வரலாற்று சுவடுகள்

தங்கள் ஜாதியே உயர்ந்தது
1.6.1930 - குடிஅரசிலிருந்து

தங்கள் ஜாதி, உயர்ந்த ஜாதி என்று சொல்லிக் கொள்ளுவதற்கு மாத்திரமே நாட்டில் இப்போது எங்கும் ஜாதி மகாநாடுகள் கூட்டப்படுவதும், அதோடு பிற ஜாதிகளைச் சாடையாயும், வெளிப் படையாயும் இகழ்வதும் ஜாதி மகாநாடுகளின் சுபாவமாய் விட்டது. இதன் பலனாகவே சக்கி லியர்கள் என்பவர்கள் தங்களை அருந்ததியர்கள் என்பதும், பள்ளர்கள் என்பவர்கள் தங்களை தேவேந்திரகுல வேளாளர்கள் என்பதும்,

ஆசாரி கள் என்பவர்கள் தங்களை விசுவப்பிராமணர்கள் என்பதும், சவுராஷ்டிரர்கள் என்பவர்கள் சவுராஷ் டிர பிராமணர்கள் என்பதும், தேவாங்கர்கள் என்பவர்கள் தங்களைத் தேவாங்கப் பிராமணர்கள் என்பதும், குயவர்கள் தங்களை குலால விவப் பிராமணர்கள் என்பதும்,

சாலியர்கள் என்பவர்கள் தங்களை சாலிய பிராமணர்கள் என்பதும், இவ் வளவு சமுகத்தார்களும் தங்கள் தங்கள் உடலினால் கஷ்டப்பட்டு தொழில்செய்து பிற ஜனங்களுக்கு உதவியும் செய்து நியாயமான வழியில் வாழ்க்கை நடத்திக்கொண்டு தங்களை பிராமணன், இந்திரன், அருந்ததி, சந்திரன் என்று பல ஒழுக்கமற்ற சோம்பேறிப் பட்டங்களை வைத்துக்கொள்ள முயற்சிக்கின்றதைப் பார்க்கின்றோம்.

ஆனால், பார்ப்பான் பிச்சை எடுத்து சாப் பிட்டும், நோகாமல் மற்றொருவன் உழைப்பில் சாப்பிட்டுக்கொண்டும் இருந்துகொண்டு நீங்கள் யாரும் பிராமணர்கள் அல்ல சத்திரியர்கள்கூட அல்ல, பேசப்போனால் வைசியர்கூட அல்ல, நாங்கள்தான் பிராமணர்கள்.

நீங்கள் எல்லோரும் எங்களுக்குத் தொண்டு செய்ய எங்கள் வைப் பாட்டி மக்களாய் இருக்க கடவுளால் பிறப்பு விக்கப்பட்ட சூத்திரர்கள் என்று தைரியமாய் சொல்லி சிவில், கிரிமினல் சட்ட புத்தகத்திலும் அதை ஸ்தாபித்து விட்டு மற்றும் சில உரிமை களையும் தனக்கு வைத்துக்கொண்டு சவுகரியமாய் உட் கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அந்த சோம்பேறி சவுக்கியநிலை நிலைப்பதற் கேதான் இப்பேர்பட்ட நமது ஜாதி மகாநாடுகள் பெரிதும் உபயோகப் படத்தக்கதாய் இருக்கின்றன என்பதே எனது முடிவான அபிப்பிராயமாகும்.

தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டம்

23.03.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

கோயில்களில் பெண்களைப் பொட்டுக் கட்டுவதைத் தடுக்க சட்டம் செய்யவேணுமாய் திருமதி. முத்துலட்சுமி அம்மாள் அவர்களால் சட்டசபைக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கும் சட்டத் தைச் சர்க்கார் நமக்கு அனுப்பி அதன் மீது நமது அபிப்பிராயம் கேட்டிருக்கின்றார்கள்.

இதற்காகச் சர்க்கார் பொதுஜனங்களின் அபிப்பிராயம் கேட்பது என்பது கோமாளித் தனம் என்பதே நமது அபிப்பிராயம். ஏனெ னில், கோவில்களில் கடவுள்கள் பேரால் பெண்களுக்குப் பொட்டுக்கட்டி அவர் களையே பொதுமகளிர்களாக்கி நாட்டில் விபசாரித்தனத்திற்குச் செல்வாக்கும் மதிப்பும், சமய சமுக முக்கிய தானங்களில் தாராளமாய் இடமும் அளித்துவரும் ஒரு கெட்டவழக்கம் நமது நாட்டில் வெகுகாலமாய் இருந்து வருகின்றது. அன்றியும்,

நாளாவட்டத்தில் இது ஒரு வகுப்புக்கே உரியது என்பதாகி, இயற்கையுடன் கலந்த ஒரு தள்ளமுடியாத கெடுதியாய் இந்த நாட்டில் நிலைபெற்றும் விட்டது. ஒரு நாட்டில் நாகரிகமுள்ள அரசாங் கமாகவாவது அல்லது நாட்டின் சுயமரியா தையையோ, பிரஜைகளுடைய ஒழுக்கத்தை யோ, நலத்தையோ, கோரின அரசாங்க மாகவாவது ஒன்று இருந்தால் இந்த இழிவான கெட்ட பழக்கம் கடவுள் பேராலும், மதத்தின் பேராலும், சமுகத்தின் பேராலும், தேசிய வழக்கத்தின் பேராலும் இருந்துவர ஒருகண நேரமும் விட்டுக்கொண்டு வந்திருக்காதென்று சொல்லுவோம்.

ஆனால், நமது இந்தியாவில் வெள்ளக்கார ஆட்சி குடிபுகவும் நிலைபெறவும், நம் நாட்டுச் சுயநலப் பார்ப்பனர்கள் உளவாளிகளாகவும், உதவியாகவும் இருந்து வந்ததால் அப்பார்ப் பனர்களுக்கு அனுகூலமாக வெள்ளைக்காரர் களும் இருக்கவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டு இருந்ததால் அந்தப் பார்ப்பனர்கள் சொல்லு கின்றபடியே நடந்து (வெள்ளைக்காரர்கள்) தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தில் பட்டுவிட்டார்கள்.

இந்தக் காரணங்களால் அவர்கள் பார்ப்பனர்களுக்கு விரோதமாய் சீர்திருத்தத் துறையிலாவது, மனிதத்தன்மைத் துறையி லாவது இதுவரை ஒருவித முற்போக்கான காரியமும் செய்யாமலே இருக்க வேண்டி யவர்களாகி விட்டார்கள்.

ஆனால், இப்போது கொஞ்சகாலமாய் அப்பார்ப்பனர்களின் தந்திரத்தையும் சூழ்ச்சியையும் கண்டுபிடித்து அவர்களது யோக்கியதைகளை அடியோடு வெளியாக்கி சீர்திருத்தங்களை உத்தேசித்து நாமும் வெள்ளைக்காரர்களை மிரட்டக்கூடிய சமயம் மிரட்டியும், ஆதரிக்கக்கூடிய சமயம் ஆதரித்தும் பார்ப்பனர்களின் செல்வாக்கை ஒழித்து நமது சக்தியையும் தீவிர ஆசை யையும் காட்ட ஆரம்பித்துவிட்டதால், இப் போது ஏதோ சிறிது அளவுக்காவது சர்க்காரார் சீர்திருத்தத் துறையில் நமது இஷ்டத்திற்கும் இணங்கும்படியான நிலைமை ஏற்பட்டி ருக்கின்றது.

இந்த நிலைமையின் பலனேதான் இப் போது நமது கொள்கைகள் சிலது நாட்டில் பிரசாரம் செய்யவும் செல்வாக்குப் பெறவும் இடம் ஏற்பட்டதும்; சட்டசபையில் இதுசமயம் ஒரு முடிவைப் பெற்றுத் தீரவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுப் பொதுஜன  அபிப் பிராயத்திற்கு  வரநேர்ந்ததுமாகும்.

நிற்க, இப்போது திருமதி டாக்டர் முத்து லட்சுமி அம்மாள் அவர்களால் சென்னை சட்டசபைக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கும், பொட் டுக்கட்டுவதை ஒழிக்கும் இந்த மசோதாவானது வெகுகாலமாகவே ஜனப்பிரதிநிதிகள் என் பவர்களால் பொதுக்கூட்டங்களிலும், பொது மகாநாடுகளிலும் கண்டித்துப் பேசப்பட்டி ருப்பதுடன் இம்மாதிரி ஒரு சட்டம் செய்ய வேண்டுமென்று இந்திய சட்டசபைக் கூட் டங்களிலும் அடிக்கடி பிரதாபிக்கப்பட்டும் வந்திருக்கின்றது. இவ்வாறெல்லாமிருக்க, இச்சட்டத்திற்குப் பொதுஜன அபிப்பிராயத்தை அறிய விரும்புவானேன்? என்பது விளங்க வில்லை.

இந்த நாள்பட்ட கொடிய சமுகக் கொடுமையை ஒழிக்க யாருக்கும் ஆட்சே பணையோ, எதிர் அபிப்பிராயமோ இருக் கவே முடியாது. இந்தியத் தலைவர்கள் கூறியிருப்பதுபோல் தேவதாசி என்று ஒரு வகுப்பு இருப்பது இந்து சமுதாயத்திற்கே இழிவானது மல்லாமல், இந்து மதத்திற்கே பெரும் பழியுமாகும்.

ஒரு தனிப்பட்ட பெண்ணுக்கு ஏற்படும் இழிவு, பெண்ணுலகிற்கே ஏற்பட்டதாகுமா கையால் இவ்வழக்கம் பெண்களின் அந்தஸ் தையும், கவுரவத்தையும் பெரிதும் பாதிக்கக் கூடியதாயிருக்கிறது. அன்றியும் ஒரு குறிப் பிட்ட ஜாதியையோ, சமுகத்தையோ விபசாரத் திற்கு அனுமதி கொடுப்பதும்,, பின்னர் அவர்களை இழிந்த சமுகமாகக் கருதுவதும் பெரும் சமுகக் கொடுமையாகும்.

சிறு குழந் தைகளிலிருந்தே இத்தகைய துராசார வழிகளில் பயிற்றுவிப்பது ஜனசமுக விதி களையே மீறியதாகும். எனவே இப்படிப்பட்ட நிலைமையில் இனி இதைப்பற்றி பொது ஜனங்களுடைய அபிப்பிராயத்தைத் தெரிய வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

பொதுஜனங்கள் எந்த விதத்திலாவது இந்தச் சட்டத்தை ஆட்சேபிப்பார்களா என்று எண்ணுவதும் ஒன்று முட்டாள்தனமாகவோ அல்லது யோக்கியப் பொறுப்பற்றத் தன்மை யாகவோதான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்து சமுகத்தில் கடவுள் பேரால், மதத்தின் பேரால் விபசாரிகளை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்று எந்த சமுகத்தாரோ, தேசத்தாரோ கருது வார்களானால், அவர்களைப்போல் காட்டு மிராண்டிகளோ கெட்டவர்களோ இருக்கவே முடியாது. மற்றபடி எந்த சமுகமாவது இம் மாதிரியான தொழில் தங்கள் வகுப்புக்கு இருக்க வேண்டுமென்று கேட்பார்களே யானால் அவர்களைப்போல் சுயமரியாதை யற்றவர்களும் இழிகுலமக்களும் வேறு யாரும் இருக்கமுடியாது.

தேவதாசி மசோதா

23.03.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

இந்த சமுகக் கொடுமையை ஒழிக்க ஆரம்பித்த கிளர்ச்சியானது 1868 வருஷ முதல் நடைபெற்று வருகிறது. 1906, 1907 வருஷம் உலக தேசிய மகா நாட்டில், இந்தக் கொடிய கெட்ட வழக்கத்தை ஒழிப் பதற்காகப் பல மாகாண சர்க்கார் அபிப்பிராயங் களையும் அறிந்து தம்மால் கூடியவரை ஒழிப்பதென முடிவு செய்ததினின்று, இந்தியா கவர்ன்மெண்டும்,

இந்த தேவதாசி  மசோதாவில் அதிக சிரத்தைக் காட்டி வந்தது. 1912ஆம் வருஷம் பழைய இம்பீரியல் சட்ட நிருபண சபையில், மூன்று இந்திய அங்கத்தினர்கள், கனம் மாணிக்ஜிதாதாபாய், முதோல்கர், மேட்கித் ஆகியவர்கள் இந்தக் கொடிய பழக்கத்தை ஒழிப்பதற்கு இதே எண்ணத்தோடு வேறு மூன்று மசோதாக்கள் கொண்டு வந்தனர்.

இந்திய சர்க்கார், உள்நாட்டு சர்க்காருக்கு இந்த மசோதாவை அனுப்பி, அவர்களது அபிப்பிராயம் தந்த உடன் 1913ஆம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம் தாங்களாகவே ஒரு மசோதாவைக் கொண்டு வந்தார்கள். மீண்டும் அம்மசோதா ஒரு செலக்ட் கமிட்டிக்கு அனுப்பப்பட்டு அவர்களது ரிப்போர்ட்டையும் 1914 வருஷம் மார்ச்சு மாதம் பெற்றார்கள்.

அந்த ரிப்போர்ட் மறுபடியும் இப்போதைப் போலவே பொதுஜன அபிப்பிராயத் துக்கு விடப்பட்டது. இம்மசோதாவை நிறைவேற்று வதில் எல்லோருக்கும் பூரண எண்ணமிருந்த போதி லும், அத்தகைய பெண்களை எவ்வாறு காப்பாற்றுவது என்பது போன்ற சில சில்லரை விவாதங்கள் கிளப்பி விடப்பட்டதால் அம்மசோதா தானாகவே அதுசமயம் மறைந்துவிட்டது. அதன் பின்னர் மகாயுத்தக் கிளர்ச்சி யினால் அது கவனிக்கப்பட முடியாமல் போயிற்று.

பிறகு 1922ஆம் வருஷம் டாக்டர் கோர் மீண்டும் அதை இந்திய சட்டசபையில் கொண்டுவந்தார். மேற்படி தீர்மானத்தின்மேல் விவாதம் நிகழ்ந்து கடைசியாக அது மறுபடியும் பொதுஜன அபிப் பிராயத்திற்கு பிரசுரிக்கப்பட வேண்டுமென்ற பிரே ரேபனை அதிகப்படியான ஓட்டுகளால் தோற்கடிக்கப் பட்டது.

பிறகு மேல்படி 1922ஆம் வருஷத்திய தீர்மானத்தின் மீது 1924ஆம் வருஷம் அதை சட்டமாக்கப்பட்டதோடு, அதை அனுசரித்து இந் தியன் பினல்கோடு 372, 373 செக்ஷன்கள் திருத்தப் பட்டன. அதன் சட்டம் 1925ஆம் வருஷம் ஜனவரி மாதம் முதல் தேதியன்று அமலுக்கு வந்தது. ஆதியில் 14 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்குப் பொட்டுக் கட்டுதல் கூடாதென்று சாஸ்திரத்தால் தடுக்கப்பட்டி ருக்கிறது.

ஏனெனில், பொட்டுக்கட்டப் பட வேண்டிய பெண் சாஸ்திரப்படி கன்னிகையாயி ருக்க வேண்டு மாதலால் 14 வயதிற்குள்தான் இந்த சடங்கு செய்வது வழக்கமாக இருந்துவந்தது. அதா வது எந்தப் பெண்ணையும் 14 வயதிற்குமேல் பொட்டுக்கட்ட எந்தக் கோயில் அதிகாரியும் அனு மதிப்பதில்லை.  ஆனால், இப்பொழுது மேற்படி சட்டம் வந்தபிறகு  16 வயதிற்குக் கீழ்ப்பட்ட பெண்களுக்கு பொட்டுக் கட்டப்பட்டால்  கோயிலதிகாரிகள் குற்றவாளிகள் ஆவதோடு அந்த விதமாக அனேக கேசுகள் நடந்து அந்த 25வது சட்டப்படி தண்டனையும் பெற்றி ருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, வைதிகர்களது அபிப்பிராயப்படி பார்த் தாலும்கூட, சாத்திரப்படி 18 வயதிற்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்கு கோவில்களில் பொட்டுக்கட்ட  மத அனுமதியில்லையென்று தெரிகிறது. இந்தியன் பினல்கோடுபடி ஒரு மைனர் பெண்ணைப் பொட்டுக் கட்டுவது குற்றமென்றாலும், பேராசையுள்ள பெற் றோர்கள் சிலர் தங்கள் பெண்களுக்குப் பொட்டுக்கட்ட கோவிலினிடமிருந்து உத்தரவு பெற்றுவிடுகிறார்கள். இது விபசாரத்துக்கு அனுமதி கொடுத்த தாகுமேயன்றி வேறில்லை.

பொதுஜன அபிப்பிராயம் இதைச் சட்டமாக்க அனுகூலமாயேயிருக்கிறது.  பத்திரிகை களில் இதை ஆதரித்து எழுதியும் பொதுக் கூட்டங் களில் ஆதரித்துத் தீர்மானங்கள் நிறை வேற்றியும், சுமார் 13 வருஷத்துக்கு மேற்பட்ட ஆண்-பெண் சங்கங்களில் அதை ஆதரித்து தீர்மானங்கள் நிறை வேற்றியும் இந்தக் கொடிய பழக்கத்தினால் அல் லலுறும் சமுகத் தினரே இதைச் சட்டமாக்க வற்புறுத்தி எழுதியும் இருக்கின்றனர். டிடிரிக்டு போர்டு முனிசிபாலிட்டிகளிலும் தங்களது ஆதரவைத் தெரிவித்திருக்கின்றனர்.  

சேலம் வன்னியர் குலச்சத்திரியர் மகாநாடு

01.06.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

சகோதரர்களே! உங்கள் சமூகமானது தென்இந்தியா வில் ஒரு பெரிய சமூகமாக இருக்கிறது. உங்கள் சமுகம் பொதுவாக நாட்டிற்குப் பெரிதும் பிரயோஜனமுள்ள விவசாயத்தொழில் முதலிய வேலைகளைச் செய்யக் கூடியதாகவும் இருக்கிறது.

உங்கள் சமூகத்தில் அனேகப் பெரியார்களும் இருக் கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு பெரிய சமூக மகாநாட்டைத் திறந்து வைக்கும்படி என்னைக் கேட்டுக்கொண்டதற்காக நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை எனக்கு ஒரு பெருமையாகவும் கருதிக் கொள்ளுகிறேன். ஆனால், இதைத்திறந்து வைக்கின்ற இச்சந்தர்ப்பத்தில் நான் சில வார்த்தைகள் கூற விரும்புகின்றேன்.

அதாவது புராணக் குப்பைகளிலிருந்து ஆதாரம் தேடி, நான் உங்கள் குலப்பெருமையைப் புகழ்ந்து கூறி, ஆகாயமளாவ உங்களை மகிழ்வித்து ஏமாற்றிவிட்டுப்போக நான் இங்கு வரவில்லை. மற்றபடி, நான் எந்தத்துறையில் ஈடுபட்டு வேலைசெய்து கொண்டு இருக்கிறேனோ, எந்தக்கொள்கைகள் நாட்டின் முன் னேற்றத்திற்குச் சாதகம் ஆனவைகள் எனக்கருதித் தொண்டாற்றுகின்றேனோ அதைப்பற்றியேதான்  இப் பொழுதும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் சொல்லப்போகிறேன். நான் சொல்லுவனவற்றில் பல உங்கள் மனதிற்குச் சங்கடத்தைக் கொடுத்தாலும் கொடுக்கலாம். பல உங் களுக்குப் பிடிக்காமலிருந்தாலுமிருக்கலாம்.

எப்படி இருந்தபோதிலும் என் சொற்கள் முழுவதையும் அப்படியே ஒப்புக் கொள்ள வேண்டுமென்று நான் கூறப்போவதில்லை. நான் கூறுவனவற்றை நீங்கள் நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்து உங்கள் புத்திக்குச் சரியெனப்பட்டால் ஒப்புக் கொள்ளுங்கள். இல்லாவிட்டால் தள்ளி விடுங்கள் என்ற முறையில்தான் சில சொல்லுகிறேன்.

சகோதரர்களே: பொதுவாக இதுபோன்ற ஜாதி மகாநாடுகள் இனி கூட்டுவதாயிருந்தால் தங்கள் ஜாதிப் பெருமையைப் பற்றிப் பாட்டிக் கதைகள் பேசி அர்த்த மற்றதுமான பெருமைப் பாராட்டிக் கொள்ளுவதற்காகக் கூட்டுவதாய் இருக்கக்கூடாது என்றும், தங்கள் ஜாதியோ, சமூகமோ இன்னும் தனியாகவே பிரிந்திருக்கும்படி வெறும் தங்கள் ஜாதி உயர்வையே பேசிக்கொண்டிருக்கக் கூட்டப்படக் கூடாது என்றும் முதலில் தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன்.

இம்மகாநாட்டின் பயனாகவாவது நீங்கள் உங்களுக்கு மேல்ஜாதி ஒன்று இருக்கின்றது என்று எண்ணிக் கொண்டி ருப்பதையும், நீங்கள் சில ஜாதிக்கு மேலானவர்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருப்பதையும் அடியோடு ஒழித்து விடவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். ஏனெனில், நீங்கள் சில ஜாதிக்குப் பெரியார்கள் ஆக வேண்டுமென்ற ஆசையால் செய்யும் முயற்சியானது மற்றொரு ஜாதியைவிட நீங்கள் கீழ்ஜாதியென்று நீங்களாகவே ஒப்புக் கொண்டவராகிறீர்கள்.

இதனால் உங்களாலேயே உங்களுக்குக் கீழ்ஜாதி பட்டம் நிலைத்து விடுவதோடு நீங்கள் மேல்ஜாதி என்கின்ற தத்துவம் தகராறில் இருந்து விடுகின்றது. உதாரணமாக, இப்பொழுது நீங்கள் உங்களை வன்னியர்குல சத்திரியரென்றும் சொல்லிக் கொள்ளு கிறீர்கள்.

இதனால் நீங்கள் தங்களைப் பிராமணர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு கூட்டத்தாராகிய பார்ப்பனர் களுக்கு கீழ்ப்பட்ட ஜாதியார் என்பதைச் சிறிதும் எதிர் வாதமில்லாமல் ஒப்புக் கொண்டவர்களாகி விட்டீர்கள். ஆனால், உங்கள் சத்திரியத் தன்மையாலோ தகராறு களுக்குக் குறைவில்லை. நீங்கள் வன்னியர்குல சத்திரிய ரென்றால் நாடார்கள் தங்களை அக்கினிகுல சத்திரியர் களென்று சொல்லிக் கொள்ளுகிறார்கள்.

அவர்களுடைய  பூணூல் கயிறும் உங்கள் பூணூல் கயிற்றைவிட கொஞ்சமும் இளைத்ததல்ல. ஆனால் நாடார்களை சத்திரியர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்ளாமல் இழிவார்த்தை என்று நீங்கள் கருதும் ஒரு பெயரைச் சொல்லி உங்களைக் கூப்பிடு கிறார்கள். நீங்களும் அதுபோலவே நாடார்களை சத்திரியர்கள் என்று ஒப்புக் கொள்ளாமல் இழிவார்த்தை என்று அவர்கள் கருதும் ஒரு பேரைச்சொல்லி அவர்களை நீங்கள் கூப்பிடுகிறீர்கள்.

கடைசியில் கேசு ஏற்பட்டு பணச்செலவு செய்து யாராவது ஒருவர் தண்டனையும் அடைய நேருகின்றது. நாயுடு ஜாதி என்னும் எங்கள் ஜாதிக்காரர்கள் உங்கள் இரண்டு பேரையும் சத்திரியர்கள் அல்ல என்று சொல்லிவிட்டு தாங்கள்தான் சத்திரியர்கள் என்கிறார்கள். ராஜா என்கின்ற மற்றொரு ஜாதிக்காரர்கள் நீங்கள் மூன்று பேரும் சத்திரியர்கள் அல்ல. நாங்கள்தான் சத்திரியர்கள் என்கின்றார்கள். சிங்கு மராட்டியராகிய வர்கள் நீங்கள் நால்வரும் சத்திரியர்கள் அல்ல; நாங்கள்தான் சரியான சத்திரியர்கள் என்கிறார்கள்.

இதைப்போல் இன்னமும் குடகு சத்திரியர்கள் எத்தனையோ பேர் சத்திரியப் பட்டத்திற்கு இத்தனைப் பேர்கள், ஒருவருக்கு ஒருவர் போட்டியும், சண்டையும் போட்டுக் கொள்ளுகின்றார்களே ஒழிய இதன் பலனாய் எச்சில் கிண்ணம் கழுவுபவனுக்கும், பிச்சை எடுத்து வாழுபவனுக்கும் தரகு வேலை செய்பவனுக்கும் நோகாமல் பிராமணப் பட்டம் கிடைத்து விட்டது. அப்படிக் கிடைக்கப் பெற்ற அந்தப் பிச்சைத்தொழில் பார்ப்பான் உங்களிடம் பணமும் வாங்கிக்கொண்டு மகாநாடு கூட்டி, சத்திரியன் உலகத்திலேயே கிடையாது என்று விளம்பரப் படுத்தி சொல்லி விடுகிறான்.

அப்படி இருந்துங்கூட அவனிடம் உங்கள் ஒருவருக்கும் சிறிதும் தகராறு கிடை யாது. அன்றியும், அவர்களுக்கு முத்தமிட்டு காலைக் கழுவித் தண்ணீரைக் குடிக்கப் போட்டி போடுவதில் குறைச்சலுமில்லை. உங்கள் ஒவ்வொரு கூட்டத் தாருக்கும் அனேகமாய் அவன் குருவாக இருக்கிறான். ஆகவே, இந்தமாதிரி ஒரு இழிவானதும், முட்டாள்தனமானதும், அர்த்த மற்றதுமான காரியங்களுக்கு இம்மாதிரி மகா நாடுகள் இனியும் கூட்டுவதாயிருந்தாலும் இம்மகா நாடுகள் அழிந்து போவதேமேல் என்று மிக்க வருத்தத் துடன் சொல்லிக் கொள்ளுகிறேன்.

ஆகையால், சகோதரர்களே! இனி இந்த மாதிரியான சமூக மகாநாடுகளில் இம்மாதியான ஜாதி உயர்வு தாழ்வுகளைப் பற்றிய பேச்சே இருக்கக்கூடாது என்றும் மற்ற ஜாதியார் என்பவர்களுடன் நாம் எப்படி கலப்பது? நாம் எவருக்கும் கீழ்ஜாதி அல்ல என்கின்ற தன்மை எப்படி அடைவது? நமக்குக் கீழும் நமது நாட்டில் எந்த ஜாதியும் இல்லை. நாம் எல்லோரும் சமமே என்கின்றதான சமதர்ம நிலையை எப்படி உண்டாக்குவது என்கின்ற காரியத்திற்கே பாடுபடவேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்ளுகிறேன்.

நாம் இன்றையதினம் யார் சத்திரியர் என்று பூதக் கண்ணாடி வைத்து ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக் கின்றோம். சத்திரியன் என்கின்ற வார்த்தைக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்? அந்தப் பெயரினால் என்ன லாபம்? அந்தப்பட்டம் வைத்துக் கொண்டால் நம்மிடம் என்ன மாறுதல் ஏற்பட்டுவிட்டது? எந்தத் தேசத்தைப் பிடித் தோம்? எதை ஆளுகிறோம்? யாரிடத்தில் கூறித் தரம் காட்டினோம்? ஏதோ சிலர் பூணூலைப் போட்டுக் கொண்டதைத் தவிர காரியத்தில் 100க்கு 90 பேர்கள் கூலிகளாய் இருப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் காணோமே. எனது நாடார் நண்பர்கள் அனேகர் இப்போது பூணூலை அறுத்தெறிய ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

ஆதலால், ஜாதி விஷயத்தை இனி மறந்துவிட்டு உலகப்போக்கில் கலந்துகொள்ள முன்வாருங்கள் என்று கூப்பிடவே இங்கு வந்தேன்.


திராவிட நாட்டில் திராவிடர்களைத் தீண்டப் படாதவன் என்கிறான்; தாசிமகன், வேசி மகன், அடிமை என்கிறான். எந்தத் திராவிடனுக்கு மான உணர்ச்சி ஏற்பட்டு உள்ளம் துடிக்கிறது? இரத்தம் கொதிக்கிறது? திராவிடனுக்கு எஜமான், அதிகாரி, ஜட்ஜ், கலெக்டர், மாஜிஸ்திரேட், குலகுரு எல்லாம் ஆரியனா? நாம் சிறிதும் மான உணர்ச்சியற்ற சமுதாயத்தவர். நம் நாடு ஒரு காட்டுமிராண்டி - அடிமை நாடுதான் என்பதற்கு இதைவிட வேறு என்ன அத்தாட்சி வேண்டும்?

- தந்தை பெரியார்

உதிர்ந்த மலர்கள்

04.05.1930- குடிஅரசிலிருந்து...

1. பரம் ஆத்மார்த்தம், விதி, அல்லது கடவுள் செயல் என்று சொல்லப்படும் இம்மூன்றையும் அழிக்க தைரியமும், சக்தியும் உடையவர்களே மனிதனுக்கு விடுதலை சம்பாதித்துக் கொடுக்க அருகராவார்கள்.
ராஜ வாழ்த்தும், கடவுள் வாழ்த்தும், மனிதனின் அடிமைத்தனத்திற்கு அதி வாரக்கல் நடுவதாகும்.

2. திரு. காந்தியவர்கள் தனது சத்தியாக்கிரகம் தோல்வியுற்றால் இந்தியா விடுதலை பெற கடவுளுக்கு விருப்பமில்லைபோல் இருக்கின்றது என்று ஒரு வார்த்தையில் ஜனங்களுக்கு சமாதானம் சொல்லிவிடுவார் அல்லது உண்மையில் அப்படியே அவர் நினைத்தாலும் நினைப்பார்.

3. தொட்டதெற்கெல்லாம் கடவுள் செயல், கடவுள் செயல் என்று சமாதானம் சொல்லுகின்றவர்கள், தங்கள் தப்பிதத்தின் காரணத்தை உணராதவர்கள் அல்லது தங்கள் தவறுதல்களை உணர்ந்து அதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள முயற்சிக்கின்றவர்கள் ஆவார்.

4. எப்படியோ பல மதங்கள், பல தெய்வங்கள், பல வேதங்கள், பல சமயங்கள் கற்பிக்கப்பட்டாய் விட்டது. அவைகள் ஒவ்வொன்றி லும் மக்களை அடிமைபடுத்தியாய் விட்டது. குரங்குப்பிடியாய் இவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சமய ஞானம் பேசுகின்றவர்களிடம் காலத்தைக் கழிப்பது வீண் வேலையாகும். மக்கள் மிருகப் பிராயத்திற்குபோய் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

மண்ணையும் சாம்பலையும் குழைத்துப் பூசுவதே சமயமாய் விட்டது. பார்ப்பனுக்கும் பாளாண்டிக்கும் அழுவதே தர்மமாகி விட்டது.

கூடாஒழுக்கங்களும், அண்டப்புரட்டுகளும், ஆகாயப்புரட்டுகளும் நிறைந்த புராணக் குப்பைகளைத் திருப்பித் திருப்பிப் படிப்பதே காலட்சேபமாகி விட்டது.

ஒழுக்கத்தினிடத்திலும், சத்தியத்தினிடத்திலும் மக்களுக்குள்ள கவலையே அடியோடு போய்விட்டது.

வலிவுள்ளவன் வலிவில்லாதவனை இம்சிப்பதே ஆட்சியாய் விட்டது.

பணக்காரன் ஏழைகளை அடிமைப்படுத்துவதே முறையாய் விட்டது.

தந்திரசாலிகள் சாதுக்களை ஏமாற்றுவதே வழக்கமாய் விட்டது.

அயோக்கியர்கள் யோக்கியர்களை உபத்திரவப்படுத்துவதே நீதியாகி விட்டது.

வலிவுள்ளவனாகவோ, பணக்காரனாகவோ, தந்திர சாலியாகவோ, அயோக் கினாகவோ இல்லாதவன் வாழ்வதற்கு இந்த உலகத்தில் இடமே இல்லாமல் போய் விட்டது.

இவைகளை சீர்திருத்த ஒரு காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா?

இதனால் கலகம் உண்டாகுமானால் அதற்காகப் பின் வாங்க வேண்டுமா?

திருந்தினால் திருந்தட்டும், இல்லாவிட்டால் அழியட்டும் என்கிற இரண்டிலொன்றான கொள்கையிலேயே இறங்கி இருக்கின்றோம். மானங்கெட்ட மத்திய வாழ்வு இனி வேண்டுவதில்லை.

Banner
Banner