வேண்டாமா? என்றே உங்களைக் கேட்கிறேன். இந்த நிலைமையிலேயே நாம் எல்லாவற் றையும் தாக்க வேண்டியிருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் எங்கட்கு அவற்றில் என்ன வேலை? எவன் அவற்றை வைத்துக் கொண்டுப் பிழைத்தால் என்ன? நம்மைத் தாழ்த்தி அமுக்கிக் கொடுமைப் படுத்த அந்த மதம், சாஸ்திரம், கடவுள் ஆகிய மூன்றையும் கொண்டு வந்தால் நான் ஏன் சம்மதிப்பேன்? இதனாலேயே நாம் எல்லோருக்கும் அதிலும் பார்ப்பாருக்கும் விரோதி களாய் போய் விட்டோம்.

இவற்றால் ஏமாற்றிக் கொண்டு வந்த கூட்டத் தாருக்கு விரோதிகளானோம். பிறப்பில் வித்தியாசம் பாராட்டக் கூடாது, ஒருவனை யொருவன் அடக்கி யாளக் கூடாது என்று சொல்வதால் ஒன்றும் முழுகிப் போய்விடாது. யோக்கியமான மதமும், யோக் கியமான கடவுளுமாயிருந்தால் இதனா லெல்லாம் போய்விடாது. அப்படியே போய்விடக்கூடிய கடவு ளால் என்ன நஷ்டம் வந்து விடும்.

ஒரு கதை

ஒரு வேடுவனையும் ஒரு வேளாளனையும் பற்றி ஒரு கதை சொல்லு கிறேன். அதாவது ஒரு வேளாளன் ஒரு பிள்ளையாரைப் பக்தியாகப் பூசை செய்து கொண்டுவந்தான். ஒரு நாள் ஒரு வேடுவன் அந்தப் பிள்ளையாருக்கு நேராய்க் கால் நீட்டிப்படுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

உடனே அந்தப் பிள்ளையார் வேடுவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் வேளாளனிடம் போய் அந்த வேடுவனைக் காலை எடுக்கச் சொல்லுகிறாயா அல்லது உன் கண்ணைக் குத்தட்டுமா என்றதாம். ஏன்! அந்தப் பிள்ளையார் கோபம் அந்த வேடனிடம் செல்லவில்லை? இதே மாதிரிதான் கடவுள்கள் எல்லாவிடத்தும் செய்வதாயிருக்கிறது.

ஒரு கூட்டத்தில் மனுமிருதி நெருப்பில் கொளுத் தப் பட்டது. ஏனெனில் அதில் நமக்குச் சகிக்கமுடியாத இழிவு கூறப்பட்டிருப்பதால் ஒரு சூத்திரனுடைய பணத்தைப் பலாத்காரமாகப் பிடுங்கிக் கொள்ளலா மென்றும், இதுதான் இந்துமத ஆதாரம் என்றும், இது கடவுள் சொன்னதென்றும் சொல்லப்படுவதை எண்ணி அந்த மனுமிருதி நெருப்பு வைக்கப்பட்டது.
அப்பொழுது தற்போதைய தேசபக்தர்கள் திரு. இராஜகோபாலாச்சாரியார் உட்பட பலர் ஆட்சே பித்தார்கள். இதற்குச் சர்க்காரையும் உதவிக்குக் கூப்பிட் டார்கள். 

நீங்கள் சம்பாதித்து ஒரு கூட்டத்தாருக்குக் கொடுப்பதும், சூத்திரர் முதலியோர் படிக்கக் கூடாது; அவர்கட்குச் சுயேச்சைக் கொடுக்கக் கூடாது என்றால், அந்த மனுநூலைக் கொளுத்தி உங்களது இழிவைப் போக்கிக் கொள்வதா அல்லது அதை ஒப்புக் கொள்வதா? ஆகையாலேயே, இந்த இயக்கத்தை விடாதீர்கள் என்று சொல்லுகிறோம். 

இன்றைய நிலையில் சுயேச்சையும், சுயாதீனமும் பெறப் பாடுபடுவது என்னமாய் முடியும்? இந்தத் தடைகளைப் போக்குங்கள், மற்ற மற்ற தேசத்தார்கள் தங்கள் நாட்டுக் குற்றம் நீங்கிய பிறகே சுயேச்சை யடைய என்ன செய்தார்கள் என்பதையும், எப்படி யடைந்தார்களென்பதையும் நினை யுங்கள். 

நம் குற்றம் நீங்க வேண்டியதற்காக நாமும் அவர் களைப்போல செய்வதா? இல்லையா? அவர்களது வழியை விட்டு விட்டால் வேறு வழியில்லை. வெறும் வாய் வார்த்தையால் ஒன்றும் முடிந்துவிடாது.

பெரியோர் போன வழியில் போவதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் ஒரு காரியமும் நடக்காது.

 

15.06.1930- குடிஅரசிலிருந்து..

திருநெல்வேலி சைவர்களின் கையாயுதமாயிருந்து கொண்டு பார்ப்பனப் பிரசாரஞ் செய்து கொண்டிருக்கும் லோகோபகாரி என்னும் பத்திரிகையானது தனது ஜுன்  12ஆம் நாள் பத்திரிகையில் குடிஅரசின் கூற்று என்னும் தலையங்கத்தில் திருடர்க்கழகு திருநீற டித்தல் என்று குடி அரசில்  எழுதியிருப்பதால் குடிஅரசு பகிரங்கமாக மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்ள வேண்டுமென்று எழுதியிருக்கிறது.

நாம் இதுவரை எவ்விதத் தப்பிதமும் செய்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய சமயம் நேரவில்லையானாலும் தவறுதல் என்று தோன்றினால் மன்னிப்புக் கேட்க எப்பொழுதுமே தயாராய் இருக்கிறோம். ஆனால் இந்த விஷ யத்தில் எவ்விதத்திலும் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமிருப்பதாக சிறிதும் விளங்கவில்லை. அதாவது திருநீறு என்றால் என்ன? எதற்காக அதை நெற்றியில் இடுவது? இடுகிறவர்கள் அதை என்ன கருத்தோடு இடுகிறார்கள்? என்கின்ற விஷயங்களை யோசித்துப் பார்த்தால் திருடர்க்கு அழகு திருநீறடித்தல் என்பது நன்றாய் விளங்கும். இல்லாவிட்டால் மூடர்க்கழகு யென்றாவது விளங்கும். எப்படி எனில், திருநீறு என்பது சாம்பல். அதை இடுவது கடவுளின் அருளைப் பெறவாம். அதை இடுகின்றவர்கள் கருதுவதும் தாங்கள் எவ்வளவு அக்கிரமக்காரர் ஆனாலும் திருநீரிட்ட மாத்திரத்திலே சகல பாவமும் போய் கைலாயம் சித்தித்துவிடும் என்பதேயாகும்.

இதற்கும் ஆதாரமாக திருநீறின் மகிமையைப் பற்றி சொல்லு கின்ற பிரமோத்திர காண்டம் என்னும் சாஸ்திரத்தில் ஒரு பார்ப் பனன் மிக்க அயோக்கியனாகவும் கொலை, களவு, கள், காமம்,பொய் முதலிய பஞ்சமா பாதகமான காரியங்கள் செய்து கொண்டே இருந்து ஒரு நாள் ஒரு  புலையனான சண்டாளன் வீட்டில் திருட்டுத்தனமாய் அவன் மனைவியை புணர்ந்ததாகவும், அந்த சண்டாளன்  இதை அறிந்து அந்தப் பார்ப்பானை ஒரே குத்தாகக் குத்திக் கொன்று அப்பிணத்தை  சுடுகாட்டுக்குப் பக்கத்தில் கொண்டு போய் எரித்து விட்டதாகவும், அந்தப் பார்ப்பனனை  அவன் செய்த பாவங்களுக்காக எமதூதர்கள்  கட்டிப்பிடித்து கும்பிபாகம் என்னும் நரகத்திற்றள்ளக் கொண்டு போனதாகவும், அந்தச் சமயத்தில் சிவகணங்கள்  ரத்தின விமானத்துடன் வந்து அந்தப் பார்ப் பனனை எமதூதர்களிடமிருந்து பிடுங்கி இரத்தின விமானத்தில் வைத்துக் கைலாயத் திற்குப் பார்வதி இடம் கொண்டு போனதாகவும், எமன் வந்து இவன் மாபாவம் செய்த கெட்ட அயோக்கியப் பார்ப்பனனாயிருக்க நீங்கள் கைலாயத்திற்கு எப்படிக்  கொண்டு போகலாம்? என்று வாதாடினதாகவும், அதற்கு சிவகணங்கள் இந்தப் பார்ப்பான் மீது சற்று திருநீறு பட்டு விட்டதால் அவனுடைய பாவம் எல்லாம் ஒழிந்து அவன் மோட்சத்திற்கு அருகனான தினால் பரமசிவன் எங்களை அனுப்பினார் என்று சொன்னதாகவும், இதற்கு எமன் சித்திரபுத்திரன் கணக்கைப் பார்த்து இந்தப் பார்ப்பான் ஒருநாளும் திருநீறு பூசவில்லை, ஆதலால் இவனுக்கு மோட்சமில்லை என்று சொல்லி வாதாடி சிவகணமும், எமகணமும், எமனும், சிவனிடம் சென்று இவ்வழக்கை சொன்னதாகவும், பிறகு சிவன் இந்தப் பார்ப் பனன் உயிருடன் இருக்கும் வரை மகாபாதகங்கள் செய்திருந்தாலும் இவனைக் குத்திக் கொன்று சுடுகாட்டில் இவன் பிணத்தை எரித்துவிட்ட போது மற்றொரு பிணத்தைச் சுட்ட சாம்பலின் மீது நடந்து வந்த ஒரு நாய் இவனது பிணத்தைக் கடித்துத் தின்னும்போது அதன் காலில் பட்டி ருந்த அந்த சாம்பலில் கொஞ்சம் பிணத்தின் மீது பட்டு விட்டதால் அவனுக்குக் கைலாயத்தில் இடம் கொடுக்க வேண்டிய தாயிற்றென்று  சொல்லி எமனைக் கண்டித்தனுப்பிவிட்டு பார்ப்பானுக்கு மோட்சம் கொடுக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்டி ருக்கிறது.

ஆதலால், திருநீறு எப்படியாவது சரீரத்தில் சிறிது பட்டுவிட்டால் எப்படிப்பட்ட அயோக்கி யர்களுக்கும் மோட்சம் கிடைக்குமென்று சிவன் சொல்லி இருப்பதைப் பார்த்து நமது சைவர்கள் திருநீறு அணிகின்றார்கள். அந்த சாஸ்திரத்தின் அடுத்த அத்தியாயத்தில் அத் திருநீறு அணியும் விதம், இடங்கள் எல்லாம் குறிப்பிட்டு அந்த முறைப்படி இட்டால் இதில் எழுதக்கூடாத மகாபாதகங்கள் செய்வதினால் ஏற்படும் பாவங்கள் எல்லாம் நீங்கும் என்றும், அவன் பிதிர்கள் செய்த பாவங்கள்கூட நீங்கி நரகத்திலிருந்தாலும் சிவனிடத்தில் சேர்வார்கள் என்றும் எழுதியிருக் கின்றது.

இவை பிரமோத்திர காண்டம் 14ஆவது, 15ஆவது அத்தி யாயத்தில் உள்ளது. இந்த ஆதாரத்தை நம்பி மோட்ச ஆசையால் திருநீறு அணிகின்றவர் திருடராகவாவது அதாவது பேராசைக்கார ராகவாவது, மூடராகவாவது இருக்காமல் வேறு என்னவாய் இருக்கக் கூடும்? என்பதை யோசித்துப் பார்க்கும் வேலையை வாசகர் களுக்கே விட்டு விடுகிறோம்.

தவிர, நாம் முன் எழுதியதற்காக வருத்தமடைந்த திரு நெல்லையப்ப பிள்ளை அவர்கள் வேளாளன் திருநீறு பூசினால்தான் மோட்சத்திற்கருக னென்றும், மற்றவன் பூசினால் அருகராகாரென்றும் கருதிக் கொண்டிருப்பவர். உதாரணமாக,  திருநெல்வேலி ஜில்லா முதலாவது சுய மரியாதை மகாநாட்டில் திருநீறு பூசிய யாவரும் கோவிலுக்குள் போகலாம் என்ற தீர்மானம் வந்த காலத்தில் 2000 பேர் உள்ள கூட்டத்தில் ஆட்சேபித்தவர் இவர் ஒரே ஒருவராவார்.

ஆகவே திருடர்க்கழகு திருநீறடித்தல் என்று எழுதிய விஷயத்தில் இவருக்குச் சிறிதுகூட கோபம் வர நியாயமே இல்லை. ஒரு சமயம் லோகோபகாரிக்கு மனவருத்தமிருக்குமானால் அது திருடர்க்கு  அல்லது மூடர்க்கு என்று ஒரு திருத்தம் கொண்டுவந்தால் ஒப்புக் கொள்ள நாம் தயாராக இருக்கிறோம்.


06.04.1930- குடிஅரசிலிருந்து
உமாமகேசுவர பூஜை விரதம்

 

நைமி சாரண்யவாசிகளுக்கு சூத புராணிகர் சொன்னது

ஆனந்ததேசத்தில் வேதவிரதன் என்னும் பிராம ணனுக்கு சாரதை என்று ஒரு பெண் இருந்தாள். அந்த ஊரில் மனைவியை இழந்த பத்மநாபன் என்னும் கிழப்பார்ப்பான் அந்த பெண்ணின் தகப்பனுக்கு நிறைய பணம் கொடுத்து தனக்கு அந்தப் பெண்ணை இரண்டாவது பெண்ஜாதியாக விவாகம் செய்துகொண்டான். அந்தக் கிழப்பார்ப்பான் மணக்கோலம் முடியும் முன்பே விஷம் தீண்டி இறந்துபோனான். பிறகு அந்தப் பெண் தகப்பன் வீட்டிலேயே இருந்தாள். சிலநாள் பொறுத்து ஒரு முனிவர் சாரதையின் வீட்டிற்கு வந்தார். சாரதை அவருக்கு மரியாதை செய்தாள்.

உடனே, அந்த முனிவர் சாரதையை நீ புருஷனுடன் இன்பமாய் வாழ்ந்து நல்ல பிள்ளைகளை பெறக்கடவாய் என்று ஆசீர்வாதம் செய்தார். அதற்கு சாரதை பூர்வஜன்ம கருமத்தின் பலனாய் நான் விதவை யாகி விட்டதால், தங்களின் ஆசீர்வாதம் பலியாமல் வீணாய்ப் போய் விட்டதே என்றாள்.

அதற்கு அந்த ரிஷி நான் கண் தெரியாத குருடனா னதால் அறியாமல் அந்தப் படி ஆசீர்வாதம் செய்ய நேரிட்டு விட்டது. ஆனாலும் அது பலிக்கும்படி செய்கிறேன் பார் என்று சொன்னார். என் புருஷன் இறந்து வெகுநாளாய் விட்டதே. இனி அது எப்படிப் பலிக்கும் என்று சாரதை கேட்க அதற்கு அவர் நீ உமாமகேவர விரதம் அனுஷ்டித்து வந்தால் கண்டிப்பாய் நீ உத்தேசித்த காரியம் கைகூடுமென்று கூறினார்.

அவ்விரதம் அனுஷ்டிப்பதெப்படி? என்று சாரதை கேட்டாள். அதற்கு  முனி சொல்வதாவது:

சித்திரை அல்லது மார்கழி மாதத்தில் ஒரு பிராமணனை அவன் மனைவியுடன் நல்ல பீடத்தில் உட்காரவைத்து அவர்களைப் பார்வதி பரமசிவனாகப் பாவித்து மலர் களால் அர்ச்சித்து தினமும் அன்ன ஆகாரமிட்டு வருஷக் கணக்காய் பூசைசெய்து பார்வதி பரமசிவ உருவத்தை மனதில் நினைத்து அதற்கு விரத அபிஷேகம் செய்து ஆராதித்து பஞ்சாஷரத்தை தியானித்துக் கொண்டிருந்தால் நினைத்த காரியமெல்லாம் கைகூடும் என்றார்.

அதுகேட்ட சாரதையானவள் அந்தப்படியே அது முதல் தனக்கு முனிவரின் ஆசீர்வாதம் பலிக்க வேண்டுமென்று கருத்தில் கொண்டு முனிவர் சொன்னபடி உமாமகேசுவர விரதத்தை கிரமமாய் அனுஷ்டித்து வந்தாள். உடனே பார்வதிதேவி சாரதைக்கு பிரத்தியட்ச மாகி உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்? என்று கேட்டாள்.

சாரதை, எனக்கு புருஷன் வேண்டும் என்றாள். பார்வதி அப்படியே உன்னை ஒரு புருஷன் தினமும் வந்து சொப்பனத்தில் புணருவான். அதனால் நல்ல ஒரு குழந்தை பிறக்கும் என்று வரம் கொடுத்தாள். அதுமுதல் சாரதையின் சொப்பனத்தில் தினமும் ஒரு புருஷன் வந்து புணர்ந்து கொண்டே இருந்தான். அதனால் சாரதைக்கு கர்ப்பமும் உண்டாயிற்று. அதைக்கண்ட அவ்வூரார் எல்லோரும் சாரதை சோரம்போய் கர்ப்பம் ஆகிவிட்டாள் என்று பழித்தார்கள். இதைக் கண்டு சாரதை துக்கப்பட்டாள். பிறகு பழித்தவர்கள் வாய் அழுகி அதில் புழுவுதிரும்படி பார்வதி செய்துவிட்டாள். 10 மாதம் பொறுத்து சாரதை ஒரு புத்திரனைப் பெற்றாள். அதற்கு சாரதேயன் என்று பெயர் சூட்டி மகாமகிமை பொருந்திய சிவராத்திரியன்று தாயும் பிள்ளையும் கோகர்ணத்திற்கு யாத்திரை சென் றார்கள். செல்லும் வழியில் சொப்பனத்தில் வந்த புருஷன் நேரில் வந்து சாரதையுடன் கலந்துகொண்டான்.

பிறகு கொஞ்சகாலம் சாரதையும் புருஷனும் சந்தோஷமாய் வாழ்ந்து இன்பமனுபவித்து புருஷன் இறந்துபோனான். புருஷன் இறந்ததும் உடனே சாரதை உடன்கட்டையேறி இருவரும் சிவபதமடைந்தார்கள் என்று நைமி சாரண்ய வாசிகளுக்கு சூதக முனிவர் வியாசரிடம் கேட்டுத் தெரிந்ததை சொல்லுகிறேன், என்று சொன்னார்.

இந்த சரிதை பிரமோத்திர புராணத்தில் உமாமகேசுவர விரத மகிமையும் விரதத்தின் பலனும் என்கின்ற தலைப் பில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதைக் கவனிப்போம்.

இந்தக் கதையின் ஆபாசம் எவ்வளவு மோசமாயிருக்கிறது என்பதை வாசகர்களே யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு சிறு பெண்ணை ஒரு கிழவன் அந்தக் காலத்திலும் கட்டிக் கொள்ளுகின்ற வழக்கமும், தகப்பன் பணம் வாங்கிக் கொண்டு சாகப் போகும் கிழவனுக்கு தனது சிறு பெண்ணை கட்டிக் கொடுக்கும் வழக்கமும், பார்ப்பனர் களுக்குள் இருந்ததாக வைத்துக் கொண்டாலும் புருஷன் இறந்தவுடன் உடன்கட்டையேறாமல் பெண்ஜாதியான (சாரதை) சிறு பெண் இருந்திருக்க முடியுமா? என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒரு சமயம் உடன் கட்டை ஏறாமல் இருந்திருந்தாலும், ஒரு ரிஷிக்கு இந்தப்பெண் விதவை என்ற சங்கதி தெரியாமல் போகுமா? ரிஷிக்கு ஒரு சமயம் அந்தப்படி தெரியாமல் போயிருந்தாலும் ஒரு குருட்டு ரிஷி தெரியாமல் சொல்லிவிட்ட காரியம்  ஒரு விரதம் அனுஷ்டிப்பதால் கைகூடிவிடுமா? அந்தப் படி கூடுமா னால் பார்ப்பனனையும் அவன் பெண்ஜாதியையும் பார்வதி பரமசிவன்போல் எண்ணி பூசை செய்தால் பார்வதி வந்து விடுவாளா? அப்படி வருவதாயிருந்தாலும் பார்வதி நேரில் புருஷனை கொடுக்காமல் தூக்கத்தின் போது கனவில் வந்து புணர்ந்து விட்டு போகும்படி கட்டளையிடு வாளா? அப்படி கட்டளையிடுவதானாலும் கனவில் புணர்ந்ததற்கு கனவில் கர்ப்பமுண்டு பண்ணாமல் விழித்த பிறகுங்கூட அக்கர்ப்பம் இருக்கும் படி செய்வாளா? அந்தப்படித்தான் செய்தாலும் அதன் காரணத்தை பொதுஜனங்களுக்கு தெரியப்படுத்தாமல் இரகசியமாய் இருக்கச் செய்து இந்த இரகசியம் தெரியாத பொதுஜனங்கள் சாரதையின் கர்ப்பத்தைப் பற்றி சந்தேகப் பட்டால் அதற்கு பார்வதி திருப்தி அடையும் படி சமாதானம் சொல்லாமல் சந்தேகப் பட்டவர்கள் வாய் அழுகி புழுக்கள் தள்ளும்படி செய்வது யோக்கியமாகுமா? அன்றியும் கோகர்ணத்திற்கு போகும் வழியில் அந்த சொப்பனப் புருஷனை வரும்படி செய்த பார்வதியும் பரமசிவனும் பொதுஜனங்கள் சந்தேகப் படும் போது வரும்படி செய்திருக்கப்படாதா? அன்றியும் அந்தப் புருஷனும் சாவானேன்? அப்படியே காலம் வந்து செத்து இருந்தாலும் முன்னைய கிழப்புருஷனுக்கு உடன் கட்டை ஏறாத குமரி சாரதி இந்தப் புருஷனுக்கு ஏன் கிழவி ஆனபின் உடன்கட்டை ஏறினாள்?

வாசகர்களே! வேதப்புரட்டு, இதிகாசப் புரட்டு, புராணப் புரட்டு என்பதுபோல் இந்த விரதப் புரட்டும் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானதும் அயோக்கியத்தன மானதும் சுயநல சூழ்ச்சி கொண்டதுமாய் இருக்கின்றது என்பதை நன்றாய் கவனித்துப் பாருங்கள். விரதம் என்றால் ஒரு பார்ப்பன னையும், பார்ப்பனத்தியையும் பார்வதி பரமசிவன்போல் பாவித்து, அபிஷேகம், பூஜை ஆராதனை செய்தால் விதவைகளுக்கு புருஷன் சொப்பனத்தில் வருவான் என்பது எவ்வளவு அயோக்கியத்தனமான கதை?

இப்படித்தானே இப்போதுள்ள விதவைகள் புருஷ ஆசைக்கு விரதமிருந்து சொப்பனத்தில் புருஷருடன் புணர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். சாரதையைப்போல் அனேக விதவைகள் இப்போதும் கர்ப்பமானாலும் பழி சொல்லுகின்றவர்கள் வாயில் பார்வதி புழுக்கள் தள்ளச் செய்யாததால்தான் அந்த விரதமிருக்கும் விதவைகளெல் லாம் கர்ப்பங்களை தாங்களாகவே அழித்து விடுகின் றார்கள் போலும். பார்ப்பன சூழ்ச்சி எவ்வளவு மோசமானது என்பதை இதிலிருந்து விரதமிருக்கும் வைதிகர்களும் விரதமிருக்கும் பெண்களும் புருஷர்களும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். மற்ற விரதங்களைப் பற்றி பின்னால் சமயம் நேர்ந்தபோது எழுதுகிறேன்.

உதிர்ந்த மலர்கள்
13.04.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

4 மனிதன் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தடவை மலத்தைத் தொடுகின்றான் - அதற்காக உடனே குளிப்பதில்லை - சதா ரோட்டில் மலம் எச்சில் மூத்திரம் ஆகியவைகளை மிதித்துக் கொண்டு நடக்கிறான். அதற்காகவும் உடனே குளிப்பதில்லை. நதிக்கும் குளத்திற்கும் குளிக்கப் போய் குளித்து விட்டு தண்ணீர் கொண்டுவரும் சிறீகள் ரோட்டில் மலம் எச்சில் மூத்திரம் முதலியவைகளை மிதித்துக் கொண்டு வருகிறார்கள். அதற்காகவும் குளிப்பதில்லை. ஆனால் ஒரு பறையரையோ ஒரு சூத்திரனையோ தொட்டு விட்டால் - அவன் வேஷ்டி மேலே பட்டு விட்டால் - அவன் தண்ணீர் குழாய்க்கு பக்கத்தில் நின்று தண்ணீர் பிடித்த ஈரத்தை மிதித்து விட்டால், உடனே குளிக்க வேண்டுமென்கிறான். இவனுக்கு சுயராஜியம் வேண்டுமாம்.

4வீதியில் மல, மூத்திரம், எச்சில் மிதித்துக்கொண்டு நடந்து, நமது வீட்டுக்கு பிச்சைக்கு வந்த பார்ப்பான், நமது பட்டுப்பாயைக் கண்டால் தாண்டிக் குதிக்கிறான் - அதைத் தொட்டால் தீட்டு என்கின்றான்.

4 பூணூல் போட்டதின் கருத்து இன்ன இன்னார்தான் படிக்கத் தகுந்தவர்கள் என்பதை காட்டுவதற்காகவும் சூத்திரன் இன்னான் என்று கண்டுபிடிப்பதற்கு ஆகவும்தான். அதனால்தான் மேலே வேஷ்டி போடுவதுகூட மரியாதைக் குறைவென்று செய்யப்பட்டி ருக்கிறது.

4புராணக் கதைகளை பார்ப்பன சூழ்ச்சியென்று அறிந்து கொள்ளாமல் அவைகளையெல்லாம் உண்மையென்று கருதுகின்ற வர்கள் பக்கா மடையர்களாவார்கள்.

4 வயிறுவளர்க்க வேறு மார்க்கமில்லாத தமிழ்ப் பண்டிதர்கள் என்றைக்கு இருந்தாலும் தங்கள் புத்தியைக் காட்டித்தான் தீருவார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் படித்ததெல்லாம் மதஆபாசமும் புராணக் குப்பையுமேயாகும். ஆகவே, பார்ப்பனர்களைவிட பண்டிதர்கள் நமது இயக்கத்திற்கு பெரும் விரோதிகளாவார்கள்.

மூட நம்பிக்கை
15.06.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

எப்படி பஞ்சாட்சரம் ஜெபித்தால், விபூதி பூசினால் மோட்சம் வருமென்று மூடநம்பிக்கையால் கருதிக் கொண்டு துன்பப் படுகிறோமா அதுபோலவேதான் தக்ளி சுற்றினால், உப்புக் காய்ச்சினால் விடுதலை வருமென்று மூட நம்பிக்கையால் கஷ்டப்படுகின்றோம்.

பஞ்சாட்சரத்திலும், விபூதியிலும் நமக்குள்ள மூட நம்பிக்கைதான் தக்ளியிலும், உப்புக் காய்ச்சுவதிலும் திருப்பி விட்டுவிட்டதே தவிர வேறில்லை. அதில் நமது கடுகளவு ஆராய்ச்சியாவது செய்திருப் போமானால், இதிலும் அணுவளவாவது ஆராய்ச்சி செய்யப் புத்தி புகுந்திருக்கும். பரம்பரையாய் நமக்குள்ளிருந்த மூட நம்பிக்கையே நம்மை ஆட்சி செய்து கொண்டு சிறிதும் முன்னேறவொட்டாமல் தடுக்கின்றது என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.


தோழர்களே, தோழர்களே! (இருபாலரையும்தான்) வரும் சனி, ஞாயிறு இரு நாள் மாலையிலும் நீங்கள்  இருக்க வேண்டிய இடம் சங்கமமாகக் கூட வேண்டிய இடம் சென்னை பெரியார் திடல்.

முதல் நாள் (25.11.2017) மாலை நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா மன்றத்தில் ஜாதி - தீண்டாமை ஒழிப்புக் கருத்தரங்கம்.

மாலை 5 மணிக்குக் கழகப் பொதுச் செயலாளர் முனைவர் துரை.சந்திரசேகரன் தலைமையில் சிறப்பான தேவையான தலைப்பில் ஒரு பட்டிமன்றம்.

ஜாதி - தீண்டாமை ஒழிப்பில் முதன்மைக் கரணியம் பிரச்சாரமா? சட்டம் இயற்றலா? என்ற தலைப்பில் பட்டிமன்றமாக இல்லாமல் கருத்தாழம்மிக்க பட்டி மண்டபமாக நடைபெறும்.

அதனைத் தொடர்ந்து சென்னை உயர்நீதி மன்ற மேனாள் நீதிபதி திரு.து.அரிபரந்தாமன் அவர்கள் தலைமையேற்க ஜாதி தீண்டாமை ஒழிப்புக் கருத்தரங் கம் நடைபெறும். கழகப் பொருளாளர் டாக்டர் பிறை நுதல் செல்வி, எழுத்தாளர் பழ.கருப்பையா, மேனாள் துணைவேந்தர் முனைவர் எம்.ஜெகதீசன், இதழாளர் புனித பாண்டியன், போராளி கவுசல்யா சங்கர், அர்ச் சகர் பயிற்சி பெற்ற தோழர் வா.அரங்கநாதன் ஆகி யோர் கருத்து முழக்க மழை கொட்டயிருக்கிறார்கள். நிறைவுரை தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள்.

இரண்டாம் நாள் 26.11.2017 மாலை அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமையை செயல்படுத்த வலியுறுத்தும் மாநாடு திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள் தலைமையில் வரலாற்றுச் சிறப்போடு நடைபெற உள்ளது.

மானமிகு சுயமரியாதைக்காரரான முத்தமிழ் அறி ஞர் கலைஞர் அவர்கள் முதல் அமைச்சராக இருந்த காலகட்டத்தில் அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமைச் சட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்காக வழிமுறை களை ஆய்வு செய்ய அமைக்கப்பட்ட உயர்நிலைக் குழுவின் தலைவரும், சென்னை உயர்நீதிமன்ற மேனாள் நீதிபதியுமான ஜஸ்டிஸ் திரு. ஏ.கே.ராஜன் தொடக்கவுரை ஆற்றிட உள்ளார்.

(அரசுக்கு அவர் அளித்த அறிக்கையின் முக்கிய பகுதிகள் "கோயில்கள், ஆகமங்கள் மாற்றங்கள்" எனும் தலைப்பில் அரிய நூலாகவே வெளிவந்துள்ளது - மிகச் செறிவான தகவல்கள் புதையலாக அதில் இடம் பெற்றுள்ளன).

தந்தை பெரியார் அவர்களால் அறிவிக்கப்பட்ட அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமைப் போராட்ட அறிவிப்பினைத் தொடர்ந்து கலைஞர் அவர்கள் முதல் அமைச்சராக இருந்த காலகட்டத்தில் 1970ஆம் ஆண்டிலுல், 2006ஆம் ஆண்டிலும் இரு சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

எம்.ஜி.ஆர். ஆட்சியின் காலத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. அன்றைய இந்து அறநிலையத் துறை அமைச்சர் ஆர்.எம்.வீரப்பன் அவர்களால் பழனி கோயிலில் அர்ச்சகர் பயிற்சி தொடங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது (1984).

ஜெயலலிதா அவர்கள் முதல் அமைச்சராக இருந்த காலத்திலும் இந்தக் கருத்து ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, 69 சதவிகித அடிப்படையில் அனைத்து ஜாதியி னருக்கும் அர்ச்சகர் பயிற்சி அளிக்கப்படும் என்று முதல் அமைச்சரால் அறிவிக்கப்பட்டது (17.9.1991).

அவ்வப்போது பார்ப்பனர்கள் - கோயில் பெருச் சாளிகள், சங்கராச்சாரிகள், ஜீயர்களின் துணையோடு நேரடியாக உச்சநீதிமன்றம் (சென்னை உயர்நீதிமன் றத்தில் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை கிடையாது) சென்று குறுக்குச்சால் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தனர். தமிழ்நாடு அரசின் சட்டம் செல்லும் என்று கடைசியாக உச்சநீதி மன்றமே கூறிவிட்டது (6.12.2015).

அந்த தீர்ப்பின் அடிப்படையில் அர்ச்சகர்களை நியமிக்குமாறு முதல் அமைச்சர் ஜெயலலிதாவுக்குத் திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீர மணி அவர்கள் விரிவான கடிதம் ஒன்றையும் எழு தினார். (21.12.2015).

இன்றைய தமிழ்நாடு முதல் அமைச்சர் எடப்பாடி பழனிச்சாமி அவர்களுக்கும் கழகத்தின் சார்பில் கடிதம் எழுதி வலியுறுத்தப்பட்டது (9.10.2017).

இவ்வளவு நடந்தும் கிணற்றில் விழுந்த கல் மாதிரி பிரச்சினை கிடப்பது சரியானதுதானா? நேர்மையானது தானா?

தமிழர்களின் இழிவைத் துடைப்பதில் இந்த அரசுக்கு ஏன் மெத்தனப் போக்கு?

எத்தனையோ போராட்டங்களை நடத்தியாயிற்று. ஒன்றிற்கும் அசையாது இந்த அரசு என்றால் அதனை அசைக்கும் போராட்டத்தை நடத்துவதைத் தவிர வேறு வழிதான் என்ன?

சட்டப் போராட்டம் ஒரு பக்கம் - வீதிப் போராட்டம் மறுபக்கம் என்ற தண்டவாளத்தில் தமிழர் தம் சூத்திர இழிவைத் துடைக்கும் பணியில் பயணம் தொடரும் - தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்பதில் அய்ய மில்லை.

தமிழ்நாட்டில் நாம் தொடங்கிய போராட்டத்திற்கு கேரளாவில் வெற்றி கிடைத்துள்ளது. திருவாங்கூர் தேவஸ்வம் வாரியம் ஆறு தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் உட்பட 62 பேர்களை இந்துக் கோயில்களில் அர்ச்சகர்களாக நியமனம் செய்து, அவர்களும் அர்ச்சகர் பணியைத் தொடங்கிவிட்டனர். எந்த சாமியும் தீட்டுப்பட்டு விட்டது என்று கூறி கர்ப்பக் கிரகத்திலிருந்து கோபித்துக் கொண்டு வெளியேறிடவில்லை.

வீதியில் போகிற யாரோ ஒருவரை அழைத்து அர்ச்சகராகச் சொல்லவில்லை. முறையாக அர்ச்சகர் பயிற்சி 18 மாதங்கள் அளிக்கப்பட்டு, தேர்வு நடத்தப் பட்டு அதில் வெற்றியும் கண்ட 206 பேர்கள் கடந்த 10 ஆண்டுகளாக தமிழ்நாட்டில் அர்ச்சகர் பணிக்காகக் காத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

காணாக் கண்ணராக - கேளாக் காதினராக இருக்கக் கூடிய இவ்வரசின் கண்களைத் திறக்கவும், காதுகளைக் கேட்கச் செய்யவுமான மாநாடு வரும் ஞாயிறன்று மாலை (26.11.2017) சென்னை பெரியார் திடலில் நடைபெற உள்ளது.

தமிழர் தலைவர் கி.வீரமணி அவர்கள் தலைமை யேற்க, ஜஸ்டிஸ் திரு.ஏ.கே.ராஜன் தொடக்கவுரையாற்ற, திமுக கொள்கை பரப்புச் செயலாளர் ஆ.இராசா, இந் தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசியக் குழு உறுப்பினர் தோழர் தா.பாண்டியன், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் எழுச்சித் தமிழர் தொல்.திருமா வளவன், சி.பி.எம். மத்தியக் குழு உறுப்பினர் அ.பாலகிருஷ்ணன், மதிமுக பொருளாளர் அ.கணேச மூர்த்தி, திராவிட இயக்கத் தமிழர் பேரவையின் பொதுச் செயலாளர் பேராசிரியர் சுப.வீரபாண்டியன், செந்தமிழ்வேள் முதுமுனைவர் மு.பெ.சத்தியவேல் முருகனார் ஆகிய பெருமக்கள் நம் பக்கம் உள்ள நியாயத்தை நிரல்பட எடுத்துரைக்கவிருக்கிறார்கள்.

சூத்திரத் தன்மையை இழிவு என்று கருதி, அதிலிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்று எண்ணுகிற தமிழர்கள் எல்லாம் இந்த மாநாட்டுக்கு அவசியம் வருகை தரவேண் டும். தந்தை பெரியார் பிறந்த தமிழ்மண் தன்மான அனல் தகிக்கும் புரட்சி மண் என்பதை நிரூபிக்க தமிழர்கள் வந்து பார்க்க வேண்டும்.

உங்களையெல்லாம் சூத்திரர்களாக விட்டுவிட்டுச் சாகப் போகிறேனே என்று தந்தை பெரியார் தனது இறுதிச் சொற்பொழிவில், சென்னை தியாகராயர் நகரில் (19.11.1973) முழங்கினாரே அது நம் காதுகளில் இன்னும் ஒலிக்கிறதே!

வாருங்கள் தோழர்களே, குடும்பம் குடும்பமாய்!

இதில் கட்சியில்லை - ஆனால் நம்மைக் கயமைப் படுத்தும் அமைப்பு முறையினைத் தகர்க்கும் தணல் வெப்பம் உள்ளது. இதில் ஜாதியில்லை - ஆனால் ஜாதியின் ஆணி வேரை அடியோடு வெட்டி வீழ்த்தும் வீரமுண்டு. விவேகமும் உண்டு.

வாருங்கள்! - வாருங்கள்!! தமிழர் தலைவர் அழைக் கிறார் வாருங்கள்!!!

கலி.பூங்குன்றன்
துணைத் தலைவர், திராவிடர் கழகம்


21.09.1930- குடிஅரசிலிருந்து....

மேல்நாட்டார் முதலியவர்கள் தாங்கள் உலகத்தில் இருப்பதே சுகமாய் வாழ்வதற் கென்றும், சுகாதார முறைப்படி இருப்பதற்கே சம்பாதிப்பதென்றும் சுகாதார வாழ்க்கையை அனுசரித்தே தனது பொருளாதார நிலைமை என்று கருதி அதற்கே தனது கவனத்தில் பெரும் பாகத்தைச் செலவு செய்கிறான். அதனாலேயே மேனாட்டுக்காரன் நம்மைவிட இரட்டிப்புப் பலசாலியாகவும், சுக சரீரியாகவும், அதிக புத்திக் கூர்மையும், மனோவுறுதி உடையவனாகவும், நம்மை விட இரட்டிப்பு வயது ஜீவியாகவும் இருந்து வருகிறான்.

நமது மக்களின் சராசரி வயது 24 லேயாகும். வெள்ளைக்காரனின் சராசரி வயது 45 ஆகும். இதற்குக் காரணமென்ன என்பதை நாம் கவனிப்பதில்லை. சுகாதாரத்தினால் இன்ன பலனிருக்கின்றது என்பதே நமக்குத் தெரியாது. எல்லாம் கடவுள் செயல் என்கின்ற ஒரே ஒரு அறிவுதான் நமக்கு உண்டு. நமக்குக் காலரா வந்தால் ஓங்... காளியம்மனின் குற்றமென்று பொங்கல் வைக்கவும், வேல் மிரவணை செய்யவும் தான் முயற்சி செய்வோம். வைசூரி வந்தால் மாரியம்மனின் குற்றமென்று மாரி யாயிக்குத் தயிர் அபிஷேகமும், இளநீர் அபிஷேகமும் தான் செய்வோம்   வயிற்றுவலி வந்தால் திருப்பதி பொன்றாமத்தையனுக்கு வேண்டுதலை செய்து கொள்ளுவோம். நரம்புச் சிலந்தி வந்தால், சிலந்திராயனுக்கு அபிஷேகம் செய்வோம்.

நம் சங்கதிதானிப்படியென்றால் குழந்தை களுக்குக் காயலா வந்தால் பாலாரிஷ்டம் என்போம், கிரகதோஷ மென்போம். செத்து விட்டால் விதி மூண்டு விட்டதென்போம். ஆகவே இந்த மாதிரி வழிகளில் தான் நமது புத்திகள் போகுமேயல்லாமல் ஏன் வியாதி வந்தது? ஆகாரத்திலாவது பானத்திலாவது காற்றிலாவது என்ன கெடுதி ஏற்பட்டது? சரீ ரத்தில் என்ன கோளாறு இருக்கின்றது என் கின்ற விஷயங்களில் கவலை செலுத்தும்படி யான அறிவோ, படிப்போ நமக்குக் கிடை யாது. நமது நாட்டு சுகாதாரத்தின் யோக்கியதை தெரிய வேண்டுமானால் மி மேயோவின் இந்தியத் தாய் என்னும் புத்தகத்தைப் பார்த் தால் சிறிது விளங்கும். நமது நாட்டு மக்கள் தங்கள் வீட்டுக் குப்பைகளைப் பக்கத்து வீட்டுக்கு முன்புறமாகக் கொண்டு போய்க் கொட்டுவதே வழக்கம்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரன் நமது வீட்டுக்கு முன்புறத்தில் கொண்டு வந்து கொட்டி விட்டுப் போவது வழக்கம். நமது குழந்தை களுக்குப் பொது வீதிகளேதான் கக்கூசுகளா யிருக்கின்றன.

பெரிய ஆட்களுங்கூட இராத்திரி நேரங் களில் ரோட்டு ஓரங்களில் ஜலமலவு பாதைக்கு இருப்பதே வழக்கம். வாய்க்கால், குளம், கிணறு, குட்டையாகி யவைகளின் கரைகளை யேதான் பொது ஜனங்கள் கக்கூசாக உப யோகித்து வருகின்றார்கள். அங்குளங்களி லேயே கால் அலம்புவது முதலிய அசிங் கங்கள் செய்கின்றார்கள்.

நமது வீட்டு ஜலதாரைத் தண்ணீரெல்லாம் கிராமங்களில் தெரு நடுவில் ஓடுவதும், அதையே மக்கள் மிதித்து, மிதித்து நடப்பதும் மழை வந்தால் கரையிலுள்ளத் தண்ணீரும் தெருவிலுள்ள தண்ணீரும் வழிந்தோடி வாய்க்கால்களிலும் குளம் குட்டைகளில் விழு வதும் அதையே மறுபடியும் ஜனங்கள் குடிப் பதும், குளிப்பதுமான காரியங்கள் செய்வதும், சர்வ சாதாரண வழக்கமாயிருக்கின்றது.

பட்டணங்களிலும் ஜலதாரைத் தண்ணீ ரெல்லாம் ரோட்டின் இரு மருங்குகளிலும் பள்ளம் வெட்டி ஓடச் செய்வதும் அப்பள்ளத்து ஓரத்தி லேயே திண்ணைபோட்டு சதா அங்கேயே உட்கார்ந்து கொண்டு வியாபாரம் முதலியவைகள் செய்வதும், பலகாரக் கடை முதலியவைகள் அந்த டிச்சின் ஓரத்திலேயே சுடுவதும், அங்கேயே வைத்து விற்பதுமாகிய காரியங்கள் சர்வ சாதாரணமாக நடைபெறு கின்றன. நமது நாட்டு தல ஸ்தாபனங்களிலோ அவற்றின் அங்கத்தினர்களுக்கும், தலைவர் களுக்குமே சுகாதாரம் என்றால் என்னவென்று தெரியாது. டிச்சின் மேல் வைத்து வியாபாரம் செய்வதற்கே லைசென்ஸ் கொடுப்பார்கள்.

சுகாதாரத்திற்கு ஏற்பட்ட பணத்தை யெல் லாம் சுகாதார உத்தியோகஸ்தர்களும், சிப் பந்திகளுக்கும் சம்பளமாய் கொடுத்து நல்ல பேர் வாங்குவதற்கே செலவு செய்து விடு வார்கள். அந்த உத்தியோகஸ்தர்களும், சிப்பந்திகளும் தங்கள் எஜமானனுக்குச் சுகாதார அறிவு கிடையாது என்பது நன்றாய்த் தெரியுமாதலால் அவர்கள் எஜமானர்களுக்குச் சலாம் போட்டு அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசி திருப்தி செய்வ திலேயே தங்கள் காலத்தைக் கடத்தி வாங்கிய சம்பளத்திற்குக் கடனைக் கழித்து விடுவார்கள்.

தெருவில் குப்பையைப் போட்டால் வீட்டுக்காரனைக் கேட்கமாட்டார்கள். கேட் டால் அவன் நாளைக்கு ஓட்டுப் போட மாட்டான். எச்சிலையையும், குழந்தைகள் மலத்தையும், சாம்பல் முதலிய குப்பை களையும் தாராளமாய் வீதிகளில் கொட்டு வார்கள். அவர்களுக்குச் சிறிதும் அறிவும் இருக்காது, பயமுமிருக்காது. கேட்பதற்கு ஆளுமில்லை. ஊரைச்சுற்றிலும் தண்ணீர் தேங்கி நின்று கொசுக்களை உற்பத்தி செய்து கொண்டேயிருக்கும். அக் கொசுக்களினால் வீட்டிற்கு இரண்டொருவர் காயலாவாயிருந்து கொண்டேயிருப்பார்கள். இதற்கு என்ன காரணமென்பதே சுகாதார சிப்பந்திகளுக்குத் தெரியாது. அதன் பொறுப்பும் அவர்களுக் கில்லை. மேல் நாடுகளில் இவ்விஷயங்கள் கேட்பதற்கே ஆச்சரியப்படத்தக்கதாயிருக் கும். அவர்களின் சுகாதார அறிவே அற்புத மான பழக்க வழக்கங்களாயிருக்கும்.

ஆலயங் கட்டியவர்கள் கதி
10.08.1930, 17.08.1930 - குடிஅரசிலிருந்து

தஞ்சாவூர் ராஜாக்களை விட உலகத்தில் இன்னொருவன் கோயில் கட்டியிருக்கிறானா? சத்தி ரங்கள் கட்டியிருக்கிறானா? மான்யங்கள் விட்டிருக் கிறானா? அந்தக் கடவுள் தர்மம் அந்த ராஜாக்களுக்கு என்ன செய்தது? வம்சம் இருந்ததா? அவர்கள் வாரிசு தாரர்களுக்குக் கடவுள் தர்மம் ஒன்றும் செய்யவில்லை. வெள்ளைக்காரன் தான் சொத்துக்கு கொடுக்கிறான். அந்த சாஸ்திரங்களுக்கு மதிப்பு இருந்தால் அந்த தஞ்சாவூர் முதலிய அரசர்கள் இப்படி அழிந்து போயிருப்பார்களா?

பழனியில் குடம் குடமாய்ப் பாலைக் கொட்டு கிறார்கள். அது தொட்டியில் விழுந்து துர்நாற்றம் எடுத்துப் போய் காலரா ஏற்பட வழியாகிறது. ஏழைகளின் குழந்தைகள்பால் இல்லாமல் குரங்குக் குட்டிப்போல் மெலிந்து தவிக்கையில் குழவிக் கல்லின் தலையில் அதைக் கொட்டி வீணாக்கு கிறார்கள். அந்தக் குழந்தைகளின் வாயில் கொட்டு என் தலையில் கொட்டாதே என்று தான் யோக் கியமான கடவுள் சொல்லுமே யொழிய எந்த கடவுளும் அதில்லை என்று கோபித்துக் கொள்ளாது. அப்படி கோபித்துக் கொண்டால் கோபித்துக் கொள்ளட்டுமே. அது நம்மை என்ன செய்யமுடியும்? (சிரிப்பு) இப்படி இருந்தால் மக்களுக்கு ஜீவகா ருண்யம், பரோபகார சிந்தை, இரக்கம் இவை எப்படி ஏற்படும்? கைலாசம், வைகுண்டம், சொர்க்கம் என்ற இவை கற்பிக்கப்பட்டது. முதல் மனிதன் அயோக் கியனானான். இவற்றின் பெயரால் மனிதனை மனிதன் இம்சித்தான். கொடுமை செய்தான். ஒரு சிம்டா விபூதிக்காக எல்லாப் பாவமும் போக்கி மோட்சம் கொடுத்ததால் மனிதனது அறிவு மயங்கிப்போயிற்று.

இந்த மோட்ச நம்பிக்கைகள் ஒரே அடியாய் ஒழிய வேண்டும். இவ்வுலக அனுப வங்கள் லட் சியம் செய்யாமல் நாம் எப்பொழுது மேல் உலகமே பெரிது என்று கருதினோமோ அப்பொழுதே ஜீவகாருண்யத்திற்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் இடமில் லாமற் போய் விட்டது.

தான் மோட்ச மார்க்க்கத்தை நாடுவதற்காக ஒருவன் அயோக்கியனாகவும், கொடுமை செய்பவ னாகவும் இருக்க வேண்டியதாயிற்று. இது ஒருகாலும் உண்மையான நாகரிகம் அல்ல. அன்பு அல்ல, இரக்கம் அல்ல, பரோபகாரம் அல்ல.

கடவுளைப் பற்றி கவலை வேண்டாம்
10.08.1930, 17.08.1930 - குடிஅரசிலிருந்து

உங்களுடைய தெய்வமும், மதமும் விடப்பட் டொழிந்தாகவே வேண்டும். நான் கடவுளை உண்டு என்றோ இல்லை என்றோ சொல்ல வரவில்லை. கடவுள் இருந்தால் அது இருக்கட்டும். அது இந்த ராமசாமிக்காக ஓடிப்போய் விடாது. அதற்கு எவனும் வக்கீலாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

ராமசாமி கடவுள் இல்லை என்கிறான். பூசை வேண்டாம் என்கிறான் என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். நல்ல கடவுளாக இருந்தால் அது உங்களது பணச் செலவை எதிர்பார்க்குமா? அல்லது உங்கள் எண்ணெயையும், பாலையும் பஞ்சாமிர் தத்தையும் குளிப்பாட்டுதலையும் எதிர்பார்க்குமா?

கடவுள் உண்டு, இல்லை என்ற சண்டை உலகம் தோன்றிய நாள் முதல் நடக்கிறது. நமக்கு அதை முடிவு செய்ய அவசியமில்லை.

உன் அறிவையும் முயற்சியையும் உன் வாழ்க் கைக்கு உபயோகப்படுத்து. உன் செல்வத்தை வீணாக கடவுளுக்கென்று அழிக்காதே என்றே சுயமரியாதை இயக்கம் சொல்லுகிறதே தவிர வேறில்லை. உங்கள் தெய்வங்களது நிலைமையில் நான் இருக்க சம்மதிக்கமாட்டேன்.

ஏனெனில் நீ குளிப்பாட்டும் போது தான் குளிக்க வேண்டும். நீ வேஷ்டி கட்டிவிடும் போது தான் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். நீ எண்ணெய் தேய்த்து விடும்போது தான் தேய்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு யார் சம்மதிப்பார்கள்? கடவுள் உன் பூசை யையும் உற்சவத்தையும் நகைகளையும் விரும்பு கிறது என்று சொல்லுவது வெட்கக்கேடு.

Banner
Banner