பகுத்தறிவு

 

- சித்திரபுத்திரன் -

04.01.1931 - குடிஅரசிலிருந்து...

மூடர்களே! மூடர்களே! ஒரு சின்ன சங்கதி.  கோவிலின் மீதிருக்கும், கலசம் திருட்டு போகின்றன. அம்மன்கள் விக்ரகங்களின் கழுத்திலிருக்கும் தாலிகள் திருட்டுப் போகின்றன.  விஷ்ணு விக்ரகத்தின் நெற்றியிலிருக்கும் நடு நாமம் (தங்கத்தில் வைத்தது) திருட்டுப் போகின்றது, சிவன் விக்ரகத்திலிருக்கும் நெற்றிப் பட்டை மற்ற விக்ரகங்களை கீழே தள்ளி அதிலிருக்கும் தங்கம், முத்து, ரத்தினம் திருட்டுப் போகின்றது.  இவைகளின் வாகனத்தில் தேரில் நெருப்பு பிடிக்கின்றது.  அச்சு ஒடிகின்றது.  இவைகளின் பயனாய் பலர் சாகின் றார்கள்.  மூடர்களே!  இவற்றைப் பார்த்தும் கேட்டும் கூடவா அந்த இடங்களில், அந்த விக்ரகங்களில், அந்தத் தேர் வாகனங் களில் புனிதத் தன்மை, தெய்வத்தன்மை, அருள்தன்மை, ஆண்டவனை ஞாபகப் படுத்தும் தன்மை முதலியவைகள் இருக் கின்றதாக நினைக்கின்றீர்கள்?  உங்களிலும் மூடர்கள் இனியும் எங்காகிலும் உண்டா? தயவு செய்து சொல்லுங்கள்.

இன்னும் ஒரே குட்டி சங்கதி, வட்டி வாங்குகிறவர்கள் கோடீசு வரனாகிறான், வட்டி கொடுப்பவன் நாசமாய்ப் பாப்பராய்ப் போகிறான் என்பதைப் பார்த்தும், கேட்டும் இன்னமுமா பாழாய்ப் போன கடவுள் இருக்கிறார் என்று கருது கின்றீர்கள்?  இன்னும் ஒன்றுதான், அப்புறம் ஒன்றுமில்லை. துளியுண்டு சங்கதி... காவடி எடுத்துக்கொண்டு போனவன் காலராவில் செத்தபிறகு கூடவா நாசமாய்ப் போன சாமி இருக்குதுன்னு நினைக்கின்றீர்கள்..

மூடர் : சும்மா இப்படியெல்லாம் பேசிவிட்டால் போதுமா? இந்த உலகத்தைப் படைத்ததற்கு ஏதாவது ஒரு காரணம் வேண்டாமோ? அதுதான், கடவுள்.

பதில் : சரி, அப்படியானால் அந்தக் காரணத்தைக் கடவுளை உண்டாக்கினதற்கு மற்றொரு காரணம் வேண்டாமா? அதுதான் சுயமரியாதை இயக்கம் (பகுத்தறிவு)

மூடர் : கடவுளைப் படைப்பதற்கு ஒரு காரணம் கேட்பது, முட்டாள் தனமாகும்.

பதில் : அப்படியானால், உலகப்படைப்புக்குக் காரணம் தேடிக் கொண்டிருப்பது அதைவிட இரட்டிப்பு முட்டாள்தனமாகும்.

மூடர் : உங்களோடு யார் பேசுவார்கள்?

பதில் : சரி நல்ல காரியமாச்சுது. சனியன் தொலைந்தது.  ஆனால், காணாத இடத்தில் குலைக்காதே.

எந்த மனிதனுக்கும் அவனுடைய கருத்து என்ற பெயரால் எதையும் எடுத்துச் சொல்ல உரிமை யுண்டு. அதைத் தடுப்பது அயோக்கியத்தனம்.

- தந்தை பெரியார்

கவலைகள்

26.04.1931  - குடிஅரசிலிருந்து...

சுயமரியாதை இயக்கத்தார் மத சம்பந்தமான ஆபாசங்களை எடுத்து வெளிப்படுத்துகின்ற காலத்தில், அதற்குச் சரியான சமாதானம் சொல்ல யோக்கியதை இல்லாத நமது பண்டிதர்கள், தாங்கள் தப்பித்துக் கொள்ளு வதற்காகப் பழைய கலைகள் என்னும் சாக்கின் பேரில் அதன் நிழலில் போய் மறைந்து கொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்தார் பழைய கலைகளை நாசம் செய்கின்றார்கள் என்று பழி சுமத்துவதன் மூலமே அவைகளைக் காப்பாற்றப் பார்க்கிறார்கள்.  ஆகவே இது அவர்களுடைய நியாயமற்ற தன்மையையும் பயங்காளித் தன்மையையும் வேறுவழியில் சமாதானம் சொல்ல சக்தியற்ற தன்மையுமே காட்டுவ தாகின்றது.

 

கோவில்களைக் குற்றம் சொல்லி, அதில் உள்ள விக்கிரகங்களின் ஆபாசங்களை எடுத்துக்காட்டி இம்மாதிரி காட்டுமிராண்டித்தனமான உணர்ச்சியை மக்களுக்கு வளர்க்கலாமா என்றும் இந்த ஆபாசத்திற்காக இவ்வளவு பணச்செலவும், நேரச்செலவும் செய்யலாமா என்றும் கேட்டால் ஓவியம் என்னும் நிழலில் புகுந்துகொண்டு அவைகள் அவசியம் இருக்க வேண்டும் என்றும் அவைகள் அழிந்தால் இந்திய ஓவியக்கலை அழிந்துவிடும் என்றும் சாமி பக்திக்காக தாங்கள் கோவில்களைக் காப்பாற்றுவ தில்லை என்றும் ஓவியக்கலை அறிவுக்காக கோவில்கள் காப்பாற்றப்பட வேண்டும். என்றும் சொல்லு கின்றார்கள்.  இதுபோலவே, புராணங்களைப் பற்றிய ஆபாசங்களை எடுத்துச் சொல்லும் போதும் இதே பண்டிதர்கள் புராணக் கதைகளை நாங்கள் மதிப்பதில்லை என்றும், அப்புராணங் களில் உள்ள இலக்கண, இலக்கிய கலைகளையே காப்பாற்ற முயற்சிக்கின்றோம் என்றும், கம்பன் கவிச்சுவையும், சேக்கிழார் தமிழ்ச் சுவையும் இவ்வுலகில் வேறு எங்கும் காணமுடியாது என்றும், ஆதலால் அவைகள் காக்கப்படவேண்டும் என்றும் பேசுகின்றார்கள்.

ஆகவே, நமது பண்டிதர்களின் ஓவியக் கவலையும், காவியக் கவலையும் போகின்ற போக்கைப் பார்த்தால் அவர்களுக்கு உள்ள பகுத்தறிவுக் கவலை எவ்வளவில் இருக்கின்றது என்பது ஒருவாறு தானாகவே விளங்கும்.  மக்களுக்கு ஓவியம் வேண்டுமானால் இந்தியக்கோவில் ஓவியமும், இந்துக் கடவுள்கள் ஓவியமும் கடுகளவு அறிவுள்ள மனிதனும் ஒப்பமுடியாத மதிக்கமுடியாத ஓவியங்கள் என்பதோடு அவை மனிதத் தன்மையும், பகுத்தறிவும் உள்ள மக்களால் உண்டாக்கப்பட்ட ஓவியம் என்று சொல்ல முடியாததான நிலையில் அவை இருப்பதையும் காணலாம்.  எப்படியெனில் இந்திய ஓவியம் என்பது இந்துமத சம்பந்தமான கடவுள், புராணம் ஆகியவைகளைப் பற்றியதைத் தவிர, தனிப்பட்ட இயற்கை அறிவைப் பற்றியது மிக மிக அருமை என்றே சொல்ல வேண்டும்.  அதுமாத்திரமல்லாமல் அவைகளில் இயற் கைக்கு முரண்பட்டதே  100-க்கு 99 ஓவியங்கள் என்றும் சொல்ல வேண்டும்.  சாதாரணமாக மனிதனும் , மிருகமும் புணர்வதும் மிருகமுகத்துடன் மனிதன் இருப்பதும், மிருகங்கள் பறப்பதும், மிருகங்களின் மீது அளவுக்கு மீறின மக்கள் இருப்பதும், பட்சிகளின் மீது மக்கள் இருப்பதும், மக்கள் பறப்பதும், நாலு கைகளும், ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, அய்ந்து, ஆறுமுகங்களும், சிறிய உருவத்தின் மீது பெரிய உருவங்கள் இருப்பதும், தாமரைப் புஷ்பத்தின் மீது ஒரு பெண் நிற்பதும் இந்தமாதிரியாகவும் இன்னமும் இதைவிட எத்தனையோ பொருத்தமற்ற, சாத்தியமற்றதான உருவங்களே இன்று ஓவியமாகக் கருதப்படுகின்றன.  சாதாரணமாக மேல்நாட்டு ஓவியங்களைப் பார்த்தால் இது ஓவியமா?  உண்மை தோற்றமா?  என்று மருளும்படியாகவும் அவைகளுடைய சாயல் முதலியவைகளில் இருந்தே குணம், காலம், இடம், நடவடிக்கை முதலியவைகள் தெரிந்து கொள்ளும்படியாகவும் அவைகள் பிரத்தியட்சமாக இயங்கிக் கொண்டிருப்பது போலவும் எவ்வளவோ அருமையான காரியங்கள் வெகு எளிதில் மிகச்சாதாரண தன்மையில் அறியும்படியாகவும், நாமே பார்த்த மாத்திரத் தில் சுலபத்தில் பழகிக் கொள்ளும் படியாகவும் இருப்பதைக் காணலாம்.  இவற்றிற்காக ஒருதம்படியாவது செலவில்லா மலும், பூஜை, நைவேத்தியங்கள் செய்வதின் மூலம் நேரத் தையும், அறிவையும் பறி கொடுக்காமலும் அனுபவிக்கலாம்.

ஆகவே அப்படிப்பட்ட அருமையான ஓவியங் களையும், சித்திரங்களையும் பதுமைகளையும் விட்டுவிட்டு அநாகரிகமும், காட்டுமிராண்டித்தனமுமான மிருகப் பிராயமும் கொண்டதான உருவங்களை வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சமும் வெட்கமில்லாமல் அவைகளுக்குப் பணம், காசு, நேரம் ஆகியவை செலவு செய்து பூஜை முதலியது செய்து கீழே விழுந்து அவைகளிடம் பக்தியையும் காட்டிக்கொண்டு, அவைகளை ஓவியக்கலைகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக இப்படிச் செய்கின்றோம். என்றால் இது பகுத்தறிவும், யோக்கியக்குணமும் படைத்த மனிதர் என்பவர்களின் செய்கையாகுமா - பேச்சாகுமா என்று கேட்கின்றோம்.

இதுபோலவே காவியங்கள் என்பவைகளை எடுத்துக் கொண்டோமேயானால் அதன் ஆபாசக் களஞ்சியங்களை அளவிட்டுச் சொல்ல முடியாது. நமது மக்களில் 100-க்கு 10 பேரே எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள்.  அவர்களில் ஆயிரத்திற்கு அரை பேரே காவிய இலக்கண இலக்கியங் களை அறியக்கூடியவர்கள்.  அவர்களில் எத்தனையோ ஆயிரத்திற்கு ஒருவரே புராணங்களை வெறும் இலக்கிய மாக மாத்திரம் எண்ணுபவர்கள் அல்லது அனுபவிப்பவர்கள் என்பதாக கணக்கெடுக்கலாம்.

ஆகவே இவர்களைத்தவிர, மற்ற கோடிக்கணக்கான மக்கள் அவற்றை என்னவாகக் கருதுகின்றார்கள்?  அதைப் பார்த்தபின், கேட்டபின் எப்படி நடந்து கொள்ளு கின்றார்கள்?  என்கின்ற விஷயங்கள் இந்தப் பண்டிதர் களுக்கு தெரியாததா என்று கேட்கின்றோம்.

கம்ப ராமாயணத்தின் கவி அழகையும், சேக்கிழார் புராணத்தின் தமிழ் அழகையும் பண்டிதர்கள் எடுத்துச் சொல்லும்பொழுதே புஸ்தகத்தின் முன் தேங்காய் பழம் உடைத்து கற்பூரம் பற்றவைத்து, பூஜை செய்து, கீழே விழுந்து கும்பிட்ட பிறகு ஸ்ரீமதே ராமனுஜாய நமஹ என்றும், நமப்பார்வதீபதே-அரகர சங்கர மகாதேவா என்றும் சொல்லிவிட்டுப் பிறகு கண்மூடி , கைகூப்பி, காப்புச் சொல்லி அருள் உண்டாக்கிக் கொண்டு பிறகுதான் கவிபடித்துப் பொருள் சொல்ல ஆரம்பிக்கின்றார்கள்.  அதுவும் யார் முன்னிலையில், எப்படிப்பட்ட ஆண், பெண் முன்னிலையில் என்பதைப்பற்றி நாம் விவரிக்கவே வேண்டியதில்லை. ஆகவே இந்த நிலையில் புராணங்கள், காவியங்கள் ஆகியவைகள் இலக்கியத் திற்கும், இலக்கணத்திற்கும் பயன்படுகின்றனவா-பயன்படுத்தப் படுகின்றனவா அல்லது மக்களை இலக்கண, இலக்கிய அறிவற்ற மக் களாக்க பயன்படுத்தப்படுகின்றனவா என்பதை அறிவுள்ள வாசகர்களையே யோசித்து அறிந்து கொள்ளும்படி விட்டு விடுகின்றோம்.

இந்த இடத்தில் நாம் முக்கியமாய் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், நமது பண்டிதர்கள் என்பவர்களின் வயிற்றுப் பிழைப்புக்கும், புஸ்தக வியாபாரத்திற்கும், வாழ்க்கை நிலைமைக்கும் இம்மாதிரி காட்டுமிராண்டித் தனமான அநாகரிகமான காவியங்களும், ஓவியங்களுமல் லாமல் வேறு வகை ஒன்றுமில்லாமல் போனதால் அவர்கள் இத்தனை மோசமான பொய்யையும், புரட்டையும், வஞ்சகத்தையும் சொல்லிக்கொண்டு இவைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியம் வந்துவிட்டது.

ஆகவே, இம்மாதிரி ஆபாசமும் அநாகரிகமானதுமான காவியமும், ஓவியமும் அழிக்கப்படவேண்டுமானால் முதலாவதாக நமது பண்டிதர்கள் என்பவர்களுடைய வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு.  வாழ்க்கைச் சௌகரியத்திற்கு ஏதாவது ஒரு வழி கண்டுபிடித்துக் கொடுக்கவேண்டியது பகுத்தறிவையும், நாகரிகத்தையும் விரும்பும் பொதுஜனங் களின் கடமையாயிருக்கின்றது. மேல்நாட்டுப் பண்டிதர் களுக்கு அவர்களுடைய கல்வியானது, பகுத்தறிவை உண் டாக்கக் கூடியதாய் இருப்பதால் அவர்கள் அநாகரிகப் பழங்காவியங்களு டையவும், ஓவியங்களுடையவும் உதவி சிறிதும் இல் லாமலே உயிர்வாழ சௌகரியமடைந் திருக்கிறார்கள். ஆனால், நம்முடைய பண்டிதர்கள் பரிதாபகரமான நிலைமையில் இருப்பதால் அவர்களைக் குற்றம் சொல்லுவதிலும் பயனில்லை என்றே சொல்லுவோம்.

 

- சித்திரபுத்திரன் -

02.09.1928 - குடிஅரசிலிருந்து....

விஸ்வாமித்திரன் சுப்ரமணியனது பிறப்பைப் பற்றி ராமனுக்குக் கூறியது:-

1. சிவபெருமான் உமாதேவியைத் திருக்கலியாணம் செய்து, மோகங் கொண்டு அவளுடன் 100 தேவ வருஷம் (மனித வருஷத்தில் பல யுகம்) புணர்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவ்வளவு காலம் கழிந்தும் பார்வதி கர்ப்பம் அடைய வில்லை. அது கண்டு நான்முகன் முதலிய தேவர்கள் சிவனிடத்தில் வந்து, இவ்வளவு காலம் புணர்ந்த உம்முடைய தேஜஸ்ஸாகிய விந்து வெளிப்படு மானால் உலகம் பொறுக்கமாட்டாது. உம்முடைய விந்துவை தயவு செய்து விடாமல் நிறுத்திக் கொள்ளும் என்று வேண்டவும், அதற்கிசைந்த சிவன் தனது விந்துவை மற்றபடி யார் தரிப்பது? எங்கு விடுவது? என்று கேட்க, தேவர்கள் பூமியில் விடும்படி சொல்ல, அதன்படியே சிவன் பூமியின் மீது விட்டுவிட்டார். பூமி அதை தாங்கமாட்டாமல் பூமி முழுவதும் கொதிகொண்டு எழ தேவர்கள் அந்த வீரியத்தை பூமி தரிக்க முடியாது எனக் கருதி அக்கினியிடம் சென்று வேண்ட அக்கினி வாயுவின் உதவியால் அவ்வீரியத்திற்குள் பிரவேசித்து பிரம தேவன் கட்டளைப்படி அதை கங்கையில் கொண்டு சேர்த்து, அவ்வீரியத்தைப் பெற்று ஒரு குழந்தைப் பெற வேண்டு மென்று கங்கையை வேண்ட, கங்கையும் அதற்குச் சம்மதித்து அவ்வீரியத்தைப்பெற, அவ்வீரியமானது கங்கை முழுவதும் பரவி நிறைந்துவிட, கங்கை அதை தாங்கமாட்டாமல் மறுபடியும் அக்கினியை வேண்ட, அக்கினி மனமிரங்கி கங்கையை நோக்கி  ஏ கங்கையே! நீ அடைந்த சிவனின் வீரியத்தைத் தாங்க முடியாவிட்டால் பனிமலை அருகில் விட்டுவிடு என்று சொல்ல, கங்கையும் அவ்வாறே அவ்வீரியத்தை பனிமலையின் அருகில் விட, அங்கு அது குழந்தையாகத் தோன்ற அதை இந்திரன் பார்த்து அக் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து வளர்க்க கிருத்திகா தேவிகளை ஏவ, அவர்கள் அதற்கு பால் கொடுத்து வளர்த்து வரலானார்கள். பல இடத்தில் சிவனது வீரியம் ஸ்கலிதமானதன் பலனாக அக்குழந்தை உற்பத்தி யானதால் அக்குழந்தைக்கு ஸ்கந்தன் என்றும், கிருத்திகா தேவிகள் ஆறுபேர்களுடைய பால் சாப்பிட்டதால் கார்த்திகேயன் என்றும், மேல்கண்ட ஆறுபேரின் முலையிலும் ஆறுமுகம் கொண்டு ஏககாலத்தில் பால்குடித்ததால் ஷண்முகன் என்று பெயர்கள் ஏற்பட்டன.

இவ்வரலாறு வால்மீகி ராமாயணத்தில் சிவன் பார்வதியை புணர்ந்தது என்று தலைப்பெயர் கொண்ட 36-வது சருக்கத்திலும் குமாரசாமி உற்பத்தி என்கின்ற 37வது சருக்கத்திலும் காணப்படுகின்றது.

இரண்டாவது வரலாறு தேவர்கள் சிவனிடம் சென்று அசுரர்களை அழிப்ப தற்கு தகுந்த சக்தி கொண்ட ஒரு குழந்தையை பெற்றுத்தர வேண்டுமென்று வேண்ட, சிவன் அருள்கூர்ந்து தனது அய்ந்து முகங்களுடன் மற்றும் ஒரு முகத்தையும் சேர்த்துக் கொண்டு தோன்ற அவ்வாறு முகங்களில் உள்ள நெற்றிக்கண் ஆறிலிருந்து ஆறுதீப்பொரிகள் வெளியாக, அப்பொறிகளைக் கண்டு தேவர்களும் மனிதர்களும் நடுங்கி பரமனை வேண்ட, பரமன் அப் பொறிகளை கங்கையில் விடும்படி சொல்ல அவர்கள் அப்படியே செய்ய, கங்கை அது தாங்க மாட்டாமல் அவைகளைக் கொண்டு சரவணத்தில் செலுத்த, அங்கு ஆறு குழந்தைகள் தோன்ற, அந்த ஆறு குழந்தைகளையும் கிருத்திகைப் பெண்கள் அறுவர்களும் பால் கொடுத்து வளர்த்து வந்தார்கள். பிறகு சிவன் பெண்ஜாதி பார்வதி தேவி இந்த ஆறு குழந்தைகளையும் சேர்த்துக் கட்டி அணைத்து முத்தமிட்டு பாலூட்டுகையில் அவ்வாறு குழந்தைகளும் ஆறுமுகமும் பன்னிரண்டு கைகளும் கொண்ட ஒரே குழந்தையாக ஆகிவிட்டது. இதற்கு ஆறுமுகமுடையதால் ஆறுமுகன் என்றும் கங்கையாறு ஏந்திச் சென்றதால் காங்கேயன் என்றும் சரவணப் பொய்கையில் தோன்றியதால் சரவணபவன் என்றும் பெயர்கள் ஏற்பட்டன. இது கந்தபுராணத்திலும் முருகன் கதையிலும் உள்ளது.

குறிப்பு : சுப்பிரமணியன் பிறப்புக்கு மேல் கண்டபடி இரண்டு கதைகள் காணப்பட்டாலும் கந்த புராணத்தின் கதைப்படி பார்த்தாலுமே வால்மீகி ராமாயணத்தில் விஸ்வாமித்திரர் ராமருக்குச் சொன்னதாகச் சொல்லப்படும் மேல்கண்ட கதைதான் உறுதியாகின்றது. ஏனெனில் கந்தபுராணத்திலும் பார்வதியானவள் தன்மூலியமாய் பிள்ளை பெறுவதை தடுத்ததற்காக தேவர்கள் மீது கோபித்து தேவர்களை பிள்ளையில்லாமல் போகக் கடவது என்று சபிக்கின்றாள் என்று காணப்படுகின்றது. சிவனது நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து தீப்பொறி வெளியாகி அதிலிருந்து பிள்ளை உண்டாகியிருக்கும் பட்சத்தில் பார்வதிக்கு தேவர்களிடத்தில் கோபம் உண்டாகக் காரணம் ஏற்பட நியாயம் இல்லை. இந்தக் கோபம் உண்டாவதற்குக் காரணம், வால்மீகி ராமாயணத்தில் சொல்வது போல், அதாவது 100 தேவ வருஷம் சிவன் பார்வதியைப் புணர்ந்து கடைசியாக வீரியம் வெளிப்பட்டு கருதரிக்கும் சமயத்தில் தேவர்கள் குறுக்கிட்டு சிவனை தனது வீரியத்தை பார்வதி கர்பத்துக்குள் விடாமல் நிறுத்திக் கொள்ளும்படி வேண்டினதால் சிவன் அதை எடுத்துக் கொண்டதற்கு பார்வதி கோபித்து வீரியம் ஸ்கலிதமாக்கும் சமயத்தில் கொடுமை செய்ததற்காக அவர்களைச் சபித்து, அதாவது தன்னைப் போலவே தேவர்களுடைய பெண்சாதிகள் எல்லோரும் பிள்ளையில்லாமல் மலடிகளாக வேண்டுமென்று சபித்ததாகக் காணப்படுவது நியாயமாக இருக்கின்றது.

அன்றியும் பார்வதி தனது கர்ப்பத்தில் விழ வேண்டிய வீரியத்தை பூமி பெற்றுக் கொண்டதால் பூமியையும் பார்வதி தனது சக்களத்திபோல் பாவித்து அவளையும் பூமியையும் பலபேர் ஆளவேண்டுமென்று சபித்ததாகவும் அதனாலேயே பூமிக்கு அடிக்கடி அரசர்கள் மாறுகிறார்கள் என்றும் வால்மீகியில் காணப்படுகின்றதும் பொருத்தமாயிருக்கின்றது.

கந்தப்புராணமோ மேல் கண்ட சிவன் 100 வருஷம் புணர்ந்த விஷயம் ஒன்றைத் தவிர மற்றவைகளையெல்லாம் ஒப்புக்கொள்ளுகின்றது.

ஆகவே சுப்பிரமணியன் என்றும் சண்முகன் என்றும் கார்த்திகேயன் என்றும் ஸ்கந்தன் என்றும் சொல்லப்படும் சாமியானது மேல்கண்ட மாதிரி ஒரு பிறப்பு வளர்ப்புக்கு உள்பட்டது என்பது வைணவப் புராணங்களிலும் சைவப் புராணங் களிலும் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. மற்றபடி இந்த சுப்பிரமணியனுடைய கடவுள் தன்மை யையும் செய்கைகளையும் வேறு தலைப்பின் கீழ் விவரிக்கலாம்.

 

கடவுள்கள் என்பது ஒவ்வொரு நாட்டுக்கொவ்வொரு விதமாகவும், ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாகவும் இருந்து வருகின்றன. சாதாரணமாய் இந்தியாவிற்கே பிரதான புண்ணிய பூமிகளான காசி, ஜகநாதம், பண்டரிபுரம் முதலிய க்ஷேத்திரங்களிலுள்ள சாமி கோவில்களில் யார் வேண்டுமானாலும் உள்ளே சென்று சாமியைத் தொட்டு பூசை செய்யவும் கட்டி அழுது தனது குறைகளைச் சொல்லிக் கொள்ளவும் உரிமைபெற்ற சாமிகளாகவே இருக்கின்றன.

ஆனால் தென்னாட்டிலோ அதே சாமிகளைத் தொடாத போதிலும் கிட்டப் போய் கும்பிட்டாலும உடனே அச்சாமிகள் செத்துப்போய் விடுகின்றன. ஆனால் பார்ப்பானுக்குப் பணமும் சோறும் கொடுத்தால் மறுபடியும் அவைகள் உயிர்பெற்று விடுகின்றன.

எனவே நமது தென்னாட்டுச் சாமிகளின் சக்திகள் கூட நமது பார்ப்பனர்களிடம் எவ்வளவு அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கின்றன என்பது கவனிப்பவர்களுக்கு விளங்காமல் போகாது.

இப்போது மத்திய மாகாணத்தில் வார்தாவென்னுமிடத்தில் உள்ள சாமிகள் காசி முதலியவைகளிலுள்ள சாமிகளைப் போலவே தங்கள் சக்தியை பிராமணனிடமிருந்து விடுதலை செய்து கொண்டதாகத் தெரியவருகின்றது. அதாவது, வார்தாவில் உள்ள லட்சுமி நாராயணசாமி கோவிலுக்குள் தீண்டாத வர்கள் எனப்படுபவர்கள் போய் கும்பிடலாம் என்று அங்குள்ள மக்கள் தீர்மானித்து அந்தப்படியே இந்த ஒரு வாரமாக எல்லோரும் உள்ளே போய் கும்பிட்டு வருகிறார்களாம்.

இதுவரை அந்தக் கோவிலில் உள்ள ஒரு சாமி கூட சாகவில்லையாம். இன்னும் சில இடங்களிலும் இது போலவே நடைபெற்று வருகின்றதாம்.

ஆனால் நம் தென்னாட்டு சாமிகளுக்கு மாத்திரம் பார்ப்பனர்கள் கையி லிருந்து தப்பிக்க இன்னும் சக்தியேற்படவில்லை என்கின்றதானது நமக்கு மிகவும் வெட்கக் கேடான காரியமாய் தோன்றுகிறது.

கடவுள் நெறியையும், கடவுள் தன்மையையும் ராமசாமி நாயக்கனும் சுயமரியாதைக் கூட்டத்தாரும் பாழாக்குகின்றார்கள் என்று சொல்லு வதற்கு மாத்திரம் நமது நாட்டில் ஆட்கள் ஏராளமாய் இருக்கின் றார்களேயொழிய மற்றபடி இக்கூட்டத்தாருக்கு பார்ப்பானைத் தவிர கடவுள்களின் கோவிலுக் குள்ளே மற்றவர் போனாலும் அதைத் தொட்டாலும் கடவுள் செத்துப் போவார் என்கின்ற கொள்கை கடவுள் தன்மைக்கும் கடவுள் நெறிக்கும் ஏற்றதா என்பதை ஒருவராவது கவனிக்கின்றாரா என்று பார்த்தால் அடியோடு இல்லையென்றே தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கின்றது.

இனியாவது நமது தென்னாட்டுக் கோவில்களின் நிர்வாகிகள் கவனித்து தங்கள் தங்கள் நிர்வாகத்திலுள்ள கோவில்களில் இருக்கும் கடவுள்களை பார்ப்பன அடிமைத்தனத்திலிருந்து வடநாட்டு சாமிகளைப் போல விலக்கி சுதந்திரமுள்ள சாமிகளாகவும்  எல்லோருக்கும் சமமான சாமிகளாகவும்  இருக்கத்தக்கதான நிலையில் இருக்கும்படி செய்வார்களா? என்று கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

 

1. ஒரு நாள் சிவனின் பெண்ஜாதியான பார்வதிதேவி தான் குளிக்கப் போகையில் குளிக்குமிடத்திற்கு வேறு ஒருவரும் வராமல் இருக்கும்படியாக ஒரு காவல் ஏற்படுத்துவதற்காக தனது சரீரத்தில் உள்ள அழுக்குகளைத் திரட்டி உருட்டி அதை ஒரு ஆண் பிள்ளையாகும்படி கீழே போட்ட தாகவும், அது உடனே ஒரு ஆண் குழந்தை ஆகிவிட்டதாகவும், அந்த ஆண் குழந்தையைப் பார்த்து நான் குளித்துவிட்டு வெளியில் வரும் வரை வேறு யாரையும் உள்ளே விடாதே என்று சொல்லி அதை வீட்டு வாயிற்படியில் உட்கார வைத்திருந்த தாகவும் அந்த சமயத்தில் பார்வதி புருஷனான பரமசிவன் வீட்டிற்குள் புகுந்ததாகவும், அழுக்குருண்டையான வாயில் காக்கும் பிள்ளையார் அந்தப் பரமசிவனையும் பார்த்து பார்வதி குளித்துக் கொண்டிருப்பதால் உள்ளே போகக் கூடாது என்று தடுத்த தாகவும், அதனால் பரமசிவக் கடவுளுக்கு, கோபம் ஏற்பட்டு தன் கையி லிருந்த வாளாயுதத்தால் ஒரே வீச்சாக அந்தப் பிள்ளையார் தலையை வெட்டிக் கீழே தள்ளிவிட்டு குளிக்குமிடத்திற்குள் போனதாகவும், பார்வதி சிவனைப் பார்த்து காவல் வைத்திருந்தும் எப்படி உள்ளே வந்தாய் என்று கேட்டதாகவும் அதற்கு சிவன் காவல்காரன் தலையை வெட்டி உருட்டிவிட்டு வந்தேன் என்று சொன்னதாகவும், இது கேட்ட பார்வதி தான் உண்டாக்கின குழந்தை வெண்டுண்டதற்காகப் புரண்டு புரண்டு அழுததாகவும், சிவன் பார்வதியின் துக்கத்தை தணிக்க வேண்டி வெட்டுண்டு கீழே விழுந்த தலையை எடுத்து மறுபடியும் ஒட்டவைத்து உயிர் கொடுக்கலாம் எனக் கருதி உடனே வெளியில் வந்து பார்க்க வெட்டுண்ட தலை காணாமல் போனதால் அருகிலிருந்த ஒரு யானையின் தலையை வெட்டி முண்டமாக கிடந்த குழந்தையின் கழுத்தில் ஒட்ட வைத்து அதற்கு உயிரைக் கொடுத்து பார்வதியை திருப்தி செய்ததாகவும் கதை சொல்லப்படுகின்றது. இக்கதைக்கு சிவ புராணத்திலும், கந்த புராணத்திலும் ஆதாரங்களுமிருக்கின்றனவாம்.

2. ஒரு காட்டில் ஆண் பெண் யானைகள் கலவி செய்யும்போது சிவ னும் பார்வதியும் கண்டு கலவி ஞாபகமேற்பட்டுக் கலந்ததால் யானை முகத்துடன் குழந்தை பிறந்தது என்றும் பிள்ளையார் கதையில் கூறுகின்றதாம்.

3. பார்வதி கர்ப்பத்தில் ஒரு கருவுற்றிருக்கையில் ஒரு அசுரன் அக்கருப் பைக்குள் காற்று வடிவமாக சென்று அக் கருச்சிசுவின் தலையை வெட்டிவிட்டு வந்ததாகவும் அதற்கு பரிகாரமாகப் பார்வதி யானையின் தலையை வைத்து உயிர் உண்டாக்கி குழந்தையாகப் பெற்றுக் கொண்டதாகவும் விநாயகர் புராணம் கூறுகின்றதாம்.

4. தக்கனுடைய யாகத்தை அழிப்பதற்காக சிவன் தனது மூத்த குமாரனாகிய கணபதியை அனுப்பியதாகவும் தக்கன் அக்கணபதி தலையை வெட்டிவிட்ட தாகவும் சிவன் தனது இரண்டாவது பிள்ளை யாகிய சுப்பிரமணியனை அனுப்பினதாகவும், அவன் போய்ப்பார்த்ததில் தலை காணப்படாமல் வெறும் முண்டமாய்க் கிடந்ததாகவும் உடனே ஒரு யானையின் தலையை வெட்டி வைத்து உயிர்ப்பித்ததாகவும் மற்றொரு கதை சொல்லப்படுகின்றது. இது தக்க யாகப்பரணி என்னும் புத்தகத்தில் இருக்கின்றதாம்.

5. இன்னும் பல வழிகள் சொல்லப்படுகின்றன. அதனைப் பற்றியும் இப்பிள்ளையாரின் மற்ற கதைகளைப் பற்றியும் மற்றொரு சமயம் கவனிக்கலாம்.

எனவே பிள்ளையார் என்னும் கடவுள் சிவனுக்கோ பார்வதிக்கோ மகனாக பாவிக்கப்பட்டவர் என்பதும் அந்தப் பிள்ளையாருக்கு யானைத் தலை செயற்கையால் ஏற்பட்டதென்பதும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய விஷயமாகும்.

கடவுள் அவசியமா?

01.07.1928- குடிஅரசிலிருந்து....

சர்வ வல்லமையுள்ள என்று சொல்லப்படுவதான ஒரு கடவுள் இருக் கின்றார் என்பதை (அது என்னது என்று புரியாவிட்டாலும்) விவகாரமில்லாமல் ஒப்புக் கொள்ளுவ தாகவே வைத்துக் கொண்டாலும் மனிதனின் வாழ்க்கைக்கு அக்கடவுளின் சம்பந்தமோ வழிபாடோ அவசியமா? அல்லது மனிதனுக்குச் சில குணங்களைக் கைக்கொண்டு அதன்படி ஒழுகும் தன்மை அவசியமா என்பதே நமது கேள்வி. அன்றியும் அப்படிப்பட்ட ஒரு கடவுள் தன்னை மக்கள், வழிபட வேண்டும் என்றாவது தனக்குக் கோவில் கட்ட வேண்டுமென்றாவது பூசை, அபிஷேகம், தேர், திருவிழா, உற்சவம் ஆகியவைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்றாவது ஆசைப்படுமா? அல்லது மக்கள் சில குணங்களைக் கொண்டு மற்ற ஜீவன்களிடத்தில் இன்ன இன்ன விதமாய் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை யோசித்துப் பார்த்தால் கடவுள் என்பது வாழ்க்கைக்கு வேண்டுமா வேண்டாமா என்று விளங்காமல் போகாது. அன்றியும் அச்சர்வ வல்லமை உள்ள சாமிகளை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த இவ்வளவு ஆசாமிகளும் சமயங்களும் வேண்டுமா? என்றும் அந்தச் சாமிகளை இல்லை என்பவர்களுக்கு ருஜுபடுத்த இவ்வளவு வக்கீல்கள் வேண்டுமா? என்றும் கேட்கிறோம்.

இது போலவே ஒவ்வொரு மதத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக உலகத்திற்கும், மக்களுக்கும், கடவுளுக்கும், சம்பந்தம் கற்பிக்கப் பட்டிருந்தாலும் புத்த மதம் என்பதில் மனிதன் நடந்துகொள்ள வேண்டிய ஒழுக்கங்களைத் தவிர வணக்கம் என்பதை அம்மதத் தலைவர் ஒரு சிறிதும் வலியுறுத்தியிருப்பதாகக் காணப்பட வில்லை.

அன்றியும் அவர் கடவுளைப் பற்றியோ கடவுளை வணங்குவது பற்றியோ, கடவுள் நெறி உணர்த்திய பெரியோர்களை மரியாதை செய்வது பற்றியோ கவலை கொண்டு ஒரு கடுகளவு நேரமாவது செலவழித்திருப்பதாகவும் காணக் கிடக்கவில்லை. அன்றியும் அதைப்பற்றிய வார்த்தைகளையாவது அவர் எங்காவது உபயோகித்திருப்ப தாகச் சொல்பவர்களும் காணக்கிடக்கவில்லை. அப்படிப் பட்ட ஒருவரை மதத் தலைவராகவும் அக்கொள்கையை - அம்மதத்தை அச்சமயத்தை இன்றைய தினம் உலகத் திலுள்ள மொத்த ஜனத்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கு மேல் அதாவது 50 கோடி மக்களுக்கு மேல் தம்மதமாகவும் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக் கின்றார்கள்.

அன்றியும் அப்படிப்பட்ட புத்தரைத் தங்கள் கடவுள் அவதார மென்றும் தீர்க்கதரிசி என்றும் பகவான் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்ற ஜனங்கள் இந்துமதம் என்பதிலே சைவமதம் என்பதிலே வைணவ மதம் என்பதிலே பல கோடிக் கணக்கானவர்கள் இருப்பதோடு அதற்குப் பல ஆதாரங்களும் வைத்துக் கொண்டிருக் கின்றார்கள். இதை யாராவது மறுக்க முன்வருகின்றார்களா?

மனிதனுக்கு ஏதாவது ஒருமதமோ சமயமோ வேண்டியது அவசியம் என்று யாராவது சொல்ல வருவார்களானால் புத்த மதம் என்பதும் உலகாயுத மதம் என்பதும், சூன்ய மதம் என்பதும், இயற்கை மதம் என்பதும் மதங்கள் என்று தானே சொல்லப்படுகின்றன? அப்படி இருக்கையில் அம்மதங்களில் ஏதாவது ஒன்றைக் கொண்டவர்கள் பலர் இருக்கலாம். எனவே அது எப்படி குற்றமுடைய தாகும். எப்படி பல மதங்களுக்கும் சமயங்களுக்கும் தலைவரும் காலமும் இல்லாமல் இருக்கின்றதோ அது போலவே இம்மதங்களில் சிலவற்றிற்கும் காலமோ தலைவரோ இல்லாமலிருக்கலாம்.

ஆகவே ஒரு மனிதன் இன்ன மதக்காரனாகவோ, இன்ன சமயக் காரனாகவோ, இன்ன கடவுளை வணங்குகின்ற வனாகவோ இருக்க வேண்டும் என்பதாகக் கட்டளை இடவும், இன்ன மதக்காரனாக இருக்கக்கூடாது என்று நிர்ப் பந்திக்கவும் யாருக்கு உரிமை உண்டு என்று கேட்கிறோம்.

மனிதனுக்கு மதம் வேண்டும் என்பது அந்தந்த மனிதனின் தனி இஷ்டத்தைப் பொறுத்ததா? அல்லது மற்றொருவனுடைய நிர்ப்பந்தமா? என்று கேட்கிறோம்.

துறவிக்கு மதம் ஏது? ஞானிக்கு சமயம் ஏது? கடவுள் ஏது? வேதாந்தத்திற்கு மதம் ஏது? கடவுள் ஏது? சகலத்தையும் துறந்தவர்தானே துறவி? சகலத்தையும் சரி என்று எண்ணு கின்றவர் தானே ஞானி?

சகலமும் மித்தை, பொய், மாய்கை என்று எண்ணுகின்றவன் தானே வேதாந்தி என்பவன்? இவைகளை உலகம் ஒப்புக் கொள்ளுகின்றதா இல்லையா? அங்ஙன மாயின் இம்மூவர்களும் நாஸ்திகர்களா என்று கேட் கின்றோம்.

உலகத்தில் துறவி ஆவதற்கோ, ஞானி ஆவதற்கோ வேதாந்தி ஆவதற்கோ எவனுக்கு உரிமை இல்லை? என்று கேட்பதோடு எந்தப் புத்தகத்தைப் படித்துவிட்டு, யாரிடம் உபதேசம் பெற்று அல்லது எந்தச் சமயத்தை ஏற்று, எந்தக் கடவுளைத் தொழுது துறவியாகவோ, வேதாந்தியாகவோ ஆக வேண்டும் என்கின்ற நிர்பந்தமுண்டா? என்று கேட்கிறோம்.

இவ்விஷயங்களை நாம் வலியுறுத்துவதால் பல நண்பர்களுக்குச் சற்று மனக்கசப்பு ஏற்படலாம் என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆனாலும் நம் நாட்டின் விடுதலை கண்டிப்பாய் இந்த விஷயங்கள் விளக்கமாவதில்தான் இருக்கின்ற தேயொழிய வெள்ளைக்காரரிடமும், பார்ப்பனர் களிடமும் நேரில் முட்டிக் கொள்வதால் ஒரு பயனும் இல்லை என்றே சொல்லுவோம்.

வெள்ளைக்கார அரசாங்க முறையும் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கமும் நமது மானத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும், தரித்திரத்திற்கும் ஆதாரமாயிருக்கின்றன என்பது சத்தியமானாலும் அவ்வக்கிரமும் ஆட்சியும் ஆதிக்கமும் இந்த மதம், கடவுள், சமயம் என்பவைகளான மூடக் கொள்கைகளின் பேரில்தான் கட்டப் பட்டிருக்கின்றது என்பது நமது முடிவு. இம்மூடக் கொள்கைகளை வைத்துக் கொண்டு வெள்ளைக்காரர்களையும், பார்ப்பனர்களையும் பூண்டோடு அழிக்க நம்மால் முடிந்து விட்டாலும் மறுபடியும் வெள்ளைக்காரர்களும், பார்ப்பனர் களும் வேறு எங்காவதிருந்தோ அல்லது நமக்காகவே உற்பத்தியாகியோ நம்மை அடிமைகளாக்கி ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டுதான் வருவார்கள் என்பதை ஒவ்வொருவரும் கண்டிப்பாய் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாகத் தெரிவித்துக் கொள்ளுகின்றோம்.

வெள்ளைக்கார அரசாங்கமோ அல்லது வேறு அன்னிய அரசாங்கமோ இல்லாமல் நம் நாட்டார்கள் என்போர்கள் அரசாண்டு வந்த காலத்திலேயே நாம் அடிமைகளாக தற்குறிகளாக தாசிமக்களாக, தீண்டாதார்களாக இருந்து வந்திருக் கின்றோம் என்பதைத் தயவு செய்து நம்புங்கள் என்று வேண்டிக் கொள்கிறோம்.

நம்புவதற்கு ஏதாவது கஷ்டம் இருந்தால் நம் நாட்டில் நம்மக்களால் சாமுண்டீஸ்வரி பேராலும், பத்மநாபசாமி பேராலும், கிருஷ்ணசாமி பேராலும் ஆளப்படும் மைசூரையும், திருவாங்கூரையும், கொச்சியையும் தயவு செய்து சற்றுத் திரும்பிப் பாருங்கள் என்று வேண்டிக் கொள்கிறோம்.

எனவே, நம் நாட்டிற்கு இப்போது அவசியமாக வேண் டியது என்னவென்றால் மூடநம்பிக்கை ஒழியவேண்டும்; அறிவுக்குச் சுதந்திரமும், விடுதலையும் ஏற்பட்டு அது வளர்ச்சி பெற வேண்டும்; சுயமரியாதை உணர்ச்சி ஏற்படவேண்டும். இம்மூன்றும் ஏற்பட வேண்டுமானால் மதமும், சாமியும் சமயாச்சாரியார்களும் சந்திக்கு வந்து தீரவேண்டுமல்லாமல் இதற்கு வேறு பர்த்தியோ, ராஜியோ இல்லையென்றே சொல்லி இதை முடிக்கின்றோம்.

 

 

திராவிடன், இழிவு தாழ்வு என்னும் சிறைக்குள் சிக்குண்டதற்குக் காரணம் அவன் தன்னைத் திராவிடன் என்று உணராமல் ஆரியன் வசப்பட்டு, ஆரியத்திற்கு - ஆரிய மதம், கலை, ஆச்சாரம், அனுட்டானங்களுக்கு - அடிமைப்பட்ட தல்லாமல் வேறு என்ன காரணம் சொல்ல முடியும்?

- தந்தைபெரியார்

அறிவியல் பகுத்தறிவுக் கருத்தரங்கத்தில் திராவிடர் கழகம் பங்கேற்பு

கேரள மாநிலம், எர்ணாகுளத்தில் யுக்திவாத பாடனகேந்திரத்தின் ஏற்பாட்டில் "சார்வாகம் 2018" நிகழ்ச்சி  மே 12-13 ஆகிய இரு நாள்கள் நடைபெற்றது. இந்த நிகழ்வின் ஒரு பகுதியான அறிவியல் பகுத்தறிவு கருத்தரங்கத்தில் திராவிடர் கழகத்தின் சார்பில் வெளியுறவுச் செயலாளர் வீ. குமரேசன் பங்கேற்றார்.

"மதச்சார்பற்ற இந்திய நாட்டில் பகுத்தறிவாளர் களுக்கான அறைகூவல்கள்" எனும் தலைப்பில் கருத்தரங்கம் நடைபெற்றது. எர்ணாகுளம் நகரின் மய்யப் பகுதியில் அமைந்துள்ள நகர் மன்ற அரங்கில் இரண்டு நாள் நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. முதல் நாள் பிற்பகலில் நடைபெற்ற கருத்தரங்கிற்கு "டெக்கான் கிரானிக்கல்" ஆங்கில ஏட்டின் நிர்வாக ஆசிரியர் கே.ஜே. ஜேக்கப் நெறியுரைஞராக இருந்தார். கருத்தரங்கில் அனைந் திந்திய பகுத்தறிவாளர் சங்கக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் பேராசிரியர் நரேந்திர நாயக், மகாராஷ்டிர அந்தஸ்திரத நிர்மூலன் சமிதியின் செயல் தலைவர் அவினாஷ் பாட்டீல், கேரள யுக்திவாதி சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் ராஜகோபால் வக்கதானம்  கர்நாடக மாநில பகுத்தறிவாளர் சங்கத்தின் துணைத் தலைவர் பி.வி. சுப்பாராவ், யுக்திவாத பாடனகேந்திராவின் துணைத் தலைவர் ஷிபு எரிக்கல் ஆகியோருடன் திராவிடர் கழக வெளியுறவுச் செயலாளர் வீ. குமரேசனும் பங்கேற்றார்.

கருத்தரங்கில் வீ. குமரேசன் உரை

கருத்தரங்கில் திராவிடர் கழக வெளியுறவுச் செயலா ளர் வீ. குமரேசன் ஆற்றிய உரையின் சுருக்கம் வருமாறு:

மதச் சார்பற்ற இந்தியா எனக் குறிப்பிடும் பொழுது நாட்டுக் குடிமக்களிடத்தில், நாட்டை ஆட்சி செய்யும் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் மதச்சார்பின்மை உள்ளதா எனக் கேள்வி எழுகிறது.  குடிமக்களைப் பொறுத்த அளவில் தொன்றுதொட்டு மதச்சார்பின்மை, சகிப்புத் தன்மை கொண்டவர்களாகவே இருந்துள்ளனர்; இன்றும் இருந்து வருகின்றனர். 'மதமா? மனித  சமுதாய நல்லிணக்கமா? என கேள்வி எழுந்தபொழுதெல்லாம் மத உணர்வுகள் மக்களிடம் மட்டுப் பட்டே வந்துள்ளன. அரசமைப்புச் சட்டத்தினைப் பொறுத்த அளவில் மதச் சார்பின்மையினை வலியுறுத்தும் விதிகள் உள்ளன. விதிகள் எனும் பொழுது மதச்சார்பின்மை கருத்தினை வலியுறுத்தும் எழுத்துகள் உள்ள அளவிற்கு மதச் சார்பின்மை எண்ணங்கள் இன்றைய ஆட்சியாளர்களால் போற்றப்படவில்லை; பேணப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை நிலை. மத உணர்வுகளை பாதுகாத்து மத நடவடிக்கையால் விளைந்த மனித சமத்துவத்துக்கு எதிரான நிலைகளுக்கு ஏதுவான விதிமுறைகளும் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

அரசமைப்புச் சட்டத்தில் ஜாதியினை வலியுறுத்தும் விதிமுறைகள் நீக்கப்பட வேண்டும் என 1957-இல் தந்தை பெரியார், அரசமைப்புச் சட்ட எரிப்புப் போராட் டத்தினை நடத்தினார். 3000க்கும் மேற்பட்டோர் சிறை புகுந்தனர். மேலும் ஒரே மதத்திற்குள்ளே ஏற்றத் தாழ்வு, தொட்டால் தீட்டு, என்று, தாம் விரும்புகின்ற கடவுளைக் கூட பூஜை செய்யும் பணி ஒரு ஜாதியினருக்கு மட்டுமே உள்ளது. இதனை எதிர்த்து அனைத்து ஜாதியினரும் கோயில்களில் அர்ச்சகராக நியமிக்கப்பட வேண்டும் என பெரியார் தொடங்கிய போராட்டம் பெரியார் நிறுவிய பகுத்தறிவு சுயமரியாதை இயக்கமாகிய திராவிடர் கழகத்தின் இன்றைய தலைவர் ஆசிரியர் கி. வீரமணி தலைமையில் இன்றும் நடைபெற்று வருகிறது. தமிழ்நாட்டில் இதற்கென தனிச் சட்டம் இயற்றப்பட்டாலும் இன்னும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை.

கேரள அரசு அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகராகும் ஆணையினை கொண்டு வந்து நடைமுறைப்படுத்தி யுள்ளது. அரசமைப்புச் சட்டத்தில்  மத உணர்வுகளை போற்றிப் பாதுகாக்கின்ற விதிமுறைகள் பலவீனப்படுத்தப் பட வேண்டும். இறுதியில் முறையாக நீக்கம் பெற வேண்டும். மதச் சார்பின்மைக்கு வலு சேர்க்கும் விதி முறைகள் கூடுதலாக சேர்க்கப்பட வேண்டும். வெறும் விதிமுறையாக எழுத்தில் மட்டுமல்லாமல் நடைமுறை யிலும் ஆக்கம் பெறுகின்ற வகையில் ஆட்சியாளர்களை நடத்திடும் பணி பகுத்தறிவாளருக்கு உள்ளது.  அறிவியல் மனப்பான்மை எதனையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்கி உண்மையினை அறிந்து கொள்வது குடிமக்களின் அடிப்படைக் கடமையாக அரசமைப்புச் சட்டம் வலியுறுத்துகிறது. அரசமைப்புச் சட்டத்தின் மீது உறுதி கூறி பதவி ஏற்றுள்ள ஆட்சியாளர்கள் அடிப் படைக் கடமைகளுக்குப் புறம்பாக வெறும் புராணச் செய்தி களையும் அறிவியல் ஆதாரம் அற்ற செய்தி களையும் அறிவியல் தொழில் நுட்பச் செய்திகளாக கூறி வருகின்றனர். ஆளும் பிஜேபி அரசின் பிரதமர் தொடங்கி மத்திய மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் மற்றும் மாநில முதலமைச்சர்கள் எனப் பலரும் முக்கிய நிகழ்ச்சிகளில், அறிவியல் மாநாட்டில் ஆதாரம் ஏதுமின்றி, போகிற போக்கில் புராணச் செய்திகளை அறிவியல் தொழில் நுட்பத்துடன் தொடர்பு படுத்தி கருத்தினைக் கூறி வருகின்றனர்; அரசமைப்புச் சட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாக நடந்து வருகின்றனர். சட்டத்தைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் சட்டத்திற்குப் புறம்பாக நடந்துகொள்ளுவது பகுத்தறி வாளர்களுக்கு ஒரு பெரிய அறைகூவலாக இருக்கிறது. இதனை எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்திடும் பகுத்தறி வாளர்கள் தொடர்ந்து கொலை செய்யப்படு கிறார்கள். 2013-இல் தொடங்கி டாக்டர் நரேந்திர தபோல்கர், தோழர் கோவிந்த் பன்சாரே, பேராசிரியர் எம்.எம். கல்புர்கி மற்றும் இதழியல் மனித உரிமை ஆர்வலர் கவுரி லங்கேஷ் ஆகியோர் ஒரேவிதமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். ஆண்டுகள் பல கடந்தும் இன்னும் கொலையாளிகள் கண்டுபிடிக்கப் பட்டு தண்டனை வழங்கப்படவில்லை என்பதே ஆட்சியின் சட்டம் ஒழுங்கு எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதுவும்  கொலை செய்த மத ஆதிக்கவாதிகள் இன்னும் சட் டத்தின் பிடியில் சிக்காததுவும் மதச் சார்பற்ற இந்தியாவை கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது. மேலும் பல பகுத்தறிவா ளர்கள் - மனித நேயர்கள் மதவெறியர்களின் கோரப் பசிக்கு இரையாகலாம். இவ்வளவு இன்னல் களையும் எதிர்த்துதான் பகுத்தறிவாளர்கள் போராட வேண்டி யுள்ளது; எதிர் வன்முறை தவிர்த்து பிரச்சாரம் செய்திட வேண்டியுள்ளது. தொடர்ந்து பகுத்தறிவாளர்கள் செய் திடும் பிரச்சாரத்தின் மூலம்தான் பொது மக்களிடம் விழிப்புணர்ச்சியினை ஏற்படுத்திட முடியும். அறிவியல் மனப்பான்மையினை அவர்களிடம் உருவாக்கிட முடியும். அறிவியல் அல்லாதவற்றை, அறிவியலுக்கு புறம்பானவற்றை பகுத்து, தவறாக வழி மாற்றிடும் ஆட்சியாளர்களை அடையாளம் காண முடியும். இதுவே மதச் சார்பற்ற இந்திய நாட்டில் பகுத்தறிவாளர்கள் நேர் கொண்டுள்ள அறைகூவல்கள்; ஆற்றிட வேண்டிய கடமைகள். இது நீண்ட நெடிய பணி - பயணமாகும். ஆனால் மானுடத்திற்கு நிலையான பயனை அளித்திட வல்லதாகும். அத்தகைய பயணத்தை பகுத்தறிவாளர் களாகிய நாம் மேலும் உறுதிபூண்டு வலிமையாக தொடர்ந்து நடத்துவோம்! இவ்வாறு வீ. குமரேசன் தமதுரையில் குறிப்பிட்டார்.

பகுத்தறிவாளர் பேராசிரியர் நரேந்திர நாயக் அவர்களுக்கு விருது வழங்கல்

கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக "சார்வாகம்" நிகழ்வு நடத்தப்பட்டு வந்தாலும், நடப்பு ஆண்டு (2018) முதல் "சுதந்திர சிந்தனையாளர் விருது" வழங்கிட யுக்திவாத பாடனகேந்திரம் முடிவெடுத்தது. "சார்வாகம் 2018" நிகழ்ச்சியில் முதன் முறையாக சுதந்திர சிந்தனையாளர் விருது (Free Thought Award) வழங்கப்பட்டது. அனைத் திந்திய பகுத்தறிவாளர் சங்கக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் பேராசிரியர் நரேந்திர நாயக் அவர்களுக்கு விருது வழங் கப்பட்டது. விருதுக் கேடயம், விருது மடல் ஆகியவற் றுடன் விருது பண முடிப்பாக ரூபாய் பத்தாயிரத்தை யுக்திவாத பாடனகேந்திர அமைப்பினர் வழங்கினர்.

"சார்வாகம் 2018" இதர நிகழ்ச்சிகள்

முதல் நாள் முற்பகல் நடந்த நிகழ்ச்சியில் கவிஞர் குரீபுழா சிறீகுமார் தொடக்கவுரை ஆற்றினார். பின்னர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியின் தேசிய செயலாளர் பினாய் விஸ்வம் சிறப்புரை வழங்கினார். அடுத்து "உண்மையின் மணம்" (Fragrance of Truth) எனும் தலைப்பில் பேராசிரியர் சி. ரவிச்சந்திரன் கணினி படங்கள் மூலம் விளக்கம் அளித்து உரையாற்றினார்.

மாலையில் கணினி தொழில் நுட்பத்துடன் கூடிய ஆடல், பாடல் நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. சிறார்கள் மகளிர் மிகவும் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர். கலை நிகழ்ச் சிகள், பார்த்தோர் மனம் கொள்வதாக சிறப்புடன் நடந்தன.

இரண்டாம் நாள் நிகழ்ச்சியில் ஒரு கிரேக்கப் புராணம் (A Greek Myprology) எனும் தலைப்பில் தொழில் நிறுவன உரிமையாளர் ஜோர்டி ஜார்ஜ், 'மதம் சார்ந்த சமூகத்தில் மகளிருக்கு சுதந்திர சிந்தனை சாத்தியமா? (Is Free Thought Possible for Women in Religion Society) எனும் தலைப்பில் கல்வியாளர் அஜா சூசன் ஜார்ஜ் மற்றும் "குடியரசு மற்றும் மக்களாட்சி; இந்தியாவின் ஏக்கங்கள்" (Republic and Democracy Longing India) எனும் தலைப்பில் டாக்டர் அருண்குமார் அவர்களும் சிறப்புரை ஆற்றினர்.

பிற்பகல் 'பயம் பற்றிய உள்ளுணர்வுகள்' (Chemistry of Fear) எனும் தலைப்பில் உளவியலாளர் இ. பிரியதர்சினி, 'ஹேராம் (Heyram) எனும் தலைப்பில் மனுஜா மைத்ரி, 'ஆட்டம் முடிக்கப்பட்டது. (Innings Declared) எனும் தலைப்பில் டாக்டர் பி.எஸ். ஜினேஷ் மற்றும் "நான் நேர்கொண்ட கேள்விகள்"(Questions I Faced) எனும் தலைப்பில் இ.பி. ஜாபர் உரையாற்றினர்.

"சார்வாகம் 2018" நிகழ்வுகள் இரண்டு நாள்கள் சிறப்பாக நடந்தேறின. யுக்திவாத பாடனகேந்திரத்தின் பொறுப்பாளர்கள் ஜார்ஜ், கோபக்குமார் மற்றும் ஆர்வ லர்கள் மிகவும் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.

Banner
Banner